หนอนเจลลี่

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ฉันชอบนาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.3k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ค. 2559 23:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฉันชอบนาย
แบบอักษร

 

ฉันชอบนาย

 

            “คุณมันก็คิดถึงแต่ความรู้สึกของตัวเอง” ต้นหญ้ามองหน้าของดีก่อนจะเดินหนีไป แต่แสนดีก็คือแสนดีผู้ชายที่คิดถึงแต่ตัวเอง ไม่เคยสนใจความรู้สึกของคนอื่นเลยสักนิด

            “ต้นหญ้า” เสียงของโยชิมะทำให้ต้นหญ้าหันกลับไปมองก็เห็นโยชิมะยืนอยู่กับพวกลูกน้อง

            “ผมว่าช่วงนี่เราเจอกันบ่อยนะ”

            “ก็นั่นสิ แล้วทะเลาะกันหรอ” โยชิมะถามขึ้นเมื่อเห็นว่าแสนดีกำลังมองมาทางนี้ด้วยสายตานิ่งๆ

            “ช่างเหอะ คนแบบนั้นน่ะ” ต้นหญ้าพูดอย่างไมใส่ใจทำเอาโยชิมะแทบไม่อยากจะเชื่อ

            “หืมมม ไม่น่าเชื่อว่านายจะพูดคำนี้ออกมา”

            “วันนี้ว่างรึเปล่า พาไปเที่ยวหน่อยสิ” ต้นหญ้าพูดขึ้นเพราะตอนนี้ไม่อยากเจอหน้าแสนดีเท่าไหร่ ยิ่งห่างได้ก็ยิ่งดี

            “ไปดิ แต่ต้องแวะเข้าไปดูกิจการก่อนนะ” ต้นหญ้าพยักหน้ารับแล้วเดินกลับไปหาแสนดีที่ยืนทำหน้าไม่พอใจอยู่ ถ้าให้ทายตอนนี้เขากำลังงอนแน่ๆ

            “ผมขอลางานวันนึงนะครับ”

            “ไม่ให้” แสนดีตอบออกมาทันทีแบบไม่ต้องคิด

            “แต่ผมจะไป ถ้าคุณไม่พอใจก็ไล่ผมออกได้เลย”

            “อย่าไปกับมัน” แสนดีจับมือของต้นหญ้าไว้หลวมๆ

            “ทำไมผมจะไปกับเขาไม่ได้” ต้นหญ้ามองหน้าแสนดีเพื่อรอฟังคำตอบ แต่แสนดีก็เงียบไป

            “เพราะฉันไม่ชอบ นายบอกว่าจะไม่เห็นใครสำคัญกว่าฉัน”

            “ทีคุณยังไม่เคยจะทำอย่างที่ตัวเองพูดได้สักครั้ง แล้วทำไมผมต้องฟังคุณด้วย” ต้นหญ้าดึงมือของแสนดีออกแล้วเดินกลับไปหาโยชิมะ ตราบใดที่แสนดียังเป็นแบบนี้อยู่ก็อย่าหวังเลยว่าต้นหญ้าจะกลับไปคืนดีด้วย

            “คุณชายครับที่คาสิโนเกิดเรื่อง” ชินพูดขึ้นหลังจากที่หายไปกับโอดะ เมื่อกี้ลูกน้องของเรกะโทรมาบอกว่าให้เข้าไปดูให้หน่อยเพราะเรกะไม่ได้อยู่ที่ญี่ปุ่น

            “โอดะนายไปตามดูต้นหญ้าไว้ อย่าให้มันแตะต้องต้นหญ้าแม้แต่ปลายเล็บไม่งั้นฉันยิงนายแน่ แล้วก็โทรรายงานเป็นระยะๆด้วย เข้าใจไหม” โอดะรับคำสั่งแล้วก็สะกดรอยตามพวกของโยชิมะไป ส่วนแสนดีกับชินก็ไปที่คาสิโน

            “แล้วจะให้ฉันทำยังไง” แสนดีถามลูกน้องของเรกะที่ตอนนี้รวมตัวกันอยู่ในห้องพร้อมกับผู้ชายที่ติดหนี้คาสิโนอยู่สิบกว่าล้าน

            “นายใหญ่บอกว่าให้คุณชายจัดการเอาเงินมาให้ได้ครับ”

            “จะบ้าหรอ แล้วฉันจะทำได้ยังไง” แสนดีถึงกับโวยวายออกมาที่บอกว่าเกิดเรื่องก็คือเรื่องนี้เนี่ยนะ รู้งี้ตามไปกับโอดะดีกว่า

            “นายใหญ่บอกแล้วแต่คุณชายเลยครับ” แสนดีที่ยืนพิงเก้าอี้อยู่เดินวนไปรอบๆลูกหนี้รายใหญ่อย่างใบ้ความคิด

            “บ้านไง ยึดบ้านของเขาซะ รถ และสมบัติอะไรก็เอามาให้หมด” แสนดีกำลังรับบทเป็นเจ้าหนี้สุดโหดที่กำลังขูดเลือดขูดเนื้ออยู่

            “มันเอามาขายหมดไม่เหลืออะไรแล้วครับ”

            “ถ้างั้นก็ลูกสาว” ผู้ชายคนนั้นหน้าซีดไปนิดสงสัยลูกสาวจะสวยแหะถึงได้ดูเป็นกังวลขนาดนี้

            “อย่าทำอะไรลูกสาวผมเลยนะครับ เธอยังเด็ก” ผู้ชายคนนั้นอ้อนวอนออกมาด้วยสายตาน่าสงสาร

            “เด็กแค่ไหน”

            “สิบหกเองครับ”

            “ฉันมีทางเลือกให้สองทาง หนึ่งฉันให้เวลาสามวันหาเงินคืนมาให้ได้ ไม่อยากนั้นนายตายและลูกสาวนายก็จะตายด้วยสรุปคือตายหมดรวมไปถึงครอบครัวของนาย สองพรุ่งนี้เอาลูกสาวของนายมาใช้หนี้แทนก่อนก็แล้วกัน จนกว่าจะหาเงินมาได้ความจริงฉันก็ไม่ใช่เจ้าหนี้หรอกนะ แต่โดนใช้ให้มาแทนนายก็เลือกเอาแล้วกันเพราะฉันยังไงก็ได้ เอาตัวออกไปได้แล้วและก็ทำตามที่ฉันสั่งนั่นแหละ”

            “ครับ” ลูกน้องของเรกะรับคำก่อนจะลากตัวลูกหนี้ออกจากห้องไป

            “ให้ตายเถอะเพราะอย่างนี้ไงฉันถึงไม่ชอบงานพวกนี้” แสนดีบ่นออกมาอย่างเซ็งๆก่อนที่โอดะจะโทรเข้ามา

            (คุณชายครับตอนนี้โยชิมะพาต้นหญ้าไปเดินแถวชิบูย่าครับ เขาดูมีความสุขกันมากๆเลย)

            “เฝ้าไว้นะ อย่าให้คาดสายตา” แสนดีพูดจบก็วางสายไป จากนั้นก็ให้ชินพามารวมตัวกับโอดะที่นั่งรออยู่ในร้านกาแฟ

            “คุณชายไม่เข้าบริษัทหรอครับ” โอดะถามขึ้นหลังจากที่พวกเขาทั้งสามคนกำลังเอานิตยสารบังหน้าของตัวเองไว้แล้วแอบดูโต๊ะของต้นหญ้ากับโยชิมะ

            “ถ้าเขาฉันจะมานั่งอยู่ตรงนี้ไหม” แสนดีว่ากลับอย่างไม่จริงจังหลังจากที่ทั้งสองคนออกจากร้านกาแฟก็เดินเตร่ไปตามถนน

            “ที่กับฉันหน้าอย่างกับตูด” แสนดีทำเสียงจิ๊จ๊ะเมื่อเห็นต้นหญ้ายิ้มระรื่นตอนที่คุยกับโยชิมะเห็นแล้วหงุดหงิดชะมัด

            “ไอ้บ้านี่” แสนดีจะโผล่เข้าไปผลักโยชิมะที่โอบเอวของต้นหญ้าไว้ระหว่างที่มีคนเดินชนต้นหญ้าจนเซ แต่ชินกับโอดะห้ามไว้ซะก่อน

            “เดี๋ยวก็โดนโกรธหนักกว่าเดิมอีกหรอกครับ” โอดะเตือนออกมาแสนดีได้แต่นิ่งมองหน้าคนสองคนกำลังจู๋จี๋กันเห็นแล้วแสนดีอยากจะทำปืนลั่นใส่โยชิมะจริงๆ

            “จะทนไม่ไหวแล้วนะเว้ย”

            “เอาอย่างนี้ครับ” ชินบอกแผนการอันแยบยลให้แสนดีฟัง เมื่นดีเห็นว่ามันเข้าท่าก็บอกให้ชินจัดการตามแผน

            “วันนี้ผมสนุกมากเลยขอบคุณมากนะครับ” แสนดีมาส่งต้นหญ้าที่หน้าบ้านหลังจากที่กลับจากไปเดินช็อปปิ้งซึ่งไม่ได้อะไรกลับมาเลยนอกจากความเมื่อย

            “ไว้วันหลังไปกันอีกก็ได้” โยชิมะพูดขึ้นก่อนจะขับรถออกจากบ้านไป ต้นหญ้าที่กำลังจะเดินเข้าไปในบ้านก็ถูกรวบตัวไว้ก่อนจะพาขึ้นรถ

            “เงียบ!” กระบอกปืนจ่ออยู่ตรงหน้าท้องของต้นหญ้าพร้อมกับผู้ชายสองคนที่ประกบซ้ายขวาทำให้ต้นหญ้ากระดิกตัวไปไหนไม่ได้ ต้นหญ้านั่งเงียบมาตลอดทางจนมาถึงบ้านพักที่อยู่ติดชายทะเล

            “อย่าตุกติกนะ” ผู้ชายคนนั้นพูดแล้วดันให้ต้นหญ้าเดินนำหน้าเข้าไปในบ้านพัก เป็นบ้านธรรมดาที่หลังไม่ใหญ่มาก พวกนั้นพาต้นหญ้าเข้ามาในห้องนอนแล้วก็เดินจากห้องไป

            “บ้าชิบ” ต้นหญ้าวิ่งไปทุบประตูก็พบว่ามันถูกล็อคจากด้านนอก ร่างบางเดินไปที่หน้าต่างก็เห็นบรรยากาศภายนอกที่เป็นชายหาดติดทะเลแถมยังมีคนเดินเที่ยวอีกต่างหาก

            “แปลก” ต้นหญ้าไม่คิดว่าจะถูกจับตัวมาไว้ในที่แบบนี้

            “เปิดประตูเดี่ยวนี้นะแสนดี!” ต้นหญ้าวิ่งไปทุบประตูแรงๆเพื่อให้แสนดีเปิดประตู ต้องเป็นแสนดีแน่ๆคนอย่างแสนดีทำได้ทุกอย่างที่ตัวเองต้องการแหละ

            “ผมรู้นะว่าคุณเป็นคนทำอ่ะ”

            “ทำไมไมถึงทำแบบนี้ คุณจับผมมาทำไม ทำเห็นผมเป็นตัวอะไรกันแน่” ต้นหญ้าร้องไห้ออกมาแต่ก็ยังไม่เลิกทุบประตูจนมือแดงเถือก ในที่สุดประตูก็ถูกเปิดออกพร้อมกับคนที่ยืนฟังอยู่ข้างนอกตั้งแต่แรก

            “ผมจะกลับไทย” ต้นหญ้ามองหน้าร่างสูงด้วยสายตาเคืองโกรธแล้วลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งออกจากห้องไป

            “ฉันไม่ให้นายไปไหนทั้งนั้น” แสนดีอุ้มต้นหญ้าพาดบ่าแล้วพากลับเข้าไปในห้องพร้อมกับเหวี่ยงร่างวางลงบนเตียง

            “คุณไม่ใช้เจ้าชีวิตผม คุณไม่มีสิทธิ์ห้ามไม่ให้ผมไปไหน” ร่างบางจ้องกลับอย่างท้าทายเป็นไงเป็นกันต้นหญ้าจะไม่ยอมแสนดีอีกต่อไปแล้ว

            “ฉันชอบนาย”

            “ฮะ?” ต้นหญ้าไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเผื่อบางทีอาจจะหูฝาด

            “ฉันชอบนาย” แสนดีพูดออกมาอีกครั้งเพื่อให้ต้นหญ้าแน่ใจว่าไม่ได้ฟังผิดไป

            “ล้อผมเล่นใช่ป่ะล่ะ” ต้นหญ้ายิ้มออกมาอย่างรู้ทัน แสนดีทาบปากลงบนริมฝีปากนุ่มพรางขยับดูดกลืนเบาๆ ร่างบางนิ่งไปด้วยความตกใจก่อนที่จะโอนอ่อนไปตามสัญชาตญาณ ริมฝีปากดูดสลับล่างบนอย่างอ้อยอิงก่อนที่จะผละริมฝีปากออกจากกัน

            “ขอโทษที่เคยทำให้เสียใจในทุกๆเรื่อง ขอโทษที่ชอบหงุดหงิดใส่นาย ขอโทษที่ฉันทำร้ายนาย ขอโทษสำหรับทุกอย่าง ยกโทษให้ฉันได้ไหม” แววตาของแสนดีมองมาที่ต้นหญ้ามันอ่อนโยนกว่าทุกครั้ง ราวกับจะสื่อว่าร่างสูงรู้สึกแบบนั้นจริงๆ

            “ผมจะเชื่อได้ยังไงว่าที่ดีพูดเป็นความจริง บางทีดีอาจจะแค่อยากรั้งผมไว้ก็ได้ ดูอย่างวันนี้ดิถ้าตั้งใจจะง้อจริงทำไมต้องจับผมมาด้วย วิธีอื่นก็มีเยอะแยะไป”

            “ก็โอดะมันบอกมา” แสนดีโบ้ยความผิดให้กับคนที่นำเสนอแผนการนี้

            “แน่ใจว่าเขาบอกให้จับผมมา ใช้ปืนขู่แล้วลากผมขึ้นรถเนี่ยนะ” ต้นหญ้ามองแสนดีด้วยสายตาจับผิดและแน่นอนว่าร่างสูงมีพิรุธ

            “มันบอกแค่ให้พานายมาเฉยๆ แต่ว่าฉันอยากเป็นฮีโร่ไง แบบเข้ามาช่วยอะไรอย่างเงี้ย” แสนดีพูดออกมาไม่เต็มเสียงนัก ต้นหญ้าว่าแล้วว่าอะไรแบบนี้ต้องเป็นความคิดของแสนดีแน่ๆ

            “เอาเป็นว่ามันไม่ผ่าน และผมก็ไม่ให้อภัยดีหรอกนะ” ต้นหญ้าพูดจบก็ผลักร่างของแสนดีออกแล้วลุกขึ้นนั่งบนเตียงพร้อมกับตีหน้านิ่งใส่

            “นี่มันไม้ตายแล้วนะ ถ้านายไม่ให้อภัยฉันอีก ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้วเหมือนกัน”

            “ก็ไม่ต้องทำเพราะว่าผมไม่ต้องการ”

            “

            “ไม่คิดว่ามันสายไปหรอ ความรู้สึกของผมมันเปลี่ยนไปแล้ว”

            “

            “มันไม่มีอะไรเหมือนเดิมแล้ว” ต้นหญ้าพูดจบก็เดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมาสนใจแสนดีแม้แต่น้อย

            “ฟู่วววว” ต้นหญ้าพ่นลมออกมาทางปากอย่างโล่งอก เกือบจะใจอ่อนแล้วไหมล่ะเรื่องอะไรจะยอมง่ายๆนานๆทีจะเหนือกว่าก็ต้องงอนให้มันนานๆหน่อย พอต้นหญ้าคิดได้อย่างนั้นก็เลยเดินไปสำรวจบริเวณรอบๆ

            “พี่ครับเช่าเปลหน่อย” ต้นหญ้าเดินไปเช่าเปลนอนพร้อมกับสั่งอาหารมากินอย่างสบายใจ ความรู้สึกเหนือกว่าคนอื่นมันเป็นอย่างนี้นี่เอง ต้นหญ้านั่งชิวจนท้องฟ้าเริ่มมืดเพราะกว่าจะมาถึงที่นี่ก็ห้าโมงแล้วตอนนี้ก็น่าจะประมาณทุ่มหนึ่ง ต้นหญ้าจ่ายเงินแล้วเดินกลับไปที่บ้านพัก

            “หึ่งเชียว” ต้นหญ้าปิดจมูกเมื่อได้กลิ่นเหล้ามาจากข้างในบ้าน พอเดินไปตรงโซฟาก็พบกับแสนดีนอนอยู่บนโซฟาอย่างหมดสภาพ

            “แสนดี” ต้นหญ้าเข้าไปเขย่าตัวของแสนดีเบาๆแต่ร่างสูงก็แค่พลิกตัวกลับมานอนหงายเท่านั้น

            “กินอะไรขนาดนี้เนี่ย” ต้นหญ้าบ่นแล้วพยายามดึงแสนดีให้ลุกขึ้นนั่งแต่ก็ไม่สำเร็จ

            “แสนดีถ้าไม่ตื่นจะทิ้งไว้ตรงนี้นะ” เมื่อเห็นว่าแสนดีไม่ยังนอนอยู่ที่เดิมต้นหญ้าก็จนปัญญาที่จะพากลับเข้าไปในห้อง

            “แม่ครับผมคิดถึง” แสนดีพึมพำออกมาทำให้ต้นหญ้าหันกลับไปมองก็พบว่าเปลือกตาของแสนดีที่ปิดอยู่มีหยดน้ำตาไหลออกมา ต้นหญ้าขยับเข้าไปลูบเส้นผมของแสนดีเบาๆร่างสูงจับมือของต้นหญ้าไว้แล้วกอดมันไว้ราวกับโหยหา

            “อย่าทิ้งผม”

 

            >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

 

            แสนดีรู้สึกตัวอีกทีเมื่อแสงแยงกระทบเปลือกตา แต่พอร่างสูงจะขยับตัวก็พบว่าต้นหญ้านอนอยู่ข้างๆ แถมยังอยู่ในสภาพเปลือยแสนดีประมวลผลในหัวสมองย้อนไปถึงเรื่องเมื่อวานจำได้ว่าต้นหญ้าออกจากบ้านไป แสนดีก็เลยไปซื้อเหล้ามานั่งกินจำได้ว่าดื่มหนักมากแล้วไหงถึงมานอนอยู่บนเตียงได้ เพราะแสนดีกินมันที่โซฟา

            “ร้องไห้หรอ” แสนดีได้ยินเสียงสะอื่นของคนที่นอนหันหลังอยู่เลยพลิกร่างของต้นหญาให้หันกลับมาเผชิญหน้า

            “ดีต้องการผมแค่ร่างกายใช่ไหม ดีไม่ได้ชอบผมจริงๆ” ต้นหญ้าพูดออกมาสลับกับเสียงสะอื้นน้ำตาที่ไหลทำให้แสนดีทำอะไรไม่ถูก

            “ฉันทำอะไร เมื่อคืนฉันเมาฉันจะอะไรไม่ได้เลย”

            “คนบ้า! เมื่อคืนดีข่มขืนผมผมแค่พาดีมานอนในห้องแล้วดีก็ใช้กำลังบังคับผม จากนั้นก็”  ต้นหญ้าร้องไห้หนักว่าเดิมแสนดีที่ยังดูเหมือนสับสนทำได้แค่กอดปลอบเท่านั้น

            “อย่าร้องไห้ดิ ทำไมฉันถึงจำอะไรไม่ได้เลยอย่างน้อยมันก็ต้องมีความรู้สึกหลงเหลืออยู่บ้าง” ต้นหญ้าผลักแสนดีออกทันทีเมื่อแสนดีพูดแบบนั้น

            “ดีจะบอกว่าผมโกหกใช่ไหม ใช่สิดีมันไม่เคยผิดอยู่แล้วนี่ ผมคิดว่าดีจะชอบผมจริงๆแต่ผมคิดผิด ดีอยากได้แค่ร่างกายของผมเท่านั้น”

            “ไม่ใช่นะ ฉันชอบนายจริงๆ”

            “แล้วทำไมเมื่อคืนผมขอร้องให้หยุดดีถึงไม่ยอมฟังกันบ้าง ดีไม่เคยนึกถึงจิตใจของผมเลยสักนิด ไม่เคยเลย” ต้นหญ้าผลักร่างสูงแรงๆแล้ววิ่งหนีเข้าห้องน้ำ ส่วนแสนดีก็ยังนั่งงงอยู่บนเตียงแล้วพยายามนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนแต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

 

            “โอ๊ยยยย” แสนดีทึ้งหัวตัวเองอย่างหงุดหงิดทำไมเรื่องมันถึงแย่ลงกว่าเดิมอีกก็ไม่รู้ แล้วทีนี้แสนดีจะทำยังไงต่อไปจะทำยังไงให้ต้นหญ้าหายโกรธ แต่ที่แสนดีรู้ก็คือตอนนี้ต้นหญ้าโกรธแสนดีหนักกว่าเดิมอีก

 

 

                ♣

 

            ห้ยยยย ได้เวลาเอาคืนแต่ไรท์อยากจะบอกว่าจะเป็นแบบง้อกันหวานๆน่ะคะ ไม่ใช่แบบแนวเอาคืนกันอะไรแบบนี้ แล้วก็ใกล้จบแล้วนะคะไรท์ก็จะพยายามทำตอบจบออกมาให้ดีที่สุด (ทำไมต้องตอนจบ? 555)

 

           อาจจะไม่สนุกนะคะเพราะไรท์รู้สึกตันๆอ่ะ ไม่รู้จะบรรยายออกมาแบบไหน อันนี้พยายามจะแต่งออกมาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ในตอนนี้นะคะ ไรท์อยากจะบอกว่านิยายตอนหนึ่งของไรท์ซึ่งมันอาจจะแค่ 7 หน้า แต่ไรท์ใช้เวลาแต่ง 3-4 ชั่วโมงต่อบทนะคะ มันสุดความสามารถแล้วจริงๆ แล้วเวลาเพ่งหน้าจอคอมมากๆมันจะทำให้ไรท์ปวดตาน่ะคะ

 

                  ไว้เจอกันใหม่นะคะ ขอบคุณทุกคะแนนโหวต ทุกคอมเม้น และทุกๆกำลังใจเลย มันทำให้ไรท์มีแรงที่จะปั่นต่อไปhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/yv01..gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Pirate00002.gif

ความคิดเห็น