หนอนเจลลี่

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คำขอร้องของแสนดี

ชื่อตอน : คำขอร้องของแสนดี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.6k

ความคิดเห็น : 56

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ค. 2559 13:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คำขอร้องของแสนดี
แบบอักษร

 

คำขอร้องของแสนดี

 

          “ขอโทษอีกครั้งนะครับ แล้วก็ขอบคุณที่ช่วยผม”

            “ช่างมันเหอะ แค่ผับมันเละก็ถือว่าคุ้ม” โยชิมะหัวเราะออกมาก่อนจะขับรถไป เมื่อเห็นว่าโยชิมะไปแล้วต้นหญ้าก็เดินเข้ามาในบ้านที่ตอนนี้ดูเหมือนจะมีคนคุ้มกันเยอะขึ้นกว่าเดิม

            “ไม่บาดเจ็บใช่ไหม” โอดะรีบวิ่งออกมาเมื่อเห็นมีรถจอดหน้าบ้าน

            “ไม่ครับ” ร่างเล็กส่ายหัวแล้วเดินเข้าไปในตัวบ้านก็เห็นแสนดีกำลังนั่งทำแผลให้กับแอนนาเบลอยู่ตรงโซฟา

            “เรามีเรื่องต้องคุยกัน” แสนดีพูดขึ้นก่อนที่ต้นหญ้าจะขึ้นห้อง

            “งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ” แอนนาเบลลุกขึ้นพร้อมกับยิ้มให้ต้นหญ้าแล้วเดินสวนขึ้นไปชั้นสอง

            “ห้องของนายคืนนี้ฉันให้แอนนาเบลพัก ส่วนนายก็ย้ายมานอนห้องฉัน” ร่างสูงพูดขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาหาต้นหญ้า

            “ผมนอนโซฟาข้างล่างก็ได้ ลูกน้องไม่มีสิทธิ์นอนเตียงเดียวกับเจ้านายหรอกครับ” ต้นหญ้าตอบออกมาด้วยความน้อยใจ ไม่รู้ว่าทำไมต้นหญ้าถึงเป็นอย่างนี้อาจจะเป็นเพราะแสนดีปกป้องแอนนาเบล แต่ถ้าต้นหญ้าเป็นแสนดีต้นหญ้าก็คงทำแบบแสนดี แล้วทำไมต้นหญ้ายังเป็นแบบนี้อยู่ไม่เข้าใจตัวเองเลย

            “อย่าทำให้ฉันโมโหนะต้นหญ้า” แสนดีพูดขึ้นพร้อมกับกัดฟันแน่นเพื่อข่มความโกรธ

            “แล้วทำไมคุณชายต้องโมโหด้วย ความจริงคนที่นอนห้องคุณชายควรเป็นเธอไม่ใช่หรอ ก็เธอเป็นผู้หญิงของคุณนี่” แสนดีตบหน้าต้นหญ้าทันทีที่พูดจบ ร่างเล็กจับแก้มของตัวเองแล้วหันกลับมามองร่างสูงด้วยสายตาที่โกรธเคือง

            “ตบแค่นี้จะพอหรอครับ” ต้นหญ้าจับมือของแสนดีขึ้นมาตบหน้าตัวเองอีกครั้ง

            “หยุด!” แสนดีรีบชักมือออกเมื่อต้นหญ้าจะใช้มือของร่างสูงตบหน้าของตัวเองอีก แต่ร่างเล็กไม่ยอมปล่อยทำให้แสนดีต้องดึงมือของต้นหญ้าออกจนต้นหญ้าเสียหลักล้มลงกับพื้น

            “ฉันขอโทษ” แสนดีรีบเข้าไปช่วยแต่ก็โดนต้นหญ้าปัดมือทิ้งแล้วลุกขึ้นยืน

            “ไม่เห็นต้องขอโทษเลย ก็คุณไม่เคยผิดอยู่แล้ว” ต้นหญ้าพูดขึ้นแล้วกำลังจะเดินหนี

            “ฉันขอโทษ” ร่างสูงคว้าตัวของต้นหญ้าเข้ามากอดแล้วพูดขึ้น

            “ผมไม่อยากได้ยินคำขอโทษจะผู้ชายอย่างคุณหรอก”

            “ฉันไม่ได้ตั้งใจ” แสนดีพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

            “ถ้าดีต้องการแค่คนที่เข้าใจ ถ้าต้องการแค่คนที่อยู่ข้างๆ ต้องการแค่ที่ระบายอารมณ์ผมก็จะยอมเป็นให้”

            “ฉัน

            “เพราะฉะนั้นก็ไม่ต้องมาสนใจความรู้สึกของผมหรอก ถ้าผมเลิกชอบดีเมื่อไหร่เดี๋ยวผมจะไปจากชีวิตดีเอง”

            “ไหนสัญญาว่าจะอยู่ด้วยกัน”

            “มันก็แค่คำพูดจะเปลี่ยนตอนไหนก็ได้”

            “

            “ความรู้สึกของผมก็เหมือนกัน” ต้นหญ้าผลักแสนดีออกแล้วเดินออกจากบ้านไป ร่างเล็กรู้แล้วว่าทำไมถึงรู้สึกอย่างนี้ เพราะว่าอิจฉาไงต้นหญ้าอิจฉาแอนนาเบลที่แสนดียอมปกป้อง อิจฉาที่แอนนาเบลได้เป็นผู้หญิงของแสนดี แต่ต้นหญ้ากลับไม่สำคัญอะไรกับแสนดีเลยสักนิด แม้แต่สนใจความรู้สึกกันบ้างก็ไม่เคย

            “เป็นอะไร” โอดะที่เปิดประตูออกมาเมื่อต้นหญ้าเคาะเรียกถามขึ้นอย่างตกใจเมื่อเห็นร่างเล็กร้องไห้ และมีรอยแดงที่แก้มซ้าย

            “ผมขอนอนด้วยนะครับ”

 

 

            >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

 

            “ไม่นอนพักสักหน่อยหรอ” โอดะเดินมาหาต้นหญ้าที่กำลังรถน้ำต้นไม้อยู่ตรงสวน ร่างเล็กหัน

กลับมายิ้มแล้วส่ายหน้าไปมา ทั้งที่เมื่อคืนยังร้องไห้อยู่แท้ๆแต่วันนี้กับยิ้มออกมาได้ โอดะหันไปมองรถยนต์ที่ขับเข้ามาจอดในบ้าน

            “โอดะคุณชายตื่นหรือยัง” ชินลงมาจากรถพร้อมกับปิดประตู

            “น่าจะยังมั้งครับ เพราะเมื่อคืนที่ผับมีเรื่องด้วย”

            “ฉันรู้แล้ว” ชินพูดแค่นั้นแล้วเดินเข้าไปในบ้านส่วนโอดะก็ได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างไป

            “ชอบผู้ชายแบบนั้นหรอครับ” ต้นหญ้าพูดขึ้นทำให้โอดะหันกลับมาปฏิเสธ

            “ไม่ใช่นะ คือคุณชินเขาเป็นคนสนิทของคุณชายน่ะ แล้วก็เป็นหัวหน้าของฉันด้วย”

            “อ่อ ถึงว่าหน้าคุ้นๆ”  ต้นหญ้าจำได้ว่าเคยเห็นชินที่บ้านแสนดีในตอนนั้น “ว่าแต่ไม่ได้ชอบหรอครับ”

            “เปล่านะ ฉันไปล้างรถกว่า” โอดะเดินหนีไปที่โรงจอดรถทำให้ต้นหญ้าหัวเราะออกมา เก็บอาการไม่เนียนเลยสักนิดให้ตายเถอะ

            “วันนี้ตื่นเช้านะครับ” ชินทักขึ้นเมื่อเห็นแสนดีเดินลงมาจากบันไดในชุดทำงาน

            “อืม นอนไม่ค่อยหลับน่ะ” แสนดีเดินมานั่งที่โต๊ะพรางขยับเนกไทให้เข้าที่

            “ผมเห็นคุณต้นหญ้ายืนรดน้ำต้นไม่อยู่หน้าบ้าน สีหน้าดูไม่ค่อยดี”

            “บางทีฉันควรจะทำอะไรให้มันชัดเจนสักที” แสนดีพูดขึ้นด้วยสีหน้าเหนื่อยๆ

            “ทะเลาะกันหรอครับ” ชินถามพร้อมกับชงกาแฟกับรอขนมปังที่ปิ้งอยู่ในครัว

            “เมื่อวานฉันตบหน้าเขา”

            “ร้ายแรงนะครับนั่น” ชินเดินถือขนมปังแผ่นกับกาแฟมาวางบนโต๊ะ

            “เขาบอกว่าจะเลิกชอบฉัน”

            “งั้นเด็กคนนั้นคงโกรธคุณชายมาก” ชินเสนอความคิดเห็น

            “นั่นสิ” แสนดีหยิบกาแฟนขึ้นมาดื่ม

            “หรือไม่ก็อาจจะเกลียดไปแล้วก็ได้” ร่างสูงสำลักออกมาชินจึงหยิบทิชชูส่งไปให้โชคดีที่ไม่ได้เลอะเสื้อ

            “ไม่หรอกมั้ง คงไม่ร้ายแรงขนาดนั้นหรอก” แสนดีปลอบใจตัวเองแต่ก็อดคิดไม่ได้เหมือนกัน

            “ไม่รู้สิครับ”

            “อรุณสวัสดิ์ค่ะ”  แอนนาเบลที่ลงมาจากบันไดทักขึ้นชินก็โค้งคำนับ เธอเดินมานั่งข้างๆแสนดี

            “รับอะไรไหมครับ” ชินถามขึ้นแต่เธอส่ายหน้าเบาๆ

            “ขอบคุณสำหรับเรื่องเมื่อคืนมากนะคะ” แอนนาเบลหันมาพูดกับแสนดี

            “แล้วคุณจะเอายังไงต่อ”

            “ถ้าไม่เป็นการรบกวนฉันขออยู่ที่นี่ต่อสักพักได้ไหมคะ จนกว่าจะถ่ายงานของบริษัทคุณเสร็จเพราะว่าฉันพักอยู่คอนโดกลัวว่าคนพวกนั้นจะบุกมาอีก”

            “ตามสบายครับ ว่าแต่คุณรู้จักกับเฟ่ยหลงได้ยังไง ยูนะบอกว่าคุณเพิ่งมาถึงที่นี่ไม่ใช่หรอ” แสนดีถามขึ้นด้วยความสงสัยเพราะเฟ่ยหลงก็เป็นพวกค้ายาเสพติดแล้วก็ค้าของเถื่อน

            “ที่จริงฉันมาญี่ปุ่นบ่อยค่ะ เพราะแฟนเก่าฉันเข้าเป็นคนญี่ปุ่น” สีหน้าของเธอดูเศร้าลงเมื่อพูดถึงเรื่องนี้

            “เสียใจด้วยนะครับ”

            “ค่ะ ที่ฉันมาที่นี่เพราะตั้งใจจะกลับมาคุยกับเขานี่แหละ แต่พอมาถึงที่นี่ได้สองวันฉันก็เจอกับเฟ่ยหลงที่ร้านอาหาร จากนั้นเขาก็ตามฉันมาตลอดแต่ส่วนใหญ่ฉันจะอยู่กับยูนะก็เลยปลอดภัย”

            “เรื่องเป็นอย่างนี้เอง เอาเป็นว่าระหว่างอยู่ที่นี่คนของผมจะดูแลคุณเอง ผมจะให้ลูกน้องสี่คนคอยตามประกบคุณก็แล้วกัน เพราะผมคิดว่ามันคงไม่รามือแค่นี้แน่”

            “ขอบคุณนะคะ” แอนนาเบลเอื้อมมาจับมือของแสนเพื่อเป็นการขอบคุณ “ว่าแต่เรื่องที่ฉันพูดเมื่อคืน ถ้าคุณต้องการฉัน”

            “คุณไม่ต้องคิดมากเรื่องนั้นหรอก ผมก็ไม่ได้คิดอะไรเหมือนกัน ผมขอตัวก่อนนะต้องเข้าบริษัท” ร่างสูงลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากบ้านไป

            “ไปกับฉัน” แสนดีเดินมาหาต้นหญ้าที่ตอนนี้กำลังนั่งทำอะไรอยู่ตรงต้นไม้ก็ไม่รู้ ร่างเล็กหันหลับมามองแล้วพูดขึ้น

            “ไปไหนครับ?

            “บริษัท”

            “ผมว่าผมอยู่ที่นี่จะดีกว่า” ต้นหญ้าลุกขึ้นแล้วกำลังจะเดินหนี

            “อย่าลืมว่าหน้าที่ของนายคือเลขาส่วนตัวของฉันไม่ใช่คนสวน” ต้นหญ้าหันกลับมามองพร้อมกับก้มหัวให้หนึ่งครั้ง

            “ขอโทษครับ” จากนั้นร่างเล็กก็เดินไปหาโอดะที่กำลังเช็ดรถอยู่

            “ผมว่าเข้าขั้นวิกฤตแล้วล่ะครับ” ชินพูดขึ้นเมื่อเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด

            “น่าหงุดหงิดชิบหาย!” แสนดีโวยวายออกมาแล้วเดินไปที่รถอย่างอารมณ์เสีย แต่เรื่องมันไม่จบแค่นั้นเพราะต้นหญ้าจะนั่งเบาะข้างคนขับ แต่แสนดีไม่ยอมแล้วบังคับให้ต้นหญ้ามานั่งข้างหลัง ชินเลยตัดปัญหาโดยการบอกกับต้นหญ้าว่าเป็นที่ประจำต้นหญ้าก็เลยยอมถอย วันนี้ทั้งวันต้นหญ้าไม่พูดอะไรกับแสนดีเลยนอกจากคำว่า

            ครับ

            ‘ขอโทษครับ

            “คุณชายครับอย่าทำหน้าแบบนั้นสิ” ชินเตือนเพราะเห็นว่าเจ้านายของตัวเองกำลังทำหน้าเหมือนกับจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ

            “ฉันว่ากลับไปต้องคุยให้รู้เรื่อง”

            “คุยแบบไหนล่ะครับ บังคับ ใส่อารมณ์ หรือพูดจาร้ายๆใส่”

            “นั่นแหละฉัน”

            “ผมว่าคุณชายลองทำตัวดีๆ เอาใจคุณต้นหญ้าสักหน่อย แล้วก็อย่าไปหงุดหงิดใส่เขา เดี๋ยวก็คงดีขึ้นแหละครับ”

            “ฉันทำไม่ได้หรอก ฉันไม่ได้อ่อนโยนขนาดนั้น” แสนดีถอนหายใจออกมาหนักๆเกิดมายังไม่เคยง้อใครเลย เอาใจคนอื่นก็ไม่เคยเคยแต่เอาใจตัวเอง

            “คุณชายคงไม่รู้สินะครับว่าตัวเองเปลี่ยนไปขนาดไหน”

            “ฉันหรอเปลี่ยนวันก่อนฉันยังเตะกล่องโดนัทต้นหญ้าลงพื้น แถมยังเอาไปทิ้งถังขยะอีกต่างหาก” แสนดีเล่าวีรกรรมความเลวของตัวเองให้ชินฟัง

            “ผมหมายถึงคุณชายดูมีความสุขขึ้นตั้งแต่คบกับเด็กคนนั้น หลังจากที่คุณแพรเสียไปคุณชายก็ไม่ค่อยร่าเริงแล้วก็ดูเหมือนไม่มีความสุขกับชีวิตเลย เพราะคุณชายอยู่ในสภาพแบบนั้นมาตลอดก็เลยทำให้คุณชายเป็นคนไม่ค่อยอ่อนโยนไงครับ” ชินพยายามเลี่ยงใช้คำพูดที่รุนแรงเพราะเดี๋ยวจะกลายเป็นตัวเองที่เดือดร้อน

            “นายจะบอกว่าเพราะต้นหญ้างั้นหรอ” แสนดีถามออกมา

            “เรื่องนี้คุณชายรู้ดีที่สุดนะครับ”

            “แล้วฉันจะทำยังไงต่อไปดี” แสนดีหันไปขอความเห็นของชิน

            “ไม่รู้ครับ” ชินตอบแล้วเดินไปหาโอดะที่เดินอยู่ข้างหน้ากับต้นหญ้า ก่อนจะลากให้เดินลงบันไดเลื่อนไป ร่างสูงเดินเข้าไปข้างๆของต้นหญ้าแล้วพูดขึ้น

            “หิวหรือเปล่า”

            “คุณชายหิวหรอครับ” ต้นหญ้าหันกลับมาถามจะว่าไปสรรพนามที่ใช้แทนตัวก็เปลี่ยนไป แต่แสนดีไม่ได้ว่าอะไรเพราะไม่อยากจะทะเลาะด้วย

            “ฉันถามนายนะ” แสนดีเผลอทำน้ำเสียงหงุดหงิดใส่จนต้นหญ้าหันกลับมามอง

            “ผมไม่หิวหรอกครับ” ร่างเล็กหันกลับไปมองข้างหน้าเหมือนเดิม แสนดีทุบหัวตัวเองเบาๆด้วยความโมโห (ทำไมไม่ทุบแรงๆ? 555)

            “แต่ฉันหิว แล้วนายอยากกินอะไร” แต่แสนดียังไม่ยอมแพ้ง่ายๆ

            “อะไรก็ได้”

            “มันมีไหมไอ้อะไรก็ได้เนี่ย”

            “ผมรำคาญคุณชายได้ไหมครับ” อยู่ดีๆต้นหญ้าก็ถามขึ้นทำเอาแสนดีถึงกลับไปไม่เป็น

            “ไม่ได้มั้ง” แสนดีตอบออกมาไม่เต็มเสียงและดูปฏิกิริยาคนข้างๆ

            “ครับ”

            “งั้นรำคาญก็ได้” แสนดีพูดออกมาอีกเมื่อเห็นว่าต้นหญ้าตอบสั้น

            “ผมรำคาญคุณมากๆเลยครับ” พอแสนดีอนุญาตต้นหญ้าก็หันกลับมาพูดแล้วเดินนำไป

            “ฉันยังไม่อนุญาตให้มีคำว่ามากๆเลยนะ -_-

            “กินไอติมป่ะ” แสนดีถามขึ้นหลังจากที่ทั้งสองคนไปกินสเต็กมา และตอนนี้กำลังเดินผ่านร้านสเวนเซ่น

            “ไม่กิน”

            “โดนัทอ่ะ”

            “ไม่ครับ”

            “ขนมหวานไหมๆ”

            “ถ้าคุณชายอยากกินก็ไปกินสิครับ จะมาเซ้าซี้ผมทำไม” ร่างเล็กเริ่มหงุดหงิดออกมาบ้าง

            “อย่าเย็นชากับฉันได้ไหม อย่าทำแบบนี้เลยนะ” ร่างสูงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

            “เป็นคำสั่งหรอครับ?

           

            “

 

            “ฉันขอร้อง” 

 

 

             ♣                                       

 

            ฉากตบสะเทือนใจไรท์มากแบบเข้าใจความรู้สึกของต้นหญ้าเลยอ่ะ http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/3.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/5.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000211.gif เป็นใครใครก็น้อยใจป่ะ ถึงเวลาของแสนดีที่จะต้องตามง้อกันบ้างแล้ว แต่ต้องให้เวลามันนิดนึงนะเพราะแสนดีมันเป็นพวกขี้เก็ก ปากแข็ง ฟอร์มจัดแถมยังเอาแต่ใจมากๆด้วยhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Green-Ant00002.gif

 

                ไรท์อยากรู้ค่ะที่ทางเว็บลบรูปปกของนิยายเรื่องนี้เพราะมันเป็นของคนอื่นหรอกคะ คือไรท์หามาจากgoogle ตอนแรกภาพปกมันถูกลบออกไปทุกเรื่องเลย ไรท์เลยทะยอยใส่ใหม่อีกครั้ง ไรท์คิดว่าเป็นเพราะระบบมีปัญหาซะอีก กลายเป็นว่ามันเป็นภาพที่ไม่เหมาะสมซะอย่างนั้น เดี๋ยวไรท์จะหาหน้าปกแบบเหมาะสมมาใส่ให้นะคะhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000219.gif

 

                เหมือนคอมเม้นมันน้อยลงป่ะหายไปเยอะเลย ไรท์แค่แอบอู้นิดเดียวเองหายกันหมดเลย แต่เดี๋ยวจะกลับมาอัพวันเว้นวันเหมือนเดิมนะคะ บางทีอาจจะเพราะเด็กๆเปิดเทอมกันหรือเปล่าก็เลยไม่มีเวลาแวะเข้ามาอ่าน หรืออาจจะลืมไรท์ไปแล้วก็ได้http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/952284046.gif ยังไงก็อยู่ด้วยกันไปจนจบเลยน๊าาาาา บางทีถ้าไรท์คิดพล็อตเรื่องได้อีกอาจจะยืดเนื้อเรื่องออกไปก็ได้ (ถ้าคิดได้นะ) เจอใหม่นะคะhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/1158925_4598997.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Kikucow00005.gif

                  

ความคิดเห็น