sanitarybag

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

turn back : ย้อนกลับ | #12

ชื่อตอน : turn back : ย้อนกลับ | #12

คำค้น : yaoi conan

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ค. 2559 23:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
turn back : ย้อนกลับ | #12
แบบอักษร

โกหกหรอ

แต่จะทำแบบนั้นไปทำไมล่่ะ..  
 
 
 
 
ผมกับคิดออกมาข้างนอกกัน (ผมเป็นคนลากเจ้าบ้านั่นออกมาเอง) ตอนนี้พวกเรานั่งกันอยู่ที่ร้านกาแฟที่พวกเรามานั่งกันตอนแรก (ร้านกาแฟเมื่อตอนที่2) ยิ่งเริ่มสงสัยคฤหาสน์หลังนั้นก็เริ่มทำผมอึดอัดขึ้นทุกที และผมคิดว่าคิดก็คงจะอึดอัดเหมือนๆกับผมด้วยล่ะมั้ง 
 
 
 
"ถ้าเอาเรื่องผู้ชายที่ใส่เสื้อฮู้ดมาคิดรวมไปด้วย ฉันว่าคำตอบมันจะค่อนข้างชัดเจนเลยนะ"
คิดเป็นคนเริ่มพูดก่อน เรานั่งอยู่ตรงข้ามกันบนโต๊ะริมสุดของร้าน วันนี้ฟ้าเริ่มมืดเหมือนฝนกำลังจะตก ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเรากำลังเผชิญกับเรื่องน่าปวดหัวอยู่บรรยากาศแบบนี้บวกกับร้านแบบนี้มันจะดูเป็นสถานการณ์ที่โรแมนติกมากๆเลย -_-; 
 
 
 
"อืม.. มันก็ถูกของนายนะ แต่เพราะอะไรกันล่ะ? ฉันยังหาเหตุผลมาอธิบายเรื่องนี้ไม่ได้เลย"
คิดอมยิ้มมองผมแบบกรุ่มกริ่ม ผมขมวดคิ้วมองกลับไปแทบจะทันที
"ยิ้มอะไรของนายอยู่ได้ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว -_-;"
"ตอนนี้เราเป็นพวกเดี๋ยวกันก็จริงน้า แต่ทำไมฉันรู้สึกสะใจเล็กๆที่เห็นนายจนตรอกขนาดนี้ก็ไม่รู้แฮะ ฮิๆๆๆๆ" 
 
 
ฮิบ้านนายสิไอบ้า -_-..........
 
 
"นี่ จะไม่กวนประสาทฉันซักวินาทีมันจะตายเลยใช่มั้ยคิด... " ผมเริ่มส่งสายตาเตือน(?)เจ้าหมอนั่นไป ก็นะ มีหรอคนแบบจอมโจรคิดจะกลัว หมอนั่นฉีกยิ้มตาหยีใส่ผมแบบโคตรจะน่าหมั่นไส้
"โทษทีน่า นายมันน่าแกล้งนี่น่า" คิดกลับมาทำหน้าตาจริงจังอีกครั้งแต่ก็ยังไม่ทิ้งรอยยิ้มบนหน้าของตัวเอง ผมเกลียดตัวเองจริงๆที่ต้องมารู้สึกเขินกับใบหน้าแบบนั้นของอีกฝ่าย "ถ้าเราตัดส่วนของเหตุผลไปก่อนนายก็ปฎิเสธไม่ได้สินะว่ามันค่อนข้างชัดเจนจริงๆ" คิดจ้องผมไม่วางตา ผมเป็นฝ่ายไม่สบตาเจ้าหมอนั่น ทำเป็นยกแก้วกาแฟขึ้นมาดื่มและเบี่ยงสายตาออกไปมองวิวข้างนอก คิดเห็นแบบนั้นจึงยื่นมือเข้ามาเชยคางผมให้หันกลับไปมองตัวเอง
 
 
 
บ้าชะมัด ใจผมเต้นอีกแล้ว
 
 
 
"อ.. เออๆ ฉันก็คิดแบบนาย" ผมปัดมืออีกฝ่ายออกไป "พอใจรึยัง"
"ฉันรู้ว่านายไม่อยากคิดแบบนั้นเพราะคุณยายรู้จักกับนายและพ่อของนาย ชินอิจิ" คิดจ้องผมอีกครั้ง ผมใจเต้นแรงขึ้นกว่าเดิมที่หมอนั่นเรียกชื่อของผม เดี๋ยวนี้เวลาอีกฝ่ายทำอะไรผมก็รู้สึกใจเต้นตลอด เกลียดความรู้สึกแบบนี้ชะมัด
"ไม่ต้องมาทำรู้ดีว่าฉันคิดอะไรอยู่น่า..." 
"แล้วที่พูดน่ะมันถูกมั้ยล่ะ หืม"
"เออ" ผมยกแก้วกาแฟมาดื่มจนหมดเพื่อกลบเกลื่อน คิดใช้หลอดคนแก้วน้ำผลไม้ของตัวเองแล้วยิ้มมองผมไม่วางตาจนทำให้ผมต้องหันไปมองเจ้าหมอนั่นตาเขียว คิดยักไหล่ให้ผมแล้วก้มหน้าดื่มน้ำผลไม้ของตัวเอง
 
 
 
 
เรานั่งคุยกันเรื่องนี้อยู่ซักพัก เถียงกันไปเถียงกันมา คราวนี้เป็นผมเองที่พยายามเบี่ยงประเด็นทุกครั้งที่คิดเริ่มพูดเรื่องของคุณยายขึ้นมา คิดมั่นใจมากๆว่าคุณยายต้องเป็นฝ่ายโกหก คิดเชื่อผมสนิทใจเรื่องที่ผมสันนิษฐาน
 
 
 
ใช่ ผมสันนิษฐานว่าดอร์เชียนคือคนที่ใส่ฮู้ดนั่น
 
 
 
 
"นายรู้ใช่มั้ยว่าถ้าเราไม่มีหลักฐานถึงเรื่องที่เราคิดมันจะจริง ยังไงมันก็เปล่าประโยชน์" ผมพูดกับหมอนั่นออกไปตามตรง คิดทำหน้าคิดไม่ตกอยู่ซักพักก่อนจะถอนหายใจออกมา 
"นายอยากได้หลักฐานหรอ" คิดมองผม ผมเลิกคิ้วให้กับคำพูดของเจ้าหมอนั่น
"หมายความว่าไง"
"ฉันจะเอาหลักฐานมาให้นาย ไม่ต้องห่วง" คิดขยิบตาให้ผมแล้วลุกเดินไปจ่ายเงินที่เค้าน์เตอร์แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย คิดจะทำอะไรก็ทำ -_-; ผมรีบลุกวิ่งตามเจ้าหมอนั่นไปแบบงงๆ 
 
"เฮ้คิด อะไรของนายเนี่ย" ผมตะโกนถามอีกฝ่ายแบบหอบๆอยู่ข้างหลัง ไม่เข้าใจสิ่งที่หมอนั่นคิดจะทำ เจ้าบ้านี่เป็นคนที่คิดจะทำอะไรก็เดาไม่ค่อยได้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว 
"เออน่าฉันก็ยังไม่คิดเหมือนกัน แต่จะหาหลักฐานมาให้แน่ๆ" คิดหันไปคว้ามือผมแล้วดึงให้ผมไปยืนข้างๆ ผมสะบัดมือออกเบาๆแต่มันก็ยิ่งทำให้หมอนั่นจับมือผมแน่นขึ้น 
"เฮ้! จะมาจับมือฉันทำไมเนี่-- อ๊ะ ฝนเริ่มตกแล้ว" ผมหันไปโวยวายใส่หมอนั่นได้ไม่นานก็ต้องหยุดลงเพราะเม็ดฝนที่ตกลงมาโดนหัวตัวเอง คิดเงยหน้าไปมองฟ้าแล้วรีบดึงมือผมเข้าไปในตู้โทรศัพท์สีแดงที่พึ่งเดินผ่านไปได้ไม่ไกล เรายืนเบียดกันอยู่ในนั้นมองออกไปนอกตู้มองดูฝนที่สาดหนักลงมาเรื่อยๆ ดูท่าทางจะหยุดยากซะด้วย 
 
 
 
คิดคว้าเอวของผมมารั้งไว้แน่น ตัวผมตอนนี้เบียดอยู่กับตัวของหมอนั่นแนบชิดแถมหน้ายังห่างเกินไม่ถึงคืบ ผมทำทีเป็นหันหน้าหนีออกไปมองข้างนอกดูฝนที่กระหน่ำตกลงมาเหมือนเป็นใจให้ไอบ้าตรงหน้าผม -_-;
 
 
"..นี่ จะขยับมาเบียดอะไรนักหนามันอึดอัด" ผมดันอกอีกฝ่ายออกแต่อีกฝ่ายดูไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย ผมยืนก้มหน้าเม้มปากอยู่เงียบๆไม่กล้าสบตากับคนตรงหน้า ไม่อยากให้ได้ยินแม้กระทั่งเสียงของหัวใจตัวเอง คิดคว้าตัวผมเข้ามากอดไว้หลวมๆ เกยคางกับหัวของผมและกระซิบกับผมเบาๆ
 
 
"ใจนายเต้นแรงมากเลยนะ เขินฉันหรอ" 
"ค.. ใครจะไม่เขินบ้างล่ะเจ้าบ้า"
"หวั่นไหวกับฉันหรอ"
ผมเงียบไม่ได้ตอบอะไร ทำไมถึงได้กล้าถามอะไรแบบนี้ก็ไม่รู้ ..
แล้วทำไมผมต้องอ้ำอึ้งกับคำถามง่ายๆแบบนี้ด้วย
ไม่ไง ตอบไปสิ.. 
".............................." ผมยังคงไม่ตอบ
 
 
"มาหวั่นไหวกับฉัน แล้วพี่สาวคนนั้นล่ะ" 
 
 
 
รัน.. 
 
 
 
ผมรีบผลักตัวคิดออกทันทีและรีบดึงตัวเองกลับมา ไม่.. ผมต้องไม่ยอมให้มันเป็นแบบนี้
รัน.. รันกำลังรอผมอยู่
รันรอผมมาตลอด ผมทำแบบนี้ไม่ได้
 
 
 
"ฉันไม่มีทางหวั่นไหวกับนายคิด อย่ามาพูดบ้าๆ เรากำลังแข่งกันอยู่นะอย่าลืมสิ แล้วฉันก็จะชนะให้ได้ด้วย"
ผมพูดพรวดๆออกมาแล้วแสดงท่าทางเอาจริงใส่หมอนั่น คิดชะงักไป สายตาที่ปกติจะดูขี้เล่นทะเล้นตลอดเวลาได้เปลี่ยนไปแล้ว คิดมองผมกลับมานิ่งๆแล้วยกยิ้มบางๆที่มุมปาก
"อ้อ.. นั่นสินะ" หมอนั่นถอนหายใจออกมาเบาๆ ผมสาบานได้ว่าผมเห็นแววตาผิดหวังจากหมอนั่นครู่นึง คิดหลุบสายตามองต่ำแล้วช้อนสายตาขึ้นมามองผม และตอนนั้นแหละที่แววตาของคิดเปลี่ยนไปอีกแบบ แข็งกร้าวจนน่ากลัว.. 
 
 
"โทรไปหาเขาสิ" คิดเพยิดหน้าไปทางโทรศัพท์ข้างๆเรา "นายคิดถึงเขาใช่มั้ย เขาคงรอโทรศัพท์จากนายอยู่เหมือนกันนะ" 
 
 
ผมมองคิดแบบชั่งใจอยู่ซักแปปก่อนจะยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาหยอดเหรียญลงไปให้พอได้คุยกันซัก 5 นาที ผมกดเบอร์ของรันลงไปและถือสายรอรันอยู่พักนึงรันก็รับ
 
 
"เฮ้รัน! นี่ฉันเองนะ" ผมพูดขึ้นมาทันทีที่รันรับสาย 
"ชินอิจิ! เป็นยังไงบ้าง! นายหายไปเลยนะ ฉันเป็นห่วงนายแทบตาย" เสียงร้อนรนปนดีใจของยัยนั่นทำผมยิ้มกว้างออกมาโดยไม่รู้ตัว และไม่ทันสังเกตุท่าทางของอีกฝ่ายที่ยืนอยู่ในตู้โทรศัพท์กับผม.. 
"ฉันสบายดี ฉันกำลังยุ่-- เฮ้!" ผมกำลังจะตอบรันกลับไปแต่ก็โดนคิดกระชากโทรศัพท์ออกมา ผมหันไปมองเจ้าหมอนั่นด้วยสายตาเอาเรื่องและพยายามจะคว้าโทรศัพท์กลับมา คิดมองผมอย่างเอาเรื่องไม่ต่างกัน 
"นี่ชินอิจิ! เกิดอะไรขึ้นน่ะชินอิจิ!!" เสียงรันตะโกนเล็ดลอดผ่านโทรศัพท์ออกมา คิดชูโทรศัพท์เหนือหัวตัวเองแล้วส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ผม ผมกำหมัดแน่นและใช้มืออีกข้างกระชากคอเสื้อของหมอนั่นมาหาตัวเองแล้วกระซิบเสียงผ่านไรฟัน
"...ส่งมันมา คิด" คิดจ้องหน้าผมแล้วเลื่อนมืออีกข้างขึ้นมาล็อคท้ายทอยของผม
"นายไม่อยากได้มันคืนหรอก.. " 
 
 
คิดกระซิบบอกผมเพียงแค่นั้นก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาจูบปิดปากผมอย่างแรง รสจูบคราวนี้ไม่เหมือนครั้งก่อนๆที่เราจูบกัน คิดใส่อารมณ์กับมันมากเหมือนปากของผมเป็นที่ระบายอารมณ์โกรธของหมอนั่น ผมทุบอกเจ้าหมอนั่นระรัวพยายามไม่เปล่งเสียงร้องอะไรออกมา ผมกลัวว่ารันจะได้ยิน.. 
 
 
คิดปรือตาขึ้นมามองผมและรับรู้ได้ถึงจุดประสงค์ที่ผมไม่ร้องออกมาซักแอะ หมอนั่นผละหน้ามาออกมายิ้มเจ้าเล่ห์อีกครั้งแล้วเบียดริมฝีปากลงมาอีกครั้ง ครั้งนี้เป็นจูบที่แสนหวานชวนเคลิ้ม ผมยอมรับว่าผมชอบจูบแบบนี้ของหมอนั่นมาก และต้องร้องครางออกมาทุกครั้งที่ได้สัมผัสกับมัน 
 
 
และรวมถึงครั้งนี้.. 
 
 
"ฮ.. อื้มม.. " ผมเบียดริมฝีปากจูบตอบกลับไปอย่างห้ามใจไม่อยู่ และไม่ทันสังเกตุว่าคิดได้ลดมือลงมาเพื่อจ่อหูโทรศัพท์มาข้างๆตัวเพื่อให้รันได้ยินเสียงชัดขึ้น ผมหลับตาพริ้มเลื่อนมือไปคล้องคออีกฝ่ายแล้วเบียดริมฝีปากจูบตอบรับไปอย่างไม่อาย เสียงครวญครางพอใจเล็ดลอดออกมาจากปากของผมไม่หยุด และคิดก็ไม่คิดที่จะหยุดเหมือนกัน.. 
 
"ช.. ชินอิจิ.. " 
 
 
ร.. รัน
 
 
เสียงของรันเรียกสติผมกลับมา ผมเบิกตากว้างรีบผละตัวออกจากหมอนั่นและคว้าโทรศัพท์กลับมาทันที แต่สายถูกวางไปซะแล้ว.. 
 
 
 
ครบ 5 นาทีแล้วสินะ
 
 
 
ผมเขวี้ยงโทรศัพท์ออกไปและกำหมัดทุบตู้โทรศัพท์แรงๆอย่างเจ็บใจ เสียท่าให้หมอนั่นจนได้ 
คิดยิ้มบางๆมองผมแล้วยื่นหน้ามากระซิบใกล้ๆหูผม 
"นายแพ้แล้ว.. หนึ่งแต้ม" 
 
 
ก่อนที่ผมจะตะโกนด่าอะไรกลับไปหมอนั่นก็ผลักประตูตู้โทรศัพท์เดินออกไปท่่ามกลางฝนที่ซัดลงมาอย่างหนัก ฝนตกหนักกว่าเดิม และดูท่าว่าจะตกหนักกว่าเดิมเรื่อยๆ ผมมองตามแผ่นหลังของหมอนั่นไปเงียบๆ เจ็บใจเกินกว่าจะพูดอะไรออกมาได้ 
 
 
 
เรากลับมาเป็นคู่ต่อสู้กันเหมือนเดิมแล้ว
และครั้งหน้าผมจะไม่มีวันแพ้คนอย่างหมอนั่น..
 
 
 
จู่ๆคิดก็หยุดเดินและหันมาตะโกนแข่งกับเสียงฟ้าร้องที่ดังขึ้นมา
เป็นประโยคที่ก้องลั่นอยู่ในหูผม แม้ว่าเสียงของฟ้าจะดังมากกว่ามากก็ตาม
 
 
 
"ฉันเปลี่ยนใจแล้ว.. ใครหาหลักฐานได้ก่อนชนะ" 
 
 
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
THE END : turn back : ย้อนกลับ | #12
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}