`l2ainl3๐y`

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : One Chapter 22 : Owner (P.II)

คำค้น : Ai, Yaoi, NC, ไอ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 485

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ค. 2559 21:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
One Chapter 22 : Owner (P.II)
แบบอักษร

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/727831161-member.jpg

Chapter 22

Owner

 

โอ๊ย เพ่ยหลิง ปล่อยนะ ต่อยพี่คิระทำไม ปล่อย!!!ร่างเล็กพยายามแกะมือใหญ่ที่กำข้อมือของเขาแน่นจนกระดูกแทบแตกนั้นออกแต่ก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น เพ่ยฉุดกระชากลากถูฮะเก๋ามาจนถึงห้องเรียนว่างๆไม่ไกลจากที่เดิมมากนัก ร่างสูงเหวี่ยงคนตัวเล็กเข้าไปในห้องอย่างแรงจนฮะเก๋าลงไปนั่งกับพื้น ครั้งนี้มันเจ็บมากจนร่างเล็กไม่สามารถตีสีหน้าเรียบเฉยได้อีก ฮะเก๋ามุ่ยหน้าเพราะความจุกและความเจ็บที่เกิดขึ้นกับร่างกายของตัวเอง พร้อมทั้งหอบหายใจออกมาอย่างเหน็ดเหนื่อย

 

ไปกอดมันทำไม ห๊ะ!!เพ่ยตะคอกใส่ร่างเล็กก่อนจะเดินมาบีบใบหน้าหวานๆของฮะเก๋าอย่างแรงจนน้ำตาคลอ ไม่รู้ว่าเพราะความเจ็บหรือเพราะเสียใจกันแน่

 

ที...ตัวเองยังกอดไทน์...ร่างเล็กตอบออกมาอย่างยากลำบากเพราะริมฝีปากแทบจะขยับไม่ได้อยู่แล้ว เพ่ยหลิงเคลื่อนมือที่บีบใบหน้าหวานนั้นไว้มาเป็นที่ลำคอแทน ก่อนจะบีบมันไว้จนร่างเล็กต้องเบิกตาโพรงเพราะความหวาดกลัว

 

นายเป็นเมียชั้นนะ!!หนุ่มผมบลอนด์ไม่สนใจกับสิ่งที่อีกฝ่ายพูด ราวกับมันเป็นเพียงเสียงลมที่พัดผ่านไปเท่านั้น ยิ่งคิดไปถึงว่าฮะเก๋าจูบกับหมอนั่น กอดกัน...ป่านนี้ก็คงมีอะไรกันไปถึงไหนต่อไหนแล้ว มันยิ่งยากที่จะปล่อยลำคอของร่างเล็กที่อยู่ในกำมือของเขาตอนนี้ โกรธจนแทบอยากจะฆ่าคนตรงหน้าให้ตายไปเสียตรงนี้

 

เมีย...ที่นายจำไม่ได้...ว่าได้มา...ยังไงน่ะเหรอ?” ร่างเล็กเค้นคำพูดแต่ละคำออกมาอย่างทรมาน ลำคอของเขาถูกบีบจนแทบจะหายใจเอาอากาศเข้าไปไม่ได้อยู่แล้ว หยาดน้ำตาไหลรินออกจากดวงตากลมโตอย่างน่าสงสาร เพ่ยคิดจะ...ฆ่าเขาจริงๆใช่มั้ย? นอกจากจะไม่รักกัน...ยังคิดจะฆ่ากันให้ตายไปอีกเหรอ? แค่นี้เขาก็ปวดใจจนเจียนตายอยู่แล้ว

 

ก็เลยไปหาไอนั่นให้มันเอาไปทำเมียงั้นเหรอ? ห๊ะ!!!เพ่ยหลิงปล่อยลำคอของฮะเก๋าก่อนจะตบอย่างแรงที่ใบหน้าสวยหวานเพราะความโกรธจนถึงขีดสุด ทำเอาฮะเก๋าหน้าชาจนแทบขยับไม่ได้ ไม่ใช่แค่เพราะความเจ็บที่ใบหน้าอย่างเดียว...แต่หัวใจเขากำลังกรีดร้องอย่างทรมาน เพ่ย...คิดว่าเขาเป็นคนแบบนั้น...เห็นเขาเป็นอะไร ถึงเขาจะดูเหมือนคนง่ายๆ คบใครก็ได้ไปทั่ว แต่เขาก็เพิ่งมีอะไรกับเพ่ยหลิงเป็นคนแรก แล้วก็จะแค่คนเดียวเท่านั้นด้วย!!

 

ฮึก...ฮือ...ร่างเล็กไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกเพียงใช้มือบางปาดน้ำตาออกจากใบหน้าของตัวเองเท่านั้น ที่อกข้างซ้ายของเขามันระบมไปหมด ปวดจนแทบอยากจะควักสิ่งที่อยู่ข้างในนั้นออกมา อย่างน้อยก็ให้เพ่ยได้รู้ว่ามัน...เป็นของเพ่ยคนเดียว

 

ปากบอกว่าชอบชั้น...แต่ไปจูบกับมัน กอดมัน เห็นชั้นเป็นอะไรห๊ะ ฮะเก๋า!!เพ่ยพูดก่อนจะฉุดร่างเล็กที่ขาอ่อนเปลี้ยจนแทบจะยืนไม่อยู่ให้ลุกขึ้นมาจากพื้น ก่อนจะดึงเข้ามาจูบ ไม่รู้ว่าอะไรสั่งให้เขาทำแบบนั้น รู้แต่เพียงว่าถ้าไม่ทำแบบนี้...เขาจะต้องเสียฮะเก๋าไปจริงๆ ต้องไม่ได้กอดร่างเล็กตรงหน้านี้ไว้แนบอกอีก

 

อย่า...เพ่ย...ร่างเล็กใช้มือบางของตัวเองกระหน่ำรัวกำปั้นเข้ากับไหล่หนาของอีกฝ่ายที่ตอนนี้จับเขานอนหงายลงกับโต๊ะตัวยาวในห้องเรียน ก่อนจะประกบปากมอบจูบเร่าร้อนให้อีกครั้ง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น

 

นายบอก...ว่าชั้นจำไม่ได้...ใช่มั้ย...ชั้นจะระลึกความหลังตอนนี้แหละ!!ร่างสูงพูดก่อนจะกัดที่ซอกคอขาวของอีกฝ่ายอย่างแรงจนคนตัวเล็กต้องร้องออกมา มือใหญ่ก็กระชากเสื้อนักศึกษาสีบริสุทธิ์ออกอย่างแรงจนกระดุมกระเด็นไปอยู่ที่พื้นเกือบหมด

 

อื้อ...ร่างเล็กหยุดดิ้นปล่อยให้อีกฝ่ายที่กำลังโกรธจัดได้ทำตามใจชอบ แถมยังยกสะโพกขึ้นให้อีกฝ่ายถอดกางเกงได้ง่ายขึ้นอีก ถ้าเป็นเพ่ย ถ้าเพ่ยพอใจ เขาก็ยอมทั้งนั้นถึงแม้ว่ามันจะเจ็บปวด ถึงแม้ว่าจะแค่ที่ระบายอารมณ์ก็ตาม...

 

หึ...ใครมาก็อ้าขาให้เขาหมดใช่มั้ย ห๊ะ!! ได้กับมันไปกี่ครั้งแล้ว เป็นเมียมันไปกี่ครั้งแล้วฮะเก๋า!!!เพ่ยหลิงตะโกนออกมาอย่างเกรี้ยวกราด ขนาดเขาทำยังไม่ขัดขืนเลย แล้วคนอื่นทำจะเหลือเหรอ!!

 

อยากทำก็รีบๆทำ เอาให้พอฮะเก๋าพูดเสียงเรียบ ใบหน้าที่ซีดขาวและดูหวาดกลัวเมื่อครู่ตอนนี้กลายเป็นนิ่งสนิท แต่น้ำตายังคงล้นทะลักออกจากดวงตาคู่สวยนั้นไม่หยุด เพ่ยหลิงก้มลงหยิบเสื้อกับกางเกงของฮะเก๋าขึ้นมาก่อนจะปามันใส่ร่างเล็กอย่างแรง

 

สกปรก!!เพ่ยหลิงพูดเสียงเย็นก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้คนตัวเล็กนั่งร้องไห้อย่างเจ็บปวดแสนสาหัสเหมือนตกนรกทั้งเป็นกับคำสั้นๆที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ...

 

ฮะเก๋า ฮะเก๋าเป็นอะไรรึป่าวครับ!!คิระที่วิ่งตามหาร่างเล็กอยู่นั้น เห็นฮะเก๋าเดินออกมาจากห้องที่อยู่ไม่ไกลจากสายตานักอย่างสะโหลสะเหลก็รีบตรงรี่เข้าไปหาทันที เพ่ยหลิงทำอะไรเด็กน้อยของเขา...เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ที่แก้มขาวก็มีรอยแดงเป็นปื้น...รอยตบ...ที่คอ...รอยจูบ !!

 

มันอยู่ไหน บอกพี่มันอยู่ไหน !!!ร่างสูงเขย่าตัวร่างเล็กที่ตอนนี้มีน้ำตาไหลอาบแก้มพร้อมทั้งสะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร คิระดึงตัวร่างเล็กเข้ามากอดไว้เพราะรู้ว่าเร่งเร้าอะไรไปตอนนี้คงไม่มีประโยชน์ คนทำผิดป่านนี้ก็คงเผ่นแน่บไปแล้ว รอปลอบร่างเล็กตรงหน้านี้ให้สงบก่อนดีกว่า

 

เขา...ไม่...ได้ทำ...อะไรผมร่างเล็กพูดเสียงขาดห้วงราวกับมันยากลำบากเหลือเกินที่จะเค้นคำพูดออกมา ก่อนจะซุกหน้าลงกับไหล่หนาของอีกฝ่าย ร้องไห้แบบที่ไม่เคยทำมาก่อน รู้สึกเหมือนการปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมานั้นจะช่วยบรรเทาอาการเจ็บแปลบอย่างรุนแรงที่อกนี้ได้

 

ฮะเก๋า...พี่จะไม่ปล่อยให้มันมาทำอะไรเราอีกแล้วนะคิระพูดเสียงสั่นเพราะสงสารร่างเล็กในอ้อมกอดเหลือเกิน เขาดูปราดเดียวก็รู้แล้วว่าฮะเก๋ามีใจให้เพ่ยหลิงแน่ๆ นี่ขนาดถูกลากมาทำรุนแรงขนาดนี้ยังจะปกป้องมันอีก แต่เพ่ยหลิง...ผู้ชายที่ชอบเอาชนะ ใช้แต่กำลังแบบนั้น ไม่คู่ควรที่จะได้รับความรักแสนบริสุทธิ์จากฮะเก๋าหรอก

 

ฮึก...ร่างเล็กไม่ได้ตอบอะไร...พี่คิระ...อย่างน้อยก็ไม่เคยทำอะไรรุนแรง ไม่เคยตบเขา ไม่เคยขืนใจเขา ที่สำคัญ...ไม่เคยดูถูกเขาแบบที่เพ่ยทำ ถ้า...เขาเจอผู้ชายคนนี้ก่อนที่จะเจอเพ่ย...เขาคงรักพี่คิระไปแล้ว คงไม่โง่ไปหลงรักคนอย่างเพ่ย ผู้ชายที่มีหัวใจเขาอยู่ในมือแต่ดูแลรักษามันไม่เป็น

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1396344658-member.jpg

 

“พี่เล่นเก่งจังนะครับ ไม่เพี้ยนเลยสักโน้ต” ร่างเล็กพูดขึ้นระหว่างนั่งฟังหนุ่มคนรักดีดกีตาร์อยู่ในห้องซ้อมดนตรีของโรงเรียน คิระอยู่ในชมรมดนตรีซึ่งมันจะบังเอิญเกินไปรึเปล่าที่เพ่ยหลิงก็อยู่ชมรมนี้เช่นกัน ถึงแม้ช่วงหลังๆนี้ ตั้งแต่คิระคบกับฮะเก๋า หนุ่มผมบลอนด์จะไม่มาเหยียบที่นี่อีกเลยก็ตามที

 

“มา พี่จะสอนเล่น” คิระส่งกีตาร์โปร่งที่ดูตัวใหญ่เกินไปมากให้ฮะเก๋า ร่างเล็กรับมันไว้บนตักระหว่างสำรวจมันด้วยสายตาอย่างสนใจ ดวงตาสีนิลกราดมองไปเรื่อยๆ ไปตามลำตัวจนไปถึงส่วนคอของกีตาร์ ตัวอักษรภาษาอังกฤษที่ถูกขีดเขียนไว้ตาม Fingerboard ทำให้ฮะเก๋าต้องหรี่ตาอ่านมันเพราะมันเลือนรางมากจนมองแทบไม่เห็น

 

Ha…k..ra” ฮะเก๋าอ่านตัวอักษรเหล่านั้นออกมาแต่เพราะมันถูกเลือนไปมากแล้วจึงไม่สามารถปะติดปะต่อจนเป็นคำได้ ร่างเล็กยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจนักก่อนจะพยักหน้าให้อีกฝ่ายที่จับจ้องการกระทำของเขาตาไม่กระพริบ คิระยิ้มบางๆ ออกมาประดับใบหน้าหล่อตี๋ให้ดูสดใสขณะเดินอ้อมไปด้านหลังฮะเก๋า เพื่อจะสอนท่าทางการจับกีตาร์ที่ถูกต้องให้

 

“อ่ะ...จับแบบนี้ มือขวา ต้องอยู่ตรงนี้นะครับ อือ...ใช่แล้ว” ร่างสูงพูดเบาๆ เพราะใบหูของฮะเก๋าอยู่ห่างจากใบหน้าของเขาเพียงไม่กี่เซนติเมตร เมื่ออยู่ในท่าทางที่คล้ายกับการสวมกอดจากด้านหลังแบบนี้แล้วทำให้คิระอดไม่ได้ที่จะขยับร่างกายให้แนบชิดกับร่างเล็ก

 

“ใกล้ไปป่ะครับ” ฮะเก๋าถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการไม่พอใจอะไร เขารู้ว่าคิระไม่ใช่ผู้ชายฉวยโอกาสและการทำแบบนี้กับแฟนมันก็ไม่ใช่เรื่องผิดปกติ

 

“พี่อยากอยู่ใกล้กว่านี้อีก” คิระพูดพลางฝังสันจมูกลงที่ใบหน้าขาวใสของฮะเก๋าอย่างหมั่นเขี้ยวจนฮะเก๋าต้องกระแทกตัวไปด้านหลังอย่างหมั่นไส้ ใบหน้าขาวขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อยทั้งที่สีหน้ายังไร้อารมณ์เหมือนเดิม

 

“ทะลึ่งและ” ร่างเล็กพูดก่อนจะปรายตามองอีกฝ่ายนิ่งๆ คิระยิ้มจนดวงตาเรียวของเขากลายเป็นเส้นตรง เขามีความสุขมากจริงๆ ที่มีฮะเก๋าอยู่ข้างๆ แบบนี้ ทั้งที่ในใจก็ยังกลัวเหลือเกินว่าอีกไม่นาน...เจ้าของตัวจริงอาจมาทวงฮะเก๋าคืนไป 

 

เพ่ย!!ไทน์ร้องออกมาอย่างดีใจเมื่อเห็นเพื่อนรักของเขายอมโผล่หน้ามาที่มหาวิทยาลัยเสียที เกือบอาทิตย์แล้วที่เขาไม่เห็นหน้าเพ่ย ตั้งแต่ที่มีเรื่องกับรุ่นพี่คราวนั้น ชายหนุ่มผมบลอนด์ดูซูบซีดลงไปกว่าเดิม ขอบตาคล้ำแสดงให้เห็นว่าพักผ่อนน้อยมาก

 

เพ่ยหลิง...ฮะเก๋าพึมพำออกมาทันทีเมื่อเห็นเพ่ยหลิงเดินเข้ามาในห้องเรียน คิระหรี่ตามองชายหนุ่มที่ต่อยเขาจนฟันเกือบจะร่วงเมื่อหลายวันก่อน พร้อมกับลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่กับฮะเก๋า เรื่องอะไรเขาจะปล่อยให้เจ้านั่นมาทำเขาฝ่ายเดียว อย่างน้อยก็ต้องเอาคืนสักหมัด แต่ยังไม่ทันจะได้เดินไปไหนมือบางของฮะเก๋าก็ดึงข้อมือของเขาไว้ คิระมองหน้าร่างเล็กที่ตอนนี้ส่งสายตาวิงวอนมาทางเขาจนต้องกลับไปนั่งลงเหมือนเดิม

 

ฮะเก๋า ทำไมต้องปกป้องมันด้วย ดูที่มันทำกับเราสิคิระพูดอย่างหัวเสีย เขาไม่เข้าใจเลยว่าฮะเก๋าเห็นไอหนุ่มหน้าตี๋นั่นดีตรงไหน ทั้งป่าเถื่อนทั้งหื่นกาม หน้าตาก็ไม่ได้หล่อไปกว่าเขานักหรอก

 

ไม่รู้ ผม...เกลียดเขาไม่ได้ร่างเล็กพูดเสียงแผ่วเบาแต่ก็ทำให้คิระต้องถอนหายใจออกมา สิ่งที่ฮะเก๋าไม่รู้ เขารู้ดี ก็ร่างเล็กตรงหน้านี้หลงรักเพ่ยหลิงเข้าแล้วเต็มๆ ส่วนเพ่ยหลิงนั้น...เขาไม่รู้ว่าเจ้านั่นคิดอะไรอยู่ แต่ถ้าถึงขั้นมาต่อยเขาเพราะเขากอดฮะเก๋าล่ะก็...คงคิดอะไรอยู่บ้างเหมือนกันนั่นแหละ

 

งั้นมานี่ มากับพี่คิระพูดขึ้นก่อนจะดึงมือร่างเล็กให้ลุกตามเขาออกไปหน้าห้อง ตรงไปที่โต๊ะของโจวเพ่ยหลิงซึ่งกำลังคุยอะไรบางอย่างกับไทน์อยู่

 

เพ่ยหลิงคิระพูดขึ้นเมื่อพาฮะเก๋ามายืนหยุดอยู่หน้าโต๊ะตัวยาวที่เพ่ยนั่งอยู่แล้ว หนุ่มผมบลอนด์มองเขา ก่อนจะปรายตาไปมองร่างเล็กเพียงเสี้ยววินาที แล้วมาหยุดตรงข้อมือบางของฮะเก๋าที่ถูกรุ่นพี่จับไว้เสียแน่น

 

นายรักฮะเก๋ารึป่าวคำพูดของรุ่นพี่คิระทำเอาทั้งฮะเก๋าและเพ่ยหลิงต่างก็อ้าปากค้างไปด้วยกันทั้งคู่ หนุ่มผมบลอนด์มองหน้าคิระอย่างแปลกใจ ก่อนจะหันไปมองฮะเก๋าที่ตอนนี้เอาแต่ก้มมองเท้าตัวเอง รัก....งั้นเหรอ...เรื่องแบบนั้น ใครมันจะไปรู้กันเล่า!!

 

พี่...ไม่เคยล่วงเกินฮะเก๋า ไม่เคยทำอะไรนอกจากจูบ ที่สำคัญ...ฮะเก๋าไม่เคยพูดสักคำว่ารักพี่คิระพูดระหว่างที่บีบไหล่บางของฮะเก๋าไว้แน่นอย่างลืมตัว ถึงมันจะเจ็บปวดที่ต้องยกของรักของตัวเองให้คนอื่น...แต่จะให้เขาทนเห็นฮะเก๋าทรมานแบบนี้ต่อไปคงไม่ได้ ถึงตัวจะอยู่กับเขาแต่ไม่รู้เลยว่าหัวใจดวงน้อยของร่างเล็กนี้ลอยไปอยู่ที่ไหน เพ่ยหลิงยังคงจับจ้องใบหน้าของฮะเก๋า รอคอยว่าเมื่อไหร่จะเงยหน้าขึ้นมามองเขาเสียที รักไม่รักไม่รู้หรอก...เขารู้แต่ว่า...

 

ฮะเก๋า นายเป็นเมียชั้นไม่ใช่เหรอไง?” หนุ่มผมบลอนด์พูดขึ้นทำให้ร่างเล็กต้องเงยหน้าขึ้นมาจากพื้น ดวงตากลมโตสีนิลหวานหยาดเยิ้มสบกับดวงตาสีดำสนิทของเขาเข้าอย่างจัง ใบหน้าขาวใสของฮะเก๋าขึ้นสีระเรื่อทันที แต่ก็พยักหน้าเบาๆ มาให้เป็นคำตอบ

 

ถ้างั้น...ชั้นขอเมียชั้นคืนเพ่ยหลิงพูดก่อนจะลุกออกจากที่นั่ง โดยมีคิระส่งตัวฮะเก๋าไปให้โดยการผลักหลังเบาๆ ร่างเล็กเดินออกมาด้านหน้าเพราะถูกดันจนเกือบจะเดินชนหน้าอกเพ่ย ไม่ทันจะได้เงยหน้ามองหนุ่มน้อยร่างเล็กก็ถูกดึงตัวเข้าไปกอดไว้

 

นาย...เป็นของชั้นคนเดียวหนุ่มผมบลอนด์กระซิบเบาๆข้างหูคนตัวเล็กซึ่งกอดเขาตอบแทบจะทันที ฮะเก๋าซบหน้าลงกับอกอุ่นๆของเพ่ย...ใช้เสื้อของคนตรงหน้าเช็ดน้ำตา เพ่ยทำหน้าแหยงๆพร้อมกับส่ายหัวออกมาเบาๆแต่ก็ยอมให้ร่างเล็กทำตามใจชอบ

 

 

เพ่ยหลิง...ฮะเก๋ายิ้มออกมาอย่างเป็นสุขทั้งที่น้ำตายังคงไหลออกจากดวงตาหวานหยาดเยิ้มไม่หยุด เขาคิดว่า...จะไม่ได้กอดผู้ชายคนนี้อีกแล้ว ดีใจ...มากเหลือเกิน ถึงแม้อ้อมกอดของเพ่ยหลิงจะไม่ได้อบอุ่นอ่อนโยนเหมือนผู้ชายคนอื่น หน้าตาก็ไม่ได้หล่อเลิศเหมือนแฟนไทน์ แต่ไม่รู้ว่าทำไมหัวใจมันถึงเต้นอย่างร่าเริงเมื่อได้อยู่ในอ้อมอกของผู้ชายคนนี้

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1638220875-member.jpg

 

 

 

 

 

 

Writer's Talk

เค้าว่ากันว่า 

ผู้หญิงชอบคนเลว

คิดว่าฮะเก๋าคงเป็นเหมือนกันอ่ะ ;))

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น