star_ss

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

✧✦The Return of Love❤➽แฟนเก่า✦✧➴Chapter 9♫พี&เภา➽ตัวปัญหา

ชื่อตอน : ✧✦The Return of Love❤➽แฟนเก่า✦✧➴Chapter 9♫พี&เภา➽ตัวปัญหา

คำค้น : ตอนที่ 9 พี&เภา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ค. 2559 23:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
✧✦The Return of Love❤➽แฟนเก่า✦✧➴Chapter 9♫พี&เภา➽ตัวปัญหา
แบบอักษร

❥ Update on 15.05.2016

#

 

➴Chapter 9 ตัวปัญหา

 

 

 

 

 

ผมขับรถมายังที่นัดหมาย วันนี้ผมต้องเคลียร์ปัญหาให้จบ ผมว่าผมให้โอกาสมันมาเยอะแล้ว การที่ผมให้โอกาสมันได้พูดความจริงมันเสือกไม่ทำ มันเสือกไม่รับความเป็นเพื่อนจากผมทำให้ผมมีปัญหากับไอ้พีจนผมสองคนจะเลิกกันอยู่แล้ว โธ่โว๊ย!! ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ด้วยว่ะ!!





 ผมเดินเข้ามายังร้านอาหารแห่งหนึ่ง คนในร้านค่อยข้างน้อยไม่พลุกพล่านเหมือนร้านอาหารทั่วไป คนรู้จักค่อนข้างน้อยเพราะเพิ่งเปิดใหม่ได้ไม่นาน ผมเดินไปยังโต๊ะที่มีผู้ชายใส่เสื้อสีฟ้าอ่อนนั่งหันหลังอยู่ ผมเดินอ้อมไปนั่งลงฝั่งตรงข้าม มันยิ้มทันทีเมื่อเห็นผม





 "มาแล้วเหรอ? หิวไหม? สั่งอะไรกินก่อนดิ" มันรีบพูดทันทีเมื่อเห็นหน้าผม



 "ไม่ต้อง! กูไม่หิว" ผมตอบมัน



 "น่านะ กินข้าวด้วยกันก่อน"



 "มึงทำแบบนี้เพื่ออะไรวะไอ้โอ๊ต มึงก็รู้ว่ากูกับไอ้พีเป็นอะไรกัน แล้วที่สำคัญกูก็รักมันมาก กูให้โอกาสมึงไปขอโทษมันเรื่องวันนั้นกูถึงไม่พูดเรื่องที่มึงทำเหี้ยๆ ออกมา ทำไมวะ!! กูใจดีกับมึงมากไปใช่ไหมวะ?!!" มันถอนหายใจเฮื้อกใหญ่ เอนหลังไปพิงเก้าอี้ก่อนจะกอดอกแล้วมองหน้าผม



 "เฮ้อออ.... ทำไมกูต้องทำอย่างงั้นด้วย หึ! มึงเลิกกับมันก็ดีแล้วนิ!"



 "มึงหมายความว่ายังไง?!" ผมเริ่มมีอารมณ์โมโหขึ้นมานิดๆ แล้วครับ



 "กูก็หมายความอย่างที่พูดนั่นแหละ" มันตอบหน้าตาเฉย




 พรึ่บ!!!




 "มึงเป็นเหี้ยอะไรของมึงวะไอ้โอ๊ต!! ทำไมมึงถึงอยากให้กูกับไอ้พีเลิกกันจังวะ!! แล้วไม่เรื่องเหี้ยๆ ที่มึงทำวันนั้น ที่มึงแกล้งหิ้วผู้หญิงมานอนแต่เสือกหนีกลับแล้วทิ้งผู้หญิงคนนั้นไว้กับกู มึงทำเพื่ออะไรวะ!!" ผมทุบโต๊ะแล้วยืนขึ้นพูดเสียงดังลั่นร้านจนลูกค้าคนอื่นที่กำลังนั่งทานข้าวหันมามอง ตอนนี้ผมแม่งไม่สนใจอะไรแล้วครับ โมโหเหี้ยๆ




 "แล้วมึงทำอย่างนั้นจริงๆ ไหม มึงมีอะไรกับอีเด็กหิ้วคนนั้นจริงๆ รึป่าว?" มันถามผมหน้าตาเฉย



 "ไอ้เหี้ย!! กูเมา! มึงเข้าใจไหมกูเมาสัส!! รู้ตัวอีกทีผู้หญิงคนนั้นก็ขึ้นคร่อมก็แล้ว!! และที่สำคัญไอ้พีมันเข้ามาเห็นตอนนั้นพอดีไอ้เหี้ย!!!" ผมด่ามันอย่างเหลืออด โมโหแม่งสุดๆ เลยครับ



 "ก็นั่นไง มึงยังไม่ได้ปี้อีเด็กคนนั้นสักหน่อยแล้วมึงจะเดือดร้อนทำไมวะ?" มันลอยหน้าลอยตาพูด




 พรึ่บ!!!




 "ไอ้เหี้ยโอ๊ต!!! มึง!!!"




 พลั่ก!!




 ผั๊วะ ผั๊วะ ผั๊วะ!!!




 ผมเดินเข้าหามันกระชากคอเสื้อจนตัวมันลอยขึ้นก่อนจะซัดหมัดเข้าที่หน้ามันไปสามหมัดติด



 "คุณครับ!! หยุดครับ อย่ามีเรื่องกันในร้านนะครับ ลูกค้าตกใจหมดแล้วครับ คุณ!" พนักงานในร้านเข้ามาห้ามพยายามจะแยกผมออกจากไอ้โอ๊ต



 "หลบ!! ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของกู สัส!!!"



 "คุณครับ อย่ามีเรื่องกันเลยนะครับ" พนักงานก็พยายามขอร้องผมให้หยุด



 "เงียบ!! เรื่องค่าเสียหายเดี๋ยวกูเคลียร์เอง!!" ผมหันไปทำหน้าโหดใส่พนักงานของร้าน พวกนั้นถอยหลังกันทุกคนแล้วผมก็หันมาจัดการไอ้ตัวปัญหาตัวนี้ต่อ เพื่อนเหี้ยๆ แบบนี้ผมไม่เอาไว้แล้วครับ




 พลั่ก!!



 ผั๊วะ!!




 ผมยังคนรัวหมัดเข้าที่หน้าไอ้โอ๊ตหลายหมัดก่อนจะถีบมันลงไปนอนกองอยู่ที่พื้นร้าน





 "หึหึ หมัดมึงหนักฉิบหาย" มันใช้มือเช็ดเลือดที่มุมปาก



 "ไอ้เหี้ย!! มึงอยากแดกหมัดกูอีกใช่ไหมห๊ะ!!" ผมพุ่งเข้าหาไอ้โอ๊ตอีกครั้ง



 "เฮ้ย!!! พอแล้วไอ้พี!!" ผมหันไปตามเสียงที่เรียกชื่อผม



 "เฮีย!"



 "เลิกบ้าได้รึยัง? ไปๆ กลับ" พี่ชายผมครับ



 "ไม่เว้ย!! ถ้าวันนี้มันไม่ยอมไปเล่าความจริงให้ไอ้พีฟังกูไม่เอามันไว้แน่!!" ผมพุ่งเข้าใส่ไอ้โอ๊ตแต่มันรีบขยับตัวลุกขึ้นยืนแล้วหลบหมัดผมได้ทัน





 พรึ่บ!!!!




 "ปล่อยกู!! มึงอย่ามายุ่งได้ไหมไอ้พัฒ!!" แม่งเสือกเข้ามาล็อคตัวผมไว้เฉยเลย



 "กูบอกให้หยุด!! มีอะไรกลับไปคุยกันที่บ้าน!!"



 "ไอ้โอ๊ต!! มึงไสหัวไปซะ!! แล้วอย่ามาสร้างความวุ่นวายให้มันอีก!!"



 "หึหึ แล้วเจอกันนะไอ้พี"




 พรึ่บ!!




 "ไอ้เหี้ยโอ๊ต!! มึง!! ไอ้สัส!! แน่จริงมึงอย่าหนีกู!!"




 พลั่ก!!!




 พรึ่บ!!!




 "ไง!! หายบ้าได้รึยัง?"



 "มึงผลักก็ทำไมไอ้เฮีย!!"



 "หึหึ กวนตีน!! กูเป็นเฮียมึงนะ พูดดีๆ ดิ๊!!" มันเดินเข้ามาหาผมแล้วกระชากผมขึ้นจากพื้น



 "มึงมาได้ไง?!!" ผมลุกขึ้นปัดฝุ่นออกจากตัวแล้วหันไปทำหน้าโหดใส่มัน



 "กูเห็นไอ้โอ๊ตมันเดินอารมณ์ดีออกมาจากบ้านมัน กูเลยคิดว่ามันต้องมาเจอมึง"



 "เฮียแม่ง!! ไม่น่ามาห้ามเลย!! ไอ้โอ๊ตมันทำให้กูกับไอ้เภาจะเลิกกันอยู่แล้ว!! เป็นเพื่อนส้นตีนอะไรวะเสือกสร้างความเดือดร้อนให้เพื่อน!!"



 "พอเลย! เลิกบ่นแล้วเอาเงินมากูจะไปจ่ายค่าเสียหายให้ร้านเขา ไอ้น้องเวร! ชอบหาเรื่องนักนะมึง!!" เฮียแม่งโบกหัวกูเลย



 "มึงจ่ายดิ!! กูไปรอที่รถ"



 "ไอ้น้องเวร!!" ผมไม่สนใจหรอกครับ เดี๋ยวเฮียผมก็จัดการเองแหละ ผมนั่งรอเฮียพัฒอยู่ในรถสักพักเฮียผมก็เดินออกมา



 "อ้าว!! รถอ่ะ?"



 "ป่าว!! เฮียไม่ได้เอามา นั่งแท็กซี่ตามมา"



 "งั้นเฮียก็นั่งแท็กซี่กลับไปดิ!"



 "อ้าวเฮ้ย!! เป็นน้องประสาอะไรวะไอ้ตี๋ แม่งใจคอจะทิ้งพี่ชายตัวเองไว้ตามทางได้ไงวะ!!"



 "อ้าว!! ก็กูไม่ว่างครับเฮีย ไอ้เภามันเข้าโรงพยาบาล กูต้องรีบไปดูมันครับ"



 "ไอ้เภามันเป็นอะไรวะ? ไปๆๆ ไปด้วยกันนี่แหละกูจะเป็นเยี่ยมน้องกู"





 เฮ้ออ... ในที่สุดผมก็ต้องพาเฮียสุดที่รักของผมติดสอยห้อยตามไปโรงพยาบาลด้วย ยิ่งเฮียพัฒได้ยินว่าไอ้เภามันไม่สบายเฮียก็ยิ่งเป็นห่วงมันครับ หึ! ก็ไอ้เภามันน้องรักของเฮียยิ่งกว่าผมอีก เรื่องที่ผมทะเลาะกันผมก็เล่าให้เฮียผมฟังนะ เฮียบอกว่าให้ผมรีบเคลียร์เรื่องทุกอย่างให้จบ ให้คุยกับไอ้เภาให้เข้าใจ คนรักกันก็ต้องเชื่อใจกัน เฮ้อออ... ก็มีแต่เฮียผมนี่แหละครับที่เข้าใจผมที่สุด






 ระหว่างทางที่ผมขับรถไปหาไอ้เภาที่โรงพยาบาล ผมก็เล่าเรื่องที่คุยกับไอ้โอ๊ตให้เฮียผมฟังทุกอย่าง เฮียผมได้แต่บอกว่าให้ผมใจเย็นๆ มากกว่านี้ ใช้เหตุและผลอย่ามัวแต่ใช้กำลังอย่างเดียว ถ้าไอ้เภามันรักผมจริงๆ มันต้องเข้าใจ ผมได้แต่นั่งถอยหายใจอย่างเหนื่อยล้า ผมจะทำยังไงกับมันดีวะ! ผมจะทำยังไงให้ไอ้เภามันเชื่อในสิ่งที่ผมพูด ผมไม่อยากทำให้มันเสียใจอีก






 ผมใช้เวลาไม่นานมากก็ขับมาถึงโรงพยาบาล เฮียหอบหิ้วของกินที่แวะซื้อระหว่างทางขึ้นไปให้น้องรักด้วยความเป็นห่วง เออ!! ดีจริงๆ เลยเฮียกู





 แกร๊ก.....



 ผมเปิดประตูเข้าไปก็เห็นไอ้เภากำลังหลับอยู่ มีไอ้น้ำ ไอ้น๊อตกับไอ้ม่อนนั่งอยู่ที่โซฟาตัวยาว




 "อ้าวเฮีย... สวัสดีครับ" พวกมันสามคนยกมือไหว้ทักทายเฮียของผม



 "เออ! หวัดดีๆ พวกมึงแดกอะไรกันรึยัง? อ่ะนี่กูซื้อมาฝาก"



 "ขอบคุณคร๊าบบ... เฮียนี่ทั้งหล่อแถมยังใจดีอีก ทำไมไอ้พีมันไม่ได้เฮียสักครึ่งบ้างวะ!"



 "ปากดีไอ้เหี้ยม่อน แล้วนี่ไอ้เภามันหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่วะ?" ผมหันไปมองที่เตียงคนป่วยก็เห็นไอ้เภามันนอนหลับตานิ่งอยู่บนเตียง ผมเดินเข้าไปหามันก่อนจะใช้มือลูบที่หัวมันเบาๆ



 "หลับไปสักพักแล้ว พยาบาลเพิ่งเอายามาให้มันกิน สงสัยจะหลับเพราะฤทธิ์ยาว่ะ" ไอ้ม่อนตอบพร้อมกับแกะของกินไปด้วย



 "ไอ้เภามันคงไม่เป็นอะไรแล้วแหละ อย่าห่วงมากนักเลยไอ้ตี๋" เฮียเดินเข้ามาตบไหล่ผม



 "มันชอบป่วยอย่างนี้ตลอดเป็นทีไรกว่าจะหายแม่งก็ตั้งนาน ทำไมมันไม่รู้จักดูแลตัวเองกว่านี้วะเฮีย"



 "เฮ้ออ... ถ้าไอ้เภามันไม่รู้จักดูแลตัวเองดีๆ เอ็งก็ดูแลมันดิวะไม่เห็นจะยากเลย"



 "แต่มันไม่ยอมให้ผมเข้าใกล้มันว่ะ ทั้งที่ตี๋โคตรเป็นห่วงมันเลย แม่ง!!"



 "เอาน่า! เดี๋ยวให้เภามันหายดีก่อนเฮียจะช่วยพูดเอง"





 ผมได้แต่มองหน้าเฮียของผม ถ้าไม่มีเฮียที่รักผมมากขนาดนี้ผมจะเป็นยังไงวะ ผมจะโตมาโดยลำพังได้ไหม หลังจากป๊ากับม๊าเสียก็เหลือแค่ผมกับเฮียสองคนพี่น้องที่โตมาด้วยกัน เฮียคอยดูแลผมทุกอย่าง พอผมบอกเฮียว่าผมชอบผู้ชายเฮียก็ไม่เคยว่าผมเลยสักครั้ง เฮียได้แต่ยิ้มแล้วลูบหัวผมเหมือนตอนที่ผมยังเด็ก บอกผมว่าอยากจะเป็นอะไรก็เป็น เพราะถึงยังไงตี๋เล็กก็คือน้องเฮียเหมือนเดิม ผมฟังแล้วถึงกับน้ำตาไหล เฮียผมแม่งคือที่สุดของผมจริงๆ





 "อ้าวเฮ้ย!! พวกมึงจะไปไหนกันวะ?" เฮียหันไปเห็นไอ้สามคนนั้นกำลังเก็บของกินเข้าที่เข้าทาง ไอ้ม่อนก็รีบยัดเข้าปากยิ่งกว่าคนอดอยาก ส่วนไอ้น้ำก็ทำหน้าเป็นตูดเหมือนเดิม มีแต่ไอ้น๊อตที่เป็นงานที่สุด



 "พวกผมว่าจะกลับกันแล้วครับเฮีย" ไอ้น๊อตพูดขึ้น



 "เฮ้ย!!! ไอ้น๊อตกูไม่กลับ กูจะอยู่เฝ้าไอ้เภา" ไอ้น้ำเริ่มโวยวาย



 "มึงจะอยู่เฝ้าแฟนคนอื่นทำไม เฝ้าผัวตัวเองดีกว่าไหม!!"




 พรวด!!!




 "แค่กๆๆๆ ไอ้เหี้ย! กูสำลักน้ำเลยไอ้สาดดด...." ไอ้ม่อนถึงกับพ่นน้ำลงพื้นเลยครับ



 "มึงเฝ้าไอ้เภาต่อแล้วกันนะ พวกกูขอกลับก่อนไม่อยากรบกวนไอ้เภามันนะ มีอะไรโทรหากูแล้วกัน"



 "เออ... ขอบใจมึงมากว่ะน๊อต"



 "อืม ไม่เป็นไรเพื่อนกัน" ผมพยักหน้าตอบมัน



 "สวัสดีครับเฮีย พวกผมลานะครับ" ไอ้น๊อตบอกลาเฮียผมคนแรก ไอ้น้ำหน้างอเป็นตูดก็ต้องยกมือไหว้ตาม ส่วนไอ้ม่อนแม่งหอบของกินกลับไปด้วยครับ



 "เออๆ กล้บกันดีๆ ล่ะ วันหลังค่อยไปแดกเหล้าที่บ้าน เดี๋ยวกูเลี้ยงเหล้าพวกมึงเอง"



 "ป๊าดดด... ขอบคุณครับเฮีย เดี๋ยวผมว่างจะรีบไปเลยนะครับ" ไอ้ม่อนรีบตอบรับทันที



 "เออๆ โชคดี"



 "ครับ สวัสดีครับ"






 หลังจากนั้นพวกมันสามตัวก็กลับไปเหลือเพียงผมกับเฮียที่นั่งคุยกันอยู่สองคนพี่น้อง คุยได้สักพักไอ้เภาก็ยังไม่ตื่น เฮียเลยบอกผมว่าจะมาเยี่ยมมันใหม่ถ้าไอ้เภายังไม่ออกจากโรงพยาบาล ก่อนไปเฮียก็ย้ำกับผมว่าให้พยายามให้มากๆ คนมันเคยเสียใจบางครั้งเขาก็ไม่อยากเจ็บหรือเสียใจอีก ขอให้ผมเชื่อมั่นว่ามันรักผมจริงๆ ไอ้เภามันก็จะเข้าใจทุกอย่างเอง






 คืนนั้นผมนอนเฝ้ามันทั้งคืน ตื่นขึ้นมาดูมันบ้างบางเวลา นอนแบบหลับๆ ตื่นๆ อยู่อย่างนั้นเพราะรู้สึกเป็นห่วง กังวลว่ามันจะเป็นอะไรขึ้นมากลางดึก ผมตื่นขึ้นมาอีกทีตีห้าก็เดินออกไปขอผ้าผืนเล็กๆ ที่พยาบาลเพื่อเอามาเช็ดตัวให้มันครับ






 ผมเตรียมผ้ากับน้ำเรียบร้อยก็เริ่มเช็ดตัวให้มัน อยากให้มันนอนแบบสบายๆ ตัว ผมเห็นเหงื่อมันออกเยอะทั้งที่แอร์ก็อุณหภูมิปกติ ไม่ร้อนไม่หนาวแต่ไอ้เภายังมีเหงื่อออกตามใบหน้าจนผมรู้สึกเป็นห่วง เรียกให้พยาบาลมาตรวจก็บอกว่าไม่มีอะไรผิดปกติ ผมแม่งโคตรเป็นห่วงมันเลย






 "อือออ...." ไอ้เภามันเริ่มขยับตัว มันค่อยๆ ลืมตาแล้วมองมาที่ผม



 "กูกวนมึงรึป่าว?" ผมถามก่อนจะใช้มือลูบไล้ที่แก้มของมัน



 "มึงมาตั้งแต่เมื่อไหร่?"



 "เมื่อคืน เป็นไงบ้าง มึงไม่สบายตรงไหนอีกรึป่าว?"



 "ไม่... กูไม่เป็นไรแล้ว มึงกลับไปเถอะ"



 "กูจะอยู่ดูแลมึงที่นี่แหละ มึงอย่าพยายามไล่กูให้ไปเลยมันไม่สำเร็จหรอกเภา" ผมบอกมัน



 "กูอยากนอนต่อ" มันพูดแล้วหันหน้าหนีผม



 "อืม... งั้นมึงก็พักผ่อนซะ เดี๋ยวกูจะนั่งอยู่ที่โซฟาถ้าอยากได้อะไรก็เรียกแล้วกัน"




 ฟอดดด....




 ผมก้มลงหอมที่แก้มของมันแล้วลูบหัวมันอย่างอ่อนโยน มันยังคงนอนนิ่งไม่ตอบสนองผมสักนิด ผมเดินไปนั่งลงที่โซฟาแล้วมองดูมันนอน เวลาผ่านไปสักพักผมก็ได้ยินเสียงมันหายใจอย่างสม่ำเสมอ ผมจึงล้มตัวลงนอนที่โซฟาอีกครั้ง






 แสงแดดเริ่มส่องเข้ามาในห้องจนทำให้ผมรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ไอ้เภายังคงนอนนิ่งอยู่ที่เตียงเหมือนเดิมครับ ผมลุกขึ้นล้างหน้าล้างตาจนสะอาด เดินไปหยุดมองมันที่ข้างเตียงสักพักก่อนจะเดินออกไปนอกห้อง ผมฝากพยาบาลดูมันแทนผมสักสองชั่วโมง ผมกะว่าจะไปหาของอร่อยๆ ให้มันกิน ไอ้เภามันเป็นคนกินอาหารแยกครับเวลาที่มันป่วย ผมเลยติดเป็นนิสัยที่ต้องวิ่งขับรถออกไปซื้ออาหารที่มันชอบมาให้มันกิน อาหารโรงพยาบาลสำหรับไอ้เภานี่หมดสิทธิ์ครับ ต่อให้เอามาตั้งตรงหน้ามันก็ไม่แตะ






 ผมใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงขับรถไปซื้อข้ามต้มร้านที่มันชอบและอาหารอีกสองสามอย่างมาให้มัน แล้วผมก็ขับรถกลับมาที่โรงพยาบาล ผมเดินตรงไปที่ห้องที่ไอ้เภาพักรักษาตัว พอเปิดประตูเข้าไปก็เจอแต่ความว่างเปล่า ปลผมรีบวางของไว้ที่โต๊ะแล้วเดินออกไปถามพยาบาลที่เคาท์เตอร์ทันที





 "ขอโทษนะครับ คนไข้ห้อง 1109 ไปไหนครับ? ทำไมไม่อยู่ในห้อง"



 "อ่อ... คนไข้ขอออกไปเดินเล่นค่ะ บอกว่าอยู่ในห้องแล้วเบื่อๆ เลยอยากออกไปสูดอากาศข้างนอกค่ะ"



 "คุณปล่อยคนไข้ออกไปได้ไง เขาไม่สบายอยู่นะคุณ!!"



 "เอ่อ... ขอโทษค่ะๆ พอดีน้องเป็นพยาบาลใหม่ค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะไปตามหาคนไข้ให้นะคะ" พยาบาลอีกคนรีบเข้ามาช่วยพูดอธิบาย



 "ไม่ต้อง!! เดี๋ยวผมไปหาเอง คุณรู้ไหมเขาไปที่ไหน?" ผมหันไปถามพยาบาลคนนั่น เธอยืนตัวสั่นด้วยความกลัว แต่สำหรับผมตอนนี้อะไรก็ไม่สำคัญเท่าไอ้เภาแล้วครับ ผมกลัวมันจะทรุดลงอีก



 "ไปเดินบนสวนชั้น 19 ค่ะ ดิฉันบอกว่าบนชั้นนั้นมีสวนให้พักผ่อนค่ะ" เธอตอบเสียงสั่นๆ



 "ผมหวังว่าจะไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีกนะ" ผมพูดจบก็เดินมุ่งหน้าไปที่ลิฟท์ทันที





 ลมแรงขนาดนี้จะออกไปทำไมก็ไม่รู้ อากาศยิ่งเปลี่ยนอยู่บ่อยๆ แล้วไหนตอนนี้มันไม่สบายอยู่ด้วย เฮ้ออ... ผมล่ะอยากจะบ้าจริงๆ ครับ ผมขึ้นลิฟท์มาถึงสวนชั้น 19 ตามที่นางพยาบาลบอก มองหาไอ้เภาอยู่สักพักผมก็เจอ





 "เภา!! มึง!!!"





 "พี!!"




 TBC.



 


ไม่มีคำบรรยาย รู้สึกผิดที่หายไปนาน
แต่ก็ขอบคุณที่ติดตามตลอดมานะคะ
จะมาต่อให้เรื่อยๆ ค่ะ สัญญา

อ่านแล้วอย่าลืมเม้นให้กันบ้างน้าา...
ขอบคุณที่ติดตามนิยายค่ะ

โปรดติดตามตอนต่อไปจร้า.....

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น