ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Guilty Love ตอนที่ 16 [100%]

ชื่อตอน : Guilty Love ตอนที่ 16 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 88.1k

ความคิดเห็น : 278

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2559 20:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Guilty Love ตอนที่ 16 [100%]
แบบอักษร

 

 

 

Guilty Love…ผิดที่ร้าย หรือ ผิดที่รัก ตอนที่ 16

Author:   (ยอนิม)

                        

               

                                                

 

 

“ฟ่าง...ฟ่าง” เสียงเรียกของพี่ในที่ทำงานดังขึ้น ทำให้ฟ่างที่กำลังนั่งเหม่อสะดุ้งเล็กน้อย

 

 

“ครับ” ฟ่างหันไปขานรับทันที

 

 

“เย็นนี้แดนชวนไปดื่ม ไปด้วยกันมั้ย” มลรุ่นพี่ในที่ทำงานพูดชักชวนไปดื่มด้วยวันนี้ ฟ่างลังเลอยู่สักพัก ก่อนจะพยักหน้ารับ

 

 

“ก็ได้ครับ ผมเองก็กำลังอยากดื่มพอดี ว่าแต่พี่เบญให้พี่แดนไปด้วยเหรอครับ” ฟ่างถามกลับไป

 

 

“ก็เพราะเบญอนุญาตให้ไปน่ะสิ มันถึงได้ชวน” มลพูดออกมาอย่างขำๆ ฟ่างยิ้มรับ เพราะรู้ว่าวันนี้เบญมีนัดไปทานข้าวกับกลุ่มเพื่อนผู้หญิงด้วยกัน

“งั้นเดี๋ยวเลิกงานเจอกัน” มลบอกกลับก่อนจะเดินแยกไปทำงานต่อ ฟ่างก็นั่งทำงานต่อเช่นเดียวกัน วันนี้ทำโอทีจนถึง 1 ทุ่ม แดนก็เดินเข้ามาหาฟ่าง

 

 

“ฟ่าง เดี๋ยวไปรถพี่” แดนเดินเข้ามาบอก ก่อนที่ฟ่างจะเก็บของใส่กระเป๋าแล้วเตรียมปิดห้องทำงาน มีเพื่อนร่วมงานมารออยู่ด้านหน้าบริษัทแล้ว ชาย 3 หญิง 2  ซึ่งรวมฟ่างก็จะเป็นชาย 4  คน ฟ่างนั่งรถไปกับแดน เพื่อตรงไปยังร้านเหล้า

“ช่วงนี้ไม่สบายใจอะไรรึเปล่า พี่เห็นเราถอนหายใจทั้งวัน แถมยังนั่งเหม่ออีก” แดนถามด้วยความเป็นห่วง ฟ่างนิ่งไปนิด

 

 

“ขอโทษครับ” ฟ่างพูดขึ้น เพราะรู้สึกผิดที่เผลอเหม่อในช่วงทำงาน

 

 

“เฮ้ย พี่ไม่ได้จะว่าอะไร พี่กับเบญเป็นห่วง เราไม่ค่อยจะสดใสเหมือนเมื่อก่อนเลย มีอะไรก็ปรึกษาพวกพี่ได้นะ รู้มั้ย” แดนพูดขึ้น ทำให้ฟ่างรู้สึกดีใจที่ได้รู้จักกับรุ่นพี่ทั้งสอง

 

 

“ขอบคุณครับพี่แดน แต่ผมไม่ได้เป็นอะไรหรอกครับ คงพักผ่อนไม่ค่อยเพียงพอน่ะครับ” ฟ่างบอกเสียงแผ่ว

 

 

“แล้วพี่ชวนเรามาดื่มแบบนี้ จะทำให้ร่างกายเราแย่ไปกว่าเดิมรึเปล่าเนี่ย” แดนถามอย่างขำๆ ฟ่างก็ส่งยิ้มกลับไปให้

 

 

“ไม่เป็นไรครับ ผมเองก็อยากดื่มเหมือนกัน” ฟ่างพูดขึ้น เขาอยากจะดื่มเพื่อให้ลืมภาพบางภาพที่มันทำให้เจ็บอยู่ในอกตอนนี้ ดื่มเพื่อให้ลืมความรู้สึกที่เคยมีต่อเคน แดนขับรถไปถึงร้าน เมื่อรวมตัวกันครบแล้วก็พากันเดินเข้าไปด้านใน เพื่อหาโต๊ะนั่ง ฟ่างมองไปที่โต๊ะของเด็กวัยรุ่นกลุ่มหนึ่ง ก็ต้องยิ้มออกมาเล็กน้อย

“พี่แดน เดี๋ยวผมตามไปนะครับ ขอไปทักน้องหน่อย” ฟ่างบอกกับแดน ก่อนจะเดินแยกมา

“กราฟ โจ” ฟ่างทักรุ่นน้องข้างห้องของเขา ทำให้ทั้งสองหันมามอง โจหน้าตึงทันที ซึ่งฟ่างก็รู้ดีเพราะอะไร เขาแอบขำในใจที่โจตั้งป้อมหึงเขากับกราฟแบบนี้

 

 

“อ่า พี่ฟ่าง มากับใครครับ” กราฟทักกลับไปเมื่อเห็นว่าเป็นฟ่าง

 

 

“มากับเพื่อนร่วมงานน่ะ พอดีทำโอทีพวกพี่ๆเค้าเลยลากมาด้วย” ฟ่างบอกกลับยิ้มๆ

“แล้วกราฟกับโจมายังไงเหรอ” ฟ่างถามต่อ

 

 

“มอไซค์” โจเป็นฝ่ายตอบเสียงนิ่ง ทำให้ฟ่างชะงักไปนิด เพราะนึกว่าเด็กหนุ่มมาแท็กซี่ เขาจะได้กลับพร้อมกัน

 

 

“อ่อ...งั้น.ตามสบายนะ พี่ไปที่โต๊ะก่อน” ฟ่างพูดขึ้น ก่อนจะเดินเลี่ยงไปที่โต๊ะของตนเอง

 

 

“ใครเหรอฟ่าง” แดนถามขึ้นอย่างแปลกใจ

 

 

“น้องข้างห้องน่ะครับ” ฟ่างตอบกลับ ก่อนจะนั่งดื่มกับเพื่อนร่วมงานไปเรื่อยๆ ฟ่างหันไปมองกราฟกับโจเป็นระยะ ฟ่างรู้สึกอิจฉาลึกๆที่ทั้งสองคนดูรักกันดี ฟ่างมองออกว่าโจรักกราฟมากแค่ไหน ทำให้ฟ่างนึกสะท้อนในอกตัวเอง ว่าเมื่อไร เขาจะเจอคนที่เขารัก และรักเขาเหมือนคู่ของโจกราฟบ้าง และเมื่อนึกไปถึงเคนก็ทำให้ฟ่างดื่มเหล้าเข้าไปถี่ขึ้น ยิ่งนึกภาพตอนที่เคนเดินไปกับหญิงสาว ยิ่งทำให้ฟ่างเจ็บในอกและอยากจะลืมภาพลืมความรู้สึกเจ็บนี้เสียที ฟ่างดื่มจนเริ่มรู้สึกว่าเมาเล็กน้อย

 

 

“เฮ้ย ฟ่าง เมารึเปล่าเนี่ย” แดนถามขึ้น  

 

 

“นิดหน่อยครับ” ฟ่างบอกออกมาเสียงยานคาง แดนส่ายหน้าไปมา ก่อนจะรับสายเมียตนเองไปด้วย

 

 

“ฟ่าง เราบอกทางไปคอนโดเราได้มั้ยเนี่ย พี่จะได้ไปส่ง” แดนถามอีกครั้ง

 

 

“อึ่ก..พี่ไม่ต้องส่งผมหรอกครับ...ไปบอกน้องสองคนนั้นให้พาผมกลับที” ฟ่างบอกพูดพร้อมกับชี้ไปที่โจกับกราฟ

 

 

“น้องมันไว้ใจได้เหรอวะ” แดนถามด้วยความเป็นห่วง ความจริงเขาไปส่งก็ได้ แต่ดูเหมือนฟ่างอยากกลับกับรุ่นน้องสองคนมากกว่า

 

 

“ไว้ใจได้ครับ” ฟ่างตอบกลับ แต่ตาก็เริ่มปรือๆ ก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ความจริงฟ่างไม่ได้เมาจนถึงขั้นประคองตัวเองไม่ได้ แต่เขาอยากจะลองดูว่าถ้าเขาให้กราฟกับโจพาเขากลับคอนโดด้วย เด็กหนุ่มทั้งสองจะพาเขากลับหรือไม่ แล้วโจจะมีท่าทียังไง ความรักของเด็กหนุ่มคู่นี้ ทำให้ฟ่างสนใจ อีกคนก็นิ่งๆ อีกคนก็แสดงออกเสียชัดเจน ฟ่างไม่รู้ว่าทำไมทั้งสองคนถึงได้คบกันได้ แดนลุกไปคุยกับเด็กหนุ่มทั้งสอง สักพักโจกับกราฟก็มาพาฟ่างกลับคอนโด

..

..

..

“หึหึ น่าอิจฉาจริงๆ เฮ้อ เมื่อไรนะ เราจะเป็นแบบสองคนนั้นบ้าง” ฟ่างพูดกับตัวเอง หลังจากที่โจกับกราฟพาเขามาส่งที่ห้องพักแล้ว ตอนที่ทั้งสองพากลับ ฟ่างแกล้งร้องไห้ เพื่อดูท่าทีของโจกับกราฟ ทำให้ฟ่างรู้ว่าถึงแม้ว่าโจจะยอมกราฟทุกเรื่อง แต่กราฟก็ใส่ใจความรู้สึกของโจไม่น้อยไปกว่ากัน นั่นทำให้ฟ่างชื่นชมในความรักของเด็กหนุ่มทั้งสอง

“ตอนเช้าหาซื้ออะไรไปขอบคุณหน่อยก็แล้วกัน” ฟ่างพูดถึงโจกับกราฟ ก่อนที่เขาจะลุกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วมานอน

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

ฟ่างตื่นขึ้นมาในช่วงสาย เขาอาบน้ำแต่งตัว ลงไปซื้อราดหน้าเพื่อจะเอาไปฝากรุ่นน้องทั้งสอง ที่ฟ่างคิดว่าตอนนี้น่าจะตื่นกันแล้ว ฟ่างเดินไปกดออดหน้าห้อง สักพักโจก็เดินมาเปิด ฟ่างชะงักไปเล็กน้อย เมื่อโจเดินออกมาโดยนุ่งกางเกงกีฬาตัวเดียว ทำให้ฟ่างเก้อเขินเล็กน้อย เพราะไม่ทันตั้งตัว

“มีอะไรรึเปล่าพี่” โจถามเสียงนิ่ง

 

 

“คือ....พี่ซื้อราดหน้ามาฝากโจกับกราฟน่ะ” ฟ่างบอกเสียงแผ่ว

“ซื้อมาฝากทำไม..ครับ” โจถามกลับ

 

 

“พอดีเมื่อเช้าพี่โทรถามรุ่นพี่ที่ทำงาน ว่าใครมาส่งพี่ที่ห้อง เค้าบอกว่าโจกับกราฟ พี่เลยซื้อราดหน้ามาให้เป็นการตอบแทน คือ มันอาจจะไม่ได้มากมายอะไร แต่พี่ก็อยากจะให้ และขอโทษที่ทำให้ลำบาก” ฟ่างบอกออกมาอีก ความจริงเขาไม่ได้โทรถามใคร แต่เมื่อคืนเขาเล่นบทคนเมาก็เลยต้องเนียนตามน้ำไปก่อน

 

 

“รู้ว่าคนอื่นเค้าลำบาก แล้วทำไมดื่มให้เมาซะขนาดนั้นล่ะพี่ คราวหน้าดื่มให้มันรู้ลิมิตตัวเองหน่อย” โจต่อว่าออกมา ฟ่างหน้าเจื่อนไปนิด แต่ในใจก็นึกขำตัวเองที่โดนเด็กรุ่นน้องต่อว่าแบบนี้

 

 

“ใครมาวะโจ” เสียงทักของกราฟดังขึ้น แล้วกราฟก็ทำให้ฟ่างชะงัก เพราะกราฟก็เดินใส่กางเกงกีฬาตัวเดียวออกมา เมื่อฟ่างมองไปยังร่างกายของกราฟก็เห็นรอยขบกัดและรอยแดงตามตัว ซึ่งฟ่างคิดว่ากราฟเองก็คงยังไม่เห็นแน่ๆ ทำให้ฟ่างรู้ว่า เมื่อคืนทั้งสองคนคงจะร้อนแรงกันน่าดู ฟ่างเลยส่งราดหน้าให้ทั้งสอง แต่กราฟก็ชวนเขานั่งกินด้วยกัน ฟ่างเองก็ไม่อยากกลับไปอยู่ห้องคนเดียวจึงนั่งกินกับน้องๆ ถึงแม้ว่าโจจะไม่ค่อยอยากให้ฟ่างอยู่ด้วยก็ตาม เมื่อกินราดหน้าเรียบร้อยแล้ว ฟ่างก็ขอตัวกลับ เพราะคิดว่าตัวเองกวนเวลาส่วนตัวน้องทั้งสองพอสมควรแล้ว ฟ่างเปิดประตูห้องของกราฟ เพื่อจะกลับห้องตัวเอง แต่เขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นใครบางคนกำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องของเขา ทำให้ฟ่างรีบปิดประตูเข้ามาเหมือนเดิมทันที ตอนนี้หัวใจของฟ่างเต้นระรัว แค่เห็นเพียงเสี้ยวหน้าฟ่างก็จำได้แล้วว่าใครคือคนที่ยืนอยู่หน้าห้องของเขา

 

 

//รู้ได้ไงว่าเราอยู่ที่นี่// ฟ่างพึมพำออกมาเบาๆด้วยท่าทีร้อนรน

 

 

“มีอะไรรึเปล่าครับ” กราฟถามออกมาอย่างสงสัย

 

 

“คือ..พี่ขอนั่งเล่นห้องกราฟสักพักได้มั้ย” ฟ่างถามออกมาด้วยน้ำเสียงรนๆ ทำให้กราฟเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ แต่ก็พยักหน้ารับ

 

 

ออดดด

เสียงออดหน้าห้องของกราฟดังขึ้น ทำให้ฟ่างสะดุ้งเล็กน้อย แล้วรีบหันไปส่องช่องตาแมว ก่อนจะหันมาหากราฟด้วยสีหน้าซีดๆ เมื่อเห็นว่าคนที่มากดออดห้องของกราฟ คือเคน ฟ่างรีบดึงแขนกราฟที่กำลังจะเดินไปเปิดประตูทันที

“กราฟอย่าพึ่งเปิด....พี่ขอหลบห้องกราฟก่อนได้มั้ย” ฟ่างพูดเสียงไม่ดังมากนัก ตอนนี้ฟ่างเหงื่อซึมออกมาทันที

 

 

“เกิดอะไรขึ้นครับ” กราฟถามเสียงเครียด

 

 

“ใครมากดออดวะกราฟ” โจเดินออกมาถามอย่างสงสัย

 

 

“พี่ฟ่าง ถ้าพี่จะให้ผมช่วย พี่ต้องบอกผม” กราฟบอกเสียงจริงจัง โจเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้างงๆ ฟ่างเม้มปากเล็กน้อยอย่างชั่งใจ ว่าเขาควรจะบอกกับทั้งสองว่ายังไงดี

 

 

“คนที่มากดออด คือ..พี่กำลังหลบเค้าอยู่ กราฟกับโจช่วยพี่หน่อยนะ ถ้าเค้าถามถึงพี่ บอกว่าไม่เห็นพี่หรืออะไรก็ได้ นะ ช่วยพี่หน่อยนะ” ฟ่างเขย่าแขนกราฟพูดขอร้องออกมาอย่างน่าสงสาร

 

 

“ก็ได้ครับ งั้นพี่เข้าไปหลบในห้องผมก่อนละกัน” กราฟบอกกลับ ฟ่างพยักหน้ารับ ก่อนจะรีบเข้าไปหลบในห้องนอนของกราฟอย่างรวดเร็ว แต่ฟ่างก็แอบแง้มประตูฟังไปด้วย เขามั่นใจ ว่ายังไงโจกับกราฟคงไม่ยอมให้เคนเข้ามาในห้องของทั้งสองแน่นอน

..

..

“มาหาใครเหรอครับ” เด็กหนุ่มที่เดินมาเปิดประตูถามขึ้น ทำให้เคนมองหน้าทั้งสองนิ่งๆ ตอนที่เขากดออดหน้าห้องของฟ่าง ที่เขาต้องใช้เงินจำนวนไม่น้อยแลกกับเบอร์ห้องของฟ่างมา เขารู้สึกว่าได้ยินเสียงปิดประตูจากห้องข้างๆ ก็เลยเดินมากดออดถาม

 

 

“น้องรู้จักคนห้องข้างๆนี้มั้ย ที่ชื่อฟ่างน่ะ” เคนถามออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

 

 

“รู้จักครับ” โจเป็นฝ่ายตอบ ทำให้ฟ่างแทบหยุดหายใจ เขาลืมไปว่าโจไม่ชอบหน้าเขาอยู่ และโจอาจจะบอกเคนก็ได้ ว่าฟ่างอยู่ที่นี่

 

 

“แล้วเขาไปไหน” เคนถามกลับมาอีก เมื่อมั่นใจแล้วว่าฟ่างอยู่ห้องข้างๆจริงๆ

 

 

“ไม่ทราบครับ” กราฟตอบออกมาทันที

 

 

“แน่ใจนะ” เคนถามพร้อมกับมองหน้าเด็กหนุ่มทั้งสองอย่างสำรวจ

 

 

“ครับ พวกผมก็แค่รู้จักพี่เค้าผิวเผิน ไม่ได้สนิทสนมอะไร แล้วจะให้รู้ได้ไงครับว่าพี่เค้าไปไหน”  โจบอกออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ นั่นทำให้ฟ่างต้องลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างโล่งใจ และนึกขอบคุณโจที่ช่วยพูดแทนเขา

 

 

“ดีแล้ว ที่รู้จักกันแค่ผิวเผิน อยู่ข้างห้องหมอนั่น ก็ระวังตัวให้ดีล่ะ หมอนั่นไม่ใช่คนดีอย่างที่คิดหรอกนะ” เคนบอกกลับ ก่อนจะเดินไปทันที โดยที่ไม่ได้ดึงดันจะถามต่อหรือจะเข้ามาสำรวจในห้องของโจกับกราฟแต่อย่างไร กราฟรีบปิดประตูทันที ฟ่างรอสักพักก็เดินออกมาเมื่อได้ยินโจกับกราฟเถียงกันเรื่องของเขา

 

 

“เค้าไปแล้วใช่มั้ย” ฟ่างถามออกมาเสียงสั่นๆ

 

 

“ครับ” กราฟตอบกลับ ฟ่างเดินมาหาคนทั้งสองด้วยสีหน้าเครียดๆ

 

 

“ขอบคุณกราฟกับโจมากนะ ที่ช่วยพี่” ฟ่างพูดขึ้น

 

 

“พี่ไปก่อเรื่องอะไรไว้ ถึงต้องหลบคนเมื่อกี้ด้วย” โจถามออกมาตรงๆ ฟ่างก้มหน้างุด เม้มปากเข้าหากันนิดๆ เขาไม่อาจจะบอกอะไรน้องๆได้ และไม่อยากทำให้น้องๆเดือดร้อนด้วย

 

 

“โจ” กราฟเรียกคนรักเป็นการปราม

 

 

“พะ..พี่ขอโทษนะ ที่ทำให้ทั้งสองคนลำบากใจ ขอโทษจริงๆ” ฟ่างบอกเสียงสั่น ตอนนี้ฟ่างสับสนไปหมด ไม่รู้จะทำยังไงต่อ

 

 

“ไม่เป็นไรครับ งั้นเดี๋ยวพี่ฟ่างนั่งเล่นห้องผมไปก่อนละกัน แล้วค่อยกลับห้อง” กราฟตัดบท ก่อนที่จะดึงโจเข้าไปในห้องนอน ฟ่างจึงนั่งอยู่ในห้องของกราฟก่อน เพราะเขาไม่รู้ว่าเคนจะไปแล้วรึยัง

 

 

 

+++++++++++++++++++++++++ 50% +++++++++++++++++++++++++

 

เมื่อนั่งไปได้สักพัก ฟ่างก็ไปเคาะประตูห้องนอนของโจกับกราฟ เพื่อบอกว่าตนเองจะกลับห้องแล้ว กราฟเดินมาเปิดประตูหน้าห้องพักมองให้ก่อน เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวหน้าห้องของฟ่างแล้ว ฟ่างก็รีบกลับเข้าห้องตัวเองในทันที ฟ่างเดินไปหยิบมือถือเพื่อโทรหาพรูพ แต่โทรไม่ติด ฟ่างจึงได้แต่นั่งร้อนใจอยู่อย่างนั้น พลางคิดไม่ตกว่าตนเองควรทำยังไงต่อดี  ฟ่างนั่งอยู่ที่โซฟาหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบด้วยความเครียด ฟ่างนั่งอยู่กับที่จนกระทั่งถึงตอนเย็นโดยไม่รู้ตัว

 

 

Tru…Tru…Tru

 

เสียงมือถือของฟ่างดังขึ้น ฟ่างขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ไม่คุ้น ฟ่างลังเลว่าจะรับดีหรือไม่ แต่ก็คิดว่าอาจจะเป็นเพื่อนคนไหนเอาเบอร์อื่นโทรมาหาก็ได้ เขาจึงตัดสินใจรับ

“ฮัลโหล” ฟ่างรับสาย

 

 

(“.......”) แต่ปลายสายเงียบ ทำให้ฟ่างขมวดคิ้วเข้าหากันทันที

 

 

“ฮัลโหล ได้ยินมั้ย มึงรึเปล่าพรูพ” ฟ่างเรียกเพื่อนตัวเอง เผื่อพรูพยืมมือถือคนอื่นโทรมาหาเขา

 

 

(“คิดว่าจะหนีกูไปได้ตลอดงั้นเหรอ”) เสียงทุ้มเย็นๆ ดังขึ้น ทำให้ฟ่างตัวชาวาบ เพราะจำเสียงนี้ได้ดี

 

 

“............” ฟ่างพูดอะไรไม่ออก กำลังสับสนว่าตนเองควรทำยังไง

 

 

(“เอายังไงดีล่ะ จะหนีต่อ หรือ จะมาเจอกูดีๆ”) เสียงของเคนถามขึ้นอีกครั้ง ฟ่างไม่รู้ว่าเคนไปเอาเบอร์ของเขามาจากไหน

 

 

“พี่ต้องการอะไรกันแน่ พี่อยากได้เงินคืนใช่มั้ย ผมจะหามาคืนให้ แต่พี่อย่ามาก่อกวนผมจะได้มั้ยล่ะ” ฟ่างพูดขึ้นมาเสียงแข็ง พยายามคุมน้ำเสียงตัวเองไม่ให้สั่น

 

 

(“มึงจะไปหาเงินมาคืนจากไหน หรือว่าจะไปขอคู่นอนคนไหนของมึงอีก บอกมา!!”) เคนถามออกมาเสียงดังลั่นมือถือ ทำให้ฟ่างต้องเอามือถือออกห่างหูตัวเองเล็กน้อย

 

 

“ผมจะเอาจากไหน มันก็เรื่องของผม แต่ผมหามาคืนให้พี่แน่ๆ แต่ผมต้องขอเวลาสักหน่อยเท่านั้นเอง” ฟ่างบอกกลับไป

 

 

(“หึ เวลางั้นเหรอ ขอเวลาหาเงิน เพื่อที่จะหาทางหนีกูอีกล่ะสิ”) เคนพูดว่าออกมา

 

 

“พี่เคน ผมถามจริงๆ กะอิแค่เงินไม่กี่แสนที่มันเล็กน้อยสำหรับพี่ ทำไมมันถึงทำให้พี่ต้องตามตัวผมให้วุ่นไปหมด มันมีอะไรที่นอกเหนือจากเรื่องเงินอีก บอกผมหน่อย” ฟ่างถามขึ้นอย่างข้องใจ และคำถามของฟ่าง ทำให้เคนชะงักไปนิด

“หรือจะบอกว่าเป็นเพราะเรื่องเคส ถ้าเป็นเรื่องนี้ ผมว่าผมก็ชดใช้ไปแล้วนะ” ฟ่างพูดด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด

 

 

(“ชดใช้ยังไง”) เคนถามกลับมา

 

 

“เพราะผมก็รู้สึกเจ็บเหมือนเคสมาแล้วไง การที่ถูกคนที่ตัวเองรักฝ่ายเดียวทำร้าย ร่างกายและจิตใจ มันก็ทำให้ผมรับรู้รสชาติความเจ็บปวดของเคสเหมือนกัน มันต่างกันนิดเดียวเท่านั้น คือเคสทำตัวเองเจ็บเพราะรถคว่ำ แต่ผมถูกพี่ทำให้เจ็บ แบบนี้มันน่าจะเกินพอแล้วนะครับ” ฟ่างพูดออกมาด้วยความรู้สึกปวดหนึบที่หัวใจ

 

 

(“แต่สำหรับกู มันยังไม่เพียงพอ”) เคนกัดฟันพูดออกมา

 

 

“พี่บ้าไปแล้วรึไง! มีความสุขมากใช่มั้ย ที่ทำลายชีวิตของคนที่ไม่มีทางสู้อย่างผมน่ะ พี่ไม่รู้หรอกว่าผมต้องเจอกับการเปลี่ยนแปลงอะไรบ้าง พี่ไม่เคยรู้หรอกว่าผมต้องทนกับอะไรมาบ้าง” ฟ่างตะคอกใส่เคนด้วยความสุดทน ตอนนี้เขาสั่นไปทั้งตัวด้วยความเสียใจและโกรธกับสิ่งที่เคนทำ

 

 

(“ใช่ กูมีความสุข และกูจะสุขมากกว่านี้ ถ้าทำลายมึงด้วยมือของกูเอง”) เคนพูดเสียงเข้ม

 

 

“พี่เป็นคนไม่มีเหตุผลที่สุด ผมไม่เข้าใจว่าพี่ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร” ฟ่างถามออกมาเสียงดัง ก่อนจะชะงักไปนิด แล้วยกยิ้มมุมปากเหมือนกำลังเยาะเย้ยตัวเอง

“หึ ถ้าจะให้ผมพูดแบบหลงตัวเองล่ะก็...ผมคิดว่าที่พี่ตามราวีผมอยู่แบบนี้ ก็เพราะพี่ขาดผมไม่ได้ พี่อยากได้ผมไปเป็นของพี่ อยู่ในสายตาของพี่คนเดียวใช่มั้ยล่ะ แต่พี่แค่เอาเรื่องของเคสเรื่องเงินมาอ้างเท่านั้นเอง พี่เคนครับ บอกผมดีๆก็ได้ ผมพร้อมจะเป็นของพี่คนเดียวอยู่แล้ว แค่พี่เอ่ยปากขอออกมา” ฟ่างรู้ดีว่าสิ่งที่ตัวเองพูด มันไม่เป็นความจริง แต่เขาต้องการพูดเพื่อให้เคนรู้สึกเสียหน้าและจะได้ไม่ต้องมายุ่งกับเขาอีกก็เท่านั้น

 

 

(“มึงคิดว่าตัวมึงสำคัญขนาดนั้นเลยรึไง”) คำพูดร้ายๆจากปากของเคน ทำให้ฟ่างรู้สึกเจ็บก็จริง แต่ฟ่างตั้งใจแล้วว่าจะไม่ยอมให้ทุกสิ่งทุกอย่างจากคำพูดและการกระทำของเคน มาทำร้ายตัวเองได้อีก

 

 

“ผมสำคัญหรือไม่ พี่เองก็คงรู้อยู่แก่ใจ” ฟ่างพูดยั่วกลับไปอีก ก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงสบถจากเคนแล้วสายก็ตัดไป ฟ่างนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้นสักพัก ก่อนจะวางมือถือลงข้างๆกาย แล้วยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดหน้า มือทั้งสองข้างของฟ่างสั่นระริก ถึงปากจะโต้เถียงกับเคนไป แต่ใจของฟ่างก็ห้ามความรู้สึกเจ็บไม่ได้สักที

“แกต้องเข้มแข็งนะฟ่าง แกจะต้องเริ่มต้นใหม่แล้วก็ตัดคนๆนั้นออกไปจากความรู้สึกสักที” ฟ่างพูดกับตัวเอง แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำได้เมื่อไร

..

..

..

“อะไรนะ มึงจะขายคอนโด” ทอมเพื่อนของฟ่างพูดขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อฟ่างมาหาทอมที่บ้านแล้วโทรเรียกย้งมาด้วยอีกคน ส่วนพรูพยังติดต่อไม่ได้

 

 

“ใช่ กูเลยอยากให้พวกมึงช่วยประกาศขายหน่อย เผื่อมีคนรู้จักอยากจะซื้อ ก็ช่วยบอกให้กูหน่อยนะ กูตั้งใจจะขาย 2 ล้าน ราคาต่อรองได้ เดี๋ยวกูให้ค่านายหน้า” ฟ่างบอกกับเพื่อนๆ

 

 

“เรื่องค่านายหน้า พวกกูไม่เอาหรอก แต่ถ้ามึงขายคอนโด แล้วมึงจะไปอยู่ไหน” ย้งถามออกมาต่อ ฟ่างนั่งนิ่งไปนิด

 

 

“กูว่าจะย้ายไปอยู่ต่างจังหวัดว่ะ จะไปหาเช่าบ้านสักหลังแล้วลงทุนขายอะไรนิดๆหน่อยๆ” ฟ่างตอบกลับ ทอมกับย้งหันมามองหน้ากันอย่างเครียดๆ เพราะเท่าที่ฟังก็พอจะรู้ว่าฟ่างยังไม่มีจุดหมายแน่นอนนัก

 

 

“มึงกำลังหนีอะไรอยู่วะ” ทอมถามขึ้น ฟ่างนั่งเงียบไปนิด

 

 

“กูจะเอาเงินไปใช้หนี้ แล้วก็อยากไปเริ่มต้นใหม่ กูเบื่อชีวิตในกรุงเทพฯแล้วว่ะ” ฟ่างตอบกลับพร้อมกับยิ้มเจื่อนๆ

 

 

“เออ เดี๋ยวพวกกูช่วยขายให้” ทอมพูดขึ้น ถึงแม้ว่าใจไม่อยากให้เพื่อนไปไหน แต่ก็รู้ว่าฟ่างมีภาระหลายอย่างต้องทำและจัดการ เขาก็เคารพในการตัดสินใจของเพื่อน

 

 

“แล้ว...กูมีอีกเรื่องอยากจะรบกวนมึงว่ะทอม” ฟ่างพูดเสียงอึกอัก เขารู้ว่ามันอาจจะเป็นการรบกวนเพื่อนไปสักหน่อย

 

 

“อะไร” ทอมถามกลับมา

 

 

“อีกสัก 2-3 วัน กูขอมาอยู่กับมึงสักพักจนกว่าจะขายคอนโดได้ ได้มั้ยวะ” ฟ่างพูดขอออกมา

 

 

“ได้สิ ไม่มีปัญหา กูอยู่บ้านคนเดียวอยู่แล้ว”ทอมตอบกลับทันที ถึงแม้ว่าจะแปลกใจก็ตามที่ฟ่างจะออกจากคอนโดทั้งๆที่ยังขายไม่ได้

 

 

“ขอบใจว่ะมึง” ฟ่างพูดขึ้น จริงๆแล้วเขาจะไปอยู่กับพรูพก็ได้ แต่เห็นว่าช่วงนี้เพื่อนของเคนคอยตามติดพรูพอยู่ ฟ่างจึงกลัวว่าเพื่อนของเคนจะรู้แล้วไปบอกเคนว่าฟ่างไปอยู่กับพรูพ

 

 

“แล้วนี่ติดต่อไอ้พรูพได้รึยัง” ย้งถามขึ้นเมื่อนึกได้

 

 

“ยังเลย โทรไปก็ปิดเครื่อง” ฟ่างตอบกลับ

 

 

“สงสัยแบตมันหมดมั้ง เดี๋ยวมันก็คงโทรกลับมาเองแหละ” ทอมพูดขึ้นมา ก่อนที่พวกฟ่างจะนั่งคุยเรื่องการประกาศขายคอนโด พอดึกฟ่างก็ขอตัวกลับ

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

เช้าวันอาทิตย์

วันนี้ฟ่างไม่ได้ไปไหน ยังคงประกาศขายคอนโดทางเวปไปด้วย และหาข้อมูลจังหวัดต่างเพราะยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะไปอยู่ที่ไหนดี

 

Tru…Tru…Tru

เสียงมือถือของฟ่างดังขึ้น ทำให้ฟ่างสะดุ้งเล็กน้อย พอหยิบมาดูก็ต้องถอนหายใจเบาๆ เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของนิติ

 

 

“ครับ พี่นิติ” ฟ่างรับสายของนิติที่ไม่ได้โทรมาเขาหลายวันอยู่เหมือนกัน แต่ฟ่างก็ไม่ได้โทรไปหา

 

 

(“เป็นไงบ้าง”) นิติถามกลับมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนเคย

 

 

“สบายดีครับ แล้วพี่นิติล่ะครับ ตอนนี้อยู่ไหน” ฟ่างถามกลับไป

 

 

(“อยู่กระบี่น่ะ เพิ่งลงมาเมื่อวาน พี่กลับไปทำธุระที่กรุงเทพวันเดียว แล้วต้องรีบลงมากระบี่ต่อ เลยไม่ได้โทรไปชวนเราออกมากินข้าวเลย”) นิติบอกกลับมา ฟ่างยิ้มออกมาอ่อนๆ

 

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับ พี่เดินทางก็เหนื่อยมากอยู่แล้ว ไหนจะทำงานอีก” ฟ่างบอกกลับไปด้วยความเกรงใจ ตอนนี้ฟ่างก็ยังคิดว่านิติเป็นพี่ชายที่แสนดีอยู่เสมอ

 

 

(“มีเรื่องอะไรทุกข์ใจรึเปล่า มีอะไรปรึกษาพี่ได้นะ”) นิติถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง ฟ่างนิ่งไปนิด ก่อนจะคิดบางอย่างได้

 

 

“พี่นิติ ผมมีเรื่องอยากให้ช่วยหน่อยน่ะครับ” ฟ่างพูดขึ้นพร้อมกับบอกรายละเอียดกับนิติ เรื่องที่ตนเองจะขายคอนโด เขาอยากให้นิติหาลูกค้าให้เขา เผื่อมีใครอยากได้คอนโดมือสอง

 

 

(“ถ้าเราขาย แล้วเราจะไปอยู่ที่ไหน”) นิติถามขึ้นมาเสียงเครียด

 

 

“ผมว่าจะไปอยู่ต่างจังหวัดน่ะครับ แต่พี่นิติไม่ต้องห่วง ถ้าผมไปอยู่ที่ไหน ผมบอกพี่แน่ๆ” ฟ่างพูดขึ้น เพราะไม่อยากให้นิติห่วงมากไปกว่านี้

 

 

(“แน่นะ”) นิติถามกลับ

 

 

“ครับ” ฟ่างก็ตอบรับเสียงจริงจัง

 

 

(“ฟ่างรีบขายมั้ยล่ะ พอดีเพื่อนพี่มันกำลังหาคอนโดมือสองให้น้องสาวมันอยู่เหมือนกัน เดี๋ยวพี่ขอคุยกับมันก่อน”) นิติพูดขึ้น ทำให้ฟ่างยิ้มออกมาได้ทันที

 

 

“ก็รีบเหมือนกันครับ ผมอยากไปเริ่มต้นใหม่เร็วๆ” ฟ่างบอกออกไปตรงๆ

 

 

(“หนีอะไรรึเปล่า”) นิติถามขึ้น ทำให้ฟ่างนิ่งไปนิด

 

 

“เอ่อ..เดี๋ยวผมถ่ายรูปภายในห้องส่งไปให้ดูนะพี่นิติ เผื่อเพื่อนพี่อยากเห็นสภาพห้องก่อน แล้วเดี๋ยวผมบอกรายละเอียดให้ในไลน์” ฟ่างเปลี่ยนเรื่องทันที และนิติก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ ก่อนจะวางสายเพื่อให้ฟ่างถ่ายรูปในห้องส่งไลน์พร้อมรายละเอียดไปให้นิติ จนเวลาล่วงเลยมาถึงตอนบ่าย นิติก็โทรกลับมาหาฟ่าง พร้อมกับบอกว่าเพื่อนของเขาตกลงจะซื้อ และนัดโอนห้องพร้อมจ่ายเงินในวันเสาร์หน้า ทำให้ฟ่างดีใจเป็นอย่างมากที่ขายคอนโดได้ในเวลาอันรวดเร็ว แต่ก็สงสัยอยู่เหมือนกัน ว่าทำไมเพื่อนของนิติถึงได้ตัดสินใจซื้อเร็วขนาดนี้

“ไม่ใช่พี่นิติซื้อเองหรอกนะครับ ถ้าเป็นแบบนั้น ผมไม่ขายนะ” ฟ่างพูดดักออกมา นิติหัวเราะออกมาเบาๆ

 

 

(“พี่ไม่ได้ซื้อหรอก เพื่อนพี่ซื้อจริงๆ น้องสาวมันจะไปทำงานที่กรุงเทพฯสิ้นเดือนนี้ มันเลยอยากจะซื้อเพื่อที่ตบแต่งและย้ายของเข้าล่วงหน้าน่ะ อีกอย่างมันถูกใจกับสภาพห้องของเราอยู่เหมือนกัน”) นิติตอบกลับมา เพราะห้องของฟ่างยังคงดูใหม่อยู่เสมอเพราะฟ่างดูแลห้องพักดีทุกอย่าง

 

 

“แล้วเค้าไม่ต่อรองเลยเหรอครับ” ฟ่างถามกลับไป เพราะฟ่างบอกขาย 2 ล้าน

 

 

(“ต่อสิ แต่ตอนที่พี่ไปบอกมัน พี่บอกไว้ว่า 2 ล้าน 5 แสน พี่บอกเผื่อมันต่อนั่นแหละ พี่อยากให้เราได้เงินเต็มจำนวนที่เราขาย พอมันต่อรองมา พี่ก็เลยบอกมันไปว่าลดได้ 2 ล้าน 1 แสน มันก็ตอบตกลง”) นิติบอกออกมาอย่างขำๆ ทำให้ฟ่างอึ้งไปนิด เหมือนกับว่าฟ่างได้มากกว่าที่บอกขาย 1 แสน

 

 

“พี่นิติ ขอบคุณมากนะครับ ถ้าไม่ได้พี่ ผมคงขายไม่ได้แน่ๆ” ฟ่างบอกกลับไปด้วยความรู้สึกขอบคุณจริงๆ

 

 

(“ไม่เป็นไร เพื่อฟ่างพี่ทำให้ได้ทุกอย่าง เอาเป็นว่าเดี๋ยววันโอนห้อง จ่ายเงิน พี่จะไปกับมันด้วยนะ ไม่ต้องห่วง”) นิติพูดขึ้น ฟ่างรับคำก่อนจะคุยกันต่ออีกนิดหน่อยแล้ววางสายไป ฟ่างถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

 

“ในที่สุดผมก็หาเงินไปคืนพี่ได้แล้วนะพี่เคน” ฟ่างพึมพำคนเดียว

 

 

Tru…Tru…Tru

เสียงมือถือของฟ่างดังอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เป็นพรูพที่โทรเข้ามา ฟ่างก็รีบรับสายของเพื่อนด้วยความดีใจ เพราะไม่ได้คุยกันมาหลายวันแล้ว

 

 

“ไงมึง หายไปไหนวะ โทรไปก็ปิดเครื่อง” ฟ่างถามเพื่อนตนเองทันทีเมื่อกดรบสาย

 

 

(“โทษทีว่ะมึง พอดีกู..ติดเรื่องยุ่งๆนิดหน่อย พอเห็นข้อความมึงกูก็โทรมาหาเลย มีอะไรรึเปล่า มีใครทำอะไรมึงรึเปล่า”) พรูพถามออกมาด้วยน้ำเสียงลนๆ

 

 

“เปล่า ไม่มีใครทำอะไร แต่กูมีเรื่องจะบอกมึง คืนนี้ไปเที่ยวกันดีมั้ยวะ ไม่ได้ไปด้วยกันนานแล้ว เดี๋ยวโทรบอกไอ้ทอมไอ้ย้งด้วย กูจะได้คุยกับพวกมึงทีเดียวไปเลย” ฟ่างพูดขึ้น เขาตั้งใจจะบอกเพื่อนในคืนนี้ว่าเขาขายคอนโดได้แล้ว

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++ 100% ++++++++++++++++++++++++++

 

 

2  Be  Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

มันอาจจะดูป่วงๆไปสักนิดนะคะ

ความคิดเห็น