facebook-icon

สวัสดีนักอ่านทุกคนค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกจึงอาจจะน้ำเยอะ มีฉากที่ไม่น่ามี หรืออื่นๆประการทั้งปวง ยังไงก็อ่านเพื่อความสนุกเนอะ อย่าคิดมาก 55

บทที่ 11 ล้มป่วย 50%

ชื่อตอน : บทที่ 11 ล้มป่วย 50%

คำค้น : ลอนดอน ครูอนุบาล นักธุรกิจหนุ่ม ทาสแมว จิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.9k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ค. 2559 09:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 11 ล้มป่วย 50%
แบบอักษร

เรือโดยสารขนาดใหญ่ที่ถูกจอดเทียบอยู่ที่ท่าเรือเวสต์มินสเตอร์ซึ่งเป็นท่าเรือที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในกรุงลอนดอน โลโก้ของบริษัท ดิมีเทอร์ ขนาดใหญ่ถูกพ่นติดอยู่ที่ด้านข้างของลำเรือ นักท่องเที่ยวหลากเชื้อชาติต่อแถวกันอย่างเป็นระเบียบเพื่อที่จะซื้อตั๋วและขึ้นเรือล่องแม่น้ำเทมส์ การบริการเรือโดยสารสายนี้จัดขึ้นเพื่อนักท่องเที่ยวต่างถิ่นโดยเฉพาะเพราะทุกเส้นทางที่เดินเรือสามารถโดยสารรถไฟฟ้าไปจนถึงจุดหมายได้ โลเวลล์พาพัณณิตาเดินขึ้นเรือไปโดยโชว์การ์ดแพลทินัมสีเงิน เมื่อพนักงานตรวจตั๋วเห็นการ์ดใบนั้นก็ถึงกับหน้าตื่นพลางรีบจัดแจงหาที่นั่งทำเลที่ดีที่สุดให้พวกเขาทันที

“เราไม่ต้องไปซื้อตั๋วขึ้นเรือหรอกเหรอคะ” พัณณิตามองนักท่องเที่ยวที่ยังคงอยู่ที่ท่าเรือ

“ก็มีแล้วจะไปซื้ออีกทำไมล่ะครับ... นี่ไงครับตั๋วของเรา” ชายหนุ่มโชว์การ์ดใบเดิมให้หล่อนดู หญิงสาวรับมันมา

“นี่น่ะเหรอคะ” เธอพลิกดูทั้งหน้าทั้งหลัง มันไม่เห็นเหมือนกับตั๋วที่นักท่องเที่ยวคนอื่นถืออยู่เลยแม้แต่น้อย

“ครับ ตั๋วสำหรับวีไอพีอย่างผม” โลเวลล์ขยิบตาแล้วรับการ์ดคืนพร้อมทั้งเก็บลงกระเป๋าสตางค์ “สำหรับเจ้าของธุรกิจอย่างผมแล้วคงไม่ต้องไปต่อคิวซื้อตั๋วนักท่องเที่ยวหรอกจริงไหมล่ะครับ”

“เส้นใหญ่ชะมัด” หญิงสาวบ่นอุบ นึกอิจฉาในความรวยของเขาตงิดๆ

เมื่อนักท่องเที่ยวทยอยขึ้นมาจนเต็มลำเรือแล้วก็ค่อยๆแล่นออกจากท่าล่องไปตามแม่น้ำเทมส์ ผ่านสถานที่สำคัญๆหลายแห่งทั้ง บิ๊กเบน ลอนดอนอาย สะพานลอนดอนบริจด์ซึ่งไม่ใช่สะพานทาวเวอร์บริดจ์ตามที่หลายคนมักเข้าใจผิด อีกทั้งยังผ่านตึก ดิมีเทอร์ ของบริษัท ดิมีเทอร์ คอร์ปอเรชั่นอีกด้วย

“ตึกของคุณนี่ก็ดังใช่เล่นเหมือนกันนะคะ” พัณณิตาหันไปพูดกับชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆเธอ โลเวลล์ยิ้มให้หล่อนบางๆพลางว่าตึกสูงที่สุดในอังกฤษย่อมต้องเป็นจุดสนใจเป็นธรรมดา เรือแล่นต่อไปเรื่อยๆจนถึงจังหวะหนึ่งที่มีเรืออีกลำแล่นสวนมาด้วยความเร็วสูงจนน้ำกระเด็นสาดขึ้นมาเปียกผู้โดยสารที่อยู่บนชั้นดาดฟ้า แต่โชคยังดีที่พวกเขาเปียกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

“สงสัยที่เมียที่บ้านคงกำลังจะคลอดลูกเลยรีบไปขนาดนั้น คุณเปียกมากไหมครับ” โลเวลล์รับผ้าเช็ดหน้ามาจากปาสคาลแล้วเช็ดบริเวณชายเสื้อที่เปียก

“ไม่ค่ะ ฉันเอากระเป๋าขึ้นมาบังได้พอดีเลยไม่ค่อยโดนเท่าไหร่” เธอล้วงผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในกระเป๋าออกมาเช็ดหยดน้ำที่เกาะอยู่ตามเส้นผมเล็กน้อย ต้องขอบคุณกระเป๋าที่ทำมาจากวัสดุไม่ซับน้ำเลยไม่ทำให้ของข้างในพาลเปียกไปด้วย เมื่อสุดเส้นทางนำเที่ยว เรือลำใหญ่ก็ค่อยๆแล่นวนกลับไปยังท่าเรือเวสต์มินสเตอร์เพื่อส่งผู้โดยสารและรับผู้โดยสารชุดใหม่ขึ้นมา พัณณิตาเดินลงจากเรือแต่แล้วจู่ๆเธอก็เกิดเวียนศีรษะขึ้นมาอย่างกะทันหันประกอบกับเรือที่โคลงเคลงไปตามกระแสน้ำทำให้หล่อนเกิดทรงตัวไม่อยู่เกือบจะเซล้มลงไปแต่โชคดีที่โลเวลล์เข้ามาประคองเธอได้ทัน

“คุณเป็นอะไรรึเปล่าครับ” ชายหนุ่มค่อยๆประคองให้หญิงสาวลงจากเรือ

“ฉันแค่รู้สึกเวียนๆหัวนิดหน่อยน่ะค่ะแต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว”

“เหรอครับ... งั้นเราจะกลับกันเลยไหมครับหรือว่าคุณอยากจะไปที่ไหนต่ออีก” ชิงช้าสวรรค์ลอนดอนอายอยู่ไม่ไกลจากท่าเรือเวสต์มินสเตอร์เท่าไหร่เป็นอีกสถานที่ที่สามารถแวะไปเที่ยวได้

“ไม่ล่ะคะ ฉันว่าเรากลับกันเลยดีกว่า” พัณณิตาตอบเขาเมื่อรู้สึกเวียนศีรษะขึ้นมาอีกครั้ง หล่อนขมวดคิ้วเมื่อมีอาการปวดศีรษะเข้ามาร่วมด้วย ปาสคาลเดินไปเอารถที่จอดอยู่ค่อนข้างไกลเพื่อมารับทั้งสองแล้วมุ่งหน้ากลับตึกดิมีเทอร์ทันที

 -------------------------------------------------------------------------------------------

เช้าวันต่อมา อากาศข้างนอกช่างแจ่มใสซึ่งต่างจากหญิงสาวที่ตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดศีรษะอย่างรุนแรง หล่อนทนไม่ไหวจนถึงขั้นทรุดตัวลงไปนอนบนเตียงดังเดิมก่อนจะใช้มือเรียวบางทั้งสองข้างกุมศีรษะเอาไว้อย่างเจ็บปวด... เส้นเลือดบริเวณขมับเต้นตุบๆจนเธอรู้สึกได้

ปวดหัวจังเลย...

หญิงสาวรู้สึกเหมือนกับว่าศีรษะของเธอหนักอึ้งเหมือนกับลูกตะกั่วซึ่งต่างจากช่วงขาที่มันกลับเบาหวิว พัณณิตาพยายามฝืนร่างกายอยู่นานหลายนาทีกว่าจะลุกขึ้นจากเตียงไปทำธุระส่วนตัวได้แต่เธอก็ต้องค่อยๆเดินเพราะมันกระเทือนไปทั้งศีรษะ เวลาในตอนนี้คือแปดโมงยี่สิบเจ็ดนาทีซึ่งมันเลยเวลาทำงานของโลเวลล์มาแล้วและเธอก็ยังไม่เห็นเขาเดินออกมาจากห้องนอนเลย พัณณิตาค่อยๆเกาะขอบราวบันไดเพื่อขึ้นไปปลุกเขาที่ชั้นสอง

ก๊อก! ก๊อก!

หล่อนเคาะประตูห้องเขาเบาๆ

“เปิดประตูเข้ามาเลยครับ ผมไม่ได้ล็อค” เสียงนุ่มทุ้มของชายหนุ่มดังลอดออกมาจากภายในห้อง หญิงสาวคิดว่าเขาคงจะตื่นแล้วเพียงแต่ยังไม่อยากลุกออกจากที่นอนก็เท่านั้นเลยเปิดประตูเข้าไป แต่มันกลับไม่เป็นไปตามที่หล่อนคิด! เพราะเขาซึ่งอยู่ในชุดกางเกงบ๊อกเซอร์เพียงตัวเดียวกำลังวิดพื้นออกกำลังกายอยู่ที่หน้าทีวีภายในห้องซึ่งไม่ได้นอนอยู่บนเตียงตามที่เธอได้จินตนาการเอาไว้เลยแม้แต่น้อย

“ว๊าย! นี่คุณ” พัณณิตารีบหันหลังให้เขาทันที

เกือบไปแล้ว... หล่อนเกือบจะมองไปที่ตรงนั้นของเขาแล้ว!

โลเวลล์วิดพื้นเป็นรอบสุดท้ายก่อนจะลุกขึ้น เปิดตู้เสื้อผ้าหยิบกางเกงยีนส์ราคาแพงมาสวมท่องล่างเอาไว้

“ตอนนี้กี่โมงแล้วครับ” เขาถามด้วยน้ำเสียงปกติ

“อ๊ะ... เออ... แปดโมงครึ่งแล้วค่ะ” หล่อนพูดตะกุกตะกัก ทั้งปวดศีรษะแถมยังต้องมาเจอกับภาพชวนสิบแปดบวกอีกทำให้รอบตัวของเธอคล้ายกับหมุนได้

“แปดโมงครึ่ง! แย่แล้ว... ผมสายแล้วสินะครับเนี่ย เช้านี้ผมไม่ทานข้าวนะครับ... คุณช่วยไปเตรียมกาแฟขมๆเอาไว้ผมซักแก้วที ผมจะรีบไปอาบน้ำ”

“อ่า... ค่ะ... ค่ะ” หล่อนเดินโงนเงนลงไปที่ห้องครัว ชงกาแฟขมๆให้เขาพร้อมทั้งหยิบขนมปังเปล่าที่ยังไม่ได้ปิ้งใส่จานให้เขาอีกสองแผ่น ตอนนี้ตาของเธอพร่ามัวจนหยิบอะไรมั่วซั่วไปหมด หล่อนวางแก้วกาแฟกับขนมปังไว้ในถาดแล้วค่อยๆยกขึ้นไปให้โลเวลล์

เพล้ง!

ระหว่างที่กำลังก้าวขาขึ้นบันไดชั้นบนสุดอยู่นั้น จู่ๆจานใส่ขนมปังก็ลื่นตกจากถาดแตกกระจาย โลเวลล์ที่อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้วกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเมื่อได้ยินเสียงจึงเดินออกมาดูก็เห็นหญิงสาวค่อยๆก้มตัวลงเก็บเศษจานที่หล่นแตก แก้วกาแฟที่ถืออยู่อีกมือหนึ่งค่อยๆเอียงกระเท่เร่ใกล้ที่จะหกอยู่รอมร่อ

“ระวังนะครับ!” ชายหนุ่มรีบพุ่งตัวเข้าไปหาทันทีเมื่อเห็นว่ากาแฟแก้วนั้นกำลังจะหกรดบนตัวของหญิงสาว พัณณิตาเมื่อเห็นชายหนุ่มปรี่เข้ามาโดยเปลือยท่อนบนอยู่ก็ผงะถอยหลังจนเท้าพลาดลื่นจากบันได ระหว่างที่กำลังจะตกลงไปนั้นโลเวลล์ก็รีบเข้ามาดึงแขนแล้วรั้งร่างน้อยเข้ามากอดไว้แน่นโดยใช้ตัวของเขาเป็นเกราะกำบังเพื่อไม่ให้เธอได้รับบาดเจ็บ ทั้งสองร่วงจากบันไดไปพร้อมกัน

“โอ๊ย... ” ชายร่างหนาร้องคลางเมื่อไหล่ของเขาไปกระแทกกับเหลี่ยมของบันไดเข้าอย่างจัง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังกอดร่างในอ้อมอกไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ใบหน้านวลสีแดงกล่ำแนบชิดกับแผ่นอกเปลือยของโลเวลล์จนเขารู้สึกได้ถึงอุณหภูมิที่สูงผิดปกติจากร่างกายของเธอ “คุณไม่สบายนี่ครับ!”

เขาใช้มือแตะที่หน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิให้แน่ใจ “คุณตัวร้อนมาก”

“ฉัน... ไม่เป็นไรค่ะ ขอโทษนะคะ เดี๋ยวฉัน... จะไปชงกาแฟ... ให้คุณใหม่นะคะ” พัณณิตาคว้ามือสะเปะสะปะ ใช้ราวบันไดค่อยๆยันตัวลุกขึ้น

“ไม่ต้องไปชงให้ผมใหม่แล้วล่ะครับ... วันนี้คุณควรจะนอนพักผ่อน” โลเวลล์มองหญิงสาวที่เดินเซไปเซมาไม่เป็นทิศทาง ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวตัดสินใจอุ้มเธอขึ้นไปนอนบนห้องนอนของเขา

---------------------------------------------------------------------------------------------

ช่วงนี้อากาศเริ่มเปลี่ยนแปลงแล้ว เดี๋ยวร้อนจัดเดี๋ยวฝนตก รักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ 

เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ

รักนักอ่านทุกท่านค่ะ

ปล. อารมณ์ค้างกันไหม ฮ่าฮ่า ตอนหน้าเซอร์วิสมาแล้วจ้า

ความคิดเห็น