ขอบคุณทุกคอมเม้น ทุกกำลังใจจ้า อยากให้รู้ว่า ทุกเม้นมีความหมายทำให้คนเขียนมีกำลังใจเขียนนะคะ

ชื่อตอน : S15 พี่มารับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 34.9k

ความคิดเห็น : 53

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ย. 2560 16:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
S15 พี่มารับ
แบบอักษร

เอ่อ แจ้งตอนคลาดเคลื่อนอ่านจบอย่าอวยพรไรท์นะคะ 555 มันเคลื่อนจริงๆ เลยเบิ้ลให้2ตอนเลย อะเคร๊ ^*^ จุบุ

S15

“พี่พีผมเตรียมชุดให้แล้ว  วันนี้ผมกลับไว น่าจะทันมือเย็นนะครับ”

“อืมกลับดีๆล่ะ  แล้วก็ นึกที่เที่ยวได้แล้วใช่มั้ย  จะไปวันอังคารนี้นะ  รู้ใช่มั้ย  เพราะจะไปจัดวันเกิดแม่ไอ้ผาที่นั่นเลย”

“ครับรู้”  ขนุนตอบพร้อมยิ้มให้

“เอ๋…ไปเที่ยวที่ไหนกันหรอฮะ?พี่พี  กันไปด้วยได้มั้ยฮะ^_^”

“อย่ายุ่ง..! ไม่ใช่เรื่อง  กินเสร็จแล้วก็กลับไปได้และ  เช็คที่หัวเตียง”

พีตวัดสายตามองร่างเล็กที่ที่นั่งข้างๆเขา  คนร่างเล็กนี้ คือคู่ขาคนล่าสุดของพี  กันเป็นคนที่มองแล้วให้ความรู้สึกคล้าย และ ใกล้เคียงกับขนุนมากๆ  ทั้งส่วนสูง  สีผิว  หรือแม้แต่เสียง  ติดอย่างเดียวที่หน้าตาและนิสัย  หน้าตากันออกตี๋นิดๆน่ารักน่าถนุถนอมสุดๆ  แต่ดูเหมือนคนร่างสูงที่นั่งข้างๆ จะไม่ถนอมซักเท่าไหร่เพราะรอยแดงๆที่โผล่พ้นเสื้อผ้ามานั่น เป็นจ้ำๆนับไม่ถ้วนเลยทีเดียว

“ก็แหม…กันก็แค่อยากจะไปสนุกด้วย  ทีพ่อบ้านพี่พียังไปได้เลย”

ร่างเล็กยังคงอ้อล้อต่อ  โดยไม่ได้สนใจคำตวาดดุดุ  จากพีเมื่อกี้นี้เลย

“กัน!!!ถ้านายยังพูดมากแบบนี้ ที่นัดกันคืนนี้จะถือว่ายกเลิก”

“….”

ร่างเล็กได้แต่ทำหน้าบูดและหันหน้าหนี  คิดว่าพีจะต้องง้อแน่ๆ  เพราะกันคิดว่าพีต้องสนใจเขามากกว่าคนอื่นๆแน่นอน  จากประวัติที่ผ่านมาของพี  คือคืนเดียวจบ  แต่นี่เป็นครั้งที่3แล้ว  ที่พีเรียกตนมา  ทำให้กันรู้สึกว่า  ตัวเองอยู่เหนือกว่าคู่นอนคนอื่นๆ  ไม่ใช่แค่พีแต่ผาและฟาสก็เคยไปกับเขาอยู่2-3 ครั้งเหมือนกัน  แล้วแบบนี้จะไม่ให้เขาคิดเข้าข้างตัวเองได้ยังไง

“…กัน…”    

 นั่นไงเห็นมั้ย  ยังไงก็ต้องง้อ  กันยกยิ้มในใจ

“อีกอย่างที่นายต้องรู้ไวนะ  ขนุนไม่ใช่พ่อบ้าน  ขนุนเป็นน้องฉัน  และก็ถ้าภายใน3นาทีนี้  ฉันยังเห็นนายนั่งอยู่ตรงนี้  ต่อไปนี้อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก!”

พีพูดออกมาเย็นๆเนิบๆ  และลงท้ายด้วยการตวาดเสียงแข็ง  จนกันสะดุ้ง และรีบลุกออกจากที่นั่งทันที

“งะ…งั้นกันกลับก่อนนะฮะ  เจอกันครับพี่พี”

กันรีบวิ่งเข้าห้องไปแต่งตัวทันทีที่กล่าวลาจบ

“อุหว๊า…พี่พีนี่  จะดุไปไหนครับ  เขากลัวแล้ว…ระวังจะถูกเกลียดนะครับ”

“ก็ไม่เคยขอให้ใครมาชอบนี่  มาชอบกันเองแท้ๆ  อยากจะเกลียดก็เกลียดไปสิ”

ตั้งแต่เป็นพี่น้องกัน  ขนุนเริ่มกล้าพูดจาหยอกล้อกับพีมากยิ่งขึ้น  ซึ่งพีก็ไม่ได้ว่าอะไร  บางทีเหมือนจะชอบด้วยซ้ำ

“หึหึ  ครับๆหล่อจริง  พี่ใครเนี่ย  แต่ว่าเรื่องนี้ก็คงจะจริงล่ะมั้ง  ถ้าเป็นผมถึงพี่ไม่ขอผมก็คงชอบเหมือนกัน 555++  คนอะไรหล่อเกิ๊น  ผมไปนะครับ ^_^”

พูดจบขนุนก็เดินออกจากห้องไปทันที  โดยหารู้ไม่ว่า  คำพูดที่ฟังดูเหมือนพูดเล่นๆนั่น  ทำให้ใครบางคนที่ฟัง  ใจเต้นผิดจังหวะไปวูบนึงเลยทีเดียว

“….เป็นไรวะ!?”  

พีลูบหน้าอกตัวเองเบาๆพร้อมพึมพำอะไรบางอย่าง

.

“เป็นไรขนุนช่วงนี้หน้าตาอิ่มเอมนะ  มีอะไรดีดีเล่าให้เราฟังบ้างดิ”

“หืม….อะไรอ่ะแป้งหน้าตาเรามันเป็นยังไงอ่อ”

“ก็แบบ…มีออร่าความสุขไรงี้อ่ะ”

“จริงอ่ะ  ขนาดนั้นเลย”

“เออ  สรุปมีอะไรเล่ามา”

“แฮะๆ  ก็นิดหน่อย  คือ…เจ้านายกับเพื่อนเจ้านายที่ทำงานใหม่เราน่ะ  เขาใจดีอ่ะดิ  ใจดีถึงกับให้เราเป็นน้องชายเลย”

“หือ  เขาคิดอะไรรึป่าว  ไว้ใจได้เหรอ  โดนหลอกหรือเปล่าขนุน หน้าแบบแกมีแต่คนจะเอาไปทำเมียเหอะ  น้องอะไรนั่นบังหน้าชัดๆอ่ะดิ”

“เห้ย  คือมันไม่น่าใช่ว่ะ  คืองี้เรายังไม่ได้บอกใช่ป่ะ  ว่าเราไปทำงานที่นั่น  ด้วยหน้าตาแบบนี้”

ขนุนหันโทรศัพท์ไปให้แป้งดู  หน้าตาตอนที่เขาแต่งหน้าเป็นไอ้เชยหน้าเห่ย

“เฮ้ย….!! จริงดิ  เพิ่งเห็นเลยนะเนี่ย  เนียนว่ะทำไงวะ”

“ก็ลองๆทำไปดู  พอเสร็จก็เลยมีความคิดดีๆ  ไปทำทั้งหน้าแบบนี้เลย  จะได้ไม่ค่อยโดนเล็งไงดีป่ะ”

“เออดี  ทำไมไม่คิดได้ตั้งนานวะ”

“แหะๆ^^”  

ขนุนก็ไม่รู้เหมือนกันทำไมเพิ่งคิดได้

“เออ  วันนี้บิวก็จะไปส่งนี่  ใช่ป่ะ”

“อืม  ป้ายรถเมล์เหมือนเดิมน่ะ”

“ไอ้นี่ก็พยายามจริงๆ  แกไม่เล่นด้วย  ก็ยังเทียวรับ เทียวส่ง  ไม่หยุด  อ่ะ...มาแล้วนั้นไง  แต่พี่ฉันก็ยังไม่มาเลยว่ะ”

”เดี๋ยวเรานั่งรอเป็นเพื่อนก่อน  ค่อยไป”

ขนุนพูดไป  บิวก็กำลังเดินมาที่โต๊ะ  แต่ยังไม่ทันถึง  ก็มีเบนซ์สีบรอนคุ้นตา มาจอดเทียบฟุตบาทข้างๆขนุนซะก่อน

ปริ้น`~ ๆๆ  เสียงแตรทำให้ขนุนต้องหันไปมอง  ก่อนจะเบิกตากว้าง  เมื่อเห็นกระจกลดลง

“ขนุน  หึหึ  บังเอิญเจอพอดีเลย”

“พี่ฟาสสสส!!! มาได้ไงครับ”

“พอดีพี่มารับน้องสาวน่ะ เห็นเราเรียนอยู่ที่นี่ เลยลองขับมาหน้าคณะดูไม่คิดว่าจะหาตัวเจอง่ายขนาดนี้  หึหึ”

“เหรอครับ  บังเอิญจริงๆ”

“แล้วเลิกยัง  พี่ไปส่ง จะแวะไปหาไอ้พีพอดี”

“เลิกแล้วครับ  แต่นั่งรอเป็นเพื่อนเพื่อนอยู่น่ะครับ”

“งั้นเหรอ  งั้นพี่รอแล้วกัน  จะได้กลับพร้อมกัน”

“เกรงใจครับ  น้องสาวพี่ไม่รอแย่หรอ  พี่กลับก่อนก็ได้  ผมกลับเองได้ครับ

“ไม่จ้า  ไม่ต้องเกรงใจ  เราไม่รีบ  ตามสบายเลย ^_^”

เสียงเจื้อยแจ้วดังมาอีกฝั่งของที่นั่งในรถคันหรู  ขนุนเลยก้มมอง  เป็นเด็กสาวหน้าตาน่ารัก  ผมยาวสีน้ำตาลตัดหน้าม้า  ทำให้เธอยิ่งดูน่ารักเข้าไปอีก  ระหว่างที่กำลังเชยชมความน่ารักอยู่  ขนุนก็ต้องตกใจเกือบตกเก้าอี้  เมื่อมีแขนหนาพาดคอมาพร้อมการประชิดตัว

“ขนุนนนนน  กลับยัง...”

บิวที่เดินมาเห็นบทสนทนาของผู้ชายในรถกับขนุนช่วงท้ายพอดีก็ไม่ได้สนใจอะไรมากเพราะมัวแต่จดจ่ออยู่กับร่างเล็กในอ้อมแขนนี่

“…!!!?”

ร่างสูงในรถคิ้วกระตุกและมองด้วยความสนใจ  มึงเป็นใคร  นี่คือคำถามแรกที่ผุดขึ้นมาในสมองของฟาส

“สงสัยใช่มั้ย  ว่ามันเป็นใคร  หึหึ”

“รู้จักเหรอ...”

ฟาสหันมาถามน้องสาวทันที่ เพราะอยู่ๆน้องสาวเขาก็พูดขึ้นมาเหมือนกับรู้จัก

“รู้สิคะ  หมอนั่นชื่อบิว  เดือนบริหาร  กำลังตามจีบขนุนอยู่  อ่อ ตอนที่พี่บอกว่าจะมารับคนที่ตึกนี้  ตอนแรกฟิวก็นึกว่าใคร  ที่แท้ขนุนนี่เอง ถ้าบอกน้องแต่แรก น้องจะไม่บ่นซักคำ

อ่ะ กลับเข้าเรื่องบิวก่อน พี่รู้ป่าวว่าบิวมันตามขนุนมาตั้งนานแล้ว  แต่ขนุนไม่เล่นด้วย  ขอให้บิวเป็นแค่เพื่อนพอ  บิวมันก็เลยได้แต่…เนี่ย…อย่างที่เห็น ตอดเล็ก ตอดน้อย ตื้อขนุนไปเรื่อย  รู้ป่ะขนุนไม่รู้ตัวอ่ะ  ว่าบิวมันยังตามจีบอยู่  คิดว่าบิวมันยอมเป็นแค่เพื่อนแล้ว  หึหึ  น่ารักอ่ะ ใสซื่อ  น่าจับมาฟัด เห็นแล้วอยากจับกดดู >.</// ซักที”

“หือ!!~ เฮ้ย!…เดี๋ยวๆทำไมน้องรู้ละเอียดขนาดนั้นฟิว  แล้วเป็นผู้หญิงพูดอะไรจับกงจับกด....-*-”

ฟาสหันมาถามน้องสาว  ที่รู้ลึกรู้จริง  รู้ละเอียดจนน่ากลัว

“หรือพี่เห็นแล้วไม่อยาก......”

“.........” ฟาสไม่ตอบเพราะก็คิดเหมือนกัน =_=;

“หึหึ  ไม่มี ‘เคะ’ คนไหนรอดสายตาเหยี่ยวสาวคนนี้ไปได้หรอกพี่ชาย  อย่างขนุน  จัดอยู่ในอันดับต้นๆของบอร์ดเลยนะ จะบอกให้  หนุ่มนี่เล็งกันเป็นแถวเชียวล่ะ  แต่เจ้าตัวดันไม่รู้ตัวอะไรเลยนี่สิ  เคยมีโดนตามสามคนติดด้วยนะ  แต่เจ้าตัวดัน บื้อ เอ้ย! ซื่อ เกินไป  คิดว่าพวกนั้นแค่แกล้งเล่น  พวกนั้นจีบกันนานๆ  เข้าก็ท้อและถอยกันไปเอง  แต่ตอนนี้ก็ใช่ว่าจะไม่มีนะ  แต่บิวมันกันออกไปหมดเลย  มีมันนี่ล่ะ  ที่เข้าใกล้ขนุนที่สุดในตอนนี้”

“…..ฟิว.... =_=; บางที  พี่ว่าน้องก็รู้ลึกไปนะ =_=; มีอะไรที่พี่ควรรู้ เกี่ยวกับน้องอีกมั้ย  นอกจากตามติดชีวิตขนุนขนาดนี้น่ะ”

“หึหึ  จะให้ดูอะไรดีดี”  

 ฟิวหันไปหยิบกล้องถ่ายรูปที่เบาะหลังแล้วเปิดๆให้ฟาสดู

“เฮ้ย!!!….=_=”

ฟาสมองรูปในกล้องแล้วก็ต้องตกใจเบาๆให้น้องสาว  ผู้มีอะไรให้เขาตกใจตลอด   รูปที่เห็น คือภาพขนุนในอิริยาบถต่างๆ เดิน นั่ง นอนหลับในห้องสมุด กินข้าว มีคุยกับผู้ชายด้วย! เยอะมาก ฟาสเปลี่ยนไปเรื่อยๆ  จนเป็นรูปเด็กน่ารักๆคนอื่น  แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ  ย้อนกลับไปดูรูปขนุนต่ออีกครั้ง

“พอๆ ค่อยไปดูที่บ้าน มีอีกเยอะ  หึหึ  ตอนนี้ดูตัวจริงก่อนจะเสร็จบิวมันแล้ว”

พึ่บ!!  ฟาสรีบหันไปมองทันที  เพราะขนุนกำลังพยายาม แกะ แงะ งัด มือบิวอยู่  แต่ก็ไม่ได้จริงจังนัก  เหมือนมันเป็นเรื่องปกติของทั้งสองคน

“หึหึ  ช้าอด  ลีลาอด  อืดอาดอด  สุภาพบุรุษอด  ทำตัวเป็นผู้ใหญ่เกินไปอด  ใจกว้างอด  อยากได้ต้องรีบคว้าไม่งั้นอด หึหึ”

ฟิวขยับมาพูดเป่าหูพี่ชายเบาๆ  ให้ลงมือ  อย่าเอาแต่มอง

“หึหึ  ไม่ต้องมายุ  พี่ไม่เคยพลาด ถ้านั่นคือเป้าหมาย”

ฟาสพูดจบก็รีบลงจากรถทันที  โดยมีน้องสาวที่แสนน่ารัก  กำลังทำท่ากระทุ้งศอกอยู่ในรถรัวๆ

“เยส เยส เยส ในที่สุด พี่ชายก็เห็นแสงสว่างในรั้วมหาลัยแห่งนี้ของหนูสักที”

หลังจากที่ พยายามหลอกล่อฟาส ให้เข้ามารับตัวเองอยู่หลายครั้ง เจ้าตัวก็มักจะรีบกลับอยู่เสมอ  ไม่ทันได้แนะนำอัญมณีที่ควรค่าซะที  มีตัวเลือกให้3คน  แต่สองคนที่เคยเจอ  กลับเป็นได้แค่ของเล่นข้ามคืน  จนถึงเม็ดสุดท้ายที่เล็งไว้  นี่เธอไม่ต้องพยายามพามาเลย  แต่เจ้าตัวกลับขอมาเอง  ตอนแรกก็ไม่รู้ว่าใคร  เลยนั่งบ่นไม่หยุดมาตลอดทาง  แต่พอเห็นหน้าว่าเป็น ขนุน เท่านั้นแหละ  นี่มัน....เป้าหมายของเรานี่!!! OMG บังเอิญเกินไปแล้ว @>_<@ !!อ่ะ  เกาะติดสถานการณ์ต่อก่อนดีกว่า  กล้องพร้อม!!  คนพร้อม!!  เริ่มค่ะ!!!  ฟิวรัวชัตเตอร์ แทบทุกการกระทำของสามคนนั้น

“ขนุน  พี่นั่งด้วยนะ”

“อ่ะครับ  บิวปล่อยได้แล้วอึดอัด”

ขนุนตอบฟาสเสร็จ  ก็หันไปบ่นบิวต่อ  ซึ่งบิวก็ทำแค่มึน และส่งยิ้มกลับมา ยิ้มที่มัดใจสาวๆหลายคน  แต่ไม่เคยมัดใจคนตรงหน้าได้เลย

พึ่บ!!!! สิ่งที่ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นก็เกิดขึ้น  เมื่อฟาสจับแขนบิว ที่พาดคอขนุนอยู่ ดึงออกเร็วและแรง จนคนที่ถูกจับเผลอร้องออกมาเบาๆ

“โอ๊ะ!!!”

“โทษที  แต่น้องฉันไม่ชอบ  ก็ได้ยินแล้วนี่  ว่าขนุนอึดอัด”

ฟาสหันไปตอบหน้าตาย  เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อกี้นี้  เพราะขนุนเองก็ไม่ทันเห็นด้วยซ้ำ

พึ่บ`~

“อ่ะ!!”

ขนุนร้องตกใจเบาๆ ที่อยู่ตัวเองถูกดึงขึ้นลอยและขยับไปนั่งเก้าอี้อีกตัวแทน และแน่นอนว่าฟาสลงนั่งข้างๆทันที

“ทำอะไรครับพี่ฟาส”

“^_^ พี่เห็นเก้าอี้มันเลอะน่ะ  เลยจับเปลี่ยตัวดีกว่า  ว่าแต่ เพื่อนชื่ออะไรล่ะ ไม่แนะนำพี่หรอ”

ฟาสตอบแบบไม่ใส่ใจ และชวนเปลี่ยนเรื่องทันที  ขนุนที่เพิ่งนึกได้ก็หันมาขอโทษฟาสทันที

“แหะๆ ลืมน่ะครับ”

ฟาสมองและยิ้มออกมาบางๆ ด้วยความเอ็นดูพร้อมทั้งลูบหัวตัวเล็กเบาๆด้วยความอ่อนโยน โดยไม่สนสายตา3คู่ที่มองอยู่

“^_^ หึหึ  ตลอดล่ะ  เราน่ะ”

“อะ…นี่แป้งครับ  เพื่อนที่เรียนด้วยกัน  ส่วนนี่บิวเพื่อนต่างคณะครับ  ทุกคนนี่พี่ฟาสเป็น...เป็นเพื่อนเจ้า…”

“เป็นพี่ชายครับ”  

ยังไม่ทันที่ขนุนจะตอบจบ  ฟาสก็แย่งตอบทันทีที่รู้ว่าขนุนจะพูดอะไร

“….จะดีหรอครับ”

“ต่อไปตอบแบบนี้ ถ้าไม่ตอบแบบนี้พี่จะ…(ซุบซิบ)...หึหึ เข้าใจมั้ย”

หาสพูดแล้วเว้นไปกระซิบที่หูขนุนเบาๆ  เรียกสายตาขวางๆของบิวให้มองอย่างเคืองๆ

“ครับ!!!!///”

ขนุนฟังก็รีบตอบรับทันที  ก็ฟาสบอกว่าถ้าไม่บอกแบบนี้  จะบอกพีว่าขนุนเมคอัพ  แต่นั่นไม่เท่าไหร่ถ้าเทียบกับลมหายใจที่เป่าหูในระยะประชิด  ขนาดที่สามารถทำให้ขนุนขนลุกไปทั้งตัวได้

“สวัสดีค่ะพี่ฟาส”  แป้งยกมือไหว้พร้อมสวัสดีเพราะดูก็รู้แล้วว่าฟาสอายุมากกว่าพอสมควร

“สวัสดี………ครับ”  บิวยกมือไหว้แบบขอไปทีแสดงให้รู้ว่ากูไม่เป็นมิตร

“ขนุนมีพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ และที่สำคัญ หล่อมากกกกไปนะ หึหึ ใกล้ชิดกันสุดๆด้วย เล่ามา”

แป้งสะกิดแขนถามขนุนล้อๆ เธอพอจะมองออกว่าร่างสูง สุดหล่อ แต่งตัวดูดี ขับรถสุดหรู นี่ต้องมีแอบคิดอะไรกับขนุนมากกว่าน้องแน่ๆ ก็นะ คนเข้าหาเพื่อนเธอนี่มีมาหลายหลายรูปแบบซะเหลือเกิน=_=;

“ก็ที่เล่าให้ฟังก่อนหน้านี้ไง เรื่องนั่นน่ะแหละ”

“เรื่องอะไรหรอขนุนบิวรู้ได้มั้ย”

“…ไม่ได้..บิวเรื่องนี้เป็นความลับ…ของเรากับแป้งแหะๆ”

“หูยยยย  ขี้งกอ่ะ -3-.”

บิวทำหน้าบูดและสะบัดหนี  เรียกรอยยิ้มเล็กๆจากขนุนได้ทีเดียว  กับไอ้ท่าสะบัดไม่สมกับหน้านั่น

“อะ…อ๋ออออออ  เรื่องนั้นอ่ะนะ  พี่คนนี้ด้วยหรอ หือ แกนี่มาเหนือความคาดหมายตลอดเลยนะ  คาราวะจริงๆ  สำหรับฟีโรโมนของแก”

แป้งที่นั่งนึกก็ร้องอ๋อ ออกมาทันทีที่นึกได้

“คาราวะทำไมอ่ะ  ฟีโรโมเราทำไม?”

“เอ่อ  ช่างเหอะ เรารู้ของเราคนเดียวก็พอ”

แชะๆๆๆๆ  เสียกดชัตเตอร์รัวๆ ดังขึ้นพร้อมกับสาวน้อยน่ารักที่มายืนอยู่ตรงฟาส

“พี่ชายไม่คิดจะแนะนำน้องเลยซินะ”

ร่างเล็กหันหน้าไปเอาเรื่องพี่ชายที่ลืมน้องทันที

“หึหึ…..พี่ลืมโทษที  พอดีมีเรื่องที่น่าสนใจกว่าน่ะ”

“พี่ชาย อย่าให้น้องขายพี่นะ น้องรู้นะตอนนี้พี่ชายคิดอะไร”

“…โอเค  ขนุนนี่ฟิวน้องสาวพี่เอง  เรียนอยู่ที่นี่แหละ เรียนนิเทศภาคปกติ พอดีวันนี้มาส่งงาน พี่เลยมารับน่ะ”

ฟาสรีบและนำทันที ไม่ต้องให้ฟิวพูดซ้ำ เพราะรู้ว่าน้องสาวแสนรู้ของเขาคนนี้  พอจะมองพี่ชายคนนี้ออกแล้วว่าต้องการอะไร และ คิดอะไรอยู่

“ดีจ้าขนุน  เรารุ่นเดียวกัน  ดีใจที่ได้คุยด้วยนะ”

“ครับ…^_^ ว่าแต่  เราเคยเจอกันมั้ยครับ  ผมคุ้นๆ”

“>.< จำได้หรอ เคยเจอสิ ตอนนั้นที่ไปทำบุญบ้านเด็กกำพร้าน่ะ  คหกรรมไปกับนิเทศไง แล้วพวกคหกรรมก็เป็นคนทำกับข้าวเลี้ยงน้องๆ  พวกเราเป็นคนแจกของน่ะ งานนั้นเราก็ได้ไปด้วย”

“อ๋อ….เราก็ว่าเหมือนเคยเจอเลย^^ยินดีที่รู้จักนะครับฟิวอ่อนี่แป้งและก็นั่นบิวครับ”

“จ้า ยินดีที่รู้จักนะแป้ง^^   ยินดีที่รู้จักบิว….-.,-;”

เอ่อ  ถ้าขนุนไม่ได้คิดไปเอง  น้ำเสียงที่พูดกับบิว มันฟังดูไม่สบอารมณ์และยืดยาวไปรึเปล่านะ

ไม่ผิดหรอก เพราะตอนนี้บิวเป็นศัตรูที่ต้องกำจัดในสายตาของฟิวไปแล้ว จะวัดกับพี่ชายของฟิวคนนี้หรอเร็วไปร้อยปี  ของดีๆแบบนี้พี่ชายเท่านั้นที่คู่ควร  วะฮ่าฮ่าฮ่า

___________


แป่วววววว  ตอนคลาดเคลื่อน 5555  

นึกไม่ถึงว่าตอนนึงจะยาวขนาดนั้น

เลยเลื่อนไปอีกตอน

ไรท์ชดเชยความผิดที่ตอนคลาดเคลื่อนด้วยการ

ลงให้สองตอนติดเลยค่ะ  !!!!

โอเค อภัยให้กันนะ จุบุ

รักคนอ่าน ขอบคุณทุกเม้นทำกำลังใจจ้า

ความคิดเห็น