หนอนเจลลี่

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พบเจออีกครั้ง

ชื่อตอน : พบเจออีกครั้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.9k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ค. 2559 22:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พบเจออีกครั้ง
แบบอักษร

 

พบเจออีกครั้ง

 

“กินอันนี้อีกได้ป่ะ” ต้นหญ้าชี้ไปที่มิตเตอร์โดนัทที่อยู่ข้างทางเดิน ตอนนี้โอดะกลับมารวมกลุ่มเรียบร้อย แสนดีหยุดเดินแล้วหันกลับมามองด้วยสายตาหงุดหงิด

“ต้นหญ้า!” เสียงตะโกนเรียกชื่อทำให้ร่างบางหันกลับไปมองก็พบกับโยชิมะที่ยืนอยู่กับด้านหลังพร้อมกับลูกน้องอีกสี่คน

“โยชิมะ!” ต้นหญ้าตะโกนขึ้นด้วยความดีใจเพราะไม่คิดว่าจะเจอกันอีก

“ดีใจจังเลยที่เจอนาย กลับมาคบกันแสนดีแล้วหรอ” ประโยคหลังโยชิมะกระซิบที่ข้างหูของต้นหญ้าเบาๆ ต้นหญ้าส่ายหน้าทำให้โยชิมะแปลกใจ

“แล้วทำไมถึงมาอยู่ด้วยกัน” โยชิมะถามขึ้นอีก

“ถ้าคุยกันเสร็จแล้วก็ค่อยตามไปที่รถก็แล้วกัน” แสนดีพูดขึ้นอย่างหงุดหงิดแล้วเดินหนีไปทิ้งให้ต้นหญ้าอยู่กับโยชิมะ

“ผมต้องไปก่อนนะเดี๋ยวว่างๆจะมาเล่าให้ฟัง” ต้นหญ้าพูดขึ้นแล้วรีบวิ่งตามแสนดีไป โยชิมะหันไปสั่งลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านหลัง ต้นหญ้าเดินตามแสนดีมาถึงลานจอดรถ

“คุณหนูฝากมาให้ครับ” ฮาชิยื่นกล่องโดนัทกล่องใหญ่มาให้กับร่างเล็ก

“ฝากบอกเขาว่าขอบคุณนะครับ”

“จะกลับไหม” แสนดีที่นั่งอยู่ในรถพูดขึ้นทำให้ต้นหญ้ารีบโค้งให้กับฮาชิแล้วเข้าไปนั่งในรถทันที ระหว่างทางแสนดีก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาจนมาถึงบ้าน พอจอดรถปุ๊ปก็เดินเข้าบ้านไปทันที

“ดีเป็นอะไรอ่ะ” ร่างเล็กหันไปถามโอดะที่เพิ่งลงจากรถ แต่โอดะส่ายหน้าไปมาบอกว่าก็ไม่รู้เหมือนกัน ต้นหญ้าเดินตามเข้าไปในบ้านก็เห็นแสนดีนั่งเอาขาพาดโต๊ะอยู่ตรงโซฟา ร่างเล็กว่างกล่องโดนัทไว้ข้างๆขาแสนดี

“กินป่ะ” ต้นหญ้าแกะกล่องโดนัทแล้วหยิบชิ้นที่มีผงขาวๆชูขึ้นมา แสนดีไม่ยอมตอบต้นหญ้าก็เลยยื่นไปตรงหน้า

“น่ารำคาญ” แสนดีปัดโดนัทล่วงไปกับพื้นยังไม่พอร่างสูงก็เตะกล่องโดนัทที่เหลือจนลงไปกองอยู่ที่พื้น

“ทำเกินไปแล้วนะ!

“เดี๋ยวนี้กล้าขึ้นเสียงฉันหรอ” ร่างสูงหันกลับมามองด้วยความไม่พอใจ

“คนนิสัยไม่ดี” น้ำตาของร่างเล็กไหลออกมาแล้วลงไปเก็บโดนัทที่ตกลงบนพื้นใส่กล่องไว้เหมือนเดิม

“มันตกแล้วจะเก็บมาทำไมวะ!” คราวนี้แสนดีลุกไปกระชากแขนของต้นหญ้าให้ลุกขึ้นยืน แต่ร่างเล็กสะบัดแขนของ

“ต่อให้ดีเอามันไปทิ้งขยะ ผมก็จะเก็บ” ต้นหญ้าประชดร่างสูงเลยแย่งกล่องที่อยู่ในมือแล้วโยนมันลงไปในถังขยะอย่างที่ต้นหญ้าบอก

“เลิกทำตัวน่ารำคาญสักทีได้ไหม!!” ร่างสูงกระชากแขนของต้นหญ้าไว้เพราะร่างเล็กจะเดินไปเก็บมันขึ้นมาจริงๆ

“ขอโทษ” ร่างเล็กมองคนที่ตัวสูงกว่าแล้วพูดขึ้นพร้อมกับดึงมือของแสนดีออก ก่อนจะเดินขึ้นไปชั้นสอง เมื่อกลับมาถึงห้องต้นหญ้าก็ล้มตัวนอนกับเตียงทันที

“ดีใจร้าย” หยดน้ำตาไหลลงบนหมอนอย่างห้ามไม่ได้ก่อนที่จะผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อย

“ผมว่าคุณชายทำเกินไปนะครับ” โอดะพูดขึ้นเพราะเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด

“นายมีสิทธิ์มาสอนฉันรึไง” แสนดีที่นั่งหงุดหงิดอยู่ตรงโซฟาพูดขึ้น

“ขอโทษครับ ผมแค่คิดว่าคุณชายทำไม่ถูก ถ้าเกิดคุณชายยอมซื้อโดนัทให้เขายังแต่แรกเรื่องมันก็คงไม่เป็นแบบนี้” โอดะพูดออกมาอีก

“จะบอกว่าฉันผิด?

“คุณชายจะไม่ผิดครับ ถ้าไม่เอาโดนัทของต้นหญ้าไปทิ้งถังขยะ”

“ก็มันตกพื้น” ร่างสูงเถียงออกมาอย่างไม่ยอมแพ้

“แต่คุณชายเป็นคนทำตกนะครับ”

“ก็ฉันอารมณ์ไม่ดี”

“นั่นแหละครับ คุณชายน่าจะใจเย็นลงอีกสักนิด”

“โอดะ” แสนดีหันไปเรียกชื่อคนที่ยืนอยู่ข้างๆ

“ครับ”

“ไปซื้อโดนัทมาใหม่ไป เอาไอศกรีม เค้กด้วย” โอดะยิ้มเล็กน้อยแล้วก็เดินไป แสนดีเดินขึ้นไปบนห้องแล้วเปิดประตูเข้าไปข้างในก็เห็นร่างเล็กนอนหลับอยู่บนเตียง พอเดินเข้าไปใกล้ๆก็เห็นคราบน้ำตาอยู่บนใบหน้า

“ร้องไห้เป็นเด็กเลย” ร่างสูงนั่งลงข้างๆพร้อมกับเอื้อมมือไปจับเส้นผมที่ปรกหน้าผากของร่างเล็ก ต้นหญ้าพลิกตัวกลับมาหาแสนดีแล้วขยับเข้าไปใกล้

“นิสัยไม่ดี” ร่างเล็กละเมอออกมาไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหมายถึงใคร ร่างสูงก้มลงจูบหน้าผากของต้นหญ้าเบาๆก่อนจะหยิบผ้าห่มมาห่มให้ต้นหญ้าแล้วเดินออกไปจากห้อง ต้นหญ้ารู้สึกตัวอีกทีก็ประมาณสี่โมงร่างเล็กเดินลงมาจากชั้นสองแล้วมองซ้ายขวาก็ไม่เห็นแสนดี ต้นหญ้าจึงเดินเข้าไปในครัวเพื่อหาน้ำกินแต่พอเปิดตู้เย็นก็เจอกับเค้กและโดนัทที่วางอยู่ตรงโต๊ะ แถมยังมีไอศกรีมอยู่ในช่องฟิตอีกต่างหาก

“กินได้ไหมวะ” ต้นหญ้าถามตัวเองเบาๆและกำลังตัดสินใจว่าจะหยิบโดนัทมากินดีไหม

“อันนั้นคุณชายให้ฉันซื้อมาให้นาย” โอดะที่เดินผ่านเข้ามาเห็นพอดีก็พูดขึ้น

“ให้ผมหรอ” ต้นหญ้าชี้มาที่ตัวเอง

“ครับ คุณชายรู้สึกผิดก็เลย”

“ฉันเคยพูดหรอว่ารู้สึกผิด” แสนดีปรากฏตัวแล้วพูดขึ้น

“เอ่อ คือว่าผมขอตัวดีกว่า” โอดะรีบชิ่งหนีออกไปทันที ต้นหญ้าโยนกล่องโดนัททิ้งลงในถังขยะ

“มันจะมากไปแล้วนะ” แสนดีมองการกระทำนั้นแล้วพูดขึ้น

“รู้สึกยังไงที่ของของตัวเองโดนโยนทิ้งน่ะ” ต้นหญ้าพูดขึ้นพร้อมกับเดินออกจากห้องครัวแล้วกำลังจะกลับขึ้นไปบนห้อง

“ทำไมต้องประชด ฉันตั้งใจซื้อให้นายนะ” แสนดีจับแขนของต้นหญ้าไว้ แต่ร่างเล็กสะบัดออกแล้วพูดขึ้น

“โดนัทกล่องนั้นเขาก็ตั้งใจซื้อให้ผมเหมือนกัน” ร่างเล็กเดินขึ้นไปแต่ยังไม่ทันกลับเข้าห้องของตัวเองก็โดนร่างสูงลาดเข้าห้องข้างๆซะก่อน

“ชอบมันรึไงถึงต้องแคร์ขนาดนั้น” แสนดียืนขวางประตูไว้เพื่อไม่ให้ร่างเล็กหนีออกจากห้อง

“ผมว่าดีนั่นแหละที่งี่เง่า” ต้นหญ้าว่าออกมา

“นายนั่นแหละ”

“ดีนั่นแหละ นิสัยไม่ดี ทำไมต้องเตะโดนัทผมด้วย แล้วยังเอามันไปทิ้งอีก”

“นายก็ทิ้งโดนัทฉันเหมือนกันแหละ”

“ก็ดีทำกับผมก่อนนะ!

“ไม่รู้ถือว่าหายกัน” แสนดีตอบออกมาหน้าตาย

“ถอย” ต้นหญ้าสั่งคนที่ยืนขวางประตูให้ขยับออก

“ไม่ถอย” ร่างสูงยืนยันออกมาต้นหญ้าเลยเดินกลับไปนั่งบนเตียงแล้วมองหน้าของแสนดีเงียบๆ เมื่อเห็นว่าต้นหญ้าเหมือนจะโกรธจริงแสนดีก็เลยยอมพูด

“โกรธขนาดนั้นเลยไง” ต้นหญ้าแค่มองหน้าแต่ไม่ยอมตอบ

“ฉันขอโทษ” ในที่สุดแสนดีก็ยอมพูดออกมาจนได้

“ผมเบื่อคำว่าขอโทษจากดีแล้ว พอแก้ปัญหาอะไรไม่ได้ก็แค่พูดมันออกมา ตอนทำไม่คิดพอเรื่องมันเกิดแล้วค่อยมาคิด” ต้นหญ้าพูดใส่เป็นชุดจนแสนดีนิ่งไป

“ก็ขอโทษแล้วไง จะให้ทำอะไรอีกล่ะ”

“อย่ามาหงุดหงิดใส่ผมนะ”

“โว้ยยยยย!” แสนดีโวยวายแล้วก็เดินออกจากห้องพร้อมกับปิดประตูเสียงดัง ดีนะที่ประตูไม่หลุดออกมา ต้นหญ้าถอนหายใจหนักแล้วก็เดินตามแสนดีลงไปข้างล่างก็เห็นร่างสูงยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างนอก

“หันมาคุยกับผมหน่อย” เมื่อเห็นว่าเรื่องนี้คงไม่จบแน่ต้องมีใครคนใดคนหนึ่งที่ยอม และก็คงต้องเป็นต้นหญ้าอีกเช่นเคย แสนดีหันกลับมามองแต่ก็ยังไม่ยอมพูดอะไร

“โกรธผมหรอ” ร่างเล็กถามขึ้นอีกเมื่อแสนดีไม่ยอมพูดด้วย

“เปล่า” ร่างสูงพ่นควันบุหรี่ออกจากปากแล้วพูดขึ้น

“ผมขอโทษที่ทิ้งโดนัทของดี” แสนดีเหล่มองต้นหญ้าเล็กน้อยแล้วก็หันไปสูบบุหรี่ต่อ

“ฉันเสียใจมากรู้ไว้ด้วย”

“ผมขอโทษเรากลับมาดีกันเหอะนะ” ต้นหญ้าชูนิ้วก้อยขึ้นมาตรงหน้าของแสนดี ร่างสูงขยี้บุหรี่ลงในจานเขี่ยก่อนจะจับแขนของต้นหญ้าไว้พร้อมกับโน้มตัวลงมาจูบปากนุ่มลิ้นอุ่นละเลียริมฝีปากเพื่อให้ร่างเล็กตอบรับจูบของตัวเอง เมื่อแสนดีจูบจนพอใจแล้วจึงยอมถอนริมฝีปากออก

“ดีกันแล้วนะ” ร่างสูงใช้นิ้วโป้งลูบริมฝีปากร่างของต้นหญ้าเบาๆ

“อื้ม” ต้นหญ้าพยักหน้ารับแล้วยิ้มขึ้น

“ฉันหงุดหงิดก็เลยทำแบบนั้นลงไป ขอโทษนะ” ร่างสูงพูดด้วยสีหน้าและแววตาอ่อนลง

“แค่ผมกินโดนัททำไมดีต้องหงุดหงิดด้วย” ร่างเล็กถามออกมาอย่างไม่เข้าใจ

“ฉันไม่ชอบขี้หน้ามัน แล้วนายไว้ใจมันได้ยังไง มันเคยทำร้ายนายนะ”

“เรื่องมันผ่านไปนานแล้ว”

            “แล้วที่สำคัญนายเห็นมันสำคัญกว่าฉัน”

            “

            “ฉันไม่ชอบ ก็เลยหงุดหงิดแล้วก็มาพาลใส่นายไง เรื่องนี้นายผิดเต็มๆรู้ตัวไว้ซะด้วย” แสนดีกลับเข้าสู่โหมดปกติแล้วก็โยนความผิดให้กับต้นหญ้า

            “ครับๆ ผมผิดก็ได้ แล้วผมก็ไม่เคยเห็นใครสำคัญกว่าดีสักหน่อย” ร่างเล็กยอมรับผิดออกมาเพราะขืนเถียงไปเดี๋ยวก็ทะเลาะกันอีก

            “จำไว้ว่าเวลาทะเลาะกันนายนั่นแหละที่เป็นคนผิด” เมื่อเห็นว่าต้นหญ้ายอมรับผิดก็เลยมักมือชกให้ร่างเล็กเป็นคนผิดตลอดกาล

            “เอ้า ดีนั่นแหละขี้หงุดหงิด ผมก็เสียใจเป็นเหมือนกันนะ” คราวนี้ร่างเล็กเถียงออกมาอย่างไม่ยอม

            “ถ้านายไม่ทำให้ฉันรำคาญ ฉันก็ไม่หงุดหงิดไง”

            “เวลาดีหงุดหงิดแค่ผมหายใจเฉยๆดียังรำคาญเลยเหอะ” ทั้งสองคนเถียงกันเรื่องปัญหาโลกแตกเพราะแสนดีไม่ยอมรับว่าตัวเองเป็นคนผิดเลยสักครั้ง

            “คราวหลังฉันจะใจเย็นกว่านี้ก็แล้วกัน”

            “ดีต้องฟังเหตุผลก่อนจะอาระวาดด้วยนะ” ร่างเล็กพูดออกมาอีก

            “อืม”

            “แล้วเวลาหงุดหงิดหรืออารมณ์ไม่ดีต้องบอกเหตุผลกับผมด้วยนะ เข้าใจไหม”

            “อย่าเยอะ”

            “สัญญาสิ”

            “แสนดี” เมื่อเห็นว่าร่างสูงไม่ยอมตอบตกลงต้นหญ้าก็เลยเรียกชื่อเต็มๆของคนตรงหน้า

            “สัญญาก็ได้ พอใจยัง” แสนดีพูดออกมาอย่างหงุดหงิด

            “หงุดหงิดอีกแล้วนะ”

            “ฉันก็เป็นอย่างนี้อยู่แล้วป่ะ” แสนดีพูดขึ้นแล้วเดินเข้าใกล้ต้นหญ้าจนร่างเล็กต้องถอยหลังจนติดกับกำแพง

            “หยุดเลยนะเดี๋ยวมีคนมาเห็น” ต้นหญ้าพูดขึ้นเมื่อรู้ความคิดของแสนดี

            “เมื่อกี้ไม่เห็นอายเลย” แสนดีโน้มตัวลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของทั้งสองคน

            “ดีนั่นแหละที่ไม่อาย”

            “ขอโทษที่ทำให้ร้องไห้อีกแล้ว” แสนดีจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ตอนนี้ไม่มีกรอบแว่นบังใบหน้าอีกต่อไป

            “ผมชินแล้ว” ต้นหญ้าตอบออกมาเบาๆ

            “ชอบฉันให้มากๆนะ เพราะฉัน”

            “” ต้นหญ้ารอฟังคำพูดของแสนดีต่อด้วยหัวใจที่เต้นแรง

            “อยากให้นายชอบ” ร่างสูงจูบหน้าผากของต้นหญ้าผ่านเส้นผมที่ปรกอยู่ แต่ต้นหญ้าก็ยังรู้สึกได้ริมฝีปากอุ่นที่ส่งผ่าน แสนดีเดินกลับเข้าไปในบ้านทิ้งให้ต้นหญ้ายืนจับหน้าผากของตัวเอง

            “นึกว่าจะบอกชอบผมซะอีก” ต้นหญ้าพูดออกมาแล้วก็เดินตามแสนดีกลับเข้าไปข้างใน ร่างเล็กเดินไปเก็บโดนัทที่อยู่ในถังขยะขึ้นมาวางไว้เหมือนเดิม ยังดีที่ในถังขยะไม่มีอะไรแถมมันยังอยู่ข้างในกล่องก็คงไม่สกปรก

            “เก็บมาทำไมเดี๋ยวซื้อให้ใหม่” แสนที่ที่นั่งดูทีวีอยู่ตรงโซฟาพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าต้นหญ้าถือกล่องขนมมาวางไว้บนโต๊ะ

            “มันไม่ได้สกปรกสักหน่อย” ต้นหญ้าหยิบโดนัทขึ้นมากิน

            “กินบ้าง” ต้นหญ้าดันกล่องไปไว้ตรงหน้าของแสนดี

            “ป้อนด้วย” ร่างเล็กหยิบโดนัทช็อกโกเลตที่อยู่ในกล่องขึ้นมาป้อนให้กับแสนดีที่นั่งรออยู่ ร่างสูงอ้าปากงับโดนัทเข้าไปแล้วบ่นขึ้น

            “ไม่เห็นอร่อยเลย”

            “ก็ดีไม่ชอบของหวานนี่” ต้นหญ้าพูดขึ้นแล้วกินโดนัทที่อยู่ในมือของตัวเองต่อ

            “มีอยู่อย่างนึงที่ชอบ”

            “อะไร” ต้นหญ้าหันมาถาม

            “ปากนายไง” แสนดีแตะที่ปากของต้นหญ้าที่เลอะช็อกโกแลตก่อนจะดูดนิ้วของตัวเองที่มีคราบติดอยู่

            “ปากผมไม่ใช่ขนมซักหน่อย” ต้นหญ้าพูดขึ้นแล้วยัดขนมเข้าปากแก้เขิน

            “กินเยอะเดี๋ยวก็อ้วน”

            “อ้วนหรอ” ร่างเล็กชะงักไปนิดแล้วจับท้องของตัวเองที่ตอนนี้เหมือนจะมีพุงนิดหน่อย

            “ไม่หรอกมั้งคิดไปเอง” ต้นหญ้าพูดปลอบใจตัวเองแต่ก็วางโดนัทลงในกล่อง

            “อ้วนจริงไม่ได้คิดไปเอง” แสนดีช่วยย้ำออกมาเพื่อยืนยัน

 

            “ไม่นะY_Y

 

 

 

          ♣

 

          มาอัพให้แล้วนะคะ ช่วงนี้ยุ่งต้องขอโทษจริงๆที่มาอัพช้า แล้วก็เกลียดอีแสนดีกันเยอะๆนะคะ เพราะมันน่าหมั่นไส้มากกกกกกกก แต่อีแสนดีก็แอบมีมุมน่ารักเหมือนนะ หราาาาาาhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/1158925_4598997.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Kikucow00005.gif

 

 

ความคิดเห็น