หนอนเจลลี่

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เธอ (บทส่งท้าย)

ชื่อตอน : เธอ (บทส่งท้าย)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.5k

ความคิดเห็น : 118

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ค. 2559 23:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เธอ (บทส่งท้าย)
แบบอักษร

 

เธอ

 

            “ครับ ผมจะไปจากแสนดี” ต้นหญ้ารับปากออกมา เราสองคนต่างกันเกินไปถ้าต้นหญ้าเป็นลูกของตระกูลมาเฟียเรื่องมันก็คงง่ายกว่านี้ แต่ต้นหญ้าเป็นแค่คนธรรมดา โลกของเรามันอยู่กันคนละใบยิ่งต้นหญ้าเข้ามาอยู่ในโลกของแสนดีมากเท่าไหร่ แสนดีก็จะอันตรายมากขึ้นเท่านั้น

            “เธอพร้อมวันไหนฉันจะให้ลูกน้องจัดการเรื่องตั๋วเครื่องบินไว้ให้”

            “พรุ่งนี้ครับ พรุ่งนี้ตอนเช้าผมจะเข้าไปเก็บของแล้วผมจะออกเดินทางทันที”

            “ไม่รอให้แสนดีฟื้นก่อน” ต้นหญ้าส่ายหน้าไปมาพร้อมกับยิ้มขึ้น แต่มันเป็นรอยยิ้มที่เศร้ามาก

            “ผมขอตัวไปหาดีก่อนนะครับ” ต้นหญ้ายกมือไหว้แล้วเดินออกจากร้านกาแฟไป ยามาดะเดินออกมาจากร้านกาแฟด้วยท่าทีสบาย ต้นหญ้าเดินกลับเข้ามาในห้องที่มีชายชุดดำเฝ้าอยู่เต็มไปหมด

            “เป็นยังไงบ้าง” โอดะถามขึ้นทันทีหลังจากที่ต้นหญ้าเดินกลับเข้ามาในห้องส่วนชินก็นั่งอยู่ตรงโซฟา

            “ก็ไม่มีอะไรครับ คุณท่านแค่ถามประวัตินิดหน่อย” ต้นหญ้าตอบแล้วลากเก้าอี้ไปนั่งข้างๆแสนดีที่ยังไม่ฟื้น

            “พรุ่งนี้ผมจะกลับไทยแล้วนะครับ ผมอาจจะไม่ได้อยู่ตอนที่เขาฟื้นขึ้นมา” ต้นหญ้าพูดด้วยน้ำเสียงที่เศร้าลง

            “ทำไมกลับล่ะ ยังไม่ดีกันอีกหรอ”

            “ไม่รู้สิครับ ทุกครั้งที่มันกำลังจะดีมักจะมีอะไรบางอย่างที่ทำให้มันไม่เป็นอย่างที่คิด และก่อนที่เขาจะโดนยิงเขาก็บอกให้ผมกลับไทย”

            “อย่างน้อยน่าจะรอคุณชายฟื้นก่อน” ชินที่นั่งเงียบยู่นานพูดขึ้นบ้าง

            “ยิ่งนานเราสองคนก็จะยิ่งเจ็บปวด ผมเข้าใจแล้วล่ะครับว่าความรักมันไม่สามารถตัดสินได้ทุกอย่าง แค่ความรักมันไม่พอกับการที่เราจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน” ต้นหญ้าจับมือของแสนดีไว้แน่นเพราะต่อจากนี้ไปร่างบางคงจะไม่มีโอกาสได้ทำแบบนี้อีกแล้ว เมื่อชินเห็นเหตุการณ์อย่างนั้นก็เลยลากโอดะออกไปนอกห้อง ต้นหญ้าจูบหลังมือของแสนดีเบาๆพรางจับมือหนามาแทบแก้มของตัวเอง

            “อุ่นจัง” ต้นหญ้าพยายามที่จะไม่ร้องไห้แต่มันก็ห้ามไม่ได้ แค่คิดว่าจะไม่ได้จับมือคู่นี้ ไม่ได้เห็นหน้าของแสนดี ไม่ได้กอด แค่คิดว่าต้นหญ้าจะไม่ได้เจอแสนดีอีกอีกแค่นี้หัวใจของต้นหญ้ามันก็แทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว ร่างบางโน้มตัวไปจูบหน้าผากของแสนดีตามด้วยริมฝีปากที่คุ้นเคย

            “รักดีนะครับ รักที่สุด” ต้นหญ้ามองหน้าของแสนดีอย่างไม่วางตาอย่างน้อยขอแค่ได้มองเป็นครั้งสุดท้าย ต้นหญ้าเผลอหลับไปและสะดุ้งตื่นอีกทีเมื่อได้ยินเสียงข้อความเข้า

            “ลาก่อนนะ” ต้นหญ้าจูบปากแสนดีอีกครั้งก่อนจะเดินออกจากห้องไป ชินกับโอดะเดินเข้ามาในห้องตอนเก้าโมงกว่าๆก็ไม่เจอใครอยู่ในห้อง พอโอดะโทรหาต้นหญ้าก็บอกว่ากำลังเก็บของไปสนามบิน

            “คุณชาย” ชินเข้าไปดูอาการเมื่อเห็นว่าแสนดีขยับตัวจากนั้นก็เรียกหมอให้เข้ามาในห้อง พอตรวจร่างกายก็ปกติมีแค่บาดแผลเท่านั้น

            “คุณต้นหญ้าไปแล้วครับ ตอนนี้น่าจะอยู่ที่สนามบิน” ชินเป็นคนตอบเมื่อเห็นว่าแสนดีเหมือนกำลังมองหาอะไรบางอย่าง แสนดีก็ไม่ได้พูดอะไรต่อบรรยากาศภายในห้องก็เงียบโดยเฉพาะแสนดีที่ไม่ยอมพูดอะไรตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา

            “ไม่อร่อยเลย” แสนดีวางช้อนลงบนถาดเพราะอาหารไม่ถูกไม่อร่อย ร่างสูงเลยสั่งให้โอดะไปซื้อข้าวกล่องมาให้

            “ดีใจจังที่คุณฟื้นแล้ว” แอนนาเบลเดินเข้ามาในห้องตามด้วยโซระ

            “ฉันเป็นห่วงคุณแทบแย่ พอรู้ข่าวจากคุณพ่อก็รีบมาทันทีเลยนะคะ” โซระนั่งเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ข้างเตียงของแสนดี ส่วนแอนนาเบลนั่งอยู่ตรงโซฟากับชิน

            “มาแล้วครับ” โอดะเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับกล่องชูชิชุดใหญ่ซึ่งความจริงแล้วหมอให้กินแค่อาหารอ่อนๆ แต่แสนดีก็ไม่ชอบฟังแถมยังขู่ว่าจะกลับบ้านถ้าขัดคำสั่ง แล้วถ้าขัดคำสั่งก็จะไล่ให้โอดะไปทำงานกับหมอแทน

            “พ่อของฉันคิดว่าเราสองคนควรจะแต่งงานกัน คุณคิดว่ายังไงคะ” โซระพูดขึ้นระหว่างที่แสนดีกำลังคาบชูชิเข้าปากอย่างเงียบๆ

            “ผมคิดว่าผมคงไม่แต่งกับคุณ” แสนดีดื่มน้ำอึกใหญ่ก่อนจะหันมาตอบโซระ

            “คุณมีคนรักแล้วหรอคะ” โซระถามออกมาเพราะเธอสังเกตมาตั้งนานแล้วที่แสนดีคอยปฏิเสธอยู่ตลอด แถมยังไม่มีทีท่าว่าจะสนใจผู้หญิงที่ไหน

            “ผมไม่จำเป็นต้องตอบคำถามของคุณ และผมจะไม่แต่งงานกับคุณหรือใครทั้งนั้น” แสนดีตอบแล้วนั่งกินต่อแล้วโซระก็เดินออกจากห้องไป

            “วันนี้ฉันถ่ายงานเสร็จแล้วนะคะ และคิดว่าจะกลับในวันพรุ่งนี้” แอนนาเบลเดินเข้ามายืนข้างเตียงของแสนดี

            “ขอให้เดินทางปลอดภัยนะครับ ผมคงไปส่งคุณไม่ได้”

            “ค่ะ ฉันแค่จะมาขอบคุณที่คุณช่วยเหลือฉันมาตลอด ถ้าฉันอยากจะเป็นเพื่อนกับคุณจะได้ไหมคะ”

            “ยินดีครับ” แสนดีหันกลับไปตอบจากนั้นแอนนาเบลก็เดินออกจากห้องไปเหลือแค่ชินกับโอดะที่นั่งอยู่ในห้องเท่านั้น แสนดีกินยาแล้วก็หลับไปอีกรอบตื่นมาอีกทีก็ตอนเย็น

            “แห่มากันทำไมตั้งเยอแยะ” แสนดีมองเห็นคนสามยืนเรียงกันอยู่ภายในห้อง รินยิ้มด้วยความดีใจที่แสนดีฟื้น และกำลังจะโผลเข้ากอดพี่ชายแต่รันไวกว่าชิงเข้ามากอดแสนดีซะก่อน

            “พี่ริวชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อยเลยนะคะ” แสนดีลูบเส้นผมยาวของรันเบาๆ

            “พี่ไม่เป็นไรหรอกน่า” รันผละออกจากอ้อมแขนของแสนดีแล้วนั่งลงตรงเก้าอี้ข้างๆ

            “ว่าแต่ไม่มีงานมีการทำหรอครับ โดยเฉพาะพี่ผมคิดว่าพี่จะไม่ค่อยว่างซะอีก” แสนดีมองเรกะที่ยินนิ่งพิงกำแพงอย่างล้อเลียน แต่ก็โดนสายตาเรียบนิ่งส่งมาให้แทน

            “กลับไปอยู่ที่บ้านใหญ่เถอะ” ยามาดะเป็นคนเอ่ยปาก ตั้งแต่มาที่นี่แสนดีก็ไม่ยอมย้ายไปอยู่บ้านใหญ่

            “ในเมื่อลูกไม่มีอะไรต้องห่วงแล้ว” แสนดียิ้มขึ้นเล็กน้อยเพราะคิดไว้อยู่แล้วว่ายามาดะต้องรู้เรื่องของเขาทุกอย่าง

            “ครับ”

 

            >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

 

            “เอาของของคุณชายไปเก็บ” เรกะสั่งแม่บ้านเมื่อกลับมาถึง รันกับรินไมมหาวิทยาลัยส่วนเรกะต้องเข้าไปดูบ่อนตอนกลางคืน

            “ว่าแต่เด็กคนนั้นเป็นไงบ้าง ได้ข่าวว่าสวยไม่เบา”” แสนดีนั่งลงตรงโซฟาแล้วกำลังจับผิดเรกะอยู่อยากจะรู้จริงๆว่าจะเย็นชาไปได้สักแค่ไหน

            “เรื่องของฉันไม่ต้องมายุ่งหรอก” เรกะตอบปัดแล้วนั่งลงข้างๆของแสนดีแทน

            “จะว่าไปเด็กมันก็อร่อยดีใช่ป่ะ”

            “คงไม่อร่อยเท่าผู้ชายหรอกมั้ง” เรกะแซวกลับทำเอาแสนดีเงียบไปเลย จะว่าไปนี่ก็สองอาทิตย์แล้วที่ต้นหญ้ากลับไปประเทศไทย แสนดีไม่คิดจะส่งคนตามไปดูเหมือนตอนที่มาญี่ปุ่นครั้งแรก

            “นายไม่คิดจะเข้ามาดูแลกิจการของพ่อหรอ”

            “ไม่ล่ะ ผมไม่อยากทำอะไรที่มันผิดกฎหมาย แล้วผมก็ไม่อยากวิ่งหนีลูกกระสุนอีก ถ้าเป็นไปได้อย่าเอาผมมายุ่งเกี่ยวกับพวกนี้ดีกว่า ผมมีบริษัทของผมอยู่แล้ว” แสนดีพูดจบก็เดินขึ้นห้องไป แสนดีมองออกไปนอกหน้าต่างก็เห็นท้องฟ้าสีสดใสก้อนเมฆจับตัวกันเป็นกลุ่มเป็นก้อน

            “ผมทำถูกแล้วใช่ไหมครับ” แสนดีพูดกับแพรไพรรินที่ตอนนี้คงมองแสนดีอยู่บนท้องฟ้า เธอต้องกำลังยิ้มให้กับแสนดีแน่ๆ

            “ผมรักเขาครับแม่ แต่คนอย่างผมคงไม่คู่ควรกับความรักของเขาหรอกครับ”

 

            >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

 

            ต้นหญ้านั่งมองท้องฟ้าอยู่ตรงสนามหญ้าท้องฟ้าดูสดใสกว่าทุกวัน แต่ทำไมก้อนเมฆถึงดูเศร้ายังไงก็ไม่รู้ เกือบปีแล้วที่ต้นหญ้ากลับมาอยู่ที่นี่ต้นหญ้าหางานทำและก็ได้งานเป็นคนดูแลอาหารของโรงเรียนประถมที่นี่ แต่ต้นหญ้าอยู่ฝ่ายของนักเรียนอนุบาลแต่พวกเด็กๆเรียกว่าคุณครูเหมือนกัน

            “คุณครูฮับคุณพ่อมารับผมแล้วนะ” น้องก็อตเด็กอนุบาลสองวิ่งเข้าหามาต้นหญ้าที่สนามเด็กเล่นของอนุบาล

            “หรอครับ กลับบ้านดีๆนะ” ต้นหญ้าลูบหัวเด็กน้อยพร้อมกับยิ้มให้

            “คุณครูไปส่งผมหน่อยสิ” ก็อตจับมือของต้นหญ้าแล้วอ้อนให้ไปส่ง ต้นหญ้าก็เลยเดินตามเด็กน้อยไปก็พบกับผู้ชายใส่ยืนรออยู่ข้างรถ

            “คุณพ่อฮับ ที่คุณครูของน้องก็อตเองน่ารักไหม” ก็อตพาต้นหญ้ามาอวดกับพ่อของตัวเอง ต้นหญ้ายกมือไหว้เพราะดูเหมือนผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าจะอายุมากกว่า

            “ผมชื่อกิจนะครับ แล้วคุณ”

            “ต้นหญ้าครับ เรียกต้นเฉยๆก็ได้”

            “ไว้เจอกันใหม่นะครับ” กิจยิ้มให้กับต้นหญ้าแล้วจูงมือลูกชายของตัวเองขึ้นรถไป ส่วนต้นหญ้าก็เข้าไปเก็บของเพื่อที่จะกลับบ้าน ต้นหญ้าต้องนั่งรถประจำทางแล้วก็เดินเข้าไปในซอยเป็นบ้านพักที่ให้เช่า ต้นหญ้าเปิดดูตู้ไปรษณีย์หน้าบ้านก็พบว่ามีซีดีอยู่ข้างใน ต้นหญ้าหยิบแผ่นซีดีเข้าไปในบ้านแล้วเปิดไฟในบ้านจนสว่างโล่แล้วถอดเนกไทออกพรางปลดกระดุมด้วยความอึดอัดเพราะอากาศมันค่อนข้างร้อน

            “หิวน้ำจัง” ต้นหญ้าเดินเข้าไปหยิบน้ำในตู้เย็นรินใส่แล้วแล้วเอาออกมานั่งตรงโซฟา ร่างบางมองแผ่นซีดีที่วางอยู่บนโต๊ะไม่มีชื่อไม่มีที่สู่คนส่งเป็นเพียงกล่องซีดีเปล่าๆที่อยู่ข้างใน ต้นหญ้าหยิบแผ่น

ไปเปิดที่เครื่องเล่นซีดีก็พบว่ามันเป็นไฟล์วิดีโอที่ถูกไลท์ลงไปในแผ่น

            อยู่ไกลจนสุดสายตา ไม่อาจเห็นว่าเราใกล้กัน

และทุกครั้งหัวใจฉันยังคงไหวหวั่น กับความทรงจำ

            นึกถึงครั้งที่เราพบกัน เธอและฉันไม่เคยต้องไกล

ในวันนี้ฉันต้องเผชิญความไหวสั่น อยู่ภายในใจ

กลัวการที่เราไกลกัน กลัวว่าใจจะเปลี่ยนผันไป

           

            มันเป็นภาพของต้นหญ้าตอนที่แสนดีไปญี่ปุ่นเมื่อสี่ปีที่แล้ว มันเป็นวิดีโอที่เต็มไปด้วยรูปของต้นหญ้าซึ่งมันเหมือนเป็นรูปแอบถ่าย เสียงของแสนดีดังขึ้นกับเสียงเปียโนประกอบในวิดีโอ

           

            ฝนพรำเปรียบเหมือนครั้งฉันพบเธอ

แววตาของเธอนั้นยังคงติด ติดในใจไม่ลืม

            รักเรายังไม่เก่าลงใช่ไหม

หรือการเวลาหมุนไป เปลี่ยนใจเธอเป็นอีกดวง

            เธอเธอยังคิดถึงฉันไหม

เมื่อสองเรานั้นยังคงห่างไกล เมื่อเวลาพาเราให้ไกลกัน

            รู้บ้างไหม คนไกลยังคงหวั่นไหว

เมื่อเขามองดูภาพเธอที่ไร น้ำตามันยังไหลออกมา

 

            กาลเวลาอาจทำให้ใจคนเรา เปลี่ยนผันในวันต้องไกล

แต่ฉันยังคงมีแต่เธอ อยู่ในหัวใจเสมอ

 

            “ผมคิดถึงดี” ต้นหญ้ามองภาพที่ฉายอยู่ตรงหน้า แสนดีคอยตามดูต้นหญ้าอยู่ตลอดแต่ต้นหญ้าไม่เคยรู้เลย อย่างที่แสนดีเคยบอกถึงแสนดีจะไม่เคยพูดแต่แสนดีแสดงออกทุกอย่าง เพราะแสนดีแสดงออกไม่เก่งก็เลยกลายมาเป็นแบบนี้

            สบายดีไหม ต้นหญ้าเงยหน้ามองจอทีวีที่ตอนนี้มีแสนดีโผล่อยู่ข้างในจอ

            ร้องไห้อยู่ใช่ไหมล่ะ ฉันรู้หรอกน่า

            “ไม่ได้ร้องสักหน่อย” ต้นหญ้าเช็ดน้ำตาของตัวเองออกแล้วตั้งใจดูต่อ

            ไม่เจอกันตั้งนานนายจะเป็นยังไงบ้างนะ ป่านนี้นายอาจจะมีแฟนไปแล้วก็ได้อย่างนายน่ะหาแฟนใหม่ได้สบายอยู่แล้ว แต่ฉันน่ะสิงานยุ่งมากๆเลยไม่มีเวลาไปหลีสาวเลยให้ตายเถอะ

            ‘ตกใจหรือเปล่าที่เจอฉันอยู่ในจอน่ะ นายคงไม่ได้เปิดวิดีโอนี้ดูกับแฟนใช่ป่ะ ถ้านายทำอย่างนั้นฉันก็อยากจะบอกว่าฉันคบนายมาก่อนมัน แล้วฉันกับนายก็มีความสัมพันธ์กันลึกซึ้งตั้งหลายครั้ง แล้วฉันมั่นใจว่ายังไงฉันก็หล่อกว่ามันแน่ๆ แสนดีทำหน้าแบบเหนือกว่าออกมาทำให้ต้นหญ้าหัวเราะขึ้น ยังมั่นหน้าไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆนะ

            นายคงจะสบายดีสินะ แต่เดี๋ยวนี้ไอ้โยชิมะมันชอบเข้ามาจุ้นจ้านกับน้องสาวฉันบ่อยเหลือเกิน ถ้าเกิดวันไหนฉันเอาปืนยิงมันนายคงจะไม่ว่าอะไรนะ

            ‘คิดถึง

            ‘ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้นายจะหายโกรธฉันหรือยัง แต่การที่นายทิ้งฉันไปโดยที่ไม่ลากันสักนิดมันใจร้ายมากเลยนะ ถึงฉันจะบอกให้ไปแต่ก็ควรจะรอฟื้นก่อนป่าววะ แล้วก็นะตอนที่ฉันสลบอยู่ฉันฝันด้วยแหละ ฝันว่านายจับมือของฉันไว้แล้วก็ร้องไห้ออกมา แต่ว่าในฝันฉันลุกขึ้นไปกอดเธอด้วยนะและเราก็เกือบจะตึ้ดกันแล้วด้วย แต่ไม่รู้ทำไมอยู่ดีๆนายก็หายไปตอนนั้นฉันตกใจมากเลย พอตื่นมาแล้วไม่เห็นนายโคตรเซ็งอ่ะอย่างน้อยขอสักสองสามน้ำก่อนจะจากกันก็ยังดี

            “หื่นว่ะ” ต้นหญ้าพูดกับคนที่อยู่ในจอซึ่งแสนดีก็คงไม่ได้ยิน

            ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา และขอบคุณที่คอยอยู่ข้างฉันมาตลอด แม้ตอนนี้จะไม่มีนายแล้วก็ตาม แต่ขอบคุณที่ทำให้ฉันมีความทรงจำดีๆ ถึงนายจะไม่ใช่คนแรกของฉันแต่ว่านายก็เป็นรักแรกของฉันนะ

            ‘จำเสื้อตัวนี้ได้ไหมที่นายซื้อตอนไปทะเล ก่อนมาญี่ปุ่นฉันเอามันมาด้วย และคิดว่าสักวันคงจะได้ใส่คู่กับนาย แต่มันคงไม่มีวันนั้นแล้วล่ะแววตาของแสนดีเศร้าลง ต้นหญ้าร้องไห้ออกมาอีกครั้งความรู้สึกตอนนี้คืออยากเข้าไปกอด ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ต้นหญ้าจะไม่ตัดสินใจแบบนี้เลย แต่มาคิดได้ตอนนี้มันก็สายไปซะแล้ว

            สุดท้ายก่อนที่วิดีโอนี้จะจบลง ฉันอยากบอกว่าฉันชอบนาย ขอโทษที่ไม่เคยพูดมันออกไป ฉันเพิ่งเข้าใจคำว่าสายเกินไปมันเป็นยังไง ที่ฉันไม่กล้าพูดมันออกไปเพราะฉันไม่รู้ฉันรู้สึกยังไงกับนาย แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้ว

            ‘แสนดีรักต้นหญ้านะครับคำพูดสุดท้ายก่อนที่วิดีโอจะจบขึ้นแบ็คกราวสีดำ

            “ถ้าผมได้กอดดีอีกครั้ง ผมสัญญาว่าจะไม่ปล่อยดีไปอีกแล้ว” ต้นหญ้าพูดออกไปทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันเป็นไปไม่ได้ ถ้าแสนดีคิดจะกลับมาจริงๆคงไม่ปล่อยให้ต้นหญ้ารอนานขนาดนี้มันไม่ได้จบเหมือนไหนนิยาย เพราะต้นหญ้าเป็นแค่คนธรรมดาไม่ใช่เจ้าหญิง

            “ขอให้ดีเจอคนที่ดีกว่าผม และขอให้ดีรักเขาให้มากกว่าผมนะ”

 

 

บางครั้งความรักไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันเสมอไป แค่รู้ว่าใจเรายังมีกันแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

 

 

              ♣

 

        #เธอ - คอกเทล

              เฮ้ยยยยย มาแบบรวดเร็วทันใจเดี๋ยวจะค้างกันใช่ป่ะล่ะ หลบตีน หลบเกิบ หมดหมัด หลบทุกย่างที่จะขว้างมาใส่ไรท์http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/5.gif

 

            ไรท์แปะคู่รองไว้ก่อนนะคะ แต่ว่าไรท์กำลังคิดอยู่ว่าจะต่อเรื่องไหนกันดี รีดช่วยคิดหน่อยสิค๊าาาา (ไรท์ต้องโดนโกรธอยู่แน่ๆhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/eta.gif)

 

                               ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมาจนจบนะคะ ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ไว้เจอกันใหม่นะคะhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/yv01..gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/f529a952.gif

ความคิดเห็น