facebook-icon

สวัสดีนักอ่านทุกคนค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกจึงอาจจะน้ำเยอะ มีฉากที่ไม่น่ามี หรืออื่นๆประการทั้งปวง ยังไงก็อ่านเพื่อความสนุกเนอะ อย่าคิดมาก 55

บทที่ 13 ล่องทะเลเหนือ 50%

ชื่อตอน : บทที่ 13 ล่องทะเลเหนือ 50%

คำค้น : ลอนดอน, ครูอนุบาล, นักธุรกิจหนุ่ม, ทาสแมว, จิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 29k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ค. 2559 15:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 13 ล่องทะเลเหนือ 50%
แบบอักษร

เสียงกระทบกันของช้อนส้อมสแตนเลสดังขึ้นเบาๆ พัณณิตาและโลเวลล์ต่างก้มหน้าก้มตาทานข้าวในจานของตนเงียบๆโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา บ่อยครั้งที่โลเวลล์แอบเหลือบมองพัณณิตาและพัณณิตาเองก็แอบเหลือบมองเขาเช่นกัน ความรู้สึกอึดอัดแผ่ขยายขึ้นอย่างไม่รู้ตัว จนในที่สุดชายหนุ่มก็ทนไม่ไหว เขาวางช้อนส้อมลงแล้วพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“คุณพัณณิตาครับ” เขาเรียกเธอ หญิงสาวที่กำลังก้มหน้าก้มตาทานอยู่นั้นสะดุ้งเล็กน้อย เธอวางช้อนส้อมลงตั้งใจฟังเขาแต่ก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา

“ผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้คุณต้องมาเห็นภาพอะไรนั้น ผมสัญญาว่าวันหลังผมจะไม่ทำแบบนั้นต่อหน้าคุณอีก” โลเวลล์โค้งศีรษะต่ำลงเพื่อเป็นการขอโทษ

“... ไม่ต้องขอโทษฉันหรอกนะคะ เป็นฉันเองที่มาอยู่ผิดที่ผิดเวลาเอง ถ้าเกิดฉันไม่ได้มาอยู่ที่นี่ล่ะก็คุณก็จะสามารถทำอะไรต่อมิอะไรกับหล่อนได้โดยที่อารมณ์ไม่ต้องมาสะดุด ทางฉันต่างหากล่ะคะที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษ” เธอเข้าใจว่าเขาเป็นผู้ชาย จะมีอารมณ์ทางเพศบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

“ไม่! ผมผิดเองที่ไม่รู้จักควบคุมอารมณ์ ผมขอโทษ... ผมไม่อยากจะให้คุณมองผมเหมือนกับคุณลุงของคุณ” ชายหนุ่มพูดเสียงเบา ความผิดพลาดในครั้งนี้เขาเสียใจมากๆ

“คุณ... ข่มขืนเขาหรือคะ!คุณใช้เงินแลกซื้อหล่อนมารึเปล่า” หล่อนถามอย่างตกใจเมื่อไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนั้น

“ผมสารภาพว่าผมใช้เงินซื้อตัวหล่อน แต่ผมไม่ได้ข่มขืนเธอนะครับ เธอยินยอมที่จะแลกเรือนร่างกับเงินของผมเอง ผมรู้ว่าผมไม่ควรจะดูถูกเพศแม่... แต่ผู้หญิงบางคนก็ยอมที่จะใช้ร่างกายของตนเพื่อแลกกับชื่อเสียงเงินทองเพื่อหวังที่จะรวยทางลัด” และรอบตัวเขาก็เต็มไปด้วยผู้หญิงประเภทนี้กันทั้งนั้น ไม่ว่าพวกหล่อนจะเป็นลูกเศรษฐีมีสกุลเท่าไหร่ก็ตาม “ผมไม่ขอให้คุณไม่โกรธผม แต่ผมขอให้คุณเข้าใจผม”

“เฮ้อ... ฉันเข้าใจค่ะ ฉันรู้ว่าคุณรวยและผู้หญิงพวกนั้นอยากจะจับคุณจนตัวสั่น” เธอยังจำสีหน้าเหยียดหยามและกิริยาที่แสดงถึงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของของหล่อนได้ดี “ฉันไม่โกรธคุณหรอกนะคะ เพียงแต่ขอให้คุณอย่ามาทำแบบนั้นต่อหน้าฉันอีกก็พอแล้วล่ะคะ”

“แต่ว่าคุณไม่ยอมให้ผมสัมผัสตัวคุณด้วยซ้ำ” เขาโวย

“ก็คุณเพิ่งจะสัมผัสกับเธอมาไม่ใช่เหรอคะ สกปรกจะตาย... ฉันไม่อยากให้เสนียดมาติดตัวฉันหรอกนะคะ” น่าขยะแขยงสิ้นดี

“งั้นผมจะรีบไปอาบน้ำให้สะอาดเดี๋ยวนี้แหละครับ รับรองว่าเสนียดซักตัวก็ไม่หลงเหลือไปติดคุณแน่นอน”

ให้ตาย! เธอด่าได้เจ็บแสบดีจริงๆ

“ทานข้าวให้เสร็จก่อนจะไปอาบก็ได้ค่ะ เดี๋ยวมันจะเย็นหมดอร่อยไปซะก่อน” เธอคลี่ยิ้มให้เขา โลเวลล์กลับมานั่งที่แล้วตักน้ำพริกอ่องซึ่งทำมาจากหมูสับและมะเขือเทศซึ่งเขาไม่เคยกินมาก่อนตามด้วยปลาราดพริกและปลาหมึกนึ่งมะนาว เขารู้สึกเหมือนกับว่ารสชาติอาหารที่เธอทำนั้นอร่อยขึ้นเมื่อไม่มีเรื่องอะไรมาให้หนักใจ

 

“คุณปาสคาลคะ คุณโลเวลล์เขาให้ฉันมาเอาเช็คที่คุณน่ะค่ะ” สาวสวยเดินนวยนาดอยู่บนร้องเท้าส้นสูงปรี๊ดเข้ามาหาเลขาหนุ่มที่กำลังนั่งพิมพ์เอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงาน

“คุณไม่ควรจะเข้ามาภายในห้องนี้ กรุณาเชิญออกไปด้วยครับ” ปาสคาลเงยหน้าขึ้นมามอง ดวงตาสีเทาของเขาดุดันจนเธอรู้สึกผวาเล็กน้อย

“แหม... คุณยังเจ้าระเบียบเหมือนเดิมเลยนะคะ แต่ว่าตอนนี้คุณโลเวลล์ไม่อยู่ หยวนๆหน่อยก็ได้ค่ะ” หล่อนขึ้นไปนั่งบนโต๊ะทำงานของเขา แสร้งสะบัดเสื้อคลุมเพื่อให้ชายหนุ่มเห็นทรวงอกของเธอรำไร

“นี่เช็คค่าตัวของคุณ รับไว้แล้วออกไปได้แล้วครับ” ปาสคาลเซ็นตัวเลขลงบนเช็คที่มีลายเซ็นกำกับเอาไว้เรียบร้อยแล้วลื่นมาวางตรงหน้าหญิงสาว เธอรับมันเก็บเข้ากระเป๋ากางเกงยีนส์ขาสั้นจู๋

“ฉันล่ะไม่เข้าใจคุณจริงๆว่าคุณมีอารมณ์กับเขาบ้างรึเปล่า” เธอปลดกระดุมเม็ดหนึ่งแล้วเปิดเสื้อให้เขาเห็นเนื้อหนังภายใน “คุณว่าฉันสวยไหมคะ”

ปาสคาลชำเลืองหางตามองพลางหัวเราะในลำคอ

“คนสวยๆอย่างคุณน่าเสียดายที่เป็นได้แค่อีตัวที่คอยเกาะขาผู้ชายกินไปวันๆ” เขาพูดจาออกมาแทงใจดำจนหญิงสาวถึงกับโกรธหน้าดำหน้าแดง “ผู้หญิงต่อให้สวยขนาดไหนแต่ไร้ซึ่งศักดิ์ศรีผมไม่มีวันแลตามองหรอกนะครับ เชิญคุณเก็บหน้าอกสาธารณะแล้วออกไปจากห้องนี้ด้วย”

“กรี๊ด!” หล่อนกรีดร้องลั่นเมื่อโดนดูถูก เธอขบเขี้ยวเคี้ยวฟันแล้วกระแทกเท้าปึงปังออกไป

เธอไร้ศักดิ์ศรีแล้วไงล่ะ ศักดิ์ศรีมันทำให้ท้องอิ่มได้เหรอ ศักดิ์ศรีมันทำให้เธอซื้อกระเป๋าแบรนด์แนมใช้ได้หรือเปล่าล่ะ ยุคนี้ศักดิ์ศรีอะไรมันไม่มีประโยชน์อีกต่อไปแล้ว มันต้องเงินสิ! ต้องเงินอย่างเดียวเท่านั้น!

 

ท่าเรือบริกตัน

เรือสำราญขนาดใหญ่ถูกจอดเทียบอยู่ที่ท่าชายฝั่ง บุรุษรูปร่างสูงใหญ่หล่อเหลาในชุดเสื้อเชิ้ตฮาวายไม่ติดกระดุมกำลังยืนอยู่บนจุดที่สูงที่สุดของเรือ ในมือของเขาถือเบียร์กระป๋องหนึ่งที่ยังดื่มไม่หมด เสียงคลื่นกระทบฝั่งและเสียงร้องของนกนางนวลดังระงม ชายคนนั้นดื่มเบียร์จนหมดแล้วโยนมันทิ้งข้ามไหล่ไปข้างหลังพร้อมทั้งกระโดดลงจากหัวเรือเดินขึ้นฝั่ง

“โทรศัพท์” เขายื่นมือออกไปข้างๆ โทรศัพท์เครื่องบางถูกส่งให้จากพ่อบ้านที่สวมถุงมือและเครื่องแบบระเบียบเป๊ะ เขากดโทรออกเบอร์ด่วนที่ได้ตั้งค่าเอาไว้

ตรู๊ด... ตรู๊ด... ตรู๊ด

(ฮัลโหล) รอไม่กี่อึดใจคนปลายสายก็กดรับ

“เฮ้ย! ว่าไงไอโลเวลล์... บารอนเองนะเว้ย สะดวกคุยรึเปล่า” เขาทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้สนาม

(สะดวกอยู่แล้วว่ะสำหรับเพื่อนเกลอที่ไม่ได้ติดต่อมานาน เป็นไงบ้างวะ สบายดีใช่ไหม... ฉันคิดว่าแกตายเพราะเรือล่มไปแล้วซะอีก)

“ฉันไม่ใช่พระเอกในหนังไททานิคนะเว้ย อีกอย่างคนหนังหนาอย่างฉันไม่ตายง่ายๆหรอกว่ะ แล้วอัลเบิร์ตเป็นยังไงบ้างไม่ได้ไปกินร้านมันซะนาน ร้านสเต็กพิลึกๆของมันเจ๊งไปแล้วรึยัง” ชายหนุ่มหัวเราะ

(เดี๋ยวนี้ร้านมันใหญ่โตแล้ว ฉันเพิ่งไปกินเมื่อสามสี่วันก่อนมันแนะนำเมนูใหม่ของร้านด้วย)

“เห็นทีจะต้องหาโอกาสแวะไปชิมซะหน่อยแล้ว”

(แล้วที่โทรมานี่มีธุระอะไรรึเปล่า)

“ไม่มีหรอกว่ะ แค่เอาเรือลำใหม่มาเทียบท่าบริกตันเท่านั้น ไอ้โลเวลล์... ถ้าว่างๆแกก็มาล่องเรือเป็นเพื่อนฉันซักสองสามวันสิ ถือว่ามาพักผ่อน สาวๆบนเรือเด็ดๆทั้งนั้นเลยนะเว้ย”

(พอเถอะว่ะเรื่องผู้หญิง นี่ก็เพิ่งมีเรื่องมาเกือบแย่)

“ห๊ะ! แย่อะไรวะ” ชายหนุ่มไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่เพื่อนของเขาพูด

(เปล่าๆ เรื่องล่องเรือไว้ขอฉันไปคิดดูก่อนแล้วกัน ช่วยนี้ก็กำลังอยากหาที่พักผ่อนอยู่พอดี งั้นแค่นี้ก่อนนะ ฉันมีประชุมในอีกสิบนาทีเดี๋ยวพรุ่งนี้ซักบ่ายๆเดี๋ยวฉันโทรไปบอก)

“เออๆ อย่าลืมชวนไอ้อัลเบิร์ตด้วยนะ แค่นี้ล่ะ” ชายหนุ่มกดวางสายแล้วเอาโทรศัพท์วางบนโต๊ะข้างๆ เขาผิวปากทีหนึ่งก่อนที่สาวๆทรงโตในชุดว่ายน้ำเซ็กซี่จะวิ่งเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังเขาเต็มไปหมด

---------------------------------------------------------------------------------------------

โลเวลล์! ถึงครั้งนี้นางเอกของเราจะยอมยกโทษแกง่ายๆแต่อย่าเพิ่งย่ามใจไป ของจริงมันหลังจากนี้ต่างหาก ว่ะฮ่าฮ่า

ไรเตอร์จะอัพนิยายวันเว้นวันนะคะ เข้ามาติดตามกันได้เลย

รักนักอ่านทุกท่านค่ะ

ปล. เห็นปาสคาลเงียบๆ แต่นางด่าเรียบนะจ๊ะ 

ความคิดเห็น