Ray.xer

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 1 : ฝ่ายตามหา

ชื่อตอน : Chapter 1 : ฝ่ายตามหา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 499

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ค. 2559 14:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 1 : ฝ่ายตามหา
แบบอักษร

Chapter 1

ฝ่ายตามหา

 

ความมืด คืบคานสู่ดินแดนสุริยันยามใด ในยามนั้นจะต้องมีแสงจันทร์ส่องถึงเป็นแน่แท้ แต่หากเห็นแสงจันทร์แล้ว เหตุอันใดจันทร์เจ้าจึงต้องส่องแสงเป็นบางที่…..’

 

ภายในห้องกว้างๆมีบุคคลสี่คนนั่งอยู่ ชายสามคนนั่งที่พื้นพร้อมสมุดเล่มบางในมือที่มีการจดเขียนบันทึกลงไปในกระดาษ และอีกหนึ่งคนที่นั่งถือหนังสือพลางยิ้งกรุ้มกริมคนเดียว

          “ท่านอาจารย์ ทำไมบทความมันถึงดูแปลกๆแบบนี้ล่ะ” ชายคนหนึ่งกล่าว

“แปลกอย่างไรคินเรียว เจ้าฟังตั้งหลายรอบแล้วนี่”

“ท่านอาจารย์ ข้าเท็นคาเซ็นคิดแบบเดียวกับท่านคินเรียว มันแปลกๆ ฟังดูยังกับว่า...เป็นนิยายรักแสนหวานและความเศร้า เนื้อหาดูล้าสมัย พวกข้าฟังไม่รู้เรื่อง” ชายคนที่สองกล่าวพร้อมกับโบกสมุดไปมา

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า งั้นเจ้าไปตีความเอานะ หมดเวลาเรียนแล้ว พวกเจ้ากลับบ้านได้”

 

.

..

“ได้เวลาแล้วสินะ”

ชายร่างสูงผมสีน้ำเงินเข้ม ดวงตางดงามดั่งจันทราทอแสงทอดมองไปยังประตูตรงหน้าแล้วนับเลขในใจ สาม สอง หนึ่ง

          คลืด....

          “โย่ว! ท่านปู่”

          “ร่าเริงจังนะซานิวะ”

          “ได้การบ้านแปลกๆมา ทำไมข้าจะไม่ร่าเริงล่ะ”

          “อ่ะฮ่าฮ่าฮ่า”

เด็กหนุ่มเดินมานั่งตรงหน้าชายร่างสูงก่อนจะเปิดหนังสือพร้อมท่องบทเรียนในวันนี้ที่เขียนลงสมุดให้อีกฝ่ายฟัง

“ความมืด คืบคานสู่ดินแดนสุริยันยามใด ในยามนั้นจะต้องมีแสงจันทร์ส่องถึงเป็นแน่แท้ แต่หากเห็นแสงจันทร์แล้ว เหตุอันใดจันทร์เจ้าจึงต้องส่องแสงเป็นบางที่…..

“หืม? กวีจันทร์ฉาบแสง?”

“ในศาลเจ้าสอนมา ฉาบแสงอะไรข้าไม่รู้จักหรอก”

“อ่ะฮะฮะฮะ บรรยาบทนี้มันเป็นคำลอยๆ เจ้าไม่รู้ก็ไม่แปลก”

“หาว่าข้าเด็กอีกแล้ว” เด็กหนุ่มกอดอกพองแก้มแล้วมองคนตรงหน้าที่นั่งหัวเราอยู่ “เชอะ! ช่างเถอะ...เอาเป็นว่าค่อยตีความละกัน ตอนนี้ก็ไปโรงตีดาบกันก่อน”

“ไม่ทำภารกิจที่ถูกมอบหมายให้เสร็จก่อนรึ?”

“ภารกิจด่วนกว่าคือไปโรงตีดาบ ท่านปู่ก็ช่วยอธิบายให้ข้าฟังสิ ระหว่างไป”

เด็กหนุ่มลุกขึ้นพร้อมกับเดินหันหลังไปที่ประตูพร้อมก้าวเท้ามุ่งหน้าไปที่สถานที่คุ้นเคย ร่างสูงได้แต่ถอนหายใจหน่ายๆพร้อมกับลุกขึ้นเดินตามหลังเด็กหนุ่มคนนั้นไป

          “ความหมายประโยคนั้นคืออะไรกันแน่นะ ท่านปู่น่าจะรู้ละสิ”

“รู้สิ ก็ข้าอยู่มานานนี่นา”

“แล้วมันหมายความว่าไงล่ะ”

“อืม....” ร่างสูงเหลือกตาขึ้นก่อนจะนึกประโยคดีๆขึ้นมา “หากมองในเชิงธรรมดาก็คล้ายสำนวนฝนตกไม่ทั่วฟ้า หาความรักไม่เจอ แต่อีกทางก็มองว่าเป็นความผิดหวัง”

“ผิดหวัง? ยังไง?”

“ก็...ในยามราตรี แสงจันทร์มันโดดเด่นขนาดนั้น แต่ทำไมคนที่จันทร์อยากให้มองกลับไม่มอง ไม่เห็ ไม่หา ไม่เจอ จันทร์เจ้าเลยต้องเป็นฝ่ายส่องแสงหาคนๆนั้นแทน”

“เห...มีแบบนี้ด้วย”

“โบราณกล่าวว่ามันคือ ความนก”

“.....ใครสอนให้พูดคำนี้ครับ”

เด็กหนุ่มหยุดมองหน้าร่างสูงที่ยืนขำอยู่ข้างๆ คนตัวเล็กกว่าได้แต่ถอนหายใจแล้วเปิดประตูห้องๆหนึ่งที่เป็นห้องตีดาบ เสียงลับดาบที่ดังออกมาจากห้องแสดงให้เห็นว่านายช่างยังอยู่

          คลืด...

“นาย ช่าง!

“โอ๊ะ กลับมาแล้วหรอ กลับไวจังนะขอรับ นี่อีก 30 วินาทีก็ตีดาบเสร็จพอดี”

“ไม่ต้องแล้ว ตีดาบใหม่ๆ วันนี้ข้าได้แร่มาผลาญเพี๊ยบเลย”

“โอ้ว....น่าแจกชั่วโมงครึ่งจริงๆ”

“ตบกันมั้ยนายช่าง?” ว่าพลางยกมือเตรียม

“ฮะๆๆ ล้อเล่นน่าท่านซานิวะ ไหนดูสิวันนี้ท่านจะแห้วอีกรึป่าว”

“มาสิ จัดไปเลย...มิคาซึกิ”

ทันทีที่คนตัวเล็กเอ่ยชื่อ ร่างสูงก็เดินมาที่โต๊ะวางดาบพร้อมกับวางแร่ที่ได้มาลง

          “สูตรนี้อีกแล้ว ไม่กลัวชวดเหมือนเดิมรึไง”

“ข้ามันกล้าได้กล้าเสีย ถ้าแห้งก็กลับ ขนาดวันแรกข้ายังได้ 4 ชม.มาแล้ว นับประสาอะไรก็บอิแค่ชวด 10 ครั้ง”

“หึๆ” นายช่างหัวเราเบาๆก่อนจะยกก่องแร่เหล็กออกมา “งั้นมาเสี่ยงดวงกัน”

 

นายช่างหันหลังพร้อมวางแร่ต่างๆพร้อมตีดาบ แต่ระหว่างที่จัดแร่และอุปกรณ์นั้น เขาได้หันหน้ามามองร่างสูงสักพักแล้วหันกลับพร้อมเอ่ยคำถามออกมาสั้นๆ

          “มิคาซึกิ เจ้าอยากได้ดาบเล่มไหนรึป่าว?”

“หืม?” ร่างสูงเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย “หมายถึงท่านซานิวะต้องการดาบเล่มไหน...”

“หมายถึงเจ้าอยากได้ดาบเล่มไหนต่างหาก” นายช่างหยุดมือจากการถือเหล็ก “พระจันทร์กำลังมองหาใคร ข้าไม่รู้หรอกนะ...แต่เจ้าน่ะ หาใครอยู่”

ดวงตาสีดำเหลียวมองคนที่ยืนนิ่งข้างๆ ดวงตาที่มีรูปลักษณ์พระจันทร์มองนายช่างและนึกตามคำพูด ก่อนจะคิดถึงความทรงจำเก่าๆ คนๆนั้นที่เจอกันเมื่อหลายปีก่อน คนๆนั้นที่เขาเคยกอด คนๆนั้นที่เขา...คิดถึง

“นั้นสินะ....ถ้าได้เจอก็คงดี”

“....”

“อุตส่าสัญญาไว้แล้วว่าจะไม่ทิ้งเขาไปไหน แต่เขาต่างหากที่หนีข้าไป หนีไปเรื่อยๆ แต่...”

“แต่เจ้าก็ยังหา...หึหึ เป็นเด็กที่ซนน่าดูนะ”

“ข้าเป็นจันทร์เสี้ยว แต่ตาเขาเป็นจันทร์เต็มดวง”

นายช่างชะงักมือจากการตีดาบแล้วยิ้มออกมา เหมือนรู้ว่าเขารอใคร พูดถึงอะไร ก่อนจะเลื่อนมาจับนาฬิกาไม้แล้ววางบนโต๊ะ

“อีก 3:20:00 ค่อยมาเอานะท่านซานิวะ”

!!!!!!!!

ฉึก!!!!

เสียงวัตถุบางอย่างเสียบลงพื้นข้างๆตัวนายช่าง จนอีกฝ่ายที่นั่งหลอมเหล็กอยู่ถึงกับหันมามองอย่างรวดเร็ว

“อะไรของเจ้าห๊ะ!

“เร่งเวลาซะ”

“อย่ามาพูดบ้าๆนะ เจ้าไปเอาป้ายเร่งมาจากไหน?”

“ข้าเปย์เงินให้เจ้าป้านี่เพื่อรอวันนี้! เร่งเวลาซะ!!

“ชิ! รอก่อนเดี๋ยวเร่งให้”

.

..

...

พริ้

กลีบดอกไม้สีชมพูบางเบาปลิวว่อน ร่างของใครบางคนค่อยๆปรากฏออกมาพร้อมกับดาบคู่ใจ เรือนผมสีขาวสั้นไว้หางเต่า ชุดสีขาวที่เข้ากับสีผิว ขนตาแพรยาวค่อยๆเบิกขึ้นช้าๆ ดวงตากลมโตสีเหลืองทองส่องประกาย รอยยิ้มบางเบาๆเผยออกมาจนทำให้ทุกคนในห้องเงียบสงัด

“โย่ว ทสึรุมารุ คุนินากะ อยู่ๆข้าก็โผล่ออกมาตกใจใช่มั้ยล่ะ?”

“.........”

 

ข้าสัญญาว่า จะไม่ทิ้งเจ้าไปไหน เป็นอันขาด....

แต่เจ้าต่างหากที่ทิ้งข้าไป

แต่ข้าก็ไม่เคยที่จะโกรธเจ้าแม้แต่นิด

 

“ตะ...ตะเถน”

“อ่ะ ฮ่าฮ่า ตกใจละสิที่ได้ข้านะ” ว่าพลางชูสองนิ้วให้แล้วนั่งลงข้างๆนายช่าง

“เอาละนายท่าน นี่ไงดาบแรร์ที่พยายามตีจนมือหัก มิคาซึกิคงหาดาบเจอแล้วละ”

“มิคาซึกิ?”

ดวงตาสีเหลืองทองเหลือบมองไปยังข้างหน้า สายตาไล่ระดับจากใบหน้าของคนร่างสูง ดวงตารูปจันทร์เสี้ยวนั้น เหมือนเคยเห็นที่ไหน

 

ในที่สุดเจ้าก็กลับมา

มาอยู่กับข้า เจ้ากลับมาแล้ว

ข้าพบเจ้าแล้วละ

ทสึรุมารุ

 

“อ่ะ...ฮะฮะ ยินดีต้อนรับนะดาบใหม่”

“....?....”

“ข้ามิคาซึกิ มุเนจิกะ ยินดีที่ได้รู้จัก” ร่างสูงยิ้มให้พร้อมค่อยๆหลับตาลง “จะดีกว่านี้ถ้าเจ้าจำข้าได้”

“จำ? เรา? เคยพบกัน? หรอ?”

 

แม้เจ้าจะจำข้าไม่ได้

แต่ข้าก็มีความสุข

 

“แน่นอน ข้าก็อยากรู้เหมือนกัน”

 

 

To be continues…


 ---------------------------------------------------------------------------------

อ๊ะๆ ถ้าว่างแล้วจะเอาโดสั้นมาแป๊ะแถมให้นะครับ ไม่นานเกินรอ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น