ขอบคุณทุกคอมเม้น ทุกกำลังใจจ้า อยากให้รู้ว่า ทุกเม้นมีความหมายทำให้คนเขียนมีกำลังใจเขียนนะคะ

S25 อะไรที่มีความสุขก็ทำไป

ชื่อตอน : S25 อะไรที่มีความสุขก็ทำไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.5k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ธ.ค. 2560 09:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
S25 อะไรที่มีความสุขก็ทำไป
แบบอักษร

S25

พัฒเลิกสนใจยักษ์สามตน เลยหันไปบอกคนอื่นๆ ให้ขึ้นรถกันดีกว่า เสียเวลาไปกับไอ้สามตัวนี้มามากแล้ว เอาไว้เขาค่อยไปถามเองดีกว่า

ขับรถไม่นาน ก็มาถึงที่หมาย เป็นรีสอร์ต ติดน้ำตกที่สวยมากกกก ขนุนเดินไปดูแถวน้ำตกทันทีที่เห็น

“ขนุน เดี๋ยวค่อยไปดู เอาของไปเก็บกันก่อน ไปเร็ว”

“ครับ ^^”

ขนุนตอบรับพร้อมกับเดินตามพี่ๆ ไป พนักงานก็พากันขนของตามมาติดๆ

“เป็นบ้านนะ มันมีทั้งหมดสามห้อง และห้องพวกมึงใหญ่ที่สุดแล้ว ส่วนห้องแม่กับฟิวห้องหนึ่ง แล้วก็ห้องของกูกับไอ้เทค เออแล้วขนุน นอนไหนวะ งั้นเดี๋ยวกูหาห้องเพิ่มให้หรือให้นอนห้องเดียวกับกู ใหญ่พอกัน”

พี่พัฒพูดออกมายาวๆ อีกครั้ง

“ก็นอนห้องเดียวกับพวกผมนี่ไง ไม่งั้นจะให้หาห้องใหญ่ๆ ทำไมล่ะ”

ฟาสเป็นคนตอบกลับไปอย่างเป็นการเป็นงาน

“หือ....!! มึงสามตัว ไอ้ห่าน้องตัวนิดเดียวไม่ทับกันแบนรึไง”

“หือ เดี๋ยวพวกพี่!! ทำไมผมนอนกับพวกพี่ล่ะ ผมนอนโซฟาข้างนอกก็ได้”

“จะนอนทำไมข้างนอก ไปนอนด้วยกันนี่แหละ อย่าดื้อขนุน!”

พีพูดออกมาเสียงดุจนคนตัวเล็กเงียบลงทันที

“.....”

“ดุน้องอีกแล้วมึงนี่นะไอ้พี”

“ขนุน ทำไมถึงไม่อยากนอนกับพวกพี่ล่ะ กลัวพวกพี่เหรอ...”

ฟาสเดินไปลูบหัวคนตัวเล็กและถามบ้าง

“ก็ไม่ได้กลัวครับ แต่.....กลัวพวกพี่อึดอัด”

“หึหึ ไม่อึดอัดหรอก เตียงใหญ่จะตายไป นะครับ นอนด้วยกัน เพราะไม่งั้นต้องรบกวนให้พี่พัฒไปหาห้องให้วุ่นวายอีกนะ”

พอฟาสพูดแบบนั้น ขนุนก็เกรงใจพัฒทันทีที่ตัวเองเรื่องมากเลยพยักหน้าตกลงไป

“เฮ้ย ไม่ระ......อุ๊บ!”

พัฒกำลังจะเอ่ยปากบอกว่าไม่รบกวนเลย ก็ที่นี่เพื่อนเขาเป็นเจ้าของสบายมาก แต่ก็ถูกเทคเอามือปิดปากไว้ซะก่อน

“พี่พัฒ!! ผมเริ่มหิวแล้ว จะกินอะไรกันอ่ะวันนี้”

“หือ.....อะอื้อๆ โอเอ แผล่บ~”

พัฒตอบทั้งที่เทคยังเอามือปิดปากก่อนจะแลบลิ้นเลียมือที่ปิดปากไปจนเจ้าของมือตกใจสะดุ้งโหยง

“เฮ้ย!! พี่พัฒ เล่นอะไรเนี่ย สกปรกว่ะ บรึ้ยยย~”

เทคทำท่าขนลุกก่อนจะขยับถอยออกมา

“555 มือเค็มจังวะ ทำอะไรมาเนี่ย”

“หึหึ ฉี่มา ยังไม่ได้ล้างมือ กร๊ากกกก”

เทคพูดก่อนจะปล่อยกร๊ากออกมาแล้วหลบฝ่ามือพิฆาตที่เฉียดหัวไปเพียงสองเซ็น

เมื่อสรุปกันเรียบร้อย ทุกคนก็เอาของเข้าไปเก็บในห้องของตัวเอง ขนุนไม่ต้องยุ่งในส่วนนี้เลยเพราะคุณชายเขาจัดการให้เสร็จ ทุกคนตกลงกันว่าจะทำอาหารกินกันเองเพราะเป็นบ้านส่วนตัวและมีครัวให้ด้วย ขนุนเลยเข้าไปทำอาหารกับแม่สาสองคนในครัว ส่วนที่ห้องโถงด้านนอกตอนนี้กำลังเกิดการค้าขายลับๆ ตามฉบับพี่น้อง ราคากันเองสมเหตุสมผล

“รูปนี้ๆ พี่ชายรอบนี้น้องไม่ลดแล้วนะ สองพันขาดตัว ที่เหลือรูปละพัน เหมาหมดนี่ สองหมื่น ราคานี้ไม่บอกผ่าน เอามั๊ย”

“อืมเหมา ว่าแต่นี่ราคาไม่บอกผ่านแล้วใช่มั๊ย ลดแล้วแน่นะ=_=;”

“พี่เห็นน้องเป็นคนแบบไหน ตกลงตามนี้ โอนเลยๆ เดี๋ยวน้องส่งเมลให้”

“ขายอะไรกันสองคนพี่น้อง กูเห็นตั้งแต่วันนั้นและ ดูอะไรในกล้องกันสองคนแล้วตกลงราคากัน”

พีถามออกมายาวเหยียดเพราะรู้สึกสงสัยไอ้สองพี่น้องนี่จริงๆ มันซื้อขายอะไรกัน

“เออ กูก็สงสัยเหมือนกัน มีอะไรเหรอฟิวให้พี่ดูมั่งสิ”

“หึหึหึ ฟิวว่าพี่พี กับพี่ผาก็อาจจะกลายเป็นลูกค้าของฟิวเหมือนกันนะคะ”

“อะไร/หือ?”

ฟิวขยับตัวเข้าไปนั่งตรงกลางระหว่างพี่ชายทั้งสองก่อนจะเปิดรูปขนุนให้ดู

“นี่ไงคะ อ่ะ โมเม้นน่ารักๆ ของขนุน นี่ๆ ตอนอยู่มอค่ะ แล้วก็นี่ รูปคู่ๆ คู่ทั้งพี่พี พี่ผาเลย สนใจมั๊ยคะราคากันเอง หาไม่ได้แล้วน้า หึหึหึ”

“เฮ้ย! ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ”

พีอุทานออกมาอย่างตกใจ ฟิวแอบถ่ายเขากับขนุนมาได้ตั้งหลายรูป แถมดูดีซะจนคิดว่าเป็นคู่รักกัน

“อืม พี่สน ว่าราคามาเลยน้องสาว พี่เหมา”

ผาที่มองรูปตาเป็นประกายตอบแบบไม่ต้องคิดทันที เพราะขนุนน่ารักซะจนต้องรีบเอามาเก็บไว้กับตัว

“ไอ้พวกบ้า ตาแก่คลั่งเด็กเอ้ย”

เทคที่นั่งดูหนังอยู่กับพัฒบ่นออกมาเบาๆ เมื่อเห็นว่าพวกเพื่อนๆ เริ่มจะกลายเป็นตาแก่คลั่งเด็กมากขึ้นทุกที ตอนรถตู้ก็ทีนึงแย่งกันนั่งข้างขนุนซะจน น้องต้องขอมานั่งกับเขา

“พี่เทคก็มีนะคะ ที่ระลึกสักรูปมั๊ย หึหึ”

“พี่ไม่ได้บ้าแบบพะ......อึก!! น่ารักกกกกกจังวะ”

เทคที่กำลังจะหันไปบอกฟิว ก็ต้องสตั้นทันทีเมื่อฟิวเอารูปที่ขนุนนอนหนุนไหล่เทคบนรถตู้มาให้ดู

“สามพันห้าขาดตัวค่ะรูปนี้”

“จัดไปครับ เงินสด”

เทคจัดการควักเงินสดส่งให้น้องสาวตัวแสบทันทีอย่างไม่อิดออด

“หึหึหึ เสร็จโก๋ค่ะ”

ฟิวรับเงินอย่างรวดเร็วแล้วยัดใส่กระเป๋าทันที

พลั่ก!! ~

“ไอ้สัส ตาแก่คลั่งเด็ก มึงไม่ใช่เลยเนอะ ควักเงินจ่ายเลยเนี่ย”

ผาเดินมาตบหัวเพื่อนตัวเองทันทีที่ได้ยินมันพูดว่า จัดไปครับ

“แล้วสรุปว่า ตอบได้ยังวะว่ามันยังไงกัน กับน้องขนุนเนี่ย”

“ก็อย่างที่เห็นแหละพี่ พวกผมชอบขนุน ชอบแบบที่ไม่ใช่แบบน้อง”

ฟาสเป็นคนตอบออกไป แต่ตาก็ยังคงมองโทรศัพท์ที่ตอนนี้ มีรูปขนุนอยู่เต็มไปหมด

“เฮ้อ เรื่องเพศกูก็ไม่อะไรหรอกนะ แต่ พวกมึงสามคนกับเด็กคนเดียวนี่นะ มันจะไปรอดเหรอวะ?”

“ก็ไม่รู้สิพี่ ที่จริงพวกผมจะให้ขนุนเป็นคนตัดสินใจเองแหละ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่อยากตกลงกับใครเลยนอกจากคำว่าพี่ชาย พวกผมก็เลยตกลงกันเองเลยว่าจะทำให้ขนุนยอมรับพวกเราให้ได้”

ฟาสอธิบายออกมาให้พัฒได้เข้าใจอีกครั้ง

“ดูเหมือนขนุน จะไม่ไว้ใจพวกเราในฐานะอื่นนอกจากพี่ชาย”

ผานึกถึงคำตอบที่ขนุนตอบกับเขา มันทำให้เขาก็รู้สึกเศร้าใจนิดๆ อยู่เหมือนกัน ไม่น่าทำตัวเละเทะให้น้องมันเห็นเลยจริงๆ

“หึหึ สมน้ำหน้าไอ้พวกฟันไม่เลือก พอเจอคนที่อยากได้ เขาก็ดันไม่ไว้ใจซะงั้น 555 กูล่ะสะใจ แล้วจะทำไงล่ะ ถ้าไม่ว่ายังไงน้องมันก็ไม่ยอมน่ะ”

“ก็ไม่ทำไง ถ้าไม่ตกลงกับพวกผมก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะไปตกลงกับใคร ก็อยู่ไปอย่างนี้แหละ”

พีพูดออกมาอย่างเอาแต่ใจ เขาทนไม่ได้ถ้าขนุนต้องตกไปเป็นของคนอื่น หรือห่างจากเขาไป

“ไอ้ห่าพี มึงอย่ามาทำตัวเป็นเด็ก น้องมันก็ต้องมีสิทธิ์เลือก ไม่ใช่ว่าจะไปบังคับเขาแบบนั้น”

“ก็ให้เลือกอยู่นี่ไง... ..ยอมเป็นตัวเลือกทั้งที่เป็นคนเลือกมาตลอด และถ้าขนุนไม่เลือกพวกผม ผมก็คงต้องใช้วิธีของพวกผมเหมือนกัน”

พีพูดออกมาอีกครั้งพร้อมกับนึกไปถึงเรื่องที่เขาตกลงกันสามคน ว่าถ้ามันเป็นอย่างที่พัฒว่า งั้นไม้อ่อนก็คงไม่จำเป็นอีกต่อไป

“ข้าวเสร็จแล้วครับ”

ขนุนเรียกทุกคนให้มาทานข้าว อาหารมื้อนั้นผ่านไปอย่างอบอุ่นเพราะทั้งโต๊ะเต็มไปด้วยสมาชิกในครอบครัวที่สำคัญๆ

พอตกเย็นเมื่อจัดของทำอะไรเรียบร้อยขนุนก็รีบขอตัวออกมาที่น้ำตกก่อนใครเพื่อน

“วู้วววว สวยชะมัด น้ำเย็นนนนนนอ่า~”

ขนุนเดินลงมาที่น้ำตกเมื่อเห็นโขดหินเขาก็ไปนั่งเล่นเอาขาจุ่มน้ำที่สูงอยู่ระดับหน้าแข้ง ตรงแถวที่เขาเล่นไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่ คนของรีสอร์ทก็ลงมาเล่นอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากเขามากนัก

“ชอบน้ำตกมากเหรอเราน่ะ”

“อ้าว คุณพัฒ มาเล่นน้ำเหมือนกันเหรอครับ”

“หึหึ พี่มาเบื่อแล้วล่ะแต่อยากมาคุยกับขนุนน่ะ ว่าแต่เราเถอะเรียกไอ้พวกนั้นว่าพี่ แล้วทำไมเรียกพี่ว่าคุณล่ะ”

พัฒพูดพร้อมกับเดินมานั่งที่โขดหินอีกอันข้างๆ ขนุน

“ไม่กล้าครับ ถ้ายังไม่ได้อนุญาต แหะๆ”

“หึหึ เรียกเลยพี่ไม่ถือ”

“ครับ ^^”

“หึหึ ถึงว่าทำไมไอ้พวกนั้นมันถึงได้ชอบกันจัง อืม ขนุนพี่ถามอะไรหน่อยสิ”

“ครับ” ขนุนมองหน้าคนถามเป็นเชิงว่าถามมาได้เลย

“ไอ้สามตัวนั้นน่ะ เราชอบใครที่สุด”

“สามคน พี่ๆ น่ะหรือครับ.....คือถ้าถามว่าชอบใคร อืม...ผมก็ชอบพี่ๆ ทุกคนนะครับ เป็นพี่ที่ดีทุกคน ดีกับผมคนละแบบ ไม่มีใครดีที่สุดหรอกครับ”

“เฮ้อออ......ไม่ใช่แบบพี่สิ ขนุนก็รู้นี่ว่าพวกมันคิดยังไงกับขนุนกัน แล้วขนุนล่ะคิดยังไง แล้วชอบพวกมันกันบ้างรึเปล่า”

“อืม ตอบยากนะครับ ชอบมั้ย ผมก็ตอบเหมือนเดิมว่าชอบทุกคน ไม่ได้รังเกียจใครเลยเวลาโดนสัมผัสหรืออะไร แต่ถ้าถามว่าชอบในฐานะอื่นหรือเปล่า อันนี้ก็ตอบยากเหมือนกัน ไม่ใช่ว่าไม่อยากชอบในฐานะอื่น แต่เพราะผมแค่ยังไม่อยากเป็นฐานะอื่นนอกจากน้องชาย เฮ้อ เข้าใจยากมั้ยครับ ผมก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี”

“หึหึ เข้าใจๆ คือกลัวพวกมันสินะ กลัวว่าเป็นอย่างอื่นแล้วมันจะแย่กว่าตอนเป็นน้องชาย”

พัฒพูดจบก็ลูบหัวคนตัวเล็กไปเบาๆ อย่างเอ็นดู เพราะซื่อและนิสัยดีแบบนี้นี่เองไอ้พวกนั้นถึงไม่มีใครคิดจะปล่อย

“ไอ้พีน่ะมันไม่เคยมายึดติดกับใครแบบนี้หรอกนะ ไม่เคยมารอหรือเป็นฝ่ายถูกเลือก พี่มองมันตอนนี้ก็รู้เลยว่ามันเปลี่ยนไปพอสมควร มันชอบเรามากนะ แต่คนเข้าใจตัวเองยากแบบมันคงไม่พูดง่ายๆ หรอกว่าตัวเองชอบน่ะ อาจจะ ยังไม่แน่ใจแต่ว่าใช่เลยอะไรประมาณนี้มั้ง 555”

พัฒพูดถึงน้องชายตัวเองไปก็หัวเราะไป หัวเราะให้กับความปากแข็งขั้นเทพ

“แต่ยังไงถ้าพูดถึงมันทุกคนล่ะก็พี่ว่าเปลี่ยนไปกันหมดแหละ โดยเฉพาะเวลาที่พวกมันอยู่กับเรา ตัดสินใจยังไงนั่นก็เป็นสิทธิของขนุน แต่ก็รับรู้เอาไว้ว่า พี่ไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวใครแน่นอน ตัดสินใจกันเองเลยโตๆ กันแล้ว”

“ครับ ^^ ว่าแต่นี่พวกพี่เขามีกองหนุนกันหมดเลยนะครับเนี่ย 555”

“หึหึ ก็นะ เราเหลือกันอยู่แค่นี้ อะไรที่ทำแล้วมีความสุขก็ทำไปเถอะ ถ้าไม่เดือดร้อนคนอื่น ชีวิตคนเรามันไม่แน่นอน ใช้ชีวิตให้คุ้มค่า^^ พี่นี่พูดเหมือนตาแก่เลยแฮะ 5555”

“555...เลิกพูดเรื่องเข้าใจยากกันเถอะครับ ไหนๆ พวกพี่ๆ เขาก็ไม่ได้มาเร่งอะไรผมอยู่แล้วนี่ครับ งั้นผมก็ขอเป็นน้องชายแบบนี้ไปเรื่อยๆ แล้วกันครับ คึคึ มีความสุขดี”

ขนุนกับพัฒนั่งหัวเราะให้กันเหมือนรู้จักกันมานานแรมปี แต่ก็อย่างที่พัฒบอกอะไรที่มีความสุขก็ทำไป ชีวิตคนเรามันไม่แน่นอน

“ทำอะไรน้องผม พี่พัฒ! ~”

เทคที่โผล่มาจากด้านหลังของพัฒผลักหลังพัฒจนหน้าทิ่ม

“เฮ้ยยย!!” คนถูกผลักก็อุทานออกมาอย่างตกใจ

“โห่ ผลักแค่นี้ร่วงแล้ว แก่ขึ้นนะพี่เนี่ย ปวกเปียกเชียว” เทคส่ายหัวมองพัฒที่กำลังพยุงตัวขึ้นจากน้ำ

“ไอ้แสบบบบบ!!! ตายยยย”

พัฒพูดก่อนจะไล่เตะเทคที่กำลังวิ่งหนีอย่างเอาเป็นเอาตาย จ้างให้คนมาบอกว่าพี่แกอายุ 29 แล้ว แถมเป็นผู้บริหารโรงแรม ก็คงไม่มีใครเชื่อ

ขนุนมองแล้วหัวเราะให้สองคนที่กำลังห้ำหั่นกันอย่างถึงพริกถึงขิง

“ขอนั่งด้วยคนนะครับ^^”

เสียงปริศนาที่ดังมาทำให้ขนุนหันไปมองที่ต้นเสียงที่บัดนี้มานั่งลง แทนตรงที่พี่พัฒเรียบร้อยแล้ว เป็นผู้ชายดูดี เข้ม ผิวสองสี หน้าตาก็หล่อนะ ตั้งแต่อยู่กับพวกพี่ๆ นี่เรามองคนหน้าตาดร็อบลงไปรึเปล่านะ?

“ตามสบายเลยครับ^^”

ขนุนก็หันไปตอบปกติพร้อมส่งยิ้มไมตรีให้

“.......ที่นี่สวยดีนะครับ ร่มเย็นดี น้ำตกก็สวยด้วย”

“ครับที่นี่สวยมากเลย”

ขนุนพูดพร้อมกับเตะน้ำเล่น

“แล้วนี่มากันกี่คนเหรอครับ มากับสองคนนั้นด้วยเหรอ” ชายแปลกหน้าถาม

“อ๋อ มากันหลายคนครับ แต่คนตัวสูงเขาอยู่นี่อยู่แล้วครับ ส่วนคนที่ตัวเล็กกว่ามาพร้อมผมครับ มาจาก กรุงเทพ”

“อ่อ ผมก็มาจากกรุงเทพเหมือนกันครับ คุณชื่ออะไรครับบอกได้มั๊ย”

“บอกได้สิครับ^^ ผมชื่อขนุนครับ คุณล่ะครับ”

“ต่อครับ เรียกผมต่อ ยินดีที่รู้จักนะครับ ขนุน”

“อยากรู้จักด้วยครับ ให้ผมร่วมวงด้วยคนสิ”

ฟาสที่เดินลงมาถึงก็เดินอ้อมมาหยุดยืนอยู่ด้านหลังแล้วลูบหัวไอ้ตัวเล็กทันที

“พี่ฟาส ลงมาเล่นน้ำแล้วเหรอครับ”

“หึหึ ตอนแรกก็ว่าจะยังแหละ แต่พอดีเจออะไรน่าสนใจเลยลงมาดู”

“พี่ชาย.......? เหรอครับ”

ต่อหันไปถามขนุนถึงคนที่ดูจะอายุมากกว่า และดูจะเหมือนสนิทกันคนตัวเล็กนี่เป็นพิเศษ ถึงได้ลูบหัวเกาะไหล่กันได้อย่างสนิทสนม

“ครับพี่ชาย”

ขนุนก็ตอบไปทันทีอย่างไม่คิดอะไร แต่คนฟังที่กำลังลุ้นกับคำตอบอย่างต่อก็ได้แต่ภาวนาให้คำถามเขามันใช่ และเมื่อคำตอบออกมาก็ทำให้ต่อยิ้มแป้นออกมาทันที และรีบแนะนำตัวกับพี่ชายคนตัวเล็กนี่ทันที

_______________________

มาแล้ว อีกตอนขอไม่เกินสี่ทุ่มนะนี้

สัญญาาาาาาาาาาาาาา

รักคนอ่านค่ะ จุบุ

ไรท์: พัฒ ทำไมถึงชอบแกล้งเทค

พัฒ: เพราะมันน่าแกล้งมั้ง ตัวเตี้ยดีน่าจับกด....น้ำ

ไรท์: =_=; ..........คิดอะไรเกินเลยกับน้องรึป่าว

พัฒ: ก็ป่าวคิดเกินเลยนะ.........แต่ตอนนี้คิดอยู่เรื่องนึง เรื่องบนเตียง

.

.

ไรท์: .............แล้วจะป่าวทำไม ถ้าคิดเรื่องบนเตียง

พัฒ: ก็คิดว่าวันนี้จะนอนกันยังไงดี เตียงมันเล็ก

ไรท์: .........กวนตีน

พัฒ: ......ขอบคุณครับ

ความคิดเห็น