ลิตเติ้ลมักเกิ้ล / ตรงนู้นก็ไล่มาเล่นตรงนี้
facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Midnight Society สวัสดีคุณแวมไพร์ที่รัก EP.16 [เพลงรักอันหวานซึ้ง]

ชื่อตอน : Midnight Society สวัสดีคุณแวมไพร์ที่รัก EP.16 [เพลงรักอันหวานซึ้ง]

คำค้น : แวมไพร์ , ไวท์กัปตัน , ปุณณ์โน่ , เงินออกัส , midnight society , midnight , society , vampire , lovesick , ผีดิบ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มิ.ย. 2559 14:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Midnight Society สวัสดีคุณแวมไพร์ที่รัก EP.16 [เพลงรักอันหวานซึ้ง]
แบบอักษร

Midnight Society สวัสดีคุณแวมไพร์ที่รัก

ตอนที่ 16 [เพลงรักอันหวานซึ้ง]

………………………………………………..

 

เรื่องราวทั้งหมด ไม่ได้มีแค่คนในบ้านอลาสเตอร์เท่านั้นที่เห็น แต่ยังมีสายตางูใหญ่อีกตัวหนึ่งมองพวกเขาอยู่ไกลๆ ด้วย

ติช่ามองอยู่บนต้นไม้นั้น

 

เราอาจมีวิธีกำจัดพวกอลาสเตอร์ได้โดยไม่ต้องออกแรงเลยสักนิดเดียวเสียงหยาบกระด้างของเธอพูดขึ้นด้วยความโกรธแค้น

ผู้ติดตามของเธออีกหนึ่งคนเหมือนจะรู้ว่าเธอคิดอะไร จึงได้สะกดรอยตามกัปตันไปอย่างเงียบๆ ในขณะที่คนบ้านอลาสเตอร์เดินกลับปราสาทกันไปหมด เหลือกัปตันทิ้งไว้รั้งท้าย

 

เด็กไทยคนนั้น จะเป็นเครื่องมือชิ้นสำคัญที่ทำให้ฉันฆ่าไวท์ได้ เธอคิด

ช่างภาพตัวเล็กของเรา ไม่ได้รู้เลยสักนิดเดียว ว่าภัยกำลังคืบคลานเข้ามาถึงตัว เขายังคงเดินหน้าไปด้วยความหงุดหงิดใจที่วันนี้ถูกจูบขโมยเสียงไปอีกแล้ว ความคิดของเขาเสียงดังซะจนติช่าอยากจะเข้าไปฆ่าบีบคอเสียให้ตาย ถ้าไม่ติดตรงที่อาจทำให้ทุกอย่างเสียแผนล่ะก็

กัปตันได้ตายลงในวินาทีนี้แน่

 

 

#เสียงจากกัปตัน

ผมเดินกระฟัดกระเฟียดกลับมาถึงปราสาทอย่างหงุดหงิด เจ็บเนื้อเจ็บตัวแล้วยังมาเจ็บใจอีก ส่วนไอ้ตัวต้นเหตุก็ โน่นครับ นั่งกินขนมปังจิบกาแฟอย่างอารมณ์ดีอยู่ในห้องสนุ้กเกอร์โน่น แหม่ มันน่าจะเอาขาตั้งกล้องไปปาใส่หัวจริงๆ นะคุณ

นินทาฉันอีกแล้วนะเขาตะโกนออกมาจากห้องนั้น

ผมต้องรีบบังคับตัวเองให้หยุดคิด เพราะคิดอะไรไปเขาก็ได้ยินหมด (ไม่ยุติธรรมเลย) ทำไมผมไม่เห็นได้ยินเสียงความคิดของเขาบ้างเลย แบบนี้ถ้าเขาแอบด่าผมอยู่ในใจบ้างผมก็เสียเปรียบน่ะสิ

ถ้านายอยากจะได้ยินเสียงความคิดของฉัน นายก็ต้องเป็นพวกเดียวกันกับฉัน

“.....” เห้ย ผ โผล่มาอยู่ข้างหลังกูตั้งแต่เมื่อไหร่วะ

 

เป็นแวมไพร์เหมือนกันไง อยากลองดูไหมล่ะไอ้หมอนั่นไม่พูดเปล่า แต่ดันลูบไล้มือเย็นๆ ไปทั่วลำคอผมซะอีก ผมรีบปัดมือนั่นออกไปและวิ่งจู้ดเข้าห้องนอนตัวเองทันที

หึหึ ไม่อยากได้เสียงคืนแล้วเหรอเด็กน้อย

 

“.....” ไม่อยากได้โว้ย! กูไม่พูดแล้วก็ได้

แน่ใจเหรอว่าถ้าไม่พูดแล้วจะอยู่ได้ ไม่เคยได้ยินเรื่องคนน้ำลายบูดคาปากตายรึไง

“.....” บ้า! ใครแม่งจะน้ำลายบูดคาปาก

แต่อีกหน่อย ถ้าผมยังไม่มีเสียงให้พูดอยู่แบบนี้ มีหวังได้น้ำลายบูดคาปากจริงๆ แน่ๆ

 

เสียงหัวเราะอย่างสะใจยังดังอยู่หน้าประตู เห็นมั้ยล่ะ ออกมาเถอะน่า จูบฉันไม่เห็นมีอะไรเสียหายสักหน่อย ฉันก็เห็นนายหลับตาพริ้มมีความสุขดีนี่

“.....” โว้ยยย! ย้ำทำไมนักหนาวะ

ผมทึ้งหัวตัวเองแล้วนอนแหมะลงบนเตียง ไอ้ไวท์ มึงนะมึง แหมตอนแรกทำเป็นเข้ม ดุกูอย่างนั้นอย่างนี้ พอสักพักออกลายเจ้าชู้ใหญ่ ไอ้แวมไพร์หัวงู

ปัง!

 

ว่าใครหัวงูประตูห้องถูกเปิดออกกะทันหันพร้อมๆ กับร่างสูงของท่านชายก้าวเข้ามาข้างใน ลมแรงพัดวูบจนประตูปิดเองดังปังอีกครั้ง ผมผวาเฮือกกับดวงตาแดงก่ำวาวโรจน์ของเขาเหมือนครั้งที่โกรธจัด ตายละหว่ากัปตันเอ๋ย~~ ไม่น่าเลยไหมล่ะมึง ไม่น่าหาเรื่องให้ตัวเองเล๊ยยย

 

ฉันถามว่านายว่าใคร!ข้อมือเย็นของผมถูกจับบีบและยกขึ้นสูง ผมหลับตาแน่นเตรียมรับชะตากรรมของตัวเองที่กำลังจะเกิดขึ้น พ่อจ๋าแม่จ๋าช่วยกัปตันด้วย กัปตันไม่อยากตายอยู่ที่นี่

 

หึหึ ฮ่าๆๆแล้วเสียงโกรธก็กลับกลายเป็นเสียงหัวเราะ

คนหน้าดุนั่งลงหัวเราะอย่างพอใจ และปล่อยมือผมลง ดวงตาของเขากลับมาเป็นสีปกติ แถมยังมองผมด้วยแววตาขบขัน ตลกจริงนายนี่

“.......” มึงแกล้งกู

นิดเดียวน่าเขานอนลงและดึงตัวผมให้ล้มลงไปนอนทับอกด้วย

นายรู้มั้ยว่านานแล้วนะ ที่ฉันไม่ได้หัวเราะเต็มเสียงแบบนี้

 

“.....” จะรู้ได้ไง กูเพิ่งมา

อ้อ ฉันลืมไปเขายิ้ม และก้มลงมาสูดแก้มผมดังฟอด!

ฟอดเบ้อเร่อ!

 

“.....” ไวท์! มึงทำไรอ้ะ

ผมถามในใจ ในขณะที่ลูบแก้มตัวเองไปด้วย

ก็หอมแก้มไง

“.....” มึงจะบ้าเหรอ กูเป็นผู้ชายนะ

แล้วไง อายอะไรกับเรื่องแค่นี้ ทีเมื่อคืนเรายัง อุ้บ!ผมรีบตะครุบปากเขาไว้ก่อน

บ้าจริง พลาดครั้งเดียว คิดจะล้อกันไปตลอดชีวิตหรือไงกัน

 

ไวท์เวเรี่ยนไม่ได้ตอบความคิดของผม แต่เขานอนนิ่งๆ ในขณะที่แขนยังล็อคผมไว้ไม่ให้ไปไหน ผมได้สัมผัสถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่เป่าลงมาบนหัว มันรู้สึกวาบหวิวอย่างบอกไม่ถูก แถมกลิ่นตัวของเขายังหอมมากๆ อีกด้วย

ใบหน้าอันหล่อเหลาปานเทพบุตรจุติลงมาเกิดนั้นเหมือนกำลังใช้ความคิด

นายไม่ใช่พวกล่าแวมไพร์ใช่ไหม

“.....” ล่าห่าอะไรล่ะ กูเพิ่งรู้ว่ามึงเป็นแวมไพร์เมื่อกี้นี้ จะเอาเวลาไหนไปล่าล่ะว้อยยย!

นายจะไม่ทำให้ฉันเสียใจใช่ไหม

“.....” เสียใจไรของมึ๊ง~~~~

 

อ่าาาห์ ดีจริงเขาถอนหายใจแล้วยิ้มกว้างออกมา ก่อนจะเป็นฝ่ายพลิกตัวแล้วนอนทับผมไว้

งั้นฉันก็คงจะมอบความรู้สึกนั้นให้นายได้สินะ

“.....” ความรู้สึกอะไร

 

ก็ความรู้สึกแบบที่เงินกัสเค้ามีให้กันไง นายว่าไง กลัวไหม แต่ไม่ต้องกลัวหรอกนะ เผ่าพันธุ์มันปิดกั้นความรักไม่ได้หรอก แวมไพร์กับมนุษย์รักกันได้ อีกหน่อยนายก็จะชินไปเองเหมือนน้ำเงินไง"

ผมขมวดคิ้วและหยิกหัวนมมันอย่างแรง

“.....” ใครบอกว่ากูรักมึง? กูรักมึงตอนไหนไม่ทราบ

งั้นก็ต้องลองดู ว่าฉันจะทำให้นายรักฉันได้รึเปล่าแม่งยิ้มเจ้าเล่ห์

 

ผมล่ะไม่ไว้ใจไอ้แวมไพร์นี่เลย บอกตรงๆ

“.....” จะทำไรวะ

ทำอย่างเมื่อคืน

“O..O!?” ไม่เอา! ไม่เอาแล้ว เจ็บจะแย่ มึงจะบ้าเหรอ แล้วก็จูบกูครั้งนี้ครั้งสุดท้ายพอนะ กูขี้เกียจจูบไปจูบมา ปากเปื่อยหมด

หึหึมันกลับหัวเราะซะงั้น

 

นี่หน้ากูเหมือนหม่ำหรือยังไง

จริงๆ แล้ว ฉันสามารถจูบนายโดยไม่ต้องเป็นใบ้ก็ได้ ฉันทำได้ทั้งนั้น ทีนี้ก็ขึ้นอยู่กับนาย ว่าจะทำให้ฉันพอใจมากน้อยแค่ไหน กับการแลกเสียงของตัวเองคืนไป

 

“.....” จะให้กูพลีกายเพื่อแลกเสียงตัวเองกลับมาว่างั้น? ฝันไปเลยครับ กูไม่ได้ขายตัวให้มึงนะ

ไม่ได้บอกให้ขายตัว แต่ยกหัวใจให้ฉันก็พอ

“.....” แหวะ!

ผมทำท่าจะอ้วก

นี่แวมไพร์เขาเป็นอย่างนี้กันทุกคนรึเปล่า รักง่ายใจง่าย เจอกันไม่กี่วันรักซะแล้วเหรอ รักง่ายๆ แบบนี้ก็เบื่อง่ายน่ะสิ

ไม่ทุกคนหรอกไวท์ตอบความคิดผม

 

แวมไพร์มีความรู้สึกไวกว่ามนุษย์ ออกัสก็เหมือนกัน ถ้าเขารักเขาก็บอกตรงๆ ว่ารัก ไม่เห็นจำเป็นต้องปกปิด จะช้าหรือเร็ว มันก็คือรักอยู่ดี แล้วทำไมเราจะต้องปล่อยเวลาให้มันเปล่าประโยชน์ด้วยล่ะ เวลามันมีค่ามากไม่ใช่เหรอ ผ่านไปแล้วมันย้อนกลับมาไม่ได้แล้วนะ แล้วทีนี้จะมาเสียดายทีหลังว่า ถ้าวันนั้นฉันจะทำอย่างนั้นหรือ ถ้ารู้งี้นะ ฉันจะ...มันก็จะไร้ประโยชน์แล้วนะกัปตัน

หมอนั่นเทศนาผมยกใหญ่

 

จริงๆ มันก็พูดถูก เวลาไม่เคยคอยใคร แต่มันไวไปไหม อาทิตย์เดียวเองนะมึง -0-

จะกี่อาทิตย์มันก็ไม่เกี่ยวหรอก มันขึ้นอยู่กับว่านายรู้สึกอะไรกับฉันรึเปล่า

“.....” กูต่างหากที่ต้องถามมึง ว่าไอ้ที่มึงรู้สึกอะ แน่ใจรึเปล่า

แววตาสีน้ำตาลอ่อนของเขามองผมอย่างจ้องลึก เขาจ้องเสียจนผมนอนตัวแข็งทื่อ เพราะแววตาที่ทรงอำนาจ ดุดัน แต่มีแววอ่อนโยนเมื่อมองผมแบบนั้นมันทำให้ผมอ่อนระทวยได้ทุกทีเลยสิน่า

 

ลองดูเถอะนะ

ริมฝีปากสวยจูบผมอย่างเร่าร้อน ผมจะทำอะไรได้นอกจากนอนตายอย่างสงบคาอ้อมแขนของเขานี่ ไอ้แวมไพร์นี่ชำนาญเรื่องพวกนี้กันหมดทุกคนเลยมั้ง คราวที่เห็นคุณออกัสจูบพี่เงินซะปากแทบหลุดก็ทีนึงแล้ว นี่ไอ้พี่ชายยังมาขยี้ปากผมจนแทบจะฝังถึงกระดูกอีก

 

โอ่ย ยอมใจ

ไวท์ดึงเสื้อผมรูดขึ้นผ่านหัวไปและฉีกเสื้อตัวในให้ขาดออกจากกัน เขาไม่ได้ฉีกออกจนหมดแต่ยังเหลือแต่ไว้รุ่งริ่งพอให้ดูเซ็กซี่ (มั้ง) แววตาสีสวยมองร่างผมอย่างพอใจ และบ่นพึมพำในลำคอ

 

น่ากินจริงๆ เลยนายนี่

เสื้อของเขาถูกกระชากออกและเหวี่ยงไปแปะขอบหน้าต่าง ผมเพิ่งเห็นหุ่นเต็มๆ ของเขาเป็นครั้งแรก ผิวขาวซีดเห็นเส้นเลือดสีเขียวบางๆ ที่ข้อมือ หัวนมสีชมพูคั่นแผงอกกว้างมีลอนกล้ามเนื้ออ่อนๆ ดูน่ากัดชะมัด มือของเขาเลื่อนลูบลงไปด้านล่างจับน้องชายผมเอาไว้อย่างจัง นั่นทำให้ผมผวาเฮือกและจิกผ้าปูที่นอนแน่น

อ่าาา ค คุณไวท์

 

ผมยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เขาก็จูบประกบปากผมอีกทันที

ถ้าขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ผมต้องพ่ายแพ้เขาอย่างราบคาบแน่ๆ

ร่างขาวโดนดันให้นอนคว่ำ ผมซุกหน้าลงกับหมอนปล่อยให้เขาถอดกางเกงออกไปตามอำเภอใจ ลมหายใจอุ่นรินรดแผ่นหลังของผมลงไปเรื่อยๆ จนถึงสะโพก ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะกัดเบาๆ ลงไปที่แก้มก้นด้วยความหมั่นเขี้ยว ผมถึงกับร้องครางออกมาเบาๆ เมื่อไวท์ทำแบบนั้น มันช่างทรมานเสียจริงๆ

 

มือใหญ่ที่บีบเค้นไปทั่วร่างกายทำให้ผมไม่อาจปฏิเสธเขาได้อีกต่อไป ผมเคลิ้มไปกับไออุ่น...เงยหน้ารับจูบอันเร่าร้อนเหมือนแมลงตัวน้อยที่บินเข้าหากองเพลิงอย่างไม่รู้ตัว

ฝ่ามือสีขาวช้อนประคองหน้าผมแล้วบดขยี้จูบลงมาจนผมแทบตาย นั่นทำให้ยิ่งเคลิ้มหนัก เปลือกตาปิดลงเบาๆ หลับตาพริ้มปล่อยตัวรับสัมผัสอ่อนโยนที่ไวท์ส่งมาให้ ไอ้คนตัวสูงยังไม่หยุด เขาไล่มือลงไปวนที่หน้าอก แล้วลากลิ้นลงไปตามละเลงเล่น

 

ทั้งสัมผัสแสนยั่วยวน...และภาพคนตรงหน้า..ไวท์จ้องมองผมเหมือนแทบจะกลืนกินจนหมดตัว

เราโรมรันพันตูกันจนกระทั่งผมสะดุ้งเฮือกกับสัมผัสที่ไม่ได้ตั้งตัว...เกือบดันร่างคนตรงหน้าออก

ไวท์คงจะรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดของผม เขาเงยหน้าจุมพิตข้างแก้มขาว แล้วลิ้มฝีปากไปกระซิบข้างหูแผ่วเบา

ฉันขอโทษนะที่ทำให้นายเจ็บ คราวนี้ฉันจะเข้าไปเบาๆ นะ

 

เขาไม่พูดเปล่า แต่กลับมอบจุมพิตเบาๆ ให้ผมเพื่อเป็นการปลอบขวัญ

ตอนแรกผมตั้งใจจะด่ามันให้เปิง แต่พอได้มารับสัมผัสในอีกไม่กี่วินาทีถัดมา เรื่องราวในสมองก็ถูกลบล้างออกไปจนหมดสิ้น

ผมไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าแขนของผมโอบล้อมคอท่านชายไว้ตั้งแต่ตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็เห็นว่าตัวเองจับแขนเขาแน่น แถมตามเนื้อตัวผมยังมีแต่รอยจ้ำแดงๆ เต็มไปหมด

 

อ๊าาา ว ไวท์ ค คือผม

เสียวใช่มั้ย

“.....” ดูมันถามดิครับ

ผมหายใจหอบเหมือนคนเป็นหอบหืด เขาเพิ่งจะพาตัวเองแทรกเข้ามาจนสุด แม้จะทำอย่างช้าๆ แต่ความรู้สึกของผมกลับประดังประเดระหว่างขึ้นสวรรค์กับตกนรก มันทั้งเจ็บและมีความสุขไปในเวลาเดียวกัน ไอ้ท่านชายก้มลงมองแล้วยิ้มออกมาอย่างดีใจ

 

เลือดไม่ออกเหมือนเมื่อคืนแล้ว

เสียงครางจากลำคอเปล่งออกมาอย่างห้ามไม่ได้...

อื้ออ

อ่าาา

อุณหภูมิฮีตเตอร์เหมือนเป็นตัวเพิ่มความร้อนแรง ร่างสูงเริ่มไล้ริมฝีปากลงต่ำลงเรื่อยไปจนถึงยอดอก แล้วดูดเม้มด้วยความโหยหา

 

ผมสั่นสะท้านด้วยความเสียวซ่าน เสียงครางรอดไรฟันโดนกลบด้วยเสียงลมที่พัดเข้ามาจากหน้าต่าง ไวท์ขยับตัวสอดรับกับความต้องการของผม เหมือนรู้ใจว่าในตอนนี้เราสองคนต้องการอะไร ทั้งๆ ที่ผมพยายามเก็บเสียงตัวเองเอาไว้ให้ได้มากที่สุดแล้วแท้ๆ แต่ก็ยังมีเสียงกระเส่าหลุดรอดออกไปอยู่ดี

 

พอเขาได้ยินเสียงหวานก็เลื่อนริมฝีปากขึ้นมาประกบริมฝีปากนุ่ม โพรงปากถูกลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดอย่างไม่ยอมรามือ

ลมหายใจหอบกระเส่าพาอารมณ์พลุ่งพล่านถูกปลุกขึ้นอีกครั้ง แขนสองข้างเกี่ยวกระหวัดร่างเปลือยเปล่าของไวท์ แวมไพร์หยิบรีโมทมาปรับอุณหภูมิแอร์ให้เย็นลง ในขณะที่ร่างกายของเราสองคนตรงกันข้าม มันร้อนขึ้นเรื่อยๆ จนคุมไม่อยู่

จุมพิตเร่าร้อนพาให้อารมณ์กระเจิดกระเจิง มือเย็นช้อนผมขึ้นมาในท่านั่งและดันผมไปชิดหัวเตียง สองร่างแนบชิดบดเบียดซึ่งกันและกันจนแทบไม่มีช่องว่าง

 

อื้อ~~...กัปตันใบหูของผมเย็นวาบ เมื่อถูกน้ำลายของไวท์ชโลมลงมา หมอนทุกใบถูกเหวี่ยงลงไปกองข้างเตียงหมด เพราะเกะกะขวางทางการเคลื่อนไหวของท่านชาย ผมกัดปากตัวเองด้วยความเสียวซ่าน

อ๊ะ...อ๊า~~”

แวมไพร์ยังคงไม่ลดละ ไล้ริมฝีปากลงมาถึงซอกคอ ไหปลาร้า แล้วลงไปดูดเลียยอดอกขาวอีกครั้ง..

ผมเผลอตัวร้องออกไปเสียงดัง จนคนที่ขยับอยู่เหนือตัวผมยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ ให้ตาย...พี่เงินต้องได้ยินแน่ๆ เลย พรุ่งนี้ผมจะมองหน้าพวกเขายังไงดี

 

มือเย็นเอื้อมมือมาจับน้องชายของผมแล้วรูดเบาๆ ผมรีบปัดมือเขาออกและหันหน้ามายกขาเกี่ยวกระหวัดสะโพกเขาไว้

การสอดใส่เข้ามาในโพรงนุ่มทำให้หัวสมองผมขาวโพลน แม้ว่าไวท์จะค่อยเป็นค่อยไป แต่อารมณ์ที่ค้างจากการสอดใส่เมื่อกี้ทำให้เครื่องติดได้ไม่ยาก ความรู้สึกตีกันในหัวของผมจนยุ่งไปหมด ทั้งจูบ ทั้งข้างล่าง และมือของเค้าที่บีบเค้นผมจนขนลุก

อ๊า~~ ค คุณไวท์ครับ

 

อึ่ก อื้อ~ร้อนผมทั้งร้อนและอึดอัดไม่ต่างจากเขา แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงนอกจากปล่อยให้เกมมันดำเนินไปเรื่อยๆ

อื้อ กัปตัน  อย่าเกร็งนะครับคนดี...พูดจบก็ส่งริมฝีปากบางประกบกับริมฝีปากนุ่มทันที

ร่างสูงเริ่มเคลื่อนขยับ เชื่องช้า แต่เน้นหนัก

 

อ้ะ...อ๊า

สัมผัสนี่มันไร้ซึ่งคำบรรยายจริงๆ

อื้อออ กัปตันจ๋า

จังหวะเคลื่อนไหวถูกเร่งให้เร็วขึ้น...เร็วขึ้น....แรงขึ้น...

 

เสียงครางดังกลบเสียงลมเอื่อย สะท้อนประสานกันลั่นห้อง

จังหวะถูกเร่งให้เร็วสุดในช่วงอึดใจ...

อ๊ะ...อ๊า~~~~~” เสียงผมลากยาวแห่งความสุขสูงสุดออกมาก่อน

การเคลื่อนไหวจังหวะเร่งเร็วอีกไม่กี่ครั้ง ไวท์ก็ตามผมมาติดๆ

 

อ๊า~”

เขาทิ้งร่างเหนื่อยอ่อนลงทับตัวผมแทบจะทันที ถึงกระนั้นแขนแข็งแรงยังมีแก่จิตแก่ใจดึงผมเข้าไปไว้ในอ้อมกอด เขาจัดการคว้าทิชชู่มาเช็ดน้ำบางอย่างออกไป ส่วนผมก็หมดสิ้นเรี่ยวแรงจะหืออือใดใดทั้งสิ้น

หมดแรงแล้วเหรอครับ คุณช่างภาพที่รัก

 

หมอนั่นถาม

ก็ใช่น่ะสิครับ คุณแวมไพร์ที่รักผมตอบเบาๆ

ไวท์ยิ้มกว้างออกมาอย่างพอใจเมื่อได้ยินคำตอบนั้น เขาก้มลงมาจุมพิตผมอย่างดูดดื่ม และกระซิบอะไรเบาๆ ที่ผมฟังไม่ค่อยได้ยินเพราะเหนื่อยเกินไป แล้วเขาก็ปล่อยให้ผมได้นอนอย่างสงบเสียที

ความรู้สึกวาบหวิวที่ริมฝีปากยังตราตรึงอยู่ไม่หาย

 

นอนเอาแรงกันก่อน เดี๋ยวตื่นขึ้นมาฉันจะทำโจ้กหมูให้กิน ฉันทำอร่อยนะ

ผมจะไม่ท้องเสียใช่ไหมผมถามไปเบาๆ

ตอนนี้ภาพเริ่มพร่ามัว ผมไม่มีแรงจะต่อล้อต่อเถียงอะไรแล้ว ไม่นานนักสติก็ดับวูบไป

 

 

#Specialเสียงจากไวท์

หลังจากผ่านพ้นช่วงเวลาแห่งความสุข แวมไพร์อย่างผมไม่จำเป็นต้องนอนมาก เพราะเรามีเรี่ยวแรงที่มากกว่ามนุษย์ทั่วไปอยู่แล้ว เมื่อกี้กัปตันทำผมใจแทบขาด ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะหลงใครได้มากเท่านี้ เสียงหวานที่ครางออกมาอย่างเร่าร้อน ทำให้ผมลืมตัวอยู่บ่อยครั้งว่าต้องยั้งแรงเอาไว้ ไม่งั้นอาจจะเลือดออกเหมือนเมื่อคืนได้ แรงแวมไพร์กับมนุษย์ไม่เท่ากัน ถ้าผมเกิดปล่อยตัวเหมือนตอนเมาอีกเมื่อไหร่ กัปตันมีหวังได้นอนพักฟื้นยาวกันล่ะ

เปลือกตาของผมกระพริบตื่นขึ้นมาช้าๆ คนข้างๆ ยังหลับไม่ได้สติ จริงๆ แล้วไอ้เหม่งนี่ก็น่ารักดี ไม่ได้มีพิษมีภัยอะไรด้วยซ้ำ คิดแล้วก็ขโมยจูบสักทีดีกว่า

 

จุ๊บ

ริมฝีปากอิ่มนั้นปิดแน่นสนิท ถ้าปกติมันคงด่าผมเปิง ผมหัวเราะในใจแล้วลุกขึ้นสวมเสื้อคลุมเดินกลับเข้ามาในครัว เพื่อดูว่ามีวัตถุดิบอะไรเหลือพอจะทำโจ้กหมูให้เขากินได้บ้าง ท่านชายต้องการอะไรคะ

อ้อ แมรี่ ฉันอยากได้ต้นหอมมาทำโจ้กหมู ไปหามาให้ฉันที

เดี๋ยวดิฉันทำให้ค่ะ

 

ไม่ต้องผมโบกมือ เดี๋ยวฉันทำเอง

โจ้กหมูพื้นๆ แค่นี้ ผมทำออกบ่อยไป เราสองคนพี่น้องเติบโตกันมาด้วยการดูแลซึ่งกันและกัน ผมทำให้ออกัสกินออกตั้งบ่อย แค่โจ้กหมูถ้วยเดียวแค่นี้ไม่ระคายมือผมหรอก

 

ปลายข้าวหอมมะลิที่น้ำเงินนำมาฝากจากเมืองไทย ถูกผมล้างจนหมดฝุ่น  จากนั้นตักน้ำซุปที่เย็นแล้วใส่ลงไป นำขึ้นตั้งไฟต้มให้เดือด ระหว่างนี้ให้หมั่นคนเป็นระยะ ๆ พอเดือดแล้วจึงหรี่ไฟอ่อน ตุ๋นข้าวให้เมล็ดบานสุกนุ่มและมีลักษณะเหนียวข้น ส่วนหมูสับ ตับหมู น่าจะหมักไม่ยาก สับขิงซอยใส่ลงไป เท่านี้ก็เรียบร้อยแล้ว

กัปตันเป็นมนุษย์คนแรก ที่ได้กินโจ้กหมูฝีมือผมเลยนะเนี่ย

นานๆ ครั้ง เราสองคนพี่น้องถึงจะทำอาหารกินกัน หลังจากที่ผมหลับไป 200 ปี เราก็ห่างหายจากกิจกรรมนี้ไปเลย แวมไพร์ไม่ต้องการอาหาร แต่เราต้องการเลือด แวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์อย่างพวกเรา แค่เลือดยูนิคอร์นคนละหนึ่งหลอดในวันข้างขึ้นและข้างแรมก็เพียงพอต่อความอยู่รอดแล้ว

 

มนุษย์บางทีก็ยุ่งยาก ต้องกินทุกวัน วันละสามมื้อ แมรี่

คะ คุณไวท์

ไปดูในห้องซิ กัปตันตื่นรึยัง ถ้าตื่นแล้วให้มาพบฉันที่ห้องรับแขกผมสั่ง และยกถ้วยโจ้กพร้อมนมสดไปตั้งที่ห้องรับแขก เปิดทีวีรอไอ้เด็กบ้านั่นไปพลางๆ

ออกัสกับน้ำเงินคงหลับอยู่ข้างบน

 

รายการข่าวไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจเท่าไหร่ แต่กลิ่นสาปงูต่างหากที่ดึงความสนใจของผมไป

...ทำไมช่วงนี้บ้านผมถึงได้เจองูบ่อยจัง

 

ท่านชายคะ

ว่าไง แล้วกัปตันล่ะ

คุณกัปตันไม่ได้อยู่ในห้องค่ะเธอตอบเสียงสั่นๆ

หมายความว่าไง

แมรี่แม่บ้านของผม ยื่นกระดาษโน้ตสีน้ำตาลเก่าๆ มาให้ ผมรับมาอ่านด้วยความแปลกใจ

ชีวิตแลกชีวิต

ติช่า!

ผมกัดฟันกรอด! นี่เธอคิดจะเล่นกับผมอย่างนี้จริงๆ ใช่ไหม

สั่งคนของเรา ให้ตามหากัปตันให้เจอ ค้นทุกห้องในบ้าน ภายใน 10 นาทีถ้าฉันยังไม่เจอตัวกัปตัน เราจะบุกคฤหาสน์ของติช่า!

ค่ะ

บ้าเอ๊ย! นี่มันกล้าเข้ามาเอาตัวคนของผมไปจากในบ้านเลยเหรอ!

เพล๊งงง!

ผมปาถ้วยโจ้กแตกอย่างโมโห ไอ้เด็กนั่นยังไม่แข็งแรงดี ป่านนี้ไม่รู้เป็นยังไงบ้าง

ออกัสวิ่งลงมาจากด้านบน น้ำเงินตามลงมาติดๆ เกิดอะไรขึ้นครับพี่ไวท์

ติช่า! เอาตัวกัปตันไป

 

 

- - - - - โปรดติดตามตอนต่อไป - - - - - -

ความคิดเห็น