ขอบคุณทุกคอมเม้น ทุกกำลังใจจ้า อยากให้รู้ว่า ทุกเม้นมีความหมายทำให้คนเขียนมีกำลังใจเขียนนะคะ

S4 เกือบไปแล้วขนุน!!

ชื่อตอน : S4 เกือบไปแล้วขนุน!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 39.2k

ความคิดเห็น : 46

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ย. 2560 11:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 600
× 0
× 0
แชร์ :
S4 เกือบไปแล้วขนุน!!
แบบอักษร

S4

ขนุนบอกลาทุกคนทันที เพราะยืนคุยอยู่นานแล้ว และ อีกอย่างคิดว่าถ้ายืนต่อคงโดนแกล้งอยู่แบบนั้นแหละ

อ่อมีอีกเรื่องนึงพนักงานที่นี่รู้จักเขาเกือบครึ่งเพราะคุณพีอารมณ์ดีบ่อยๆในช่วงเช้าหรือหลังเที่ยง

ประเด็นคือไม่รู้เพราะอะไรแต่ตอนเที่ยงและเย็นคุณพีจะไม่ค่อยรับนัดทานข้าวข้างนอก ถ้าไม่จำเป็นหรือสำคัญจริงๆ เขาจะรีบกลับไปกินที่ห้องตัวเองทำให้หลายคนสงสัยจนวันนั้นขนุนทำต้มข่าไก่ไว้เยอะมาก เพราะคุณพีบอกเพื่อนจะมากินด้วยแต่ก็ไม่มาเขาเลยเอาลงมาให้พวกพี่เป้และพนักงานข้างล่างกินวันนั้นพวกพนักงานที่ได้กินเลยบอกว่า  เข้าใจแล้วว่าทำไมคุณพีถึงรีบกลับไปกินที่ห้อง  คึคึ อร่อยล่ะเซ่ แน่ล่ะทำอาหารนี่เขาเอบวกนะขอบอก ขนุนแอบยืดอยู่ในใจ 55+

“ขนุนบิวมารอแกแล้วอ่ะ”

เสียงแป้ง เพื่อนสนิทขนุนเอ่ยทักในขณะที่กำลังเก็บอุปกรณ์ที่พึ่งเรียนเสร็จให้เข้าที่

ตอนนี้เขามาถึงมหาลัยเรียนแล้วและตอนนี้ก็เตรียมจะพักแล้ว สภาพหน้าขนุนตอนนี้คืออยู่ในหมวดปกติดั้งเดิมที่หวานใสไร้สติ=_=;

“หือ  มาแล้วอ่อ  แกไปป่าวแป้งวันนี้บิวก็จะเลี้ยงข้าว”

“หึ..ไม่เอาอ่ะ กขค. ป่าวๆ”

“กขค. อะไรมันบอกเลิกจีบแล้ว เนี่ย เพื่อนกัน”

“แหม เดือนบริหารมาตามรับไปกินข้าวทุกอาทิตย์ นี่แกยังคิดว่าเพื่อนอยู่อีกหรอ มันไม่มีเพื่อนที่คณะมันรึไงล่ะ ขนาดแกมีเรียนแค่อาทิตย์ละวัน  มันหยุดมันก็ยังมารับไปกิน  แกคิดได้ไงวะ ว่าเพื่อนกัน บื้อเกินไปแล้วเพื่อนฉัน”

“เออน่ะ  บอกเพื่อนก็เพื่อนดิ”

บิวเป็นคนที่เคยมาจีบขนุนและที่สุดยอดคือ..บิวเป็นเดือนบริหารแต่ดันมาจีบผู้ชายแบบเขา  ถึงที่จริงแล้วเขาจะไม่เกี่ยงเรื่องเพศเท่าไหร่ แต่ถ้ามันไม่ได้รู้สึกดีด้วยก็ตัดไปเลย ไม่ผ่าน  คืออีกอย่างจะไปรู้สึกดีกับบิวมันได้ไงในเมื่อมันเจ้าชู้เวอร์ๆ  เปลี่ยนสาวเป็นว่าเล่น  น่าจะพอๆกับคุณพีเลย แต่น้อยกว่านะ จากสถิติ=_=;อีกอย่างทั้งที่ขนุนก็เห็นบิวคบแต่ผู้หญิง  และทำไมบิวถึงมาจีบเขาก็ไม่รู้  ไม่เข้าใจถึงหน้าจะหวานเหมือนผู้หญิงแต่คนไม่เคยชอบผู้ชาย จะมาชอบผู้ชายเนี่ยนะ ขนุนว่ามันอยากลองของแปลกมากกว่าซึ่งเขาไม่โอเค เลยขอตกลงที่เพื่อนกันก็พอจะได้คบกันยืดๆ  แต่ก็อีกแหละเหมือนคนอื่นจะไม่เข้าใจเลยยังคิดว่ามันยังจีบเขาอยู่ (=_=; ก็จีบอะเดะ)

“ไม่เอาอ่ะแกไปเหอะ แล้วเจอกัน”

แป้งบอกปัดอีกครั้ง แล้วเราสองคนก็แยกกัน ผมเดินออกมาจากตึกปุ๊ป  บิวมันก็รีบเดินมาหาทันที

“ขนุนพักแล้วหรอ^^ ปะวันนี้กินอะไรดี”

“บิววันนี้วันหยุดเหรอแล้วจะนัดทำไม”

“อ๋อ…เรามาส่งงานเลยอยู่รอ  จะกลับบ้านก็เบื่อๆอ่ะ”

“อ่อแล้วไป ถ้าวันหยุดบิวไม่ต้องมาพาเราไปกินข้าวแบบนี้นะ พักผ่อนอยู่บ้านบ้างที่นี่ก็ยังแซวกันไม่เลิกเลยว่าบิวยังจีบเราอยู่เนี่ย”

“เออน่า  ไปเถอะกินข้าวกัน”

บิวรีบคล้องคอขนุนให้เดินไปหารถ BMสีดำ คันหรูของมันทันที  เฮ้อ...รวยจริงๆ

บิวพาเขามากินข้าวที่ร้านอาหารนอกมอ ร้านหรูมากกกก และพามากินซะไกลเลยอีกนิดถึงโรงแรมคุณพีและเนี่ย

“บิวพามาไกลจัง แล้วร้านธรรมดาไม่ได้หรอเนี่ยเล่นซะหรูเลย”

ตอนนี้ขนุนเข้ามานั่งในร้านเรียบร้อยแล้ว

“เอาน่าเราเลี้ยงก็ตามใจเหอะอยากกิน”

“เฮ้อ…เออรู้ว่าเลี้ยง แต่คราวหน้าถ้าพามาร้านแบบนี้เราไม่มานะถึงบิวจะเลี้ยงก็เถอะเราว่ามันเปลืองว่ะ”

“โห่… ขี้บ่นว่ะ  ก็ได้แต่คราวนี้ก็กินไปก่อนละกันนะ”

บิวพูดเสร็จก็ทำตาปิ้งๆใส่ขนุน =_=;ไม่หลงหรอกนะเหอะๆ รอไม่นานพนักงานก็เอาเมนูมาให้เขา2คน

“เอา…สปาเก็ตตี้ขี้เมา….ครับ”

“ผมเอา…มะกะโรนีกุ้ง…ครับ”

สั่งเสร็จก็พนักงานก็รับออเดอร์ไปขนุนเลยนั่งเปิดดูเมนูไปเรื่อยๆ เขาคิดว่ารูปอาหารสวยดีจำๆไป เผื่อเอาไว้ทำบ้าง

“พีทานนี่ซิคะ”

เสียงผู้หญิงโต๊ะเยื้องๆกับขนุนดังขึ้นดึงความสนใจให้ขนุนหันไปมองชื่อเหมือนเจ้านายเลย

“…..!!!”

แต่พอมองไปก็ตกใจหนักมากกกก!! คุณพี!! ที่สำคัญมองมาทางเขาขนุนรีบยกเมนูขึ้นมาปิดหน้าทันทีทำไงดีๆ!

“เป็นไรขนุน”

บิวเหมือนจะงงๆกับอาการลุกรี้ลุกรน  ขนุนเองก็ทำอะไรไม่ถูกเลยลองแง้มๆดูว่าคุณพียังมองเขาอยู่รึป่าว …..!!! มองอยู่ด้วย  แย่แล้ว  เพ่นดีกว่าขนุน

“บิว!! กะ…กลับก่อนนะบิวเอาใส่กล่องให้เราละกัน พอดีพึ่งนึกได้ว่ามีงานด่วน”

ขนุนโผล่แค่ตาขึ้นมาพูดกับบิวและเหล่ไปมองที่พี!?!! ตายแน่ขนุน….!!! อยู่ๆคุณพีก็ลุกและเตรียมเดินมาทางเขาและเขาทำไงล่ะ  รีบลุกขึ้นยืนแต่มือก็ยังคงถือเมนูปิดอยู่ โกยเถอะโยม!!~

“เฮ้ยขนุนทำอะไร!จะรีบไปไหน”

บิวจะเรียกชื่อทำไมและนั่นทำให้คุณพีที่กำลังเดินมาผงะนิดนึง ก่อนจะก้าวมาทางเขาไวขึ้นขนุนไม่สนอะไรรีบวิ่งออกจากร้านทันที เอาเมนูไปโยนคืนที่หน้าร้านเหมือนจะไปโดนหัวพนักงานต้อนรับด้วยนะ  เค้าขอโทษษษ  จากนั้นก็รีบวิ่งต่อทีนที และเห็นเหมือนคุณพีจะวิ่งตามมาพักนึงแต่ก็หยุดแถวๆไม่ไกลหน้าร้านแค่นั้น

“เฮ้อ…..เกือบไปแล้วขนุนเอ้ย”

~` กริ๊งงงกริ๊งงง  อ่าเสียงโทรศัพท์  รุ่นธรรมดาๆที่เล่นได้แค่ไลน์กับเฟสนี่แหละหยิบมาดูก็ต้องตกใจ คุณพี!

“ฮะ…ฮัลโหลครับ”

“นี่นายอยู่ไหน”

“อยู่มหาลัยครับพอดีกำลังรีบปั่นงานอยู่” 

โกหกตกนรกนะขนุน

“…..แน่ใจ”

“ครับมีอะไรรึป่าวครับ”เนียนได้อีกนะเนี่ย

“อืมป่าวๆเย็นนี้สรุปว่ากลับทันใช่มั้ย”

“ใช่ครับ งั้นแค่นี้นะครับผมทำงานต่อก่อน”

“อืม”

วางไปแล้วใจหายแว๊บบบบเลย ขนุนเอ้ย

เที่ยงนั้นพอกลับมอมา บิวก็ถามเขาใหญ่เลยว่าเป็นอะไร แล้วหนีใคร  มันบอกด้วยว่าเหมือนใครวิ่งตามเขาออกมาด้วย  แต่มันก็ไม่ได้สนใจรีบจ่ายเงินแล้วตามกลับมามอนี่

“แล้วนี่มารอทำไมเนี่ยทำไมไม่กลับบ้าน”

“ก็บอกแล้วว่าเบื่อๆจะไปส่งปะ”

ตอนนี้ขนุนกำลังยืนบ่นบิวอยู่  มันมารอจะไปส่งให้ได้  เขาก็บอกปัดเป็นรอบที่100แล้วว่าจะกลับเอง

“หึหึ  เป็นไงล่ะ เพื่อนแกอ่ะ  ดี๊ดี  เนอะบริการเพื่อนด้วยกันดีโคตรรรร”   แป้งมันแซวอีกและ

“เฮ้อออ  บิวเราบอกว่าเราจะกลับเอง  บิวก็กลับบ้านไปได้แล้ว”

“น่านะ  ให้ไปส่งเหอะว่าง”

ไม่พูดเปล่าคล้องคอด้วยแหนะ =_=;

“เออแกก็ไปเหอะขนุน  วันนี้รีบไม่ใช่อ่อ งั้นเราไปก่อนนะพี่มารับแล้ว”

“อืมโชคดีเจอกันอาทิตย์หน้า”

แป้งโบกมือลาแล้วก็เดินไปค่อมฟีโน่ที่พี่มันขี่มารับ

“ปะๆเราไปกันมั่งปะ”

“เออก็ได้ส่งแค่ป้ายรถเมย์แล้วกันไม่งั้นก็ไม่ต้อง”

“….โห่ก็ได้วะ กำขี้ดีกว่ากำตด”

พูดจบบิวก็ลากคอขนุนไปขึ้นรถ  เขาก็สะบัดออกแล้วออกอีก บิวก็คล้องมาใหม่ทุกที  =_=;จนขนุนขี้เกียจสะบัด

ก่อนจะถึงโรงแรมขนุนจะแวะปั้มแถวโรงแรมก่อนทุกครั้ง  เพื่อแปลงโฉมตัวเองเรียกได้ว่าปั้มนี้กลายเป็นที่ประจำทุกอาทิตย์ทั้งขาไปขากลับมหาลัยของขนุนไปแล้ว  และวันนี้เขากลับมาถึงโรงแรมก็เจอกับเป้เหมือนเคย

“พี่เป้สวัสดีครับ”

“สวัสดีครับ  เป็นไงมั่งเรียนหนักมั้ย”

เป้พูดแล้วก็ลูบหัวขนุนเหมือนทุกครั้ง  ขนุนเองก็ยิ้มให้แล้วส่ายหัวจนแว่นที่ใส่กระดิกตาม  เป้ก็หัวเราะเบาๆพร้อมขยี้หัวขนุนอย่างคนหมันเขี้ยว

“งื้อ...พี่เป้อ่ะ เออ วันนี้ผมเห็นขนมครกน่ากินอ่ะ ซื้อมาฝาก ใช้คืนขนมปังเมื่อเช้า”

ขนุนยื่นขนมครกให้เป้ไป1ถุงจากน้ำใจจริงๆ เพราะเป้เองค่อนข้างจะมีน้ำใจกับเขามากในสายตาขนุนตอนนี้เป้เป็นเหมือนพี่ชายที่แสนดีไปซะแล้ว

“น่ารักจริงๆขอบคุณนะครับ”

เป้ใช้2มือจับหัวขนุนโยกไปมาด้วยความเอ็นดูและความรู้สึกพิเศษที่เจ้าตัวเล็กตรงหน้าเขาไม่รู้

ระหว่างที่ทั้งสองคุยกันอย่างออกรสทำให้คนที่ยืนดูอยู่ซักพักอดเข้ามาขัดจังหวะไม่ได้

“กลับมาแล้วทำไมยังไม่ขึ้นห้องล่ะ  มาทำอะไรตรงนี้”

“…!!” เสียงเย็นๆของคนที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง  จนขนุนต้องหันไปมองตามต้นเสียง

“…..”

พีมายืนได้ซักพักแล้ว นานพอที่จะเห็นความสนิทสนมของทั้ง2คนที่มีมากเสียจนเขาอดหงุดหงิดแบบไร้เหตุผลไม่ได้

“สวัสดีครับคุณพี/สวัสดีครับท่านประธาน”  

ขนุนกับพี่เป้พูดขึ้นพร้อมกัน

“จะขึ้นยัง ฉันจะขึ้นแล้ว”

“คะ…ครับ”

“แล้วเจอกันนะขนุน ^_^”

“ครับ  แล้วเจอกันพี่ ^_^”

การกระทำของทั้ง2คนอยู่ในสายตาคมดุตลอด  จะอะไรกันนักกันหนาเฮอะ!  ดูสนิทกันดีจังนะ

ขนุนและพีเข้าไปในลิฟท์แล้ว แต่ทั้งคู่ไม่มีใครปริปากพูดอะไร  แต่แล้วพีก็เป็นคนเปิดปากก่อน

“สนิทกับ บดิน มากหรอ”

“..? หือ  อ๋อ พี่เป้หรอครับ  ก็นิดหน่อย พี่เขาใจดีเข้าถึงง่ายครับเหมือนพี่ชาย”

“งั้นหรอ”

“ครับมีอะไรรึป่าวครับ”

“ป่าวแค่ถามดู”

แล้วทั้งคู่ก็เงียบไปจนถึงชั้นบนสุด

เข้าห้องมาขนุนก็เดินเข้าครัวทันที  เทน้ำให้พีเสร็จ ก็รีบกลับมาที่ครัวเพื่อจัดการทำอาหารให้พี

“เออ  นายจะทำอะไรบ้างน่ะ”

“ก็ว่าจะทำผัดฉ่า กับปลาสามรสน่ะครับ คุณพีจะเอาอะไรรึป่าวครับ”

“อือ  ไม่ล่ะเท่านี้แหละ”

“ครับ”

“เอออีกเรื่องนึง  พรุ่งนี้เที่ยงเพื่อนฉันจะมากินข้าวเที่ยงที่นี่ด้วย 2คนนะ ฝากดูเรื่องอาหารด้วย”

“อ่อ  ครับ  มีอะไรที่อยากทานมั้ยครับ ผมจะได้ดูของเตรียมไว้ให้”

“อยากกินปลาทับทิมนึ่งมะนาว ทำเป็นมั้ย”

“ได้ครับ เดี๋ยวผมรีบไปตลาดตอนเช้าซื้อปลามาให้ครับ”

“….”

ขนุนรับเมนูของเที่ยงพรุ่งนี้มา1เมนู และก็คิดถึงเมนูอื่นอีก3-4เมนูไป ทำกับข้าวไป  ส่วนพีพอเห็นขนุนไม่ได้สนใจคุยกับเขาแล้ว ก็เดินเข้าห้องไปหยิบเงิน เผื่อให้ขนุนไปซื้อของพรุ่งนี้

“อ่ะ  เผื่อจะซื้ออะไรมาเพิ่ม  จะได้ไม่ต้องไปซื้อบ่อยๆ ช่วงนี้เลขาไม่ค่อยว่างนายคงต้องไปซื้อเอง”

พีส่งแบ้งพันให้ขนุนไป5ใบเพื่อซื้อของมาตุนไว้ในตู้

“เอ่อ…ครับ”

ขนุนมองเงินตรงหน้าแบบงงๆ แต่ก็รับไว้ซื้อกับข้าวเข้าตู้  ทำไมให้เงินไปเยอะจัง!

เย็นนั้นขนุนทำกับข้าวเสร็จ ก็ไปเตรียมชุดให้พีเหมือนเคย  เป็นกิจวัตเพราะพีจะออกไปเที่ยวทุกคืนและเช้ามาก็จะเห็นกองเสื้อผ้าของชายหญิงเกลื่อนอยู่กลางห้องรับแขกหรือห้องนอนของพี แม้แต่ถุงยางก็มีตกเกลื่อนห้องนอนให้เห็นอยู่บ่อยๆเช่นกัน  คนที่พีพากลับมาทุกครั้งมีทั้งผู้หญิงสวยน่ารักและหนุ่มน้อยหน้าหวานน่ารักพวกนี้จัดอยู่ในสต๊อกหมดมีซ้ำหน้าบ้างสองสามครั้งแต่ก็ผ่านมาผ่านไป  และทุกครั้งพีจะวางเช็คไว้ให้ที่หัวเตียง  จำนวนที่ขนุนเคยเห็นตอนทำความสะอาด คือ 20,000-50,000 นั่นทำให้ขนุนตาโตเท่าไข่ห่าน

เดี๋ยวนี้เขาหาเงินกันง่ายขนาดนี้เลยเหรอ!! แต่ยังไงเขาก็ไม่คิดจะขายตัวแลกเงินหรอกนะ  เพราะงานที่ทำตอนนี้จัดว่าโอเคมากกก  ทั้งวันหยุด เงินเดือน ที่พัก รวมถึงเจ้านายที่เขาบอกกันว่า เจ้าอารมณ์  ขนุนคิดว่าเขาพอเข้าใจพีนะ  เหมือนจะต้องการคนที่ดูแลในทุกเรื่องและต้องดีสุด  ซึ่งขนุนทำเต็มที่ทุกอย่างให้เขาสบายที่สุด  และรำคาญขนุนน้อยที่สุด  แต่เรื่องที่บอกว่าพีเซ็กจัดและเจ้าชู้นี่เรื่องจริงที่สุด  แต่ดีหน่อยที่พีไม่มาวุ่นวายกับเขาในเชิงลวนลาม  เหมือนเจ้านายคนอื่นๆที่ผ่านมา

เช้านี้  ขนุนรีบทำอาหารเตรียมเสื้อผ้าเตรียมน้ำให้พีอาบครบหมดทุกอย่าง  ก็รีบไปตลาดทันทีเพราะกว่าจะเลือกซื้อของอีก  เสร็จกลับมาก็10โมงแล้ว  ลุงยามช่วยขนของลงจากรถแท๊คซี่ เดินเข้ามาในโรงแรม

“อ่าวขนุน  มาๆพี่ช่วย”

เป้เห็นก็รีบเดินเข้ามาช่วยขนุนถือทันที

“ขอบคุณครับ แต่พี่ทำงานรึป่าว ผมไม่รบกวนดีกว่าพี่”

“วันนี้พี่หยุด  พี่แค่แวะมาดูพวกน้องๆเฉยๆ”

“อ่อครับ”

ขนุนส่งของให้เป้แล้วรีบเดินไปรับของอีกมากมายที่ลุงยาม

ขนุนและเป้ช่วยกันขนของขึ้นมาที่ห้องของพีที่ตอนนี้พีไม่ได้อยู่ในห้องเพราะลงไปทำงานแล้ว

“พี่เคยขึ้นมานี่ครั้งที่2 นะเนี่ย  แต่ตอนนี้ มันดูเป็นระเบียบกว่าครั้งที่แล้วเยอะเลย  ฝีมือเราหรอ”

ขนุนแค่ยิ้มรับ และเอาน้ำเย็นมาเทใส่แก้วส่งให้เป้ดื่ม  เป้ก็ยิ้มและรับน้ำมาดื่ม  ขนุนหันไปจัดข้าวของเข้าตู้เย็นและพวกเครื่องปรุงให้เข้าที่เข้าทาง  จนหมดก็หันมาสนใจเป้ที่ยืนมองเขาอยู่ก่อนแล้ว

“ขอบคุณมากนะครับพี่  แล้วพี่เป้มีอะไรรึป่าวครับ”

“อ่อ  ไม่มีอะไร งั้นพี่ไปเลยแล้วกันนะ  ส่วนคำขอบคุณ  ขอเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นแทนได้มั้ย”

“ครับ?”  ขนุนเริกคิ้วเป็นเชิงถาม

“มาใกล้ๆนี่ดิจะบอกให้”  

ขนุนยื่นหน้าไปอย่างว่าง่าย เพื่อฟังคำขอ

ฟอด~ …!! เป้ยื่นหน้าไปหอมแก้มขนุนฟอดใหญ่

“!…..หอมแก้มทำไมพี่”  

ขนุนตกใจนิดหน่อยที่อยู่ๆเป้ก็ก้มมาหอมแก้มเขา

“…ก็แทนคำขอบคุณไง ชอบแบบนี้มากกว่าคำขอบคุณ”

ขนุนไม่คิดอะไรมาก  เพราะทุกวันนี้เป้ก็เป็นเหมือนพี่ชายเขาไปซะแล้ว  พี่หอมน้อง  คงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรมั้ง

“เหอะๆ แปลกคนงั้นผมทำกับข้าวก่อน  ยังไงก็ขอบคุณอยู่ดีครับ”

เป้ยิ้มรับที่ขนุนขอบคุณเขาอยู่ดี  และยิ้มไปถึงหัวใจ  ที่ขนุนไม่ได้มีท่าทีรังเกียจเขา  พอเป้ออกมาจากห้องได้ก็ทำท่าดีใจด้วยการกระทุ้งศอกไปด้านหลัง

“เยส!!”

_______________

จบอีกตอนแล้วคร้าบบบบบ

ของคุณจ้าที่ติดตามและหลงเข้ามาอ่านกัน

อยู่เป็นกำลังใจกันไปเรื่อยๆน้า

ทุกคอมเม้นมีความหมายและมีพลังงานบางอย่าง

ที่สามารถขับเคลื่อนนักเขียนได้

รักคนอ่าน จุบุ

ความคิดเห็น