facebook-icon

สวัสดีนักอ่านทุกคนค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกจึงอาจจะน้ำเยอะ มีฉากที่ไม่น่ามี หรืออื่นๆประการทั้งปวง ยังไงก็อ่านเพื่อความสนุกเนอะ อย่าคิดมาก 55

บททที่ 12 อดทนไม่ไหว 100%

ชื่อตอน : บททที่ 12 อดทนไม่ไหว 100%

คำค้น : ลอนดอน, ครูอนุบาล, นักธุรกิจหนุ่ม, ทาสแมว, จิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.5k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ค. 2559 16:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บททที่ 12 อดทนไม่ไหว 100%
แบบอักษร

ตัวหล่อนนุ่มนิ่มอย่างกับตุ๊กตา สัมผัสที่เขากอดเธอไว้ยังไม่จางหาย รสจูบจากริมฝีปากหวานเขายังรู้สึกถึงมันได้ โลเวลล์หลับตาพริมนอนอยู่ในอ่างจากุซซี่สุดหรู ชายหนุ่มค่อยๆยื่นมือทั้งสองข้างออกมาจินตนาการว่าหล่อนกำลังแช่อยู่ในอ่างน้ำด้วยกันกับเขาด้วย ร่างกายที่ทั้งเล็กและบอบบาง ผิวเนียนละเอียดขาวอมเหลืองนิดๆ ทรวงอกที่กำลังพอเหมาะพอเจาะ เรือนร่างที่เปล่าเปลือยกำลังซุกอยู่ในอ้อมอกเขา ให้ตาย! จินตนาการของเขาไม่เคยเลิศล้ำขนาดนี้มาก่อน

หัวใจของชายหนุ่มเต้นไม่เป็นส่ำเมื่อนึกถึงใบหน้าที่เขาเห็นยามที่ลืมตาตื่นขึ้นมา ดวงตากลมโตกำลังจ้องมองเขา ในแววตาของหล่อนสะท้อนภาพเงาของเขา แก้มนวลที่แดงระเรื่อเมื่อถูกเขาจุมพิต เขาอยากจะทำให้เธอเป็นของเขา! ... ตลอดไป

“ใจเย็นๆ ไม่ต้องรีบร้อนไอ้โลเวลล์ ค่อยๆเดินหมากไปทีละขั้น อย่าพลีพลามลงมือเด็ดขาด” เขาไม่อยากจะให้เธอมองว่าเขาเหมือนกับคุณลุงของเธอ เพราฉะนั้นเขาจะต้องได้หัวใจของเธอมาครอบครองก่อนที่จะได้ร่างกายอันแสนบริสุทธิ์นั่น

แต่กว่าจะถึงตอนนั้น! เขาจะทนไหวหรือ

เป็นเวลานานกว่าสองสัปดาห์แล้วที่เขายังไม่ได้ปลดปล่อยอารมณ์ดิบที่สะกดกลั้นไว้อยู่ภายใน มันช่างทรมานเหลือเกินเมื่อมีเหยื่ออันโอชะน่าเคี้ยวแต่กับเคี้ยวไม่ได้ชายหนุ่มสถบคำหยาบคาย

“มาหาฉันที่เพ้นท์เฮ้าส์ที!” โลเวลล์คว้าโทรศัพท์ที่วางอยู่ในห้องน้ำโทรเรียกหญิงบริการให้มาช่วยปลดปล่อยอารมณ์ขอเขาชนิดจานด่วน หญิงในสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงระริกระรี้แล้วบอกว่าเธอจะรีบไป โลเวลล์กดวางสายแล้วลุกขึ้นจากอ่างทั้งทีตัวตนของเขาตื่นเต็มที่ ชายหนุ่มส่ายหน้าพลางช่วยบรรเทาอาการให้ทุเลาลง

 

เธอจะต้องทำอะไรซักอย่างเพื่อตอบแทนที่เขาอุตส่าห์ช่วยด้วยดูแลเธอยามที่เธอเป็นไข้ ถึงแม้เขาจะบอกว่าให้เธอค่อยตอบแทนตอนที่เขาต้องการความช่วยเหลือ แต่ลึกๆแล้วเธอก็รู้ว่ามันเป็นแค่คำพูดที่เขาพูดออกมาเพื่อให้เธอไม่ต้องคิดมากเท่านั้น

“ฉันจะตอบแทนอะไรเขาดีล่ะเจ้ากิซโม่” หล่อนพูดกับเจ้าแมวเหมียวที่กำลังก้มหน้าก้มตากินอาหารในชามของมัน

“เหมี้ยว!” เจ้ากิซโม่ตวัดลิ้นเลียรอบปากแล้วส่งเสียงตอบเธอ

“แกว่าฉันควรจะซื้อของอะไรให้เขาหรือว่าจะทำอะไรให้เขาดีล่ะ” บางทีเธออาจจะซื้อเสื้อผ้าซักสองสามชุดหรือนาฬิกาดีๆให้เขาซักเรือน แต่เสื้อผ้าที่เขามีนั้นอยู่ก็เยอะจนแทบเลือกใส่ไม่หวาดไม่ไหวแถมแต่ละตัวก็แพงๆจนเธอไม่กล้าหยิบมันออกมาจากตู้ นาฬิกาของเขาก็เช่นกัน แต่ถึงจะมีเยอะ... เธอก็เห็นว่าเขาใส่อยู่แค่เรือนเดียวเท่านั้น

“เหมี้ยว เหมี้ยว เหมี้ยว” เจ้ากิซโม่ส่งเสียงร้องพลางเดินวนรอบชามอาหารของมัน

“เป็นอะไร แกไม่อิ่มเหรอหรือว่าอยากกินอีก”

“เหมี้ยว หง่าว...” เจ้าแมวเหมี้ยวอ้าปากหาวแล้วสะบัดก้นเดินจากไป ทิ้งให้หญิงสาวนั่งงงว่าตกลงมันเป็นอะไรกันแน่ เธอเก็บชามอาหารของมันเข้าที่เดิมก่อนจะเดินไปนั่งบนโซฟาแล้วหยิบสมาทโฟนของเธอขึ้นมาเล่น

ติ๊ง!

เสียงข้อความดังขึ้นพร้อมกับการแจ้งเตือนของแอพพลิเคชั่นชื่อดัง พัณณิตากดเปิดอ่านข้อความทันที คุณครูเมย์เพื่อนร่วมงานของเธอส่งรูปภาพอาหารหน้าตาสีสันหน้าทานมาให้เธอหลายรูปพร้อมกับแนบข้อความมาว่า คิดถึงอาหารไทยแล้วหรือยังจ๊ะ หญิงสาวหัวเราะแล้วพิมพ์ข้อความกดส่งกลับไป

จริงด้วยสินะ เธอทำอาหารไทยแปลกๆที่เขายังไม่เคยกินเป็นการตอบแทนก็ได้นี่!สมองของหญิงสาวผุดไอเดียเลิศล้ำออกมา ต้องขอบคุณคุณครูเมย์จริงๆที่ทำให้เธอคิดวิธีนี้ออก หญิงสาวกดล็อคหน้าจอโทรศัพท์แล้วเดินเข้าไปในครัวพัณณิตาหยิบวัตถุดิบหลายชนิดออกมาจากตู้เย็น ทั้งกุ้ง ปลาหมึก หมู ข้าวโพด มะเขือเทศ ไข่ไก่ แล้วยืนเสิร์ชหาเมนูที่จะทำแล้วเริ่มลงมือล้างและหั่นวัตถุดิบ

 

กริ๊ง!

เสียงโทรศัพท์เครื่องบางของโลเวลล์ดังขึ้นขณะที่เขากำลังตรวจเช็คราคาหุ้นของบริษัทคู่แข่ง ชายหนุ่มควานมือไปหาโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วกดรับ

(hi! คุณโลเวลล์ แองจี้เองนะคะ ตอนนี้แองจี้กำลังรอคุณอยู่ที่ชั้นที่ 80 น่ะค่ะ พวกการ์ดเขาไม่ให้แองจี้ขึ้นไป) เสียงแหลมสูงของหญิงสาวดังลอดออกมาจากโทรศัพท์ตึกดิมีเทอร์ของโลเวลล์นั้นตั้งแต่ชั้นที่ 80 ขึ้นไปหากไม่ได้รับอนุญาตจากเขาใครก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะขึ้นไปทั้งนั้น

“คุณรอผมที่นั่นแหละ เดี๋ยวผมจะลงไป” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วลงลิฟต์ไปที่ชั้นที่แปดสิบใช้เวลาเพียงแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ร่างอวบอิ่มในชุดสายเดี่ยวโปร่งบางก็ถลาเข้ามากอดซุกอกเขาทันที

“คุณโลเวลล์!” หล่อนออดอ้อนพลางเบียดชิดจนหน้าอกของหล่อนนูนขึ้นมาล่อตาล่อใจชายหนุ่ม สายตานับสิบๆคู่ที่กำลังทำงานอยู่ที่ชั้นนั้นต่างจ้องมองกันเป็นจุดเดียว

“ขะ... ขอประทานโทษด้วยนะครับคุณโลเวลล์ ผมไม่รู้ว่าเธอเป็นแขกของคุณเลยทำการเสียมารยาทไป” การ์ดที่คอยยื่นเฝ้าลิฟต์โค้งตัวขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่

“ไม่ต้องขอโทษ! นายทำหน้าที่ดีแล้ว” โลเวลล์โอบเอวแม่สาวเดินกลับเข้าไปในลิฟต์ ทันทีที่ประตูปิดลงชายหนุ่มก็กระชากหล่อนมาบดจูบอย่างรุนแรงและดุดันจนหญิงสาวถึงกับหอบฮัก

“วันนี้ทำไมคุณร้อนแรงจังคะ” หล่อนหัวเราะ มือเรียวขาวลูบไล้คางที่มีหนวดเคราขึ้นประปรายแล้วเลื่อนนิ้วมาเกี่ยวปลดเนคไทเขา

“ไม่ต้องพูดมาก วันนี้คุณแค่ทำหน้าที่รองรับอารมณ์ของผมให้ดีก็พอแล้ว” โลเวลล์ดันตัวหล่อนให้ติดชิดกับผนังลิฟต์แล้วขบกัดลำคอขาวผ่อง หญิงสาวร้องคลางอย่าหน้าไม่อาย มืออีกข้างของเธอช่วยเขาถอดเสื้อนอกออกตามด้วยปลดกระดุมเสื้อเชิ้ต

“อื้อ!” เขาฉีกกระชากเสื้อสายเดี่ยวของเธอไปให้พ้นทาง ทรวงอกอวบใหญ่ไร้บราเซียดีดเด้งออกมาอวดสายตา โลเวลล์ก้มลงไปดูดกินอย่างหื่นกระหาย “อ๊า! คุณ... โลเวลล์ แองจี้เสียว อื้อ”

“ร้องออกมาดังๆ ผมชอบ” เขาเงยหน้าขึ้นมาบอก หล่อนแอ่นอกให้เขา

ติ๊ง!

เสียงกริ่งดังขึ้นเมื่อลิฟต์เคลื่อนตัวมาจนถึงชั้นบนสุด ประตูลิฟต์ค่อยๆเลื่อนเปิดออกแต่ชายหนุ่มก็ไม่สนใจยังคงจูบนัวเนียกันกับแม่สาวเซ็กซี่อย่างร้อนแรงไม่ยอมปล่อย พัณณิตาที่กำลังทำอาหารอยู่ในครัวได้ยินเสียงก็ตะโกนถามเพราะหล่อนกำลังง่วนอยู่กับการผัดอาหารในเตา หญิงสาวตักข้าวสวยร้อนๆที่เพิ่งหุงแล้วนำอาหารที่เพิ่งผัดเสร็จเทใส่จาน

“ลืมของเอาไว้ข้างบนเหรอคะ? หล่อนถือถาดใส่อาหารเดินออกมา แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อเธอไม่เห็นเงาร่างของใครเลยแม้แต่คนเดียว “คุณโลเวลล์?

พัณณิตานำชุดเครื่องจานชามออกมาจัดเรียงบนโต๊ะอย่างสวยงาม อาหารไทยสีสันหน้าตาหน้าทานส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วน้ำลาย เธอเดินกลับเข้าไปในครัวเพื่อยกเหยื่อกน้ำและแก้วน้ำออกมาแต่หางตาของเธอพลันเหลือบไปเห็นชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังนัวเนียกันอยู่ในลิฟต์

“คุณโลเวลล์คะ... อื้อ” ผู้หญิงคนนั้นส่งเสียงร้องน่าอายออกมาจนเธอได้ยิน

เพล้ง!

พัณณิตาตะลึงกับสิ่งที่ได้เห็น มือที่ถือเหยือกน้ำอยู่นั้นพลันอ่อนแรงจนเหยือกร่วงลงไปกับพื้นแตกกระจาย หญิงสาวตัวค้างแข็งจ้องมองชายหญิงที่อยู่ในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย โดยเฉพาะฝ่ายหญิงที่เปลือยท่อนบนให้ผู้ชายคนนั้นโลมเลียอย่างตะกละตะกลาม เสียงของหล่นแตกทำให้การกระทำของทั้งสองหยุดชะงัก โลเวลล์ค่อยๆเบือนหน้าหันมามองก็ต้องตกใจเมื่อเห็นพัณณิตากำลังเบิกตาโตมองมาทางเขาด้วยสีหน้าขยะแขยงปนรังเกียจ

ฉิบหายแล้ว!

โลเวลล์เด้งตัวออกจากอกหญิงบริการอย่างรวดเร็วแล้วจัดเสื้อผ้าของตนให้เข้าที่เข้าทาง เดินไปหาหญิงสาวที่ยังยืนแข็งค้างไม่ขยับไปไหนตัวของเธอสั่นเล็กน้อย

“เออ... คือ... ” เขาพยายามจะพูดอธิบาย แต่ทุกคำพูดก็ต้องถูกกลืนลงคอไปเมื่อเขาสังเกตได้ว่าแววตาของเธอได้เปลี่ยนไป

“คุณโลเวลล์คะ แองจี้ว่าเราไปทำต่อกันที่ห้องเถอะนะคะ” สาวเซ็กซี่เดินโถงๆออกมาอย่างหน้าไม่อายแล้วเกาะเกี่ยวแขนแข็งแรงของเขาไว้ หล่อนกวาดสายตาไล้มองพัณณิตาตั้งแต่หัวจรดเท้าพลางยิ้มมุมปากอย่างเหยียดหยาม

“...” บรรยาการทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ อารมณ์ที่พลุ้งพล่านอยู่ดับมอดลงทันทีเมื่อเขาได้เห็นสีหน้าของเธอ โลเวลล์ดึงแขนที่ถูกเกาะเกี่ยวออก

“วันนี้พอแค่นี้ คุณกลับไปก่อนเถอะครับแล้วผมจะส่งเช็คให้คุณตามไปทีหลัง” ชายหนุ่มหันมาพูดกับแม่สาวบริการ

“อะไรกันล่ะคะ” หล่อนขึ้นเสียงดัง ชักสีหน้าใส่ตัวต้นเหตุที่ทำให้เธอไม่ได้ร่วมรักกับชายหนุ่มทันที

“ผมบอกให้กลับไป... เดี๋ยวนี้!” โลเวลล์ตวาดลั่น

“ค่ะ ค่ะ แองจี้กลับก็ได้ แต่ฉันขอเสื้อตัวนี้ของคุณนะคะเพราะเสื้อของฉันถูกคุณฉีกซะขาดวิ่นไปหมดแล้ว” หล่อนก้มตัวลงเก็บเสื้อนอกของโลเวลล์ขึ้นมาสวม ก่อนไปยังไม่ลืมฉวยโอกาสหอมแก้มสากของชายหนุ่มทีนึงก่อนจะเดินออกไป

“คะ... คือ คุณ... มาได้จังหวะพอดีเลยนะคะ... ฉันทำอาหารไว้ตอบแทนคุณ... เออ... เชิญทานค่ะ” เธอพูดตะกุกตะกักแล้วผ่ายมือไปยังโต๊ะอาหาร โลเวลล์ทำท่าจะจับมือเธอพาไปนั่งด้วยกันแต่หล่อนก็ชักมือหนีอย่างอัตโนมัติ

 

“ชะ... เชิญค่ะ” พัณณิตาซ่อนมือเอาไว้ข้างหลัง โลเวลล์ถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อยแล้วเดินไปที่โต๊ะอาหาร กลิ่นหอมฉุนและสีสันของอาหารถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาจะต้องลงมือทานอย่างไม่รีรอแน่ แต่ ณ ตอนนี้มันไม่ใช่ เขาไม่กล้าที่จะแตะแม้กระทั่งช้อนส้อมเลยด้วยซ้ำ 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

ความคิดเห็น