หนอนเจลลี่

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ครั้งสุดท้าย

ชื่อตอน : ครั้งสุดท้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.4k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ค. 2559 15:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ครั้งสุดท้าย
แบบอักษร

 

ครั้งสุดท้าย

 

            “วันนี้ไปหาอะไรอร่อยๆกินกันป่ะ” แสนดีเดินออกมากหาต้นหญ้าที่นั่งอยู่หน้าบ้านพักหลังจากที่ตัวเองอาบน้ำเสร็จ

            “ผมอยากกลับไทย” ต้นหญ้าหันกลับไปพูดกับร่างสูงที่ยืนค้ำหัวอยู่ข้างหลัง

            “ไม่เอาดิ อยากทำอย่างอื่นไม่ได้ไง”

            “ดีจะรั้งผมไว้อีกทำไม”

            “ก็เพราะฉันไม่อยากเสียนายไป ฉันชอบนายจริงๆนะ” แสนดีนั่งลงข้างๆแล้วกุมมือของต้นหญ้าไว้

            “ผมไม่รู้ว่าผมยังจะเชื่อดีได้อีกไหม” ต้นหญ้ามองแสนดีด้วยสีหน้าที่เศร้าลง

            “ครั้งสุดท้าย ถ้าฉันทำให้นายเสียใจอีกครั้ง สัญญาจะไม่มายุ่งกับนายอีกเลย” แสนดีพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น ทั้งสีหน้าและแววตาจริงจัง

            “ครั้งสุดท้ายนะ” แสนดียิ้มอย่างดีใจเมื่อต้นหญ้ายอมให้โอกาสเขา ร่างสูงเคลื่อนหน้าเข้าไปใกล้หวังจะจุมพิตปากสีแดงแต่ก็ถูกมือกั้นไว้ก่อน

            “อย่างแรกคือห้ามรุ่มร่ามกับผม”

            “เว้นเรื่องนี้ไว้เรื่องนึงเหอะนะ” แสนดีพูดเสียงอ่อยเหมือนจะไม่ยอมแต่เมื่อโดนสายตาดุก็เลยต้องจำใจยอม

            “ถ้าผมไม่ห้ามมันก็จะเป็นแบบเมื่อคืนไง ดีชอบเอาเปรียบผมตลอดผมน่ะเจ็บไปทั้งตัวเลยนะ” ต้นหญ้าตีหน้าเศร้าพร้อมกับทำเสียงน่าสงสารออกมา

            “หรอๆ ไหนดูรอยหน่อย” ว่าจบแสนดีก็เปิดเสื้อยืดของต้นหญ้าขึ้นพบว่าหน้าท้องขาวเนียนไม่มีแม้แต่รอยขีดขวนแม้แต่น้อย

            “นั่นไงๆ ไม่ถึงสามนาทีดีก็ทำตามที่ผมขอไม่ได้” ต้นหญ้ารีบดึงมือของแสนดีออกแล้วก็ลุกหนีเข้าไปในบ้านทันที แสนดีแสยะยิ้มออกมาเพราะรู้ว่าเรื่องเมื่อคืนมันไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เมื่อเช้ายังมึนๆก็เลยไม่รู้จะเถียงยังไง

            “ดีจะรู้ไหมนะ” ต้นหญ้าแอบกังวลอยู่นิดหน่อย แต่เพราะอยากหาเรื่องงอนก็เลยทำแบบนั้นไปพอมาคิดดูอีกทีแสนดีคงไม่มีทางเชื่อแน่ๆ

            “ไปซื้อของสดมาทำกินกันเหอะ สำหรับมือเที่ยง แล้วก็ของทะเลสำหรับมือเย็นดีไหม” แสนดีที่เดินตามกลับเข้ามาข้างในพูดขึ้นแล้วหยิบกระเป๋าเงินกับโทรศัพท์ แสนดีเช่ามอเตอร์ไซด์แล้วขับไปที่ตลาดเพื่อหาซื้อของสด

            “เอาตัวนี้ครับ แล้วก็เอาตัวนี้ด้วย” ต้นหญ้าชี้ไปที่ปลาที่อยู่ในถาดจากนั้นก็ไล่ให้แสนดีไปซื้อผักกับเครื่องปรุงรสร้านข้างๆ แสนดีหยิบผับกับเครื่องปรุงรสตามที่ต้นหญ้าบอก แม่ค้าทำตาแววตาเป็นพระกายเมื่อมีลูกค้าสุดหล่อมายืนเลือกซื้อของอยู่ตรงหน้า

            “ไปยังอ่ะ” เมื่อต้นหญ้าเห็นอย่างนั้นก็รู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

            “น้องชายหรอคะ น่ารักจัง” ยัยแม่ค้าหันมามองต้นหญ้าราวกับว่าฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ส่วนแสนดีกำลังจ่ายเงินอยู่ก็แค่ยิ้มแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ต้นหญ้าดึงแขนของแสนดีแรงๆให้เดินตามตัวเองไป ระหว่างทางขากลับต้นหญ้าก็เงียบจนกลับมาถึงบ้าน ต้นหญ้าถือของเข้าไปในครัวแล้วก็เริ่มทำอาหาร

            “เป็นอะไรอีก” แสนดีเดินเข้ามาในครัวพร้อมกับซ้อนทับร่างของต้นหญ้าไว้จากด้านหลัง สายตาก็มองไปยังอุปกรณ์ทำครัวที่อยู่ในมือของต้นหญ้า

            “ออกไปเลยนะ” ต้นหญ้าพูดขึ้นแต่ก็ไม่ได้ดันแสนดีออกเพราะกำลังทำอาหารอยู่ ต้นหญ้าจะทำสปาเก็ตตี้ผัดขี้เมาทะเลกับสเต็กหมู

            “หิวจัง”

            “ดีก็ปล่อยผมสักทีสิ มันทำอะไรไม่ถนัด” ต้นหญ้าบ่นกลับเพราะแสนดีเอาแต่กอดเขาไว้อย่างนี้จะขยับตัวไปไหนก็ลำบากตัวแสนดีก็ใช่ว่าจะเล็กสักหน่อย

            “กินนายก่อนได้ไหม” แสนดีพรมจูบต้นคอของร่างบางช้าๆจมูกโด่งสูดกลิ่นครีมทาผิวที่ต้นหญ้าใช้เป็นประจำทุกวัน

            “ไม่ได้ ออกไปเลยนะ” ต้นหญ้าหันกลับมาเผชิญหน้าแล้วกำลังจะเอ่ยปากไล่แต่ถูกร่างสูงช่วงชิงริมฝีปากไปซะก่อน ลิ้นอุ่นควานหาความหวานพรางเกี่ยวกระหวัดจนร่างบางจูบตอบ มือหนาประคองใบหน้าของต้นหญ้าให้เงยหน้ารับจูบได้ถนัดยิ่งขึ้น

            “ดีไม่ได้ชอบผมจริงๆสินะ” เมื่อต้นหญ้าสัมผัสได้ถึงแววตาเจ้าเล่ห์ของแสนดีก็รู้สึกถึงอันตรายที่กำลังจะคืบคลานเข้ามาเลยหาข้ออ้างเพื่อตัวเองจะได้รอดพ้นจากร่างสูง

            “ชอบสิ ชอบทั้งตัวเลย ยิ่งตรงนี้ยิ่งชอบเข้าไปใหญ่” แสนดีล้วงมือเข้าไปในกางเกงยางยืดขาสันของร่างบางมือหนาลูบคลำแก่นกายที่กำลังแข็งตัว ปากที่ว่างก็ดูดดุนยอดอกผ่านเนื้อผ้าแต่ดูเหมือนมันจะไม่ใช่อุปสรรคของแสนดีเลยสักนิด

            “ถ้าไม่หยุดผมจะเกลียดดีจริงๆแล้วนะ” ต้นหญ้าขู่ขึ้นทำให้แสนดีหยุดการกระทำแล้วมองหน้าของร่างบางที่กำลังจ้องแสนดีอย่างไม่วางตา

            “คำก็เกลียด สองคำก็ไม่ชอบ ที่ผ่านมาฉันมันเลวฉันทำให้นายเสียใจมากใช่ไหม เวลาที่อยู่กับฉันนายไม่เคยมีความสุขเลยใช่ไหม ฉันไม่เคยทำดีกับนายเลยสักครั้ง ไม่เคยสนใจไม่เคยแคร์ ทุกอย่างที่ฉันทำมันไม่มีความหมายเลยดิ สิ่งที่ฉันทำมันเลวร้ายมากถึงขนาดให้อภัยฉันไม่ได้เลยหรอ”

            “ถ้าแค่นี้ดียังทนไม่ได้ ผมว่าเราก็คงไม่มีทางที่จะคืนดีกันได้หรอก”

            “นายต่างหากที่ไม่อยากคืนดีกับฉัน จะให้ฉันทำยังไงนายถึงจะพอใจ นายเอาแต่คิดว่าฉันไม่สนใจนาย ฉันไม่แคร์นายมันก็ใช่ถ้านายจะคิดอย่างนั้น ตั้งแต่ฉันมาญี่ปุ่นฉันไม่เคยมีอะไรกับผู้หญิงคนไหนเลย จนนายมาถึงที่นี่ฉันถึงต้องเปลี่ยนผู้หญิงบ่อยๆเพราะนายจะได้ไม่ต้องตกเป็นเป้าของพวกศัตรู และถึงฉันจะมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นแต่คนที่ฉันคิดจะจริงจังด้วยก็คือนาย เรื่องของแอนนาเบลนายจะปล่อยให้เธอไปกับคนแบบนั้นหรือไง นายจะให้ฉันยืนอยู่เฉยๆหรอ นายรู้ไหมว่าวันนั้นฉันเป็นห่วงนายแค่ไหนที่นายทำแบบนั้น นายไม่เคยห่วงชีวิตตัวเองเลยสักครั้งไม่ว่าจะทำอะไรนายก็ห่วงฉันตลอด แล้วถ้าเกิดนายเป็นอะไรไปฉันจะทำยังไง นายคิดว่าฉันจะมีความสุขไหมถ้าเป็นต้นเหตุทำให้นายตาย”

            “

            “ฉันไม่เคยพูดว่าแอนนาเบลเป็นผู้หญิงของฉัน เธอพูดเองแล้วตอนนั้นนายจะให้ฉันพูดว่าไม่ใช่รึไง ฉันหรือนายกันแน่ที่เอาแต่ใจ นายทำทุกอย่างตามความรู้สึกตัวเองโดยไม่เคยนึกถึงฉันเลย นายคิดว่านายทำทุกอย่างเพื่อฉันแต่มันไม่ใช่ ฉันไม่เคยต้องการให้นายมาปกป้องฉันไม่เคยต้องการให้นายเอาชีวิตมาเสี่ยงเพราะฉัน”

            “มันคนละเรื่องกันแล้วแสนดี ผมที่ผมทนอยู่จนถึงตอนนี้ก็เพราะว่าผมอยากอยู่กับดี ที่ผมยอมให้ดีมีคนอื่นเพราะผมรักดี ดีคิดว่าผมไม่มีหัวใจหรือยังไงที่เห็นแฟนตัวเอาไปเอากับคนอื่นอ่ะ เห็นเขาปกป้องคนอื่นทั้งที่ดีไม่คิดจะปกป้องผมเลยด้วยซ้ำ”

            “ฉันปกป้องนายมาตลอดต้นหญ้า เพียงแค่นายไม่เคยรู้” แสนดีมองร่างบางด้วยสายตาเจ็บปวดแล้วเดินออกจากห้องครัวไป ร่างบางทรุดตัวลงกับพื้นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาทำไมเรื่องมันถึงเละแบบนี้ทำไมทุกอย่างมันถึงแย่ลง หรือบางทีความรักของเรามันมาถึงปลายทางแล้วจริงๆปลายทางที่มีทางแยกสองทาง ต้องทำยังไงเราถึงจะก้าวไปทางเดียวกันได้ ต้นหญ้าต้องทำยังไงใครก็ได้ช่วยบอกที

 

            [แสนดี]

            “แม่งเอ้ย!!!” ผมต่อยกระจกห้องน้ำจนแหละระเอียดเลือดไหลเปรอะเปื้อนกระจกใส เลือกที่ไหลออกมาจากมือของผมแต่ผมกลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด ผมพยายามแล้วผมทำดีที่สุดแล้ว ตั้งแต่เกิดมาผมไม่เคยง้อใครตั้งแต่แม่ของผมเสียไปผมก็ปิดกั้นตัวเองมาตลอด ผมเกลียดงานของพ่อผมเกลียดอาชีพของพ่อเพราะอาชีพของเขาแม่ผมถึงตาย ผมเกลียดวงการนี้วงการที่น่าขยะแขยง การที่เหยียบคนอื่นขึ้นมาบนที่สูงผมไม่เคยชอบมันเลยสักนิด หลังจากที่แม่ของผมเสียไปผมก็ไม่คิดที่จะรักใครอีกเลยเพราะผมไม่คิดที่จะแบ่งความรักที่มีให้แม่ไปให้คนอื่น แต่แล้ววันหนึ่งก็มีผู้ชายใส่แว่นตัวเล็กๆมาบอกชอบผมซึ่งแน่นอนว่าผมปฏิเสธเพราผมไม่ได้ชอบผู้ชายและไม่คิดที่จะชอบด้วย แต่ผู้ชายคนนั้นก็ตามตื้อผมมาเรื่อยๆผมจะไล่แค่ไหนก็ไม่ยอมไป ผมเย็นชาใส่แค่ไหนต้นหญ้าก็ยังยิ้มให้กับผมอยู่เสมอ ในที่สุดผมก็ยอมคบกับหมอนั่นเพราะตอนนั้นผมกำลังเบื่อกับพวกผู้หญิงที่คอยตามติดผมแจ แต่หลังจากที่เราคบกันก็เป็นอย่างที่รู้ผมก็ยังเย็นชาใส่เหมือนเดิมแต่ต้นหญ้าก็ยังทำดีกับผม ดูแลผม เอาใจผม  คอยกวนๆใจผมอยู่ตลอด จนผมรู้สึกรำคาญ แต่พอรู้จักกันมากขึ้นผมก็รู้สึกว่าต้นหญ้าน่าแกล้งมาก และพอผมได้แกล้งครั้งหนึ่งผมก็ติดใบหน้าเศร้าๆที่ชอบน้อยใจเวลาที่ผมพูดจาร้ายๆใส่ หรือเวลาที่ผมทำเหมือนไม่สนใจทั้งที่ผมจำมันได้หมดทุกอย่าง จากนั้นผมก็ทำแบบนั้นมาตลอดเพราะคิดว่าคงไม่มีใครทนนิสัยจริงๆของผมได้ ผมยอมรับว่าผมชอบเอาแต่ใจแล้วก็มากด้วย ไม่ว่าผมจะคบกับผู้หญิงคนไหนผมก็ไม่เคยคิดที่จะแสดงตัวตนหรือนิสัยจริงๆออกมานั่นก็เพราะตัวจริงของผมมันไม่ได้เท่ ไม่ได้แบดบอย ไม่ได้เย็นชาอย่างที่แสดงออก ผมเป็นแค่ผู้ชายธรรมดาที่มีความรู้สึกและก็ชอบเอาแต่ใจ จนเวลาผ่านไปผมรู้สึกผ่อนคลายและเป็นตัวของตัวเองมากขึ้นเวลาที่อยู่กับต้นหญ้า เวลาผมเบื่อๆหรือผมกำลังเซ็งแค่แกล้งต้นหญ้านิดน้อยผมก็มีหายเบื่อได้ทันที กว่าที่ผมจะรู้ตัวอีกทีหัวใจของผมมันก็เต้นแรงเพราะต้นหญ้าซะแล้ว ต้นหญ้าทำเพื่อผมมามากแล้วจริงๆผมควรจะปล่อยให้เขาไปเจอชีวิตที่ดี ผู้ชายที่ดีกว่าผม ผมมั่นใจว่าต้นหญ้าจะต้องมีความสุขแน่หากไม่มีผมอยู่ข้างๆ ผมมันอ่อนแอเกินกว่าที่จะปกป้องต้นหญ้าไว้ได้ ผมกลัวว่าผลสุดท้ายต้นหญ้าจะมีจุดจบเหมือนกับแพรไพรริน ผมกลัวว่าถ้าเกิดผมตายขึ้นมาแล้วต้นหญ้าจะอยู่ยังไงจะเสียใจแค่ไหน ผมพยายามจะหาทางให้เราได้อยู่ด้วยกันแต่ตอนนี้มันยังทำไม่ได้ ผมพยายามยื้อต้นหญ้าไว้เพื่อรอให้ถึงเวลานั้นแต่ดูเหมือนว่าผมจะเห็นแก่ตัวเกินไปจริงๆ ผมคิดว่าขอแค่มีต้นหญ้าอยู่ข้างๆผมก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว แต่ความจริงแล้วมันไม่ใช่เพราะความรักมันใช้แค่ความรู้สึกตัดสินไม่ได้มันมีอะไรมากกว่านั้น วันนี้ผมเห็นต้นหญ้าโดนพวกเฟ่ยหลงยิงผมไล่ตามไปช่วยแต่ต้นหญ้าก็หายไป นาทีนั้นผมขอแค่ให้ต้นหญ้าปลอดภัยและมันทำให้รู้ว่าผมกลัวที่จะเสียต้นหญ้าไป ขนาดแม่ของผมอยู่ที่เมืองไทย ขนาดพ่อของผมที่มีอำนาจและยิ่งใหญ่ที่สุดญี่ปุ่น ท่านยังปกป้องแม่ของผมไว้ไม่ได้ ผมจะไม่มีวันเสียคนที่ผมรักไปอีกเป็นครั้งที่สอง ถ้าต้นหญ้าเป็นอะไรไปล่ะก็หัวใจของผมก็คงแหลกสลายลงไปเหมือนกัน

           

            “พรุ่งนี้ฉันจะให้โอดะไปส่งนายที่สนามบิน” แสนดีเดินเข้ามาหาต้นหญ้าที่กำลังยืนทำอาหารอยู่ในครัว

            “ดูแลตัวเองดีๆนะ แล้วก็เริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างที่นายต้องการ” แสนดีพูดจบก็หันหลังให้กับห้องครัวมันควรจะจบได้แล้วแสนดีควรจะปล่อยต้นหญ้าไปจริงๆสักที

            “ดีจะปล่อยผมไปจริงๆหรอ” ต้นหญ้าพูดขึ้นแล้วมองแสนดีที่กำลังจะเดินออกจากบ้านไป

            “ตอบผมมาสิ” ต้นหญ้าวิ่งไปขวางหน้าของแสนดีไว้พร้อมกับจับแขนของร่างสูงไม่ให้หนีไปไหน

            “ฉัน” แสนดีอ้ำอึ้งแล้วสายตาของร่างสูงก็เหลือบไปเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังเล็กปืนมาทางต้นหญ้าตรงหน้าบ้านเป็นพื้นที่โล่งยังไงก็หลบไม่ทันแน่

            ปั้ง! ปั้ง! ปั้ง!

            แสนดีคว้าตัวของต้นหญ้าพร้อมกับพลิกร่างของตัวเองบังกระสุนปืนไว้ ทำให้แสนดีโดนยิงที่ต้นแขนและกลางหลัง ร่างสูงทรุดตัวลงกับพื้นพร้อมกับเสียงกระสุนปืนดังขึ้นอีกหลายนัดผู้คนวิ่งกันแตกตื่นพร้อมกับเสียงกรีดร้องของนักท่องเที่ยว

            “ไม่ทันหรอวะ” ชินสถบขึ้นแล้วรีบให้ลูกน้องช่วยกันพยุงแสนดีไปที่รถ ส่วนลูกน้องที่เหลือก็สั่งให้ไล่ตามคนที่ยิงแสนดีไป

            “อย่าเป็นอะไรนะ” ต้นหญ้าประคองร่างของแสนดีที่หน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด ตอนนี้แสนดีหมดสติไปแล้วเมื่อพามาถึงโรงพยาบาลก็มีรถเข็นมารับเข้าไปในห้องฉุกเฉิน

            “นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับ ทำไมเขาถึงต้องทำร้ายดีด้วย” ต้นหญ้าหันไปถามชินที่ยืนพิงกำแพงอยู่เงียบๆ แต่สายตาแสดงออกมาว่ากำลังกังวล

            “พวกมันไม่ได้จะทำร้ายคุณชาย แต่เป็นคุณต่างหาก”

            “ผมหรอ” ต้นหญ้าถามขึ้นด้วยความตกใจ ทำไมต้องทำร้ายร่างบางต้นหญ้าไม่เคยมีศัตรูที่ไหนมาก่อนแล้วทำไมกัน

            “เพราะคุณยิงเฟ่ยหลงในวันนั้นพวกมันเลยตามล่าคุณ อีกไม่นานข่าวนี้จะแพร่ออกไปคุณกับคุณชายจะตกอยู่ในอันตรายแน่” ชินพูดด้วยน้ำเสียงเครียดก่อนที่เดินออกไปรับโทรศัพท์ ต้นหญ้านั่งลงบนเก้าอี้ช้าๆ เพราะต้นหญ้าใช่ไหมแสนดีถึงต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้ ต้นหญ้าเข้าใจแล้วว่าเวลาที่คนที่เรารักยอมตายแทนเรามันรู้สึกยังไง ที่ผ่านมาแสนดีก็คงจะรู้สึกแบบนี้เหมือนกัน ต้นหญ้านั่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉินสองชั่วโมงกว่าจนในที่สุดหมอก็เดินออกจากห้อง

            “เขาปลอดภัยใช่ไหมครับ”

            “ครับ โชคดีที่กระสุนไม่ได้โดนจุดสำคัญ หมอจะย้ายเขาไปที่ห้องพักยังไงญาติก็เดินเรื่องด้วยนะครับ” ชินเป็นคนไปจัดการเรื่องห้องพักส่วนต้นหญ้าก็มานั่งเฝ้าแสนดีอยู่ข้างในห้อง

            “คุณท่านต้องการคุยกับนาย” โอดะเดินเข้ามาในห้องแล้วพูดขึ้น ต้นหญ้าเดินตามโอดะไปที่ร้านกาแฟนที่อยู่ด้านล่าง

            “นั่งสิ” ยามาดะพูดกับต้นหญ้าเป็นภาษาไทยจากนั้นโอดะก็เดินกลับไปเฝ้าแสนดีต่อ พนักงานยื่นเมนูให้กับต้นหญ้าร่างบางเลยสั่งชาเขียวปั่น

            “คุณคือพ่อของแสนดีหรอครับ” ต้นหญ้าถามขึ้นเพราะดวงตาของชายสูงอายุตรงข้ามเหมือนกับแสนดีไม่มีผิดเพี้ยน

            “ใช่ ฉันเป็นพ่อของเขา” ยามาดะตอบพร้อมกับยกกาแฟขึ้นดื่ม ไม่นานพนักงานก็เอาชาเขียวมาเสิร์ฟต้นหญ้าก็ก้มหัวให้เป็นเชิงขอบคุณ

            “แววตาของเธอเหมือนแพรมาก ฉันหมายถึงแม่ของแสนดีน่ะ” ยามาดะจ้องมองเข้าไปในดวงตาของต้นหญ้า

            “เอ่อ ครับ” ต้นหญ้าไม่รู้ว่าจะคุยอะไรกับคนตรงหน้าดี

            “เธอรู้จักกับแสนดีนานแค่ไหน แล้วก็รู้จักกันได้ยังไงลองเล่าให้ฉันฟังได้ไหม” ต้นหญ้าเล่าเรื่องราวคร่าวๆให้กับยามาดะฟัง

            “ก็ประมาณนี้แหละครับ” ต้นหญ้ายิ้มให้กับยามาดะหลังจากเล่าจนจบ

            “ก็รู้จักกันนานเหมือนกัน แล้วนายรู้ไหมว่าทำไมแสนดีถึงย้ายมาอยู่ที่ญี่ปุ่น”

            “ไม่รู้ครับ” ต้นหญ้าตอบเพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่ต้นหญ้าไม่รู้ และแสนดีก็ยังไม่เคยให้คำตอบกับต้นหญ้าสักที

            “ยูนะกำลังจะแต่งงานกับฮันเฉินซึ่งเป็นมาเฟียของใต้หวัน หลังจากเกิดเรื่องทั้งหมดฮันเฉินก็จะไปหายูนะที่ประเทศไทย แต่ที่จริงแล้วเป้าหมายของมันคือแสนดีเพราะแสนดีเคยเป็นแฟนเก่าของยูนะ” ต้นหญ้านั่งฟังเงียบๆอย่างตั้งใจ

            “ถ้ามันไปถึงที่นั่นมันจะต้องสืบเรื่องของแสนดี และคนใกล้ตัวของเขาซึ่งถ้ามันรู้ว่าแสนดีกำลังคบกับเธออยู่มันจะต้องทำร้ายเธอแน่ และเพื่อไม่ให้เกิดเรื่องแบบนั้นแสนดีก็เลยตัดสินใจย้ายมาอยู่ที่นี่เพื่อเธอจะได้ปลอดภัย ทั้งที่เรื่องมันควรจะจบแต่เธอก็ดันมาที่นี่” ต้นหญ้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าแสนดีทำทุกอย่างเพื่อต้นหญ้า คนที่คอยปกป้องไม่ใช่ต้นหญ้าแต่เป็นแสนดีต่างหาก

            “ฉันรู้เรื่องทุกอย่างเกี่ยวกับเธอรวมไปถึงเรื่องของเฟ่ยหลงด้วยอาจจะดูแรงไป แต่เธอไม่เหมาะสมเขา เธอกับแสนดีเหมือนอยู่กันคนละโลก ถ้าเธอยังอยู่ข้างเขาต่อไปคนที่จะตกอยู่ในอันตรายก็คือแสนดีจุดอ่อนของแสนดีก็คือเธอ อีกไม่นานพวกมันจะรู้เรื่องนี้แน่และแสนดีจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอ เหมือนเรื่องวันนี้ แสนดีใจดีเกินกว่าที่จะฆ่าคนโดยที่ไม่รู้สึกผิด เขายังอ่อนแอเกินกว่าที่จะปกป้องใคร ขนาดฉันเองก็ยังปกป้องคนสำคัญไว้ไม่ได้”

            “ฉันเสียแพรไปคนหนึ่งแล้ว ฉันจะเสียเขาไปอีกไม่ได้” น้ำเสียงของยามาดะดูเรียบนิ่งแต่แววตาของเขากำลังสั่นไหวต้นหญ้ารู้ว่ายามาดะรู้สึกยังไง

 

            “ได้โปรดไปจากชีวิตของแสนดีเถอะนะ ฉันขอร้อง”

 

 

       ♣                                                                    

 

          ฮิ้วววววว งานดราม่าก็มาซับน้ำตาเบาๆ เคยสังเกตไหมว่าทุกครั้งที่มันเหมือนจะดีแต่มันก็ต้องมีเรื่องเข้ามาตลอด จะเรียกว่าดีได้ไม่นานอย่างนี้ป่ะ

 

         แสนดีกลัวว่าจะเสียต้นหญ้าไปเหมือนกับแม่ของตัวเอง เพราะแสนดีคิดอยู่เสมอว่าการอยู่ในวงการนี้มันต้องเจอกับอันตรายอยู่เสมอ เพราะว่าพระเอกมีปมที่แม่ของเขาต้องตายด้วยฝีมือของพวกมาเฟีย นี่คือสิ่งที่แสนดีมันคิดส่วนองค์ประกอบอื่นมันอาจจะงี่เง่าไปบ้าง แต่มันก็รักต้นหญ้าจริงๆนะhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000219.gif

 

          ส่วนต้นหญ้าก็คงไม่ต้องอธิบายนะเพราะมันก็ชัดเจนอยุ่แล้วว่ารู้สึกยังไง เอาเป็นว่าเตรียมใจไว้ให้ดีเพราะตอนหน้ามันอาจจะตะเตือนไตก็เป็นได้http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000210.gif

 

 เม้นๆๆๆๆ โหวตๆๆกันเยอะๆนะคะ ส่งท้ายก่อนที่นิยายเรื่องนี้จะจบhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon00027.gif

ความคิดเห็น