facebook-icon

สวัสดีนักอ่านทุกคนค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกจึงอาจจะน้ำเยอะ มีฉากที่ไม่น่ามี หรืออื่นๆประการทั้งปวง ยังไงก็อ่านเพื่อความสนุกเนอะ อย่าคิดมาก 55

บทที่ 14 รวมพล 3 หนุ่ม 100%

ชื่อตอน : บทที่ 14 รวมพล 3 หนุ่ม 100%

คำค้น : ลอนดอน, ครูอนุบาล, นักธุรกิจหนุ่ม, ทาสแมว, จิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 31 พ.ค. 2559 06:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 14 รวมพล 3 หนุ่ม 100%
แบบอักษร

“ว้าวไม่น่าเชื่อเลยนะคะว่าเรือลำนึงจะสามารถบรรจุลานสเก็ตน้ำแข็งกับลานโบลิ่งใหญ่ขนาดนี้ได้” พัณณิตาขึ้นไปยืนอยู่บนลานน้ำแข็งขนาดใหญ่โดยมีโลเวลล์ช่วยประคองไม่ให้เธอลื่นล้ม เรือลำนี้มีสิ่งอำนวยความสะดวกและสิ่งบันเทิงอย่างครบครัน ทั้งห้องฟิตเนส โรงละคร คาสิโน ห้องสำหรับถ่ายทำรายการทีวีหรือแม้กระทั่งห้องอาหารที่แขกสามารถเข้าไปนั่งได้กว่าร้อยคน

“เรือลำนี้ถูกออกแบบมาเพื่อบารอนโดยเฉพาะน่ะครับ เขามักจะใช้เรือลำนี้เป็นที่นัดสังสรรค์กับเพื่อนฝูงหรือไม่ก็เอาไว้จัดงานฉลองต่างๆในครอบครัวน่ะครับ”

“อย่างนั้นเองเหรอคะ แล้วอย่างนี้เขาไม่เสียเงินแย่เลยเหรอคะที่สร้างเจ้าลำนี้ขึ้นมา”

“ก็หมดไปหลายล้านปอนด์เหมือนกันนะครับ แต่ถ้าเทียบกับกำไรที่เขาได้มาในแต่ละปีนั้นแค่นี้ถือว่าเล็กน้อยครับ” โลเวลล์ประคับประคองพัณณิตาอย่างระมัดระวังเมื่อรองเท้าที่เธอสวมอยู่นั้นอาจจะทำให้เธอลื่นล้มได้โดยง่าย

“เป็นฉันคงจะเสียดายเงินแย่ แค่ค่าตั๋วเครื่องบินมาที่นี่ฉันก็หมดไปเกือบครึ่งกระเป๋าแล้วล่ะคะ” หญิงสาวหัวเราะแห้งๆเมื่อรู้ว่าชายหนุ่มทั้งสองนั้นรวยล้นฟ้ากันขนาดไหน “แต่ก็น่าแปลกนะคะ คุณอัลเบิร์ดเขาเป็นแค่เจ้าของร้านสเต็กเท่านั้น ไม่น่าเชื่อว่าจะมาสนิทกับลูกคนรวยอย่างคุณได้”

“จริงๆแล้วอัลเบิร์ดเขาเป็นประธานบริษัทแปรรูปอาหารน่ะครับ แต่เขากลับโยนงานทุกอย่างไปให้น้องชายเขาทำแล้วมาเปิดร้านสเต็กอย่างที่คุณเห็น เขามีหน้าที่แค่คอยให้คำปรึกษาเท่านั้นเองแหละครับ”

“เหรอคะ” สรุปแล้วก็มีแค่เธอคนเดียวสินะที่จนเมื่อเทียบกับพวกเขา เรือขนาดใหญ่ใช้เวลาเดินทางนานหลายชั่วโมงจนพระอาทิตย์ใกล้จะตกดิน แสงสีส้มจากลูกบอลไฟสะท้อนขึ้นจากผิวน้ำอาบไปทั่วทั้งลำเรือ ฟองคลื่นที่ตีกระจายเป็นสีขาวอยู่ด้านข้าง

“ใกล้เวลาอาหารเย็นแล้ว เราขึ้นไปรวบตัวบนดาดฟ้าเถอะครับ”

“ได้ค่ะ” หญิงสาวเดินเข้าไปในลิฟต์แก้วที่ติดอยู่ในลำเรือขึ้นไปบนชั้นดาดฟ้า เหล่าเชฟฝีมือดีและพนักงานต่างง่วนอยู่กับการจัดเตรียมดินเนอร์สุดหรูไว้คอยบริการ ข้างๆกันในสระว่ายน้ำเหล่าสาวสวยนุ่มน้อยห่มน้อยกำลังเล่นสาดน้ำกันอยู่ในสระอย่างสนุกสนาน

“อ้าว มาแล้วเหรอครับ เป็นยังไงบ้างไปเดินมาทั้งแล้วหรือยังครับ” บารอนปล่อยสาวที่ขี่อยู่บนบ่าของตนลงแล้วเดินขึ้นจากสระ ตัวของเขาเปียกโชก

“ค่ะ คุณโลเวลล์เขาพาฉันไปดูที่ห้องกัปตันด้วย สุดยอดไปเลยนะคะเรือลำนี้ หรูหราแล้วก็ทันสมัยมากๆเลยล่ะคะ” เธอยื่นผ้าขนหนูที่แขวนอยู่ใกล้ๆมือส่งให้เขา

“ขอบคุณครับ ผมดีใจมากๆที่ได้รับคำชมจากปากของคุณ อีกเดี๋ยวดินเนอร์จะก็พร้อมแล้ว... คุณจะมาเล่นน้ำกับพวกเราก่อนไหมล่ะครับ” บารอนเอ่ยชวน หญิงสาวมองไปที่สระว่ายน้ำซึ่งมีน้ำพุและคลื่นจำลองน่าลงไปแหวกว่าย

“ฉันไม่ได้ใส่ชุดว่ายน้ำมาน่ะค่ะ ขอฉันลงไปเปลี่ยนชุดก่อนได้ไหมคะ” พัณณิตาเดินกลับเข้าไปในตัวเรือเพื่อลงลิฟต์ไปยังห้องของเธอ

“รีบมานะครับ”บารอนตะโกนไล่หลัง “เฮ้ย! ไอ้โลเวลล์รีบลงมาเร็วๆสิวะ”

“เออ” ชายหนุ่มขานรับแล้วลงไปในสระ ปล่อยตัวให้กระแสน้ำพัดผ่านไปอย่างผ่อนคลายพลางจินตนาการร่างน้อยที่อยู่ในชุดว่ายน้ำ

ผ่านไปไม่กี่นาทีประตูลิฟต์ก็เปิดออกพร้อมกับหญิงสาวที่ใส่เสื้อคลุมมิดชิดและผ้าขนหนูพันท่อนล่างเอาไว้ค่อยก้าวขาออกมา โลเวลล์หันไปมองเธอด้วยสีหน้าแปลกประหลาด

“แต่งตัวเสร็จแล้วเหรอครับ” โลเวลล์เอ่ยถาม เขาอยู่ในสระเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวพยักหน้าแล้วค่อยๆนั่งหย่อนขาลงไปในสระ

“คุณโลเวลล์คะ คุณช่วยมายืนบังฉันให้หน่อยได้ไหมคะ” เธอกุมผ้าขนหนูเอาไว้แน่น

“ทำไมล่ะครับ” เขาถามอย่างแปลกใจเมื่อเธอขอให้เขาทำอะไรแปลกๆ

“คือฉันอายน่ะค่ะ ฉันไม่เคยใส่ชุดว่ายน้ำที่มันเปิดขนาดนี้มาก่อน” หน้าท้องขาวเนียนไร้อาภรณ์ปกปิดปะทะกับสายลมเย็นๆทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ

“ก็ได้ครับ งั้นคุณค่อยๆลงมานะครับ” เขาสูงกว่าระดับน้ำขึ้นมาเลยอกนิดหน่อย ชายหนุ่มใช้ร่างขอตนบังเรือนร่างที่ไม่อยากให้ใครมอง พัณณิตาถอดเสื้อคลุมและผ้าขนหนูออกดิ่งลงน้ำอย่างรวดเร็วเพื่อยืนให้ถึงก้นสระ แต่ดูเหมือนว่ามนจะลึกเกินไปสำหรับเธอ พัณณิตาตะเกียดตะกายเมื่อระดับน้ำสูงเลยศีรษะ โลเวลล์รีบคว้าตัวเธอไว้ให้มาเกาะไหล่เขาทันที

“คุณเป็นอะไรรึเปล่าครับ” ชายหนุ่มถามอย่างห่วงใยเมื่อเห็นว่าเธอสำลักน้ำออกมาหลายคำ หญิงสาวกอดคอโลเวลล์ไว้แน่นพร้อมกับตวัดขาเกี่ยวรอบเอวเขาเพื่อไม่ให้เธอจม ทรวงอกอิ่มแนบชิดจนเขารู้สึกได้ ชายหนุ่มถึงกับกลืนน้ำลายฝืดเหนียวลงคอเมื่อเขาก้มลงไปมองเห็นทรวงอกที่นูนขึ้นมาจากชุดว่ายน้ำสีชมพูอ่อนนั่น

โอ้วพระเจ้า! น่าขย่ำชะมัด

โลเวลล์ต้องรีบเบือนหน้าหนี ตัวตนของเราเริ่มขยายเมื่อมีสิ่งเย้ายวนที่ชัดระดับเอสดีอยู่ตรงหน้า สาวๆที่กำลังเล่นอยู่ในน้ำนั้นต่างมองพัณณิตาด้วยสายตาริษยาเมื่อเห็นเธอกอดชายหนุ่มที่พวกเธอหมายปอง

“คุณว่ายน้ำไม่เป็นหรือครับ”

“ฉันว่ายน้ำได้แค่นิดหน่อยนะคะ แต่สระนี้ลึกเกินไป... ฉันกลัว” ตอนเด็กๆเธอเคยไปเล่นน้ำที่น้ำตกแห่งหนึ่งซึ่งตอนนั้นเธอดำลงไปเพื่อมองที่ก้นน้ำตก แต่เธอกลับมองไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น มีเพียงหลุมกว้างๆที่ดำมืดคล้ายกับจะมีอะไรซักอย่างโผล่ออกมาแล้วภาพนั้นก็ติดตาเธอมาตลอดจนถึงบัดนี้

“ไม่มีอะไรต้องกลัวครับ ผมอยู่ข้างๆคุณแล้วนี่ไง... ไม่ต้องกลัวนะครับ” โลเวลล์ลูบศีรษะเธอเบาๆเมื่อรับรู้ได้ว่าเธอสั่นน้อยๆ “ผมจะพาคุณไปที่ที่ตื่นกว่านี้”

ชายหนุ่มค่อยๆเดินไปยังที่ที่ระดับน้ำตื้นกว่าแล้วค่อยๆปล่อยให้หญิงสาวสัมผัสถึงก้นสระ พัณณิตาหลับตาปี๋แล้วยืนด้วยขาทั้งสองข้างของตนจึงค่อยๆลืมตาขึ้น

“เป็นไงบ้างครับ หายกลัวแล้วรึยัง” ตอนนี้ระดับน้ำต่ำลงจนเลยสะดือของโลเวลล์มาแค่นิดเดียวเท่านั้น ระดับน้ำที่ต่ำลงเผยให้เห็นชุดว่ายน้ำสีชมพูอ่อนคาดดำที่หล่อนสวมใส่อยู่โดยมีท่อนล่างเป็นกระโปรงพลิ้วไหวไปตามกระแสน้ำ

“ชุดว่ายน้ำเข้ากับคุณมากเลยนะครับ” โลเวลล์เอ่ยชม ทีแรกเขานึกว่าหล่อนจะขอบคุณแต่เขากลับคิดผิดถนัดเมื่อเธอสาดน้ำใส่เขาโครมใหญ่ทันทีที่พูดจบ

“คุณแอบมองฉัน!” หล่อนตวาดเสียงดังพลางรีบมุมตัวลงใต้น้ำโผล่ขึ้นมาแค่ส่วนที่เลยจมูกขึ้นมาเท่านั้น ตอนนี้เธอสามารถยืนได้แล้วจึงไม่เหลือความหวาดกลัวอีกต่อไป

“ผมไม่ได้แอบมองคุณ” เขาแค่มองอย่างโจ่งแจ้งเลยต่างหากล่ะ ผืนน้ำที่ใสแจ๋วไม่ได้ช่วยปิดบังอะไรได้เลยแม้แต่น้อย “คุณใส่ชุดว่ายน้ำตัวนี้แล้วน่ารักมาก ไม่ต้องอายหรอกนะครับ”

โลเวลล์เกี่ยวปอยผมยาวที่กระจายอยู่เต็มผืนน้ำขึ้นมาจุมพิต

“ผีทะเล!” หญิงสาวถีบเข้าที่หน้าท้องตึงแน่นของชายหนุ่มแต่เขากลับหลบได้ทัน โลเวลล์หัวเราะร่าพลางถอยหนีออกไปเรื่อยๆเมื่อหญิงสาวไล้ตามมาอย่างไม่ยอมแพ้จนกลายเป็นเล่นไล่จับไปในที่สุด

 

“นี่ เอมม่า... เธอเห็นยัยผู้หญิงที่เกาะติดอยู่กับคุณโลเวลล์คนนั้นรึเปล่า” พนักงานสาวผิวแทนคนหนึ่งยืนจับกลุ่มคุยกับเพื่อนสาวของเธอ ดวงตาคมเฉี่ยวสุดเซ็กซี่เต็มไปด้วยความริษยา

“อ๋อ ยัยปลาตายนั่นน่ะเหรอ เห็นแล้วมันน่าหมันไส้ชะมัดมาเกาะแกะคุณโลเวลล์ของฉันอยู่ได้” เพื่อนสาวกำผ้าขี้ริ้วในมือแน่น “เป็นเพราะยัยนั่นแท้ๆทำให้คุณโลเวลล์ไม่เรียกหาฉัน” ทุกครั้งที่สามหนุ่มออกมาล่องเรือ โลเวลล์มักจะเรียกให้เธอไปช่วยบำเรออยู่เสมอ แต่ครั้งนี้เขาไม่แม้แต่จะแลตามองเธอด้วยซ้ำ

“ยัยนั่นมันวิเศษวิโสอะไรกันนักหนานะ ฉันเห็นคุณโลเวลล์คอยเดินตามติดเจ้าหล่อนไม่ยอมห่าง ตัวก็เตี้ย ผิวก็ซีด หน้าอกก็แบน เห็นแล้วน่าพิศวาสเลยซักนิด” หล่อนเหลือกตา

“ก็นั่นน่ะสิ พวกเรายังเซ็กซี่กว่ามันตั้งเยอะ พอยัยนั่นมาคุณบารอนกับคุณอัลเบิร์ดก็พาลเกรงใจไม่กล้าทำอะไรต่อหน้ามันไปด้วย ขนาดฉันให้ท่าแทบจะเปิดหน้าอกให้เขาดูอยู่แล้ว เขายังทำเฉยๆแถมยังพลักฉันให้ไปไกลๆอีกด้วย” ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น หล่อนเหวี่ยงผ้าขี้ริ้วในมือลงพื้น

“อย่างนี้มันต้องเจอสั่งสอนซะบ้าง จะได้รู้ว่าใครเป็นของใคร” พนักงานสาวคนนั้นล้วงกล่องยาใบเล็กออกมาจากช่องลับในชุดชั้นในโชว์ให้เพื่อนสาวของเธอดู

“ต๊าย! เธอเอายานี่ขึ้นเรือมาได้ยังไง พวกการ์ดที่ตรวจร่างกายเขาไม่ริบไปจนหมดแล้วเหรอ”

“ก็แค่ซอกแซกนิดหน่อยบวกกับความสามารถพิเศษ แค่เอาไอ้นี้ไปให้ยัยนั่นกิน รับรองได้เผยธาตุแท้จนคุณโลเวลล์เขี่ยหล่อนทิ้งแน่ๆ” หล่อนแสยะยิ้มมุมปากแล้วเก็บกล่องยาเข้าที่เดิม เดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อนหยิบอาหารจานสุดท้ายออกไปเสริฟ

--------------------------------------------------------------------------------------------

สวัสดีนักอ่านทุกท่านค่ะ ตอนนี้แต่งสดลงสดเลย พิเศษบทหน้าเซอร์วิสเลิฟซีนมาแล้ว อดใจรอกันนิดนึงนะคะ 

 
 
 
ความคิดเห็น