ขอบคุณทุกคอมเม้น ทุกกำลังใจจ้า อยากให้รู้ว่า ทุกเม้นมีความหมายทำให้คนเขียนมีกำลังใจเขียนนะคะ

S5 จากคุณ เป็น พี่

ชื่อตอน : S5 จากคุณ เป็น พี่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 40.8k

ความคิดเห็น : 60

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ย. 2560 10:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 600
× 0
× 0
แชร์ :
S5 จากคุณ เป็น พี่
แบบอักษร

S5

ภายในห้องขนุนยังคงยุ่งวุ่นวายอยู่กับการทำกับข้าว 4-5 อย่าง 1ในนั้นคือปลานึ่งมะนาว  ส่วนที่เหลือก็แกงส้มชะอมกุ้ง  ปลาหมึกผัดพริกสดใส่หอมใหญ่  ต้มแซ่บกระดูกอ่อน  ปีกไก่ทอดน้ำปลา

เสร็จครบขนุนก็ตั้งโต๊ะทันที  เพราะนี่ก็ใกล้จะเที่ยงแล้ว จัดโต๊ะวางจานเตรียมข้าวเสร็จก็ไปเตรียมน้ำใส่อ่างเหมือนเคยที่เดี๋ยวนี้พีมักจะอาบน้ำก่อนมากกินข้าวตลอด  เมื่อทุกอย่างครบเรียบร้อยก็ได้ยินเสียงเปิดประตูดังขึ้นขนุนรีบวิ่งไปรับพีทันที

“สวัสดีครับ”

ขนุนไหว้พีและคนที่มากับพีอีก2 คน  ทั้ง 2 คน ยิ้มรับคำสวัสดีจากขนุน ขนุนรับกระเป๋าจากพีอย่างเคยชินไปวางและเดินไปเอาน้ำมาเสิร์ฟทั้ง 3 คน

“ขอบใจ/ขอบใจนะ”ทั้งสองพูดพร้อมกัน

“คนนี้ผา นั่นเทค เพื่อนฉัน  พวกมึงนี่ขนุนพ่อบ้านของกู”

พีแนะนำผูชายสองคนที่เป็นเพื่อนให้กับขนุนได้รู้จัก

คนแรกผา ผู้ชายตัวสูงขาวน่าตาดีมากกกก เกาหลีสุดๆ ยิ้มมีสเนห์ดูอ่อนโยน มองๆหุ่นน่าจะพอๆกับพี ผาส่งยิ้มทักทายให้ขนุนเล็กน้อยพร้อมมองขนุนอย่างพิจารณา

ส่วนอีกคนชื่อเทคตัวเตี้ยกว่าพีและผามากอยู่ แต่ก็สูงกว่าขนุนพอควร ผิวขาว หน้าตาหล่อติดหวานนิดๆ ท่าทางขี้เล่นนิดๆ ตาก็ดูเจ้าชู้หน่อยๆ ส่วนสูงไม่ได้เป็นอุปสรรค์ของคนหน้าตาดีเลย เทคยิ้มทักทายขนุนพร้อมโบกมือให้เบาๆ

“…?หือ”x2

ผาและเทคอดแปลกใจกับคำว่า ‘ของกู’ ไม่ได้  เหมือนจะแสดงความเป็นเจ้าของซะจนเขาทั้งสองอดสนใจร่างบางตัวเล็กนี่ไม่ได้  ถึงหน้าตาไม่ผ่านแต่อย่างอื่นโดยรวมเข้าข่ายเด็กของไอ้พีได้เลยเพราะ ไอ้พีบางทีก็ไม่เกี่ยงเรื่องหน้าตาด้วย แล้วแต่อารมณ์  อย่าว่าแต่พีผาเองก็ไม่เกี่ยงเช่นกัน

“อะไรมึง”  พีถามเทคที่มีทีท่าข้องใจอะไรซักอย่าง

“ป๊าววว”

ขนุนเดินออกมาจากห้องรับแขกแล้ว  ตอนนี้เขาเตรียมน้ำเสร็จพอดี เลยเดินออกมาเรียกพีอีกครั้ง

“คุณพีครับน้ำเตรียมเสร็จแล้วนะครับ”

“อืมขอบใจ” พีตอบรับเสร็จก็เดินเข้าห้องไปทันที

“เตรียมน้ำอะไรเหรอ”

ผาที่เห็นพีเดินหายเข้าไปและขนุนเดินออกมาจากห้องพอดีก็อดถามขนุนไม่ได้

“อ๋อ  เตรียมน้ำให้คุณพีแช่น่ะครับ  จะได้ไม่ร้อนไม่เหนียวตัว”

ขนุนตอบพร้อมรอยยิ้มละไมและเดินไปหยิบผ้าเย็นในตู้มา2ห่อ  แล้วเอาไปให้ทั้ง2คน

“คุณผา คุณเทค รับเป็นผ้าเย็นมั้ยครับเผื่อจะครายร้อนได้บ้าง”

ทั้งสองคนรีบคว้าผ้าเย็นทันทีที่ขนุนส่งให้

“อ๊าาาาชื่นใจจัง”

เคทกับผามองขนุนที่เดินเข้าครัวไปแล้ว ด้วยสายตาที่ชื่นชมอยู่ไม่น้อย  ตัวแค่นี้แต่ดูแลเอาใจใส่สุดยอด ถึงว่าไอ้พีขยันกลับห้องจัง

“บริการใช้ได้เลยว่ะ  มีแบบนี้ซักคนที่ห้องกู ท่าจะดีสบายชิบหาย”

ผาเอาผ้าเย็นโป๊ะหน้าแล้วพูดอย่างถูกใจ  ไม่นานพีก็เดินออกมาจากห้อง เห็นเพื่อนทั้ง2 คน กำลังคุยกันสบายที่หน้ามีผ้าเย็นโปะคนละผืน ขายืดพาดไปที่โต๊ะรับแขก มองแล้วเหมือนลุงแก่ๆนอนคุยกันในร้านตัดผมซะไม่มี

“เฮ้ย  กินข้าวกันหิวแล้ว”

พีเรียกทั้งสองคนให้รู้ว่า เขาจะไปกินข้าวแล้ว  พอได้ยินคำว่าจะกินข้าว ทั้ง2 คน ก็ดีดตัวลุกขึ้นทันที

“ไปดิ หิวชิบหาย”

เทคอดบ่นไม่ได้เพราะเมื่อเช้าเขาจิบกาแฟไปแค่แก้วเดียวเท่านั้นเพราะมีงานด่วน

ทั้งสามคน เดินมานั่งที่โต๊ะอาหารพร้อมมองกับข้าวตรงหน้า ที่มันน่ากินซะจนน้ำย่อยในกระเพาะพากันประท้วงนิดๆ

“โห...นี่ทำเองหรอขนุน”

“ครับคุณเทค” ขนุนหันไปตอบและยิ้มให้เทค

“เออ งั้นกินกันซิ มัวรออะไรล่ะ”

พีตัดบทให้กินๆซะ  เพราะเพื่อนทั้ง2 คน  เล่นมองพ่อบ้านของเขาซะอย่างกับว่า  อยากจะได้กลับบ้านอย่างนั้นแหละ  ไม่ให้นะเว้ย มีคนเดียว!

“เออ  นึกว่าหน้าตาจะน่ากินอย่างเดียว  รสชาตินี่ก็ผ่านเลยนะเนี่ย”

ผาอดชมไม่ได้  เมื่อได้ตักคำที่2ที่3เข้าปาก

ทั้งสามคนกินข้าวจนหมด กับข้าวนี่ไม่เหลือซักอย่างขนุนเก็บโต๊ะไปเงียบๆ  เสร็จก็เดินไปหยิบเงาะกระป๋องที่เขาเอาไปแช่จนเย็นเจี๊ยบ~ มาเปิดใส่ถ้วย 3 ใบ  และเอาไปเสิร์ฟให้ทั้งสามคนที่โต๊ะอาหารตัวเดิม ที่พวกคุณชาย เขายังคงนั่งคุยกันอยู่

“พวกคุณชอบของหวานกันมั๊ยครับ พอดีผมซื้อเงาะกระป๋องกลับมาด้วยทานได้มั้ยครับคุณพี”

“อืมได้ซิ วางเลย”

ขนุนยิ้มรับอีกครั้งที่เห็นเจ้านายตัวเองไม่ได้หัวสูงถึงกับขนาดกินของกระป๋องราคาถูกไม่ได้

“ดีเนาะ...บริการทุกระดับประทับใจ”

ผาหันไปบอกและมองขนุนยิ้มๆเหมือนผูกมิตร ขนุนก็ยิ้มกลับมาให้เช่นกัน

“อ่อ  คุณพีครับผมซื้อของมาแล้ว แต่บางอย่างซื้อมานิดเดียวเพราะเก็บนานกลัวของมันไม่สดครับ ทีนี้เงินมันยังเหลืออยู่ผมเลยเอามาทอน”

ขนุนยื่นแบ้งพัน2ใบคืนให้กับพี

“อืม  เก็บไว้เถอะฉันให้”

“หือ ให้ค่า?”

เงินตั้ง2พันคงไม่ได้ให้เฉยๆใช่มะขนุนเอียงคอถามด้วยความอยากรู้

“….เออเผื่อมีอะไรขาดเหลือก็ไปซื้อแค่นั้นแหละ  เลิกเซ้าซี้น่าขี้เกียจตอบ!”

“อ่อ  ครับ”

ขนุนรับเงินมาเหมือนเดิม และก็ปิดปากเงียบสนิทใส่พีทันที  ทำให้อีก2คน ที่ดูเหตุการณ์อดขำกับความซื่อของขนุนไม่ได้ เป็นคนอื่นคงเก็บใส่กระเป๋าไปเรียบร้อยแล้วไม่เอามาคืนแบบนี้หรอก

“เฮ้ยพี  กูยากได้แบบนี้บ้างว่ะ โคตรดีอ่ะอยากได้…ขอเถอะ  แล้วมึงค่อยหาใหม่”

“แดกตีนมั้ย...ไอ้เทค”

“งกอะไรมึง  งั้นกูขอยืมซักอาทิตย์ก็ได้ อ่ะ”  

เทคพยายามต่อรองอีกครั้ง

“กูถามว่า  แดกตีนมั้ย” 

พียังคงตอบกลับไปเสียงเรียบ

“ขนุน...ไอ้พีให้ค่าจ้างเท่าไหร่  ฉันให้2เท่ามาดูแลที่ห้องฉันมา ^^”

ผาเปิดประเด็นกับขนุนเองโดยไม่ผ่านพี เรียกดวงตาหวานให้หันไปมองได้ทันทีเช่นกัน  โห 2 เท่า  ให้จริงอ่ะ!

“ตลกและสัสผา  นี่ก็ไม่ต้องทำตาเป็นประกายขนาดนั้น มันพูดเล่น”

ขนุนนึกในใจ โห่..กะแล้วต้องพูดเล่นใครจะให้กัน  ค่าจ้างขนาดนั้น  พ่อบ้านนะไม่ใช่ผู้จัดการ เหอะๆ

“กูเล่นๆที่ไหน  เอาจริง!”

“ไอ้ผา เงียบปากไปเลยมึง”

“หึหึ  ผมอยู่นี่แหละ ดีแล้วครับ ^_^” 

ในเมื่อพูดเล่นกันงั้นเขาตอบแบบนี้คงไม่เป็นอะไรมั้ง

“หึหึ  ดีมาก J”  

พีอดยกยิ้มมุมปากไม่ได้ที่พ่อบ้านของเขาเลือกที่จะอยู่กับเขา  หึหึ พีวิน!!

“อ่อ คุณพีคืนนี้ออกข้างนอกเหมือนเดิมใช่มั้ยครับ ผมจะได้เตรียมชุดให้”

“อืม” 

พีพยักหน้าขนุนก็รับหน้าที่มาเหมือนเดิมเดินเข้าห้องไปเตรียมชุด

“โหหหห อยากได้อ่ะดูแลขนาดนี้เลยอ่อวะ กับข้าวก็อร่อยนิสัยก็ซื่อๆน่ารักดีว่ะ หาจากไหนวะมึง”

“พ่อบ้านไอ้ฟาสหามาให้ ตอนแรกกูก็ไม่คิดว่ามันจะดูแลดีขนาดนี้หรอก แต่มาถึงวันแรกมันดูแลกูยังไงตอนนี้ก็ยังดีเหมือนเดิมเลยว่ะ  กูไม่เคยต้องมานั่งด่าเหมือนคนที่แล้วๆมาเลย มึงเชื่อป่ะแม่งทำทุกอย่างเหมือนเห็นเหตุการณ์ล่วงหน้าอ่ะ ว่ากูอยากได้อะไร อยากทำอะไร ต้องการอะไรทุกอย่างพร้อม!”

“อือหือ  กูเพิ่งเห็นมึงชมคนขนาดนี้ไอ้พี กูว่ากูไปตกลงค่าจ้างกับขนุนดีกว่าให้มาทำที่ห้องกูนี่มา”

“สัสผา!! กวนตีนไม่เลิกอย่ายุ่ง.... ของกู”

“หือ/หือ”

ผากับเทคถึงกับทำหน้าตาเหลือเชื่อพร้อมกันทันที  ที่พีแสดงความเป็นเจ้าของพ่อบ้านตัวเองออกนอกหน้าขนาดนี้

“มึงหวงออกนอกหน้าขนาดนี้เลยอ่อวะ”  

ด้วยความแปลกใจผาเลยถามขึ้นมา

“เออ!ทำไม  กูหวง! ก็คนดูแลดีดี แม่งหายากกว่าคู่นอนอีกว่ะ”

“เออจริง/เออว่ะ”

ทั้งคู่เห็นด้วยกับพีเพราะพวกเขาเองก็เคยประสบปัญหาเดียวกันเลย  คู่นอนมันหาง่ายมากๆสำหรับพวกเขาทั้งกลุ่ม  เพราะรวยหน้าตาดีและที่สำคัญใจป๋ากันทุกคน

“เออ งั้นนี่พวกมึงอยู่ต่อเลยเปล่า หรือจะกลับก่อน...เอาไง?”

“ก็อยู่ก่อนว่ะ เดี๋ยวเย็นๆค่อยกลับไปเปลี่ยนชุด”

“กูเหมือนกัน”

ทั้งสองคนพูดจบก็เดินไปนั่งที่โซฟา เปิดทีวียืดขา นั่งเล่นนอนเล่น กันเหมือนเด็กๆถ้าไม่รู้ว่าอายุ27-28 คงคิดว่าพวกวัยรุ่นมหาลัยโดดเรียนมานอนเล่นกันแน่ๆ

หลังจากทำงานบ้านทุกอย่างเสร็จขนุนก็เอาบัวลอยเจ้าประจำที่เขาชอบแวะซื้อ เวลาไปตลาดแกะใส่ถ้วยมานั่งกินที่โต๊ะทานข้าว ไม่ได้สนใจคนที่เดินมาด้านหลัง

“กินอะไร”

“อุ้ย…!! เอ่อ  บัวลอยครับ”  

ขนุนสะดุ้งนิดนึงที่อยู่ๆผาก็เดินมาจับไหล่แล้วถามเขา

“ตกใจอะไร  ฉันไม่กัดซะหน่อย”

“ก็คุณผามาเงียบๆ ผมตกใจครับ”

“หึหึ  อร่อยป่ะหน้าตาน่ากินดี”

ผาเดินมานั่งฝั่งตรงข้ามกับขนุนและมองของที่ขนุนตั้งหน้าตั้งตากินอย่างอร่อยจนไม่ทันสังเกตุเขาที่เดินมา

“อร่อยครับ  จะชิมมั้ยครับ ถ้าไม่รังเกียจ”  

ขนุนถามไปแบบซื่อๆเพราะกลัวผาจะรังเกียจ

“เห้ย  จะรังเกียจทำไมไหนชิมหน่อย”

“อ่ะครับ ^_^”  

ขนุนยิ้มรับพร้อมดันถ้วยไปทางผา

“อื้มมมม  อร่อยดีซื้อมาจากไหนเนี่ย” 

ผาถามพร้อมตักกินอีกคำนึง

“ซื้อจากตลาดครับ เวลาไปซื้อกับข้าวผมจะแวะซื้อ ป้าแกทำอร่อยดี”

“อืม ไว้วันไหนซื้ออีก บอกฉันด้วยซิ  ซื้อมาเผื่อด้วย  แล้วเดี๋ยวฉันมาเอา”

ขนุนขมวดคิ้วมองผา ลงทุนไปมั้ย บัวลอยถุงเดียว

“หือ...มาเอาบัวลอยถุงเดียวเนี่ยนะครับ  ผมบอกทางไปร้านให้ก็ได้นะครับ”

“เอาแบบนั้นแหละฉันขี้เกียจไปซื้อเอง” 

อืมคนรวยนี่ชอบทำอะไรแปลกๆซินะ

“สงสัยว่าคุณผาจะชอบนะครับ  ตักไม่หยุดเลย”

 ขนุนอดแซวไม่ได้เพราะผาไม่วางช้อนเลย คึคึ

“555+ ลืมตัวอร่อยเพลิน…อ่ะ”

“หือ….!?? อะไรครับ”  

ขนุนงงเมื่อผาเอาช้อนตักบัวลอยมายื่นตรงปากเขา

“กินดิพี่ป้อน”  

พี่..??? ขนุนคิดในใจทำไมเปลี่ยนคำแทนตัวไวจัง

“ไม่เป็นไรครับ  เดี๋ยวผมกินเองดีกว่า…ว่าแต่ คุณผาแทนตัวว่าพี่เหรอครับ แบบนั้นมันจะดีหรอ”

“เรียกพี่แหละ พี่ไม่ถือ พี่ถูกชะตา อีกอย่างขนุนตัวเล็กเรียบร้อยดี น่าเอ็นดู เหมือนน้อง  พี่เรียกแบบนี้แหละแล้วก็เรียกพี่ว่าพี่ได้เลยนะ พี่ให้เรียก ^^”

“^_^ ครับ”

“อ่ะกินเร็วพี่ป้อน”

“ไม่เอา  ผมกินเอง โตแล้ว”

“หือ...โตเหรอเนี่ย  อายุเท่าไหร่อ่ะเรา”

“หึหึ 20 จะ 21 แล้วครับ^^”

“โห  ถ้าไม่บอก  พี่คิดว่าเด็กอายุ15  โกงอายุป่ะเนี่ย”

“พี่ผาผมอายุ20จริงๆ เรียนที่มหาลัย ××× นะครับ -3-;” 

ขนุนทำท่างอนปากจู๋ ด้วยความลืมตัว

“55+ ล้อเล่นเชื่อๆก็ได้  ว่าแต่เรียนสาขาอะไร  พี่ก็จบจากที่นั่นนะ”

“จริงเหรอครับ  บังเอิญจัง ^^ ผมเรียนคหกรรมครับ”

“เก่งเนอะ เรียนไปทำงานไปด้วย  แล้วพ่อกับแม่ล่ะ”

“คือ…พ่อกับแม่ไม่อยู่แล้วครับ ท่านเสียแล้ว  ผมก็เลยตัวคนเดียวคือมันก็ต้องช่วยตัวเองอ่ะครับ  จะมัวหวังพึ่งคนอื่นไม่ได้หรอก  แต่ชีวิตตอนนี้ผมก็โอเคนะไม่ได้รู้สึกแย่อะไรแล้ว ^__^”

ผามองคนตัวเล็กด้วยความเอ็นดู ที่ขนุนเล่ามา คำว่า ตัวคนเดียว ทำให้ผาอดสงสารไม่ได้  แต่ก็ชื่นชมตัวเล็กนี่จริงๆ ที่ต่อสู้มาได้ขนาดนี้ เห็นแล้วก็มองตัวเองที่โชคดียังมีแม่ ตัวเขาเป็นแค่ลูกคนเดียวแถมเป็นแค่ลูกเมียเก็บที่พ่อเขี่ยทิ้งพร้อมให้เงินก้อนนึงเมื่อรู้ว่าแม่ตั้งท้องเขา พอเริ่มจำความได้แม่เล่าทุกอย่างให้เขาฟังแต่ไม่เคยบอกว่าพ่อเป็นใครแม่เขาทำงานเลี้ยงเขามาจนโต โดยไม่ใช้เงินที่พ่อเคยให้มาเลย จนเมื่อสุดทางเขาเรียนจบ แม่ก็นำเงินก้อนนั้นออกมายกให้เขาไปทำสิ่งที่อยากทำเขาเลยเลือกจับทางขายรถยนต์นำเข้า  แรกๆก็มีปัญหาแต่ก็ได้พวกเพื่อนๆช่วยไว้เยอะ  จนตั้งตัวได้สำเร็จ กลายเป็นบริษัทนำเข้ารถนอก ที่มี3สาขาทั่วประเทศ และกำไรก็เยอะเกินกว่าที่คิดมากนัก สำหรับครอบครัวที่มีแค่เขากับแม่ 2 คน  มันเหลือกินเหลือใช้ซะมีแต่คนอยากจะเข้ามาตีสนิท มีมากันหลายรูปแบบนึกไปถึงตอนที่เขาจะล้มกลับไม่มีใครสน แต่พอไปได้ดีและดีเกินคาด  ก็มีแต่คนวิ่งใส่เขาเลยไม่ค่อยสนใจใครนอกจากครอบครัวและเพื่อน หรืออีกกรณีนึงคนคนนั้นจะน่าสนใจจริงๆ ยกตัวอย่างเด็กขนุนนี่ ที่มองดูซื่อๆใสๆตรงๆเก่ง และที่สำคัญดึงดูดและน่าเอ็นดู  เห็นแล้วอยากมีน้องแบบนี้  แม่ที่แสนดีมีแล้ว  เพื่อนที่ดีมีแล้ว  อยากจะมีน้องแบบนี้ซักคนจะดีมั้ยวะ แต่ก็นะ..ลองดูๆ และลองคุยๆไปก่อน  ถ้าโอเคเขาจะรับขนุนเป็นน้องซักคน ^^

ทั้งสองคน นั่งคุยกันอย่างสนิทสนม โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่นึง มองมาทางพวกเขาเป็นระยะๆ อย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ พึ่งเจอกันวันนี้แต่สนิทกันไวจังวะ ไอ้ผาก็เห็นไม่ค่อยสนใจใคร แต่ทำไมสนใจขนุนมันจัง แล้วนี่เขาเป็นอะไร หงุดหงิดอะไร พีคิดอย่างคนอารมณ์เสีย ที่หาสาเหตุให้กับตัวเองไม่ได้

ตกเย็น ผากับเทคก็เตรียมตัวกลับไปเปลี่ยนชุดที่ห้องเพราะคืนนี้พวกเขาทั้งกลุ่มมีนัดกันที่ผับของเทค

“ขนุน เอาโทรศัพท์มาสิ พี่จะยิงเข้าเครื่อง”

ก่อนออกจากประตู ผานึกขึ้นได้เลยรีบทวงถามเบอร์ขนุนทันที

“ห๊ะ…? อ่อๆครับแป๊ปนะพี่”

ขนุนนึกแป๊ปนึงก่อนจะนึกออกว่าผาจะฝากซื้อบัวลอยเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งให้ผา

“โหรุ่นเก่าไปมั้ยเนี่ย ขนุน”

“โทรเข้าออก เล่นไลน์เล่นเฟสได้ ก็พอแล้วพี่”

“หึหึ พี่มีเครื่องเก่า แต่ใหม่กว่าเครื่องนี้แน่นอน อยู่ที่ห้องไม่ได้ใช้ เดี๋ยวเอามาให้”

ผาพูดขำๆ พร้อมกดเบอร์ไปด้วย  ขนาดโทรศัพทร์รุ่นที่เก่าที่สุดของเขายังใหม่กว่ารุ่นที่ขนุนใช้อยู่ตอนนี้ด้วยซ้ำ

“เอามาให้ทำไมครับ  ผมใช้เครื่องนี้ดีแล้ว”

“หึหึ  พี่เม็มเบอร์แล้ว ไว้เดี๋ยวโทรหา”

ผาไม่ได้ฟังว่าขนุนจะปฏิเสธ เพราะยังไงเขาก็ว่าจะเอามาให้อยู่ดี

การกระทำของคนทั้ง2  สร้างความแปลกใจให้อีก 2 คน  ที่ยืนมองอยู่ซักพักเป็นอย่างมาก

“เดี๋ยว…นี่ไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย แลกเบอร์กันด้วย?”

เทคอดถามไม่ได้เพราะเมื่อกี้เขาดูหนังอยู่เลยไม่ได้สนใจสิ่งรอบตัว

“ก็ไม่มีอะไรหรอกครับ ที่แลกเบอร์เพราะพี่ผาเขาอยากกินบัวลอย”

“…?/..?”

คำตอบของขนุนทำเอาพีกับเทคถึงกับงง  กินบัวลอยเกี่ยวอะไรกับแลกเบอร์วะ? ส่วนผาได้แต่ยิ้มขำ

“555+ เออ เอาเหอะ เรื่องของกูสองคน พวกมึงไม่ต้องสนใจหรอก พี่ไปนะขนุน”

ผาอดเอ็นดูเด็กหน้ามึนซื่อๆคนนี้ไม่ได้จริงๆ มันไม่ได้เสแสร้งแต่มันเป็นแบบนี้จริงๆ  หลังจากที่เขานั่งคุยกับขนุนอยู่ซักพัก  ขนุนเป็นคนที่ นิสัยมีสเน่ห์มาก หน้าตาของขนุนไม่ได้เป็นอุปสรรค์เลย  ถ้าจะมีคนชอบ

“สวัสดีครับพี่ผา  สวัสดีครับคุณเทค”  

ขนุนยกมือไหว้ทั้งสองคน

“เฮ้ยยยย เดี๋ยวดิ! ทำไมเรียกผาว่าพี่ เรียกฉันว่าคุณล่ะ” 

เทคประท้วงทันที  ที่รู้สึกเหมือนเป็นคนนอก

“อ่าว  แล้วมันไม่ถูกต้องตรงไหนล่ะครับ ก็พี่ผาเขาให้ผมเรียกแบบนี้”

“เออ  เรียกพี่ว่าพี่เหมือนไอ้ผา โอเคนะ”

“…?คะ…ครับพวกคุณนี่แปลกดีนะครับไม่ค่อยถือตัวกันเลย”

“หือ…!นายแอบว่าฉันรึป่าวเนี่ย”  

พีที่ยืนไม่สบอารมณ์ฟังอยู่นานก็อดพูดขึ้นมาบ้างไม่ได้

“….!! ไม่ใช่แบบนั้นครับ ใครจะกล้าว่าคุณล่ะครับ  งั้นสวัสดีครับพี่ผา พี่เทค ผมไปทำงานต่อนะครับ  คุณพีมีอะไรก็เรียกใช้นะครับ”

ขนุนพูดจบก็รีบเดินออกมาจากตรงนั้นทันที กลัวพีจะเล่นงานเขาต่อ ฟังจากน้ำเสียงแล้วเหมือนอารมณ์เสียอยู่ด้วย

“หึหึ  น่ารักว่ะ หน้าตาไม่ผ่านแต่นิสัยน่ารักชิบหาย”

เทคอดพูดบ้างไม่ได้เขาชอบขนุนตรงที่ดูแลคนอื่นดีเอาใจใส่ ทำกับข้าวเก่ง ซื่อและตรงไปตรงมามันเป็นอะไรที่ดึงดูดแปลกๆ

“พวกมึง2ตัว อะไรนักหนากับพ่อบ้านกูเนี่ย  ไปได้แล้วไป๊”

พีรีบไล่เพื่อนทั้ง2คนที่ขวางหูขวางตาเขามาซักพักแล้วให้ไปเสียที

_______________

มาต่อแล้วคร้าบบบบบบ

มีใครรออ่านอยู่บ้าง

เดี๋ยว ตอนเที่ยงมาต่อให้อีกตอนนะจ๊ะ

เพราะงั้นใครรอขอเสียงหน่อยยยย

รักคนอ่าน จากใจคนเขียน จุบุ

#

อยากกัดปากซักที จุง -3-

ความคิดเห็น