ลิตเติ้ลมักเกิ้ล / ตรงนู้นก็ไล่มาเล่นตรงนี้
facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Midnight Society สวัสดีคุณแวมไพร์ที่รัก EP.13 [แค่จูบเบาๆ เท่านั้น!]

ชื่อตอน : Midnight Society สวัสดีคุณแวมไพร์ที่รัก EP.13 [แค่จูบเบาๆ เท่านั้น!]

คำค้น : แวมไพร์ , ไวท์กัปตัน , ปุณณ์โน่ , เงินออกัส , midnight society , midnight , society , vampire , lovesick , ผีดิบ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2559 15:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Midnight Society สวัสดีคุณแวมไพร์ที่รัก EP.13 [แค่จูบเบาๆ เท่านั้น!]
แบบอักษร

Midnight Society สวัสดีคุณแวมไพร์ที่รัก

PART 2 ไวท์ + กัปตัน / ตอนที่ 3 [แค่จูบเบาๆ เท่านั้น!]

...........................................................

ทายาทอันดับ 1 ของท่านเคาท์ แดรคคิวล่า เดินออกมาจากห้องนอนของช่างภาพคนใหม่ด้วยความไม่พอใจ ท่านชายคือคำที่ทุกคนใช้ยกย่องเขาในฐานะที่เป็นประมุขของบ้านอลาสเตอร์ แวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์อันดับ 1 ของโลก แต่ไอ้เด็กใหม่นั่นกลับไม่รู้อะไรซะบ้างเลย ว่ากำลังทำให้ใครโมโหอยู่ มันรู้จักเขาน้อยเกินไปแล้ว

ประตูห้องนอนชั้น 3 ถูกปิดลงด้วยเสียงอันดังลั่น พร้อมๆ กับร่างสูงโปร่งสง่างามเดินลงไปกระแทกตัวนั่งลงบนเตียง โลงสีทองทรงหกเหลี่ยมที่เขานอนมาเป็น 200 ปี ถูกยกไปเก็บไว้ในห้องใต้ดินเพื่อไม่ให้ใครรู้เรื่องนี้อีก หลังจากที่ออกัสทำพลาดปล่อยให้น้ำเงินรู้ไปคนหนึ่งแล้ว ไวท์ไม่อยากให้เรื่องนี้มีคนรู้มาก เพราะยังมีมนุษย์จำนวนไม่มากนักบนโลกนี้ที่เชื่อว่าแวมไพร์มีอยู่จริง ส่วนใหญ่จะคิดว่ามีเพียงในจินตนาการเท่านั้น

การหลับใหลไป 200 ปีทำให้เขาเข็ดขยาดการนอนไปอีกพักใหญ่ๆ เขาใช้เวลานอนเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมงต่อวันก็สามารถอยู่ได้ แต่ไอ้การที่ต้องมาเสียพลังงานไปกับการสาปเด็กเมื่อวานซืนอย่างกัปตันนี่ ทำให้แวมไพร์หนุ่มทั้งเสียอารมณ์และหงุดหงิดไปด้วยในเวลาพร้อมๆ กัน

ไวท์เตรียมตัวไว้แล้วว่าการตื่นขึ้นมาในครั้งนี้ เขาจะต้องพบเจอกับอะไรบ้าง แต่เรื่องที่ทำให้เขาช็อคที่สุด ก็คือการที่อยู่ดีๆ น้องชายคนเดียวที่เขารักมากที่สุด เดินเข้ามาบอกว่า มีแฟนเป็นผู้ชายนั่นคือประโยคที่ไวท์เวเรี่ยนอึ้งไปยกใหญ่ เขาเคยลองถามออกัสดูหลายครั้งแล้วว่าแน่ใจหรือกับความรู้สึกนี้ ขนาดเขา...ผู้ที่มีทั้งพละกำลังอันมหาศาล และสติปัญญาที่ชาญฉลาด ยังต้องพ่ายแพ้ให้กับความรักมาแล้วครั้งหนึ่ง แล้วออกัสผู้ที่อ่อนโยนกว่าเขาหลายร้อยเท่าจะทันเกมนี้หรือ

น้องชายเขาสวนตอบกลับมาอย่างมั่นใจและหนักแน่น นั่นจึงทำให้พี่ชายต้องเก็บความอึดอัดใจนี้เอาไว้แต่เพียงผู้เดียว ถ้านี่มันจะทำให้น้องชายเขามีความสุขแม้ในช่วงระยะเวลาสั้นๆ  เขาก็ยินดี ออกัสเหนื่อยกับการดูแลเขามามากแล้ว

.

.

#Specialเสียงจากไวท์

สี่ตีนยังรู้พลาดนักปราชญ์ยังรู้พลั้ง ดูทีเห็นจะจริง ผม ไวท์เวเรี่ยน อลาสเตอร์ ทายาทอันดับ 1 ตระกูลอลาสเตอร์ผู้สืบเชื้อสายโดยตรงจากท่านเคาท์ แดรกคิวล่า  เพิ่งตื่นนอนจากการหลับใหลอันยาวนานมาได้ไม่กี่เดือน เพราะได้รับการช่วยเหลือจากน้องชายคนเดียว ออกัสเตียน

ติช่าคือสาเหตุที่ทำให้ผมกลายเป็นคนใกล้ตายในครั้งอดีตนั้น...

.

เรารักกันครับ

.

ใช่ ผมรักเธอมาก มากจนผมคิดว่าคงอยู่ไม่ได้ถ้าหากขาดเธอ เธอเป็นมนุษย์ ผมเป็นแวมไพร์ แล้วเธอก็รู้ดีว่าเราต่างกันมากแค่ไหน  หายากนักคนที่จะยอมปรับตัวเข้าหาผม เพื่อคำว่ารักเพียงคำเดียว

ในวันที่ผมตกลงจะแต่งงานกับเธอ ผมไม่เคยเอะใจเลยว่าเธอไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนบ้างหรือ หรือเธอเป็นใคร ผมรู้แค่ว่าผมรักเธอ และรักจนหมดหัวใจ เท่านั้นก็เพียงพอ

.

แล้วไวท์เวเรี่ยนผู้ชาญฉลาดอย่างผม ก็ได้มารู้เอาทีหลังว่า ใจแลกใจ ใช้ไม่ได้กับทุกคน

ติช่าเป็นสายเลือดตระกูลล่าแวมไพร์...

และเธอมาเพื่อฆ่าผม

.

ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปที่หัวใจทุกครั้ง ยามที่นึกถึงภาพที่เธอตอกลิ่มเข้ามาที่หน้าอก ผมเจ็บปวดเหมือนคนเจียนตาย โชคดีแค่ไหนที่ออกัสมาช่วยผมไว้

.

หลังจากนั้น ฤทธิ์ของลิ่มที่ตอกลึกเข้าไปในหัวใจ เลยทำให้ผมกลายเป็นเจ้าชายนิทราไปถึง 200 ปี ขอบคุณเลือดยูนิคอร์นที่ออกัสหามา และน้ำเงินที่ช่วยดูแล จนผมได้กลับมาอีกครั้ง...

ผมไม่คิดจะเอาเรื่องเธอ ถ้าหากว่าผมไม่เห็น งูตัวนั้น ที่อยู่บนต้นไม้ใกล้กับกัปตัน ช่างภาพคนใหม่ของเรา

ผมจำได้ดี ติช่าเธอเลี้ยงงู และแววตาสีเหลืองอำพันของงูตัวนั้น เหมือนกับแววตาของเธอไม่มีผิด

.

เธอกำลังจะกลับมาอีกครั้งอย่างนั้นเหรอ

“พี่ไวท์ครับ”

“อ้าว ออกัส” ผมตื่นขึ้นจากความคิดของตัวเองและหันหน้าไปหาน้องชายที่เดินเข้าห้องหน้านิ่งมาหาผม

“มีอะไร”

“พี่ทำอะไรกัปตัน”

“อ๋อ” ผมแค่นหัวเราะ “ไอ้เด็กเมื่อวานซืนนั่น”

“พี่ไม่ควรทำแบบนั้นกับเขานะ พี่ก็รู้ว่ากัปตันเป็นมนุษย์ แล้วเขาก็ไม่ชินหรอกครับกับการถูกทำโทษแบบนี้”

“นี่น้ำเงินขอร้องให้นายมาช่วยให้ฉันถอนคำสาปล่ะสิ”

“.....” ออกัสนิ่งไปเมื่อผมรู้ทัน

น้ำเงินกับเด็กนั่นสนิทกัน ก็คงต้องช่วยกันอยู่แล้วสินะ

“แกก็รู้ พี่ไม่ชอบให้ใครมาด่าลับหลัง แต่ไอ้เด็กนั่นมันด่าพี่ไม่หยุด แล้วจะให้พี่ทำยังไง”

“ถึงยังไงพี่ก็รับเขามาเป็นช่างภาพของเราแล้ว 3 เดือนต่อจากนี้ไปเราจะอยู่กันอย่างสงบไม่ได้เหรอครับ”

“อะไรของแก”

“ก็พี่อย่าไปถือสากัปตันได้ไหม ผมว่าจริงๆ เด็กคนนั้นไม่มีอะไรหรอก เขาก็ดูตั้งใจทำงานดีจะตาย ต้นไม้หักก็ยังจะปีน 555” ประโยคหลังออกัสเหมือนจะหัวเราะให้ความโง่ของเด็กบ้านั่นมากกว่า

“เอ่อ ว่าแต่พี่เห็นอะไรเหรอ กับงูตัวนั้น”

“ติช่า” ผมตอบเสียงแผ่ว

.

ผมรู้สึกว่าเธออยู่แถวนี้

.

“ไม่เอาน่าพี่ เรื่องมันนานมาแล้วนะครับ”

“ฉันรู้สึกเหมือนมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง”

“แต่พี่คงไม่กลับไปแก้แค้นเธอใช่ไหม” น้องชายถามลองเชิง

.

มันเป็นคำถามเดียวกันทีวนเวียนอยู่ในหัวของผมตอนนี้ ผมอยากฆ่าเธอให้ตายด้วยซ้ำ แต่ทำไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร แถมยังเป็นการสร้างบาปให้ตัวเองอีก พระเจ้าไม่ให้อภัยผมแน่

“ช่างเถอะ แต่เรื่องเด็กคนนั้น พี่ฝากเราดูแลด้วยก็แล้วกัน ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่ต้องมาให้พี่เห็นหน้า ไปไกลๆ ได้ยิ่งดี ส่วนเรื่องรูปครอบครัวเราที่พี่จะถ่ายใหม่ เขาพร้อมวันไหนก็ให้คนมาตามก็แล้วกัน”

“แต่ผมว่า...”

“ไปเถอะ พี่จะนอน” ผมตัดบท

.

ออกัสอ้าปากค้างทำท่าเหมือนอยากจะเถียงอะไรผมบางอย่าง แต่ผมล้มตัวลงนอนทันทีที่แสงพระอาทิตย์ขึ้น น้องชายถอนหายใจออกมาด้วยความหนักใจ และเดินออกจากห้องไปเงียบๆ

.

ได้แต่หวังว่าผมจะไม่ต้องพบเจอปัญหาอะไรให้วุ่นวายใจอีกต่อจากนี้

.

.

#เสียงจากกัปตัน

@ 4 วันผ่านไป

การเป็นใบ้มา 4 วันเต็ม มันไม่ใช่เรื่องสนุกเลยครับ ผมอึดอัดเหมือนจะขาดใจตายตอนที่พี่เงินบอกผมว่าผมถูกคำสาปจากไอ้ไวท์เวเรี่ยนสะแด่วแห้วหัวสีกาแฟคนนั้น จะพูดอะไรก็พูดไม่ได้ มันน่าอึดอัดมากเลยใช่ไหมล่ะ ผมเป็นแบบนี้มา 4 วันจนคิดว่าถ้าผมไม่ได้พูดอีกภายใน 10 นาทีนี้ ผมจะต้องอกแตกตายเป็นแน่แท้

พอผมเขียนกระดาษถามถึงวิธีที่จะทำให้กลับมาพูดได้เหมือนเดิม พี่เงินก็เอาแต่ตอบว่า พี่ไม่รู้ อย่างเดียว ทำให้ผมแทบอยากกระโดดเหวตาย วันๆ ผมทำได้แค่ถือกล้องออกไปถ่ายรูปทัศนียภาพที่สวยงามให้หายเซ็ง เพราะถ้านั่งอยู่เฉยๆ ก็จะลืมตัวพูดออกมาอีก แล้วพอไม่มีเสียงก็จะอารมณ์เสียพาเหวี่ยงใส่พี่เงินและคนอื่นไปหมด

ตอนนี้ก็เช่นกันครับ...

.

ผมคว้ากระเป๋าสะพายกล้องเดินออกมาจากปราสาทอลาสเตอร์ มุ่งหน้ามาทางน้ำตกด้วยตัวคนเดียว พอมาถึงผมก็ต่อยลมต่อยฟ้าตีอกชกหัวตัวเองระบายความอึดอัด คอยดูเถอะครับ ถ้าผมกลับไปพูดได้อีกครั้งเมื่อไหร่ ผมจะต่อยปากไอ้ไวท์ให้ฟันร่วง หรือไม่ก็เอาขาตั้งกล้องตีหัวมันให้เลือดอาบไปเลย

“.....” อ๊ากกกก อึดอัดโว้ย

5 โมงเย็น...

พระอาทิตย์กำลังจะตก มันเป็นวินาทีที่ภาพสวยไปอีกแบบ ตอนนี้ผมยังคิดไม่ออกหรอกว่าจะจัดรูปภาพครอบครัวของเขาออกมายังไงดี ผมว่าไวท์เวเรี่ยนให้เวลาผม 3 เดือน คงไม่อยากได้ภาพที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ถ่ายอยู่ในห้องสตูดิโอแน่ๆ เขาต้องอยากเห็นอะไรที่แปลกใหม่กว่านั้น แต่ผมก็ยังไม่รู้ว่าเขาอยากได้ภาพแบบไหนถึงจะเรียกว่า มาตรฐานดี

พอคิดถึงมัน ผมก็หงุดหงิดเรื่องเสียงของตัวเองอีก

.

สองท้าวพาลพาตัวเองก้าวฉับๆ ไปแบบไม่ได้มองอะไรด้วยความโมโห ถ้าผมจะตั้งสติแล้วมองลงไปที่พื้นสักนิด ก็จะเห็นเต็มๆ ว่าตรงนั้นมีตาข่ายวางคลุมอยู่ที่พื้น มันคือกับดักสัตว์ที่จะดึงเชือกขึ้นไปห้อยค้างอยู่บนต้นไม้เมื่อมีสัตว์เดินหลงเข้าไปข้างใน

.

ควั่บ!

.

อ๊ากกกก!

และผมเอง ที่เป็นสัตว์หน้าโง่ตัวนั้น TvT

.

ทีนี้ผมจะร้องให้ใครช่วย โฮฮฮ TT X TT เสียงก็ไม่มี ยังต้องมาติดกับดักสัตว์ห้อยต่องแต่งอยู่แบบนี้อีก มีใครให้ความซวยมากกว่าผมอีกไหม บอกทีเถอะ -0-

.

กล้องที่คล้องคออยู่ร่วงตุ้บลงไปที่พื้น หัวใจผมแทบสลายเมื่อเห็นลูกชายสุดที่รักนอนแยกร่างอยู่ที่โคนต้นไม้ ผมเก็บตังซื้อมันมาตั้งหลายเดือนกว่าจะได้ชิ้นส่วนมาประกอบร่างกันอย่างเพอร์เฟคขนาดนี้ ภาพก็ยังไม่ได้เอาออก ไม่รู้ว่าเมมโมรี่จะเสียรึเปล่า

.

.

จนกระทั่งเที่ยงคืนกว่า

ผมติดแหง็กอยู่บนนี้มานานจนเมื่อย เรื่องร้องไห้นี่ไม่ต้องพูดถึง ผมร้องไปตั้งแต่ 5 นาทีแรกแล้วครับ (แง๊) ตอนนี้ได้แต่ภาวนาให้พี่เงินเดินผ่านมาทางนี้เร็วๆ เพราะปกติเวลานี้พี่จะต้องออกมาดูแลม้าทุกวัน ซึ่งต้องผ่านทางน้ำตกนี่ไป กว่าจะเจอที่เลี้ยงม้า

.

แกร็ก... แกร็ก...

O . O” ใช่เสียงเท้าพี่เงินรึเปล่า

ขอให้ใช่

แกร็ก... แกร็ก

O O” เสียงเท้าของคนสองคน

เสียงคนคุยกันเริ่มใกล้เข้ามา ผมพยามดิ้น และส่งเสียงทุกอย่างเท่าที่ตัวเองจะทำได้ ทั้งปรบมือ ทั้งโหนตัวเองไปถีบต้นไม้ แกว่งใบไม้ให้ร่วง เด็ดใบไม้มาเป่า จนสำเร็จ เขาสองคนเริ่มได้ยินเสียงของผม

“นั่นใคร”

.

ฮื้อออ เสียงคุณออกัส

“.....” ผมไม่มีเสียงจะตะโกนตอบ ได้แต่โบกไม้โบกมือเรียกคนสองคนให้เข้ามาหา ช่วยปล่อยผมลงจากไอ้ตาข่ายดักหมูนี่สักทีเถอะครับ ผมไม่ใช่หมู ผมเป็นโค้นนน~

“เห้ย” พี่เงินแทบช็อค เมื่อเห็นว่าข้างบนนี้คือผมเอง

“คึคึ ไอ้ตัน แกขึ้นไปทำอะไรบนนั้น” แล้วเขาก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นขบขันทันทีที่เห็นผมทำหน้าเหมือนคนใกล้ตาย ขอบคุณที่คุณกัสไม่หัวเราะผมเหมือนที่พี่เงินทำ แต่ยืนหน้านิ่งแล้วมองผมอย่างแปลกใจ

“เดินยังไงให้ไปติดกับดักสัตว์ได้น่ะกัปตัน แล้วทำไมไม่ลงมา”

ปัดโธ่คุณ ถ้าลงไปเองได้ผมจะรออะไรล่ะฮะ

.

ผมคิดในใจอย่างประชดประชัน คุณออกัสเผลอหัวเราะออกมา แล้วหยิบมีดสปริงจากกล่องพยาบาลของพี่เงินออกมา 1 เล่ม

เขาทำท่าจะเขวี้ยงมาใส่หัวผม

“.....” เห้ย อย่าเขวี้ยง ผมเสียว -0-

“ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันปามีดแม่นจะตาย” เสียงทุ้มพูดขึ้น

.

ผมเลยหลับตาแน่น ก่อนจะได้ยินเสียงฉับจากเชือกด้านบนที่ขาดออกจากกัน ปลดปล่อยพันธนาการให้ผมร่วงตุ้บลงมาที่พื้น

พี่เงินเป็นคนแรกที่วิ่งเข้ามาประชิดตัวผม

“เห้ยกัป เป็นไงมั่งวะ พูดดิ๊”

“.....” จุกสิครับ

“กัป มึงคุยกะกูดิวะ เป็นไงมั่งวะ มึงโอเคป่าว” พี่ยังคงเขย่าตัวผมแล้วถามออกมาอย่างต่อเนื่อง

“.....” ผมพูดอะไรได้ที่ไหนล่ะ นอกจากนั่งร้องให้ด้วยความใจเสีย ถ้าคืนนี้พี่เงินกับคุณกัสไม่เดินผ่านมาเพื่อไปดูม้า ผมคงต้องโดนงูงาบไปกินแน่ๆ ครับ T x T

“เออ ลืมไป แกพูดไม่ได้นี่หว่า ออกัสครับ เราไม่มีทางช่วยทำให้กัปตันพูดได้เลยเหรอ” ประโยคหลังสัตวแพทย์หันไปเกาะแขนคุณกัสแล้วถามออกมาด้วยน้ำเสียงอันอ่อนนุ่ม

.

ทำไมอยู่กะกูมันไม่ใช้น้ำเสียงโทนนี้คุยมั่งวะ

.

“มี” มิสเตอร์อลาสเตอร์หัวเราะ

เขาเดินมาหาแล้วลูบหัวผมอย่างอ่อนโยน “โดนจูบ ก็ต้องแก้ด้วยการจูบอีกครั้งไง”

O_O! ก กัปตันถูกจูบเหรอครับ” พี่เงินถาม

“ใช่”

.

ผมนั่งพยักหน้าหงึก  ๆ ตามคุณออกัสไป ถึงแม้ในใจจะขยะแขยงรอยจูบนั่นไม่หาย แต่ถ้ามันจะจูบผมอีกครั้งแล้วทำให้ผมได้เสียงสุดที่รักคืนมา ผมก็ยอมนะ (โฮฮฮ T .. T)

“ถูกแวมไพร์จูบลงคำสาป ก็ต้องแก้ด้วยการจูบจากแวมไพร์เพื่อแก้คำสาป”

พี่เงินรีบดึงตัวคุณออกัสเตียนไปไว้ด้านหลังตัวเองทันที “ผมไม่ให้คุณทำนะ”

“เอ้า แล้วจะปล่อยให้กัปตันเป็นแบบนี้ไปอีกกี่วันล่ะ หืม? ไหนบอกว่าเป็นห่วงน้องไงครับ” คนร่างสูงหันมาถามพี่เงินอย่างอารมณ์ดี

.

เดี๋ยวๆ ทำไมผมรู้สึกเหมือนดูแฟนเค้ากระเง้ากระหงอดกันยังไงอย่างนั้นเลยวะ

.

พี่เงินค้อนควั่ก แล้วปล่อยมือออก “ผมจะไปตามคุณไวท์มา เขาเป็นคนทำก็ต้องให้เขาแก้เอง”

เออ ... นั่นแหละ ไปเอามาเลย

.

“ดูท่ากัปตันน้องชายนายจะทนไม่ไหวแล้วนะน้ำเงิน เขาจะกินหัวพี่ชายฉันไหมนั่น”

“พี่คุณน่ะสิ จะกินน้องชายผม”

“.....” ใครจะกินใครก็เอาเหอะมึ้งงง ตอนนี้ช่วยกูก่อน เชือกพันขากูเป็นสาหร่ายเถ้าแก่น้อยแล้วเนี่ย -0-

.

“ใครพูดถึงฉัน”

.

ยังไม่ทันขาดคำ ไอ้คนตัวปัญหาก็เดินมาหยุดอยู่ข้างหลังคุณออกัสนิ่งๆ ไม่มีใครรู้ว่าเขามาตอนไหน และไม่มีใครได้ยินเสียงฝีเท้าของเขา

“หึหึ” นอกจากจะได้ยินเสียงหัวเราะที่มีแต่ความเยาะเย้ยนั่นแหละครับ

“พี่ไวท์ มาพอดี ผมว่าเราลงโทษแค่นี้พอแล้วเถอะนะครับ กัปตันคงไม่กล้าคิดอะไรแล้วล่ะ”

“.....”

“ใช่ไหมกัปตัน” พี่เงินสะกิดแขนผมยิกๆ

“.....” ผมก็พยักหน้าหงึกๆ

ไวท์เวเรี่ยนเดินเข้ามาแล้วนั่งคุกเข่าลง ก่อนจะบีบคางผมให้เงยหน้าขึ้นช้าๆ

.

จูบสิวะ จูบเลย กูจะได้มีเสียงกลับมาด่ามึงให้สะใจไปเลยไง

.

เขาขมวดคิ้วนิดๆ ก่อนจะผลักผมให้ล้มลง

“ฉันไม่แก้”

“เอ้า / ทำไมอะพี่” ทั้งพี่เงินและคุณกัสถามออกมาพร้อมกัน

.

เออนั่นดิ ทำไมวะ กูปากเหม็นเหรอ

.

“ตราบใดที่เขายังคิดจะลองดีกับฉันอยู่ ก็ปล่อยให้เป็นใบ้ไปแบบนั้นแหละ”

O,,O!” ไม่!

.

ผมรีบดึงเชือกที่พันขาตัวเองอยู่ แล้ววิ่งพุ่งพรวดเข้าไปหาเขาทันที

.

“อะไร”

ล็อคคอจูบเองแม่ง!

.

“อุ๊บ!

.

ริมฝีปากของผมประกบลงไปที่ปากบางเฉียบของเขา เขาสูงจนผมต้องเขย่งและล็อคคอเขาลงมาให้ต่ำ ความร้อนวูบแล่นเข้ามาในหัวของผมอีกครั้งเหมือนกับสัมผัสครั้งแรกที่เขาจูบผมวันนั้น พี่เงินตกใจและเอาหน้าซุกหลังออกัส ส่วนคุณออกัสยืนดูเฉยๆ ด้วยสีหน้าอมยิ้ม

“อื้อออ!” ไวท์ประท้วง และผลักผมออกไปเต็มแรง ก่อนจะตามมาคร่อมผมไว้

“อยากตายรึไง หา!!!

“ก็คุณไม่แก้คำสาปให้ผมสักทีนี่!

.

เสียงกูกลับมาแล้วโว้ยยย (น้ำตาจะไหล)

.

“กัปตัน นายนี่มัน %^P@)G&_#^

“เอาล่ะครับพี่ไวท์ ผมว่าพอแล้วล่ะ” น้องชายเขาเป็นคนเดินมาดึงตัวไอ้บ้านั่นออกไป ก่อนที่มันจะต่อยผมปากเจ่อไปเสียก่อน

.

โถ่เอ๊ย นึกว่ากูอยากจูบมึงนักรึไงวะ

.

“ไปให้พ้นหน้าฉัน!!!

“เออ ไม่อยากอยู่หรอก”

“เอ๊ะ!

“ทำไม?” ผมลอยหน้าลอยตาใส่

.

แล้วทำไมอะ กูพูดผิดตรงไหนเหรอ

“น้ำเงิน! น้องชายนายนี่มันฆ่าทิ้งนัก”

“ก่อนจะฆ่าก็อย่าลืมหาข้าวให้ผมกินด้วยล่ะ ผมอยากกินอิ่มก่อนตาย แบร่”

.

เสียงสบถดังลั่นตามมาจากทางด้านหลัง ผมรีบคว้าชิ้นส่วนกล้องที่อยู่ใกล้มือแล้ววิ่งกลับปราสาททั้งที่รอยจูบอันร้อนฉ่ายังฝังลึกอยู่ที่ริมฝีปากก็ตามที ขืนอยู่ต่อ มีหวังผมโดนฆ่าตายแน่

.

คนอะไรวะ พิลึกชะมัด

.............................................................

>>>>> โปรดติดตามตอนต่อไป >>>>>

Fan fic เรื่องนี้เปิดจองแล้วนะคะ ในเล่มมีตอนพิเศษ 8 ตอน รวมฉาก NC ที่ถูกตัดไป 

ความคิดเห็น