อบเชยหอม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่3 สู่ความเป็นเบ๊ (18/1/19)

ชื่อตอน : ตอนที่3 สู่ความเป็นเบ๊ (18/1/19)

คำค้น : วาย รัก มหาลัย yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.4k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2562 19:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3 สู่ความเป็นเบ๊ (18/1/19)
แบบอักษร

เกิดมาเพิ่งเคยเข้าใจคำว่าทำคุณ บูชาโทษก็วันนี้... ผมลอบมองไอ้โหดที่เพิ่งจับผมมาเป็นคนใช้สดๆร้อนๆ มันจะพาผมไปส่งมหาลัยแน่นะ ไม่ใช่ว่าจะจับตูไปถ่วงน้ำที่อ่าวไทยเหรอ ไม่มีอะไรค้ำประกันได้ด้วยว่ามันจะทำยังไงกับผมต่อ เอาไงดีวะ ชิงหักคอมันแล้วชิ่งเอารถเบนซ์ไปขายต่อจากนั้นก็หอบเงินหนีไปต่างประเทศเลยดีป่ะวะ ถ้าเป็นคนแรงควายอย่างผมล่ะก็แค่หักคอทำได้แน่

"มองหน้าแบบนั้นทำไมห๊ะไอ้เตี้ย ก้มหน้าลงไปให้สุดเลย" อดีตพี่ว้ากมาเองเหรอไงฟะ มีการเปิดห้องเชียร์โซตัสในรถด้วย โหดเป็นบ้า ถ้าวิ่งไปฟ้องน้องเนติoทย์แล้วจะหนาวบอกเลย!

หลังจากนั้นพวกผมก็นั่งเงียบกันเป็นครู่ใหญ่ ใช่ จนกระทั่ง โครก... เสียงท้องร้องประท้วงข้าวเช้า จะมาร้องอะไรตอนนี้ฟะ ไอ้กระเพาะไม่รักดี!

"หึๆๆๆ มึงท้องร้องเหรอ? เสียงดังเป็นบ้า " ร่างสูงพยายามกลั้นหัวเราะสุดฤทธิ์

"ปะ เปล่า ท้องอืดตะหาก!"ผมเอามือกุมท้องตัวเอง ฮ่วย! ดันร้องตอนเวลาที่ไม่สมควรที่สุดจนได้

"หิวก็บอกเถอะ หึๆ อย่ามาปากแข็ง"

"เปล่าซักหน่อย! " แล้วใครมันทำให้ผมต้องรีบวิ่งออกมาโดยไม่ทันแดกข้าวฟะ ไอ้ตัวดี ยังมีน่ามาขำกันอีก ถึงตายก็ไม่ยอมพูดว่าหิวเด็ดขาด! ผมเลยขมวดคิ้วมองหน้าต่างข้างตัวแทน

"....งั้นข้างหลังเบาะมีขนมปังที่ซื้อมาจะหมดอายุพรุ่งนี้ ฝากทิ้งให้หน่อยละกัน" ไอ้เอิร์ธอมยิ้ม

"โอเค ไว้ใจได้ จะเอาไปทิ้งให้ถึงถังขยะเลยครับ" ผมเอื้อมตัวไปหยิบถุงขนมปังฟาร์มเฮ้าส์ด้านหลัง ไส้สังขยาซะด้วย ได้ข้าวเช้าแล้ว เย้!

สายตาผมเหลือบไปเห็นร่างสูง เอ๊ะ เมื้อกี้ไอ้เอิร์ธแอบยิ้มหน่อยๆป่ะวะ คิดไปเองมั้ง หลังจากหาที่จอดรถได้แล้ว พวกเราก็ลงจากรถ แล้วเดินไปตามฟุตบาทที่มีนิสิตชาย หญิงเดินประปรายเพื่อไปเข้าเรียนคณะของตนเอง ซึ่งผมและไอ้เอิร์ธต่างก็อยู่ฝูงชนเหล่านั้นเช่นกัน แสงอาทิตย์ค่อยๆสาดส่องให้ความอบอุ่นไปทั่วฟ้าอันเป็นสัญลักษณ์ว่าวันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

"ไอ้เตี้ย ส่งมือถือมาดิ" มันพูดพร้อมยื่นมือมาทางผม ผมจึงยื่นโนเกียรุ่นกากๆของผม ที่แตะหน้าจอแทบไม่ไปแล้วให้มัน

มันหยิบมือถือของผมขึ้นมากดอย่างรวดเร็ว แล้วโยนคืนมา เฮ้ย! ถ้ากูรับไม่ทัน มึงต้องซื้อไอโฟน6มาทดแทนให้คืนอย่างเท่าเทียมนะเว้ย!! ถ้าถามผมว่าไอโฟนกับโนเกียมันเท่าเทียมตรงไหน ก็ที่เหลือไว้เป็นค่ารับขวัญ เอ้ย! ค่าเสียขวัญให้ผมไง ฮ่าๆๆ

"เบอร์กู เม็มไว้ด้วย" มันบอกด้วยสีหน้าหงุดหงิด แต่ผมก็ขี้เกียจ พอได้มือถือคืน ผมก็เลยยัดลงกระเป๋าทันทีโดยไม่คิดจะเม็มชื่อมันไว้ด้วยซ้ำ จากนั้นพวกเราก็เดินกันไปเรื่อยๆโดยไม่ได้พูดอะไรกันอีก จนกระทั่งถึงคณะวิศวะของมัน

"อ้าว หวัดดีจีะ น้องเอิร์ธ"ขณะที่พวกผมเดินด้วยกันอยู่ จู่ๆก็มีผู้ชาย อืม ไม่ดิ น่าจะเรียกได้ว่าเป็นเพศวิถีเก่าของชีมากกว่า เดินบิดเอวแถมปะแป้ง ทาลิปสติก กรีดอายไลเนอร์มาจัดเต็มขนาดนี้ เจ๊เขาเดินมาราวกับจะไปฝึกเดินแคทว๊อคจากระยะที่ค่อนข้างไกลพอสมควร เห็นได้ไงวะเนี่ย!! หรือที่เขาบอกว่าพวกคนประเภทนี้จะมีสกิลส่องหาคนหล่อเป็นสัญชาติญาณหลัก จะเป็นเรื่องจริง?!

"สวัสดีครับ พี่ทีม" ไอ้เอิร์ธทักกลับไปแบบมีมารยาท ไม่น่าเชื่อว่ามันจะมีมารยาทหลงเหลือในกมลสันดานนะครับเนี่ย

"บอกไปแล้วไงจ๊ะ ให้เรียกพี่ทิมมี่ ไม่เข้าใจหรือไง เดี๋ยวปั๊ดลากเข้าพุ่มซะเลย พวกเราจะได้เข้าใจอะไรของกันและกันได้ดีขึ้น" เจ๊เขาเล่นพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่น่าไว้ใจ แถมยังจ้องเหมือนจะกลืนกินไอ้เอิร์ธไปเข้าทั้งตัวได้อีก

"เอ่อ ไม่ดีกว่าครับพี่ทีมมี่" ฮ่าๆๆ หน้ามันแอบซีดเลยครับ ณ จุดๆนี้ เป็นผม ผมก็คงกลัวเหมือนกันว่ะ-_-'

"ว่าแต่ หน้าหล่อๆของน้องไปโดนอะไรมาจ๊ะ บวมมาเชียว" พี่ทีมพูดพร้อมเอามือไปลูบแถวแก้มเอิร์ธอย่างเบามือราวกับได้จับของล้ำค่า

"โดนคนต่อยมาครับ" มันตอบพร้อมชำเลืองมาทางผม

"ต๊าย!!! ใครบังอาจมาทำน้องรหัสสุดหล่อของพี่เนี่ย บอกพี่สิ พี่จะได้ยกเดอะแก๊งค์ไปรุมตบมัน เอาให้หน้ามันแหกแบบหมอยันฮียังไม่กล้ารับเย็บเลย" ผมกลืนน้ำลายดังเอื้อก เกรงว่าไอ้เอิร์ธยังไม่ต้องเอารูปลงเฟซบุ๊คหรอก ผมจะได้โดนพี่ทิมมี่แอนเดอะแก๊งค์รุมกระทืบตายใต้คณะวิศวะซะก่อน

"ไม่เป็นไรครับ เรื่องมันแล้วไปแล้ว" มันพูดพร้อมยิ้มหล่อให้พี่เขาหนึ่งที ทำมาแอ๊บเป็นคนดีพระรองละครช่อง3 แน่จริงมาต่อยกันตัวต่อตัวสิวะ ไอ้กร๊วกนี่!!!

"แหม ทั้งหล่อ ทั้งนิสัยดี ใครจะไม่อยากได้เป็นแฟนบ้างเนี่ย" ผมละครับคนหนึ่ง ให้ฟรีพร้อมถวายใส่พานทองยังไม่คิดจะเอาเลย

"ถ้างั้นเราไปเรียนก่อนนะ เดี๋ยวสาย" เผ่นก่อนดีกว่าวุ้ย รีบหลบเป็นหลีก รู้หนีเป็นรอด ด๊อกกี้สไตล์ เหอๆ จากนั้นผมจึงวิ่งออกมา แล้วเดินไปที่คณะนิเทศที่อยู่ฝั่งตรงข้ามจนถึงห้องเรียน

"อ้าว ทำไมวันนี้มาไว ปกติวิชาที่ไม่เช็คชื่อ เห็นมาสายตลอด" ไอ้ไท เพื่อนสนิทของผม ดีกรีอดีตรองเดือนคณะนิเทศที่สาวๆพากันกรี๊ดว่าหล่อสไตล์โอปป้า เงยขึ้นมาจากการกดมือถือก่อนจะส่งยิ้มหล่อๆมาให้ พวกผมเป็นเพื่อนสมัยเด็กสนิทกันตั้งแต่สมัยเรียนม.1ยันมหาลัย ถึงจะไม่ติดคณะเดียวกัน แต่ก็ยังเรียนวิชาโทด้วยกัน ผมมาเรียนวิชาโทของนิเทศ ไทเรียนรัฐศาสตร์ จะได้เจอกันบ่อยๆ นอกจากนี้ยังทำฝ่ายปฏิคมในองค์กรบริหารสโมสรนิสตของมหาลัยเหมือนกัน จึงสนิทกันมาก ถึงไม่ได้อยู่คณะเดียวกันก็ตาม

"บังเอิญ กูออกมาเร็วเลยถึงไวไง" ผมตอบไปก่อนจะนั่งลงข้างๆเก้าอี้เลคเชอร์ที่อยู่ข้างตัวไท

"อย่าลืม วันนี้มีประชุมงานกลุ่ม หลักเลิกเรียนนะ"

"เออๆ รู้แล้ว" ผมตอบกลับในขณะที่เอาหนังสือขึ้นมาจัดแจงบนโต๊ะเพื่อที่จะได้เริ่มเรียนเสียทีแล้วจึงหยิบขนมปังสังขยามาเคี้ยวกร้วมๆ โอเค อร่อย ยังไม่บูด ปลอดภัยหายห่วง ไม่ต้องไปล้างท้องมีโรงพยาบาล อย่างน้อยไอ้เอิร์ธก็ไม่ได้วางยาผมล่ะนะ

"มึงรู้จักไอ้เอิร์ธ วิศวะปี2ป่ะ" ผมถาม ดีกรีอดีตรองเดือนคณะกับการทำงานสภาคณะน่าจะรู้อะไรเยอะ รู้เขา รู้เรา รู้ร้อยครั้ง ชนะร้อยครั้ง การจะอยู่กับไอ้นรกส่งมาเกิดอย่างไอ้เอิร์ธ เราจำเป็นต้องมีองค์ความรู้ก่อนครับ

"เอิร์ธ คิ้วบอยที่หล่อๆเห็นแล้วน้ำเดินอ่ะนะ" ชมพู่ เพื่อนสาวปากหมาชิสุผสมร็อดไวเลอร์พูดขึ้น

"อืม" ผมก็น้ำเดินครับ น้ำลาย! แม่งอยากถุยน้ำลายใส่หน้ามันให้ชุ่มชื้นด้วยเอมไซ คนไรวะน่าจับกระทืบเป็นบ้า แค่คิดถึงก็หงุดหงิดแล้ว

"ฉันก็รู้มานิดหน่อยเอง ชื่อจริงคือนายภูวดล อัครวัชรโยธิน อายุ19ปี กรุ๊ปA เป็นลูกชายคนที่2 มีพี่ชาย1คน ที่บ้านทำธุรกิจโรงแรม สอบติดด้วยวิธีรับตรง มีแฟันสาวอยู่คนละมหาลัย เป็น1ใน10 คนที่ได้รับการกดไลค์มากที่สุดในเพจคิ้วบอย "

"ไม่หน่อยแล้ว ไปเกาะหลังคาบ้านหรือเป็นคนในครอบครัวเขา รู้เยอะกว่ากูเกิ้ลอีก" ผมเบ้ปาก เผือกยังต้องเรียกแม่อ่ะงานนี้

"ถ้าฉันได้เป็นครอบครัวกับเอิร์ธจริง คงเหมือนได้ขึ้นสวรรค์แน่เลย กรี๊ดดดด" นรกมากกว่าแล้วกูก็กำลังอยู่ในขุมนั้นด้วย กรี๊ดดด

"ว่าแต่มึงถามทำไมวะ? อย่างมึงไม่น่าสนใจตัวผู้นะ "ไทขมวดคิ้ว

"คะ แค่อยากรู้ไว้ประดับบารมีเฉยๆ ไม่อะไรหรอก" ใครมันจะกล้าเล่าฟะ เฮ้อ เปิดเทอมสัปดาห์เเรก ก็มีปัญหาซะเเล้ว เซ็ง

"กูรู้จักไอ้เอิร์ธนะ เคยทำงานกลุ่มตอนเรียนกับทำงานรับน้องใหม่ด้วยกัน ตอนแรกกูก็หมั้นไส้มัน ผู้หญิงเอาแต่กรี๊ดมันหยั่งกับเห็นนิชคุณ กูล่ะอยากเบ๊ะปากรัวๆใส่ แต่พอทำงานด้วยกัน มันก็เป็นคนโอเคคนนึงเว้ย รับผิดชอบ ทำงานเก่ง คุมคนอยู่ ผิดแค่เสือกหล่อข้ามหน้าข้ามตากูเท่านั้นเอง" คุณบอก คนหล่อกว่าก็มีความผิดด้วยนะครับ โธ่ คนเรา แต่นาทีกูควรสงสารตัวเองมากกว่าป่ะ

"กูก็ทำ ทำไมไม่เห็นเจอไอ้เอิร์ธเลยวะ?"ผมถาม

"มึงทำคนละฝ่ายกันไง อ้าว มึงจำไม่ได้เลยเหรอ?"ไอ้คุณตาโต

"จำอะไรวะ?"

"จะ จำไม่ได้เลยเหรอทั้งที่มึงไป- เปล่า ช่างเถอะ"

"ไม่มีอะไรเกิดขึ้นแน่นะ? อาทิตย์ บอกได้นะ" ไทถามอย่างเป็นห่วง

"ไม่มีเว้ย อาจารย์มาแล้ว เรียนเหอะ" ผมฝืนยิ้มให้

หลังเลิกเรียนตอนบ่ายเสร็จ ผม,ไทและเพื่อนๆคนอื่นจึงมานั่งกินข้าวประชุมอยู่ใต้โรงอาหารอย่างปกติตามแบบที่นิสิตต้องมานั่งประชุมรุมหัว ระดมสมองที่มีอยู่น้อยนิดกัน โดยมีไอ้ไท ผู้มีมันสมองมากที่สุดในกลุ่มนำทีม

"ชมพู่ทำงานสวย ช่วยทำสไลด์ได้ไหม?"

"ได้จ้า ส่งเนื้อหามาภายในจันทร์หน้าละกัน"

"งั้นส่วนหัวข้อตรงนี้ มีเนื้อหาในหนังสือ เอามาอ้างอิงได้ แล้วส่วนตรงนี้ไปทำเป็นบทนำมา ส่วนเนื้อหาอีกอันก็..."

กริ๊งๆ เสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้น ใครวะ ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย

[ชักช้า! มัวทำอะไรอยู่ ไอ้เตี้ย!] เสียงแหวสายฟ้าแล่บดังขึ้น อะไรวะ??

"เอ่อ นั่นใครครับ" หนี้นอกระบบเหรอ ตูก็ไม่เคยติดหนี้มาเฟียที่ไหนนะ

[กู เอิร์ธ! ส่งไลน์ไปให้มารอที่หน้าวิศวะ ทำไมไม่มา!!]

"อะ อ้อ ทำงานเลยยังไม่ได้เปิดไลน์ มีอะไรเหรอ?"

[กล้าดียังไงให้กูยืนรอตั้งนาน วันนี้มึงต้องกลับกับกู!!]

"ตะ แต่" แต่กูไม่อยากกลับกับมึง!!! อยากจะตะโกนแบบนี้แต่ทำไม่ด้ายยย

[15นาที...]เสียงเย็นพูดขึ้น

"15นาทีอะไร? "  โทรมา15นาทีแรกจะได้ของจากtv directเหรอ?

[1.จะมาหากูภายใน15นาที หรือ2.จะให้กูไปอาละวาดที่คณะมึงใน15นาที เลือกมา!!]

"นะ หนึ่งคร้าบบบ" มันไม่มีช้อยส์ให้เลือกว้อยยยย

[หึ งั้นมาเจอกูหน้าบัญชี ถ้ามาไม่ทัน คงรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนะ]ชิบโผง!! 15นาที!! คณะบัญชีกับคณะนิเทศมันอยู่ใกล้กันซะที่ไหน อยู่คนละฝั่งเลยนะว้อย!!

"จะพิมพ์เนื้อหาจากหน้านี้ถึงหน้านี้ใช่ป่ะ! เดี๋ยวพิมพ์ให้เอง! กูไปล่ะ!!" ผมลุกขึ้นแล้วรีบยัดหนังสือลงในกระเป๋าเป้

กว่ารถโดยสารมหาลัยจะมาแล้วไปบัญชีก็คงไม่ทัน ค่าเทอมที่ตูจ่ายไปไม่ได้ทำให้รถโดยสารความเร็วระดับเต่าคลานวิ่งเร็วขึ้นเลย กี่คันกี่คันก็เข้าอู่ แสรดดดด  ผมจึงออกถีบตัววิ่งออกจากโรงอาหารด้วยความเร็วที่ถ้าประเทศไทยส่งผมลงไปวิ่งแข่งโอลิมปิคคงได้เหรียญทองกลับมาให้ประเทศแล้ว

แฮ่ก...แฮ่ก เหนื่อยโคตร ถ้าได้เอาคืนเมื่อไหร่ละก็มึงตาย!! ผมขึ้นสะพานลอย วิ่งไป ด่าไปจนกระทั่งถึงหน้าคณะบัญชีจึงพบไม่ใช่ใครที่ไหน มันคือไอ้เอิร์ธซึ่งกำลังยืนเล่นมือถืออย่างสบายอารมณ์ผิดกับผมที่กำลังหายใจหอบลิบลับ

"มาเร็วดีนิ ผิดคาด"  ก็เพราะหมาที่ไหนสั่งให้กูวิ่งมาห้ะ ถ้ากูบินได้ กูคงไปตระเวนแสดงมายากลฟิลิปรอบโลก ไม่มาเรียนหนังสงหนังสือให้เหนื่อยแล้ว ผมก็ได้แต่ด่ามันในใจเท่านั่นละครับ ไม่มีสิทธิไม่เสียงที่จะเถียงได้อยู่แล้ว

"แฮ่กๆ " ผมหอบอย่างหมดแรงในขณะมองค้อนมัน

"มีงานให้ทำ กูซีร็อคชีทไว้ที่วิศวะ อีก15นาที ร้านจะปิด ไปเอาให้ทีสิ"

"ห๊ะ!!! จะต้องวิ่งอีกแล้วเหรอ!!  เพิ่งวิ่งมาเหนื่อยๆ ที่สำคัญจากบัญชีไปวิศวะห่างกันตั้งหลาย100เมตร ไม่ใกล้นะเว้ย!! "

" เพราะงี้ถึงได้บอกมึงให้มาเร็วๆไง ร้านจะได้ยังไม่ปิด แต่มึงดันไม่ยอมอ่านไลน์จนต้องโทรตาม อ้อ ไม่ต้องห่วง จ่ายเงินไว้แล้ว แค่ไปเอาก็พอ มี2วิชา ตรวจดูด้วย"

"ประเด็นมันไม่ใช่ตรงนั้น!"

"แต่ยิ่งชักช้า เวลายิ่งลดนะ" ชิบหาย! แค่ยืนเถียงกัน ก็หายไป2นาทีแล้ว!!!

ไม่มีทางเลือก ผมกัดฟันก่อนจะวิ่งออกไปสุดตัว ทั้งที่ยังไม่หายเหนื่อยดี ไอ้โหด! ไอ้อำมหิต! จำไว้เลยนะ ไอ้เอิร์ธ! สาบานถึงตายก็ต้องล้างแค้นให้ได้! ขณะที่วิ่งไป ด่าไป ผมก็เลี้ยวเลาะไปตามซอกซอย ในที่สุดก็มาถึงคณะวิศวะจนได้  โชคดีที่เกียร์เคยพามา เลยจำได้ว่าร้านอยู่ไหน หวานหมูล่ะผมจึงซอยเท้าถี่จนมาถึงร้านถ่านเอกสารใต้ตึกเรียนทันฉิวเฉียดที่ป้าจะปิดร้านพอดี

"แฮ่ก... มาเอาชีทของเอิร์ธ ปี2 ที่ฝากไว้ครับ"

"หืม โชคดีที่มาทัน ป้ากำลังจะปิดเลย ไหนดูซิ หนูดูเหนื่อยจัง นั่งพักตรงเก้าอี้นั้นก่อนไหม "ป้าบอกพลางหาชีทบนตู้

"ขอบคุณครับ" ผมจึงไปนั่งตามที่บอก เฮ้อ ค่อยยังชั่ว ได้พักซักที

"เจอแล้ว" ป้ายื่นชีทกองหนามาให้

ผมรับชีทกองใหญ่มาตรวจสอบดู 1ในนั้น มีแนวข้อสอบวิชาดูแสสุขภาพคนรุ่นใหม่ซึ่งเป็นวิชาที่ผมลงด้วย อยากได้จัง ถ้าได้เอวิชานี้ เกรดก็จะขึ้นด้วย

กริ้งๆๆๆ!! เฮ้อ ยมบาลโทรมาตามกูอีกแล้วไง

[เป็นไง? ]

"แฮ่กๆ ถึงพอดีเลย เหนื่อย อยากกินน้ำ " ผมเผลอบ่นพลางหายใจหอบไม่หยุด

[ไปขอป้าเป่าพัดลมข้างหน้าก่อนไหม จะได้หายเหนื่อย] เสียงเข้มฟังดูเป็นห่วงอย่างจริงจัง

"ไม่เป็นไร เกรงใจป้า ไม่ต้องเป็นห่วง"

[คะ แค่กลัวว่ามึงจะเป็นลมเเล้วกูต้องไปแบกมึงกลับตะหาก ว่าแต่ได้ชีทเปล่า?]

"เรียบร้อย เอ่อ คือเห็นมีโพยวิชาสิ่งแวดเล้อมด้วย ขอยืมซีรอคต่อได้เปล่า..."  ผมลองขอทั้งที่แทบไม่มีหวัง คนที่ไม่สนิทกัน ปกติก็ไม่ค่อยอยากจะให้ยืมต่อหรอก เพราะ หวงคะเเนน ไม่อยากให้คนที่เอาไปได้คะแนนเยอะกว่าตัวเองแล้วจะไปดึงคะเเนนเฉลี่ยในห้องสูงขึ้น ยิ่งกับไอ้โหดนี่ด้วย น่าจะยาก

[มึงก็เรียนวิชานั้นเหรอ? แปลว่าก็ได้เรียนด้วยกันสิ...] น้ำเสียงเข้มดูดีใจเล็กน้อย

"อืม ใช่" จริงด้วย เเปลว่าห้องเรียนห้องเดียวกับเอิร์ธ ก็อาจต้องนั่งเรียนด้วยกันสิ ชีวิตตูมาถึงจุดต่ำสุดขนาดนี้ได้ไงฟะ น้ำตาจะไหลorz

[หืม งั้นก็เอาไปสิ] เอิร์ธตอบอย่างไม่ลังเล

"ได้จริงง่ะ(^^)?!"  ไม่น่าเชื่อ!! คนปกติยังหวงกันเลย คิดว่าโหดๆอย่างไอ้เอิร์ธจะไม่ให้ซะอีก ใจดีผิดคาดแหะ!!

[กูอ่าน1-2รอบก็จำได้แล้ว ยังไงก็ไม่ใช้ต่ออยู่ดี เอาของกูไปอ่านต่อได้เลย ไม่ต้องซีร็อคเพิ่ม จะได้ไม่เปลืองเงิน] ให้ยืมดูต่อด้วย! บทจะใจดีก็ใจดีซะงั้น!!!

"ขอบใจนะ^^" ผมบอกด้วยเสียงที่ปิดความดีใจไม่มิด  ตูจะเลิกด่ามึงในใจแล้ว^^

[หึ แต่มีเงื่อนไขนะ กว่ากูจะได้โพยนี้จากพี่ทีมก็ลำบากไม่ใช่เล่นๆเหมือนกัน กูอยากกลับห้องแล้ว มีเรื่องต้องไปจัดการอีกเยอะ แต่เพราะต้องมารอกลับกับมึง เลยกลับช้า เพราะงั้นมึงต้องกลับมาถึงที่นี้ภายใน10นาที กูถึงจะให้ แต่ถ้าปล่อยให้กูต้องเสียเวลาคอย รู้ไหมจะเกิดอะไรขึ้น? เพราะงั้นรีบกลับมาซะในตอนที่กูยังอารมณ์ดี]

"จะบ้าเหรอ10นาที! มึงเป็นปีศาจหรือไง!"

[กล้าด่ากูเหรอ...?] เสียงคมกริบราวกับใบมีดพูดขึ้น เชี่ย เผลอหลุดปากไป!!

[กูเปลี่ยนใจแล้ว ถ้ามึงไม่กลับมาภายใน5นาที มึงโดนแน่!!]

ชิบหาย ไม่น่าเลยตู!! ผมกระโดดลงจากบันได ก่อนจะพุ่งตัวกลับด้วยความเร็วแสงและแล้วผมก็มาถึงจนหน้าบัญชีจนได้ด้วยสถิติความเร็วใหม่ที่ต้องจารึก ส่วนไอ้เอิร์ธก็ยืนกระดกขวดน้ำคริสตัลอย่างสบายใจราวกับเป็นพรีเซนเตอร์ สบายจังนะคุณมึง ส่วนกูเหนื่อยจนจะหายใจไม่ทันแล้วว่ะ

"ตรงเวลาดีนิ หอบหน้าแดงเชียวนะมึง"  ก็เพราะ มึงบอกให้กูรีบมาไม่ใช่เหรอไงฟะ!!

"แฮ่ก... แฮก" ผมเงยหน้าขึ้นมามองมัน เหงื่อไหลเต็มหน้าไปหมด เหนื่อยขนาดแรงจะเถียงยังไม่มีด้วยซ้ำ

"อ่ะ กูไม่เอาแล้ว จะเอาไปดื่มก็ได้ "

จากนั้นมันก็หันหลังแล้วก้าวเดินไปตามทางเท้า ผมจึงรับขวดน้ำเย็นๆขนาดใหญ่ที่ได้มาดื่ม ค่อยหายเหนื่อยขึ้นมาหน่อย ไม่มีอะไรดีกว่าได้ดื่มน้ำเย็นเจี๊ยบหลังวิ่งเสร็จอีกแล้ว ชื่นใจดีจัง หยั่งกับรู้ใจเลยเเหะ จะว่าไปตอนนั้นผมก็เผลอบ่นว่าหิวน้ำนี่นา...

เมื่อดื่มจนหมดแล้ว ผมจึงเดินตามหลังมันไปไม่กี่ก้าว ดูเหมือนมันจะทำเป็นเดินช้าๆเพื่อรอผมอยู่ เพราะถ้าเดินด้วยความเร็วปกติ มันคงห่างออกไปหลายเมตรแล้ว

.

.

.

.

.

.

.

เออ...มันก็เป็นคนดีเหมือนกันเนอะ ผมคิดในใจขณะที่เดินมองแผ่นหลังของเอิร์ธที่อยู่ข้างหน้าที่นำผมอยู่ไม่กี่ก้าวก่อนที่ผมจะไปเดินข้างอยู่ข้างมัน

....................................................................

หายไปนายเลยค่ะ มาต่ออีกเเล้วนะ ยังไงก็ขอฝากให้ผู้อ่านติดตามต่อไปด้วยนะคะ(กราบ)>< สุดท้ายคนเขียนเซ็นเซอร์ชื่อแล้ว คนเขียนไม่ได้ไม่ชอบหรือเห็นด้วยกับเขาทุกเรื่อง แค่เห็นเขาบ่อยๆแถวมหาลัยเลยใส่ชื่อเข้าไปเท่านั้นเอง 555 ตอนหน้าจะเล่าในมุมเอิร์ธ ความจริงจะปรากฏแล้วนะ

ขอถามหน่อย เวลาซ่อนตอนแล้วอัพใหม่ มันจะขึ้นในเเจ้งเตือนไหมคะ ถ้าใครทราบช่วยตอบด้วยนะคะ

เป็นยังไง ช่วยคอมเม้นต์ให้กำลังใจด้วยนะคะ><

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}