ขอบคุณทุกคอมเม้น ทุกกำลังใจจ้า อยากให้รู้ว่า ทุกเม้นมีความหมายทำให้คนเขียนมีกำลังใจเขียนนะคะ

S3 มาถึงก็ไล่+คนเจ้าอารมณ์

ชื่อตอน : S3 มาถึงก็ไล่+คนเจ้าอารมณ์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 41.3k

ความคิดเห็น : 44

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ต.ค. 2560 14:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
S3 มาถึงก็ไล่+คนเจ้าอารมณ์
แบบอักษร

ช่วงแรกก็จะดำเนินเรื่องไปเรื่อยๆนะคะ เป็นการพันฒนาความสัมผันธ์ไปก่อนและที่มาที่ไปของแต่ละคน

S3

4-5วันถัดมา

ทุกอย่างดำเนินเป็นปกติ  พีตื่นมาจะต้องเจอขนุนที่ตื่นมาก่อนทุกเช้า  และตั้งโต๊ะไว้ให้ทุกครั้ง  แต่เช้านี้เป็นวันที่แปลกประหลาดผิดปกติ  เพราะเขายังไม่เจอขนุนเลย  มีแค่กับอาหารที่ตั้งโต๊ะเตรียมไว้แล้ว  แต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรเพราะคิดว่าขนุนคงทำอะไรอยู่ในครัวเขาทานข้าวจนหมดก็กลับเข้าห้องมา  คู่ขาก็ตื่นพอดี

“พี่พีครับตื่นเช้าจังเลยนะครับ ^^ หรือว่าจะตื่นมาต่อรอบเช้ากับเอครับ^__^”

หนุ่มน้อยตัวเล็กผิวสองสีลุกขึ้นมานั่งถามด้วยท่าทางยั่วๆแต่พีก็ได้แค่เหล่มองเหยียดๆเพราะถ้าลองได้นอนกันคืนนึงแล้ว  ความสนใจในตัวคนๆนั้นก็แทบจะหมดไปทันที  เหมือนมันไม่มีอะไรมาดึงดูดแล้วนอกจากเซ็กส์ที่เขาต้องการและได้มาแล้วเมื่อคืนนี้เพราะงั้นตอนนี้คนตรงหน้าก็ไม่จำเป็นแล้วสำหรับเขา

“หึ! แค่เด็กขายน้ำ…คืนเดียวก็เกินพอ  เช็คอยู่ที่หัวเตียง!! รีบไปได้แล้วปะ”

“…! เอ๋พะ..พี่พี…”

เอลองเรียกพีดูอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ เอได้ยินมาเหมือนกันว่าพีเป็นคนที่ขี้โมโหปากร้ายและไม่แคร์คู่นอนสุดๆแต่ก็ไม่คิดว่าจะขนาดนี้และ เปลี่ยนไปแค่เพียงข้ามคืนเท่านั้น

“อะไร…!!! แต่กูบอกไว้ก่อนตื่นสายขนาดนี้ไม่มีอะไรให้กินหรอกนะเพราะงั้นรีบกลับไปได้และก่อนที่กูจะโมโห  เช้าๆแบบนี้อย่าหาว่ากูไม่เตือนไป!”

“ครับๆ..!!”

เอกระโดลงเตียงไปแต่งตัวทันทีและรีบคว้าเช็คที่หัวเตียงก่อนจะเผ่นไปอย่างไว

“หึ!!  แม่ง..ก็เหมือนๆกันหมดแหละวะ”

พีส่ายหัวให้กับอำนาจของเงินที่ไม่ว่าใครก็ต่างต้องการไม่ว่าหน้าไหนๆ!

พีไปอาบน้ำและมาแต่งตัวในชุดที่ขนุนพ่อบ้านเขาเตรียมไว้ให้ที่หน้าตู้พอเห็นชุดก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่เห็นหน้าพ่อบ้านเขาเลยแต่นี่ก็ได้เวลาประชุมเช้าพอดีเลยไม่มีเวลามาสนใจอะไรมาก  เขารีบหยิบของจำเป็นและออกจากห้องทันที

เที่ยงวันพีรีบกลับมาที่ห้องกะว่าคงเจอขนุนและได้รับการดูแลเหมือนทุกวันคืออาบน้ำกินข้าวแต่งตัวไปทำงานต่อ หรือจะเที่ยว หรืออยู่บ้านก็แตกต่างกันไปแล้วแต่วัน แต่วันนี้เมื่อกลับมาถึงเขากลับไม่เจออะไรเลย ไม่มีคนวิ่งมารับกระเป๋า!ไม่มีคนเอาน้ำมาให้!ไม่มีคนมาเตรียมน้ำอาบ!เตรียมเสื้อผ้า!หรือแม้แต่..กับข้าวอาหารมื้อกลางวันของเขา!!! ซึ่งตอนนี้โต๊ะยังเต็มไปด้วยจานข้าวมื้อเช้าของเขาอยู่เลย!!! ทำไม?!

“ไปไหนวะแม่ง…!! ทำงานไม่กี่วันก็ละเลยหน้าที่ ออกลายซะแล้วห่าเอ้ย!!”

พีสถบดังพร้อมกับดึงไท้ให้คลายออกเขานั่งฟึดฟัดโมโหเหมือนมีไฟมาสุมทั่วทั้งตัวหิวก็หิวร้อนก็ร้อนคิดได้ซักพักเขากดต่อสายหาเลขา ให้คนเอาอาหารขึ้นมาเสิร์ฟให้ที่ห้องพร้อมทั้งลุกขึ้นเดินตรงไปยังครัวและไปหยุดหน้าประตูห้องของขนุนไม่รอให้เสียเวลาพีก็เปิดประตูเข้าไปทันที  สิ่งแรกที่เข้าจมูกคือกลิ่นที่เหมือนขนมหรือวนิลาอ่อนๆเข้าปะทะจมูกทันทีมันหอม…ผิดกับที่เขาเข้ามาครั้งล่าสุด =”=; แต่เหมือนจะเพิ่มความหิว! พีเข้าไปในห้องของขนุนพร้อมทั้งมองไปรอบๆห้อง..ทั้งห้องว่างเปล่า….แต่ก็มีข้าวของเครื่องใช้ของขนุนอยู่ ทุกอย่างถูกจัดเป็นระเบียบสบายตา

“หึ!! ดูท่าจะอยู่ไม่ยืดถ้าแบบนี้กูไม่เก็บไว้ดูเล่นหรอกนะ  แม่ง!!หาพ่อบ้านใหม่อีกและกู!!”

พีสถบออกมาเสียงดังอย่างหัวเสีย

พีมองดูภายในห้องซักพักก็เดินออกมาจากห้องขนุนจังหวะที่อาหารก็มาพอดี

เขาจัดการอาหารเรียบร้อย  ก็ไปอาบน้ำแก้ร้อน อาบธรรมดาไม่ได้แช่อ่างเพราะไม่มีคนเตรียมให้=”=; พออาบเสร็จมาเลือกชุดใส่ เรียกได้ว่าแทบรื้อตู้เลยทีเดียว แต่เขาก็ไม่ได้สนใจนัก แต่งตัวเสร็จก็รีบออกไปดูงานต่อทันทีวันนี้มีเช็คงานเกี่ยวกับฝ่ายบริการด้วย

ห้องประชุมเล็กร่างสูงนั่งอยู่ที่เก้าอี้ด้วยสีหน้าที่พร้อมจะระเบิดใส่หัวหน้าฝ่ายบริการที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาและมีพนักงานบริการทั่วไปยืนเรียงแถวหน้ากระดานยืนต่อถัดมาจากหัวหน้าฝ่ายอีกที

“สวัสดีครับคุณพี….เอ่อคือปัญหาวันนี้ที่ผิดพลาด  เป็นเพราะพนักงานใหม่น่ะครับ คือเธอยังไม่คล่องเท่าไหร่”

พนักงานชายหนุ่มกล่าวอย่างรวดเร็วจนจบและก้มหน้าทันทีเพื่อหลบสายตาดุดุที่มองมาอย่างเอาเรื่อง

“….ที่คุณพูดมามันฟังดูปัดความรับผิดชอบนะคุณชัย!”

“….เอ่อคือผม….”

“ถ้าคุณรู้ว่าคนไม่พร้อมแล้วส่งไปบริการแขกระดับวีไอพีได้ยังไง!!!”

พีตวาดออกมาเสียงดังพอสมควรเขาไม่ชอบอะไรที่มันเป็นความผิดพลาดซ้ำๆซากๆและการพูดจาที่ไร้ความรับผิดชอบด้วยการปัดไปเป็นความผิดพนักงานใหม่แบบนี้เขายิ่งไม่ชอบเข้าไปใหญ่พนักงานที่ยืนรับฟังต่างพากันก้มหน้างุด

“ขอประทานโทษจริงๆครับคุณพี…”

ชัยก้มหน้าเหงื่อตกเพราะไม่มีข้อแก้ตัวกับข้อผิดพลาดนี้

“…ถ้าคุณคุมพนักงานหรือดูแลจัดคนไม่ได้! แล้วผมจะตั้งคุณจะขึ้นมาเป็นผู้จัดการให้เสียเงินเพิ่มทำไม!! คุณยังคงต้องการตำแหน่งนี้อยู่หรือไม่คุณชัย คุณตอบผมทีถ้าคุณไม่ต้องการมันผมจะยกให้คนอื่น”

“ตะ..ต้องการครับ  ต่อไปจะไม่มีเรื่องแบบนี้อีกแล้วครับ  คุณพีให้โอกาสผมอีกซักครั้งนะครับ”

“…..หึ!!! ผมจะให้โอกาสคุณแค่ครั้งนี้ครั้งสุดท้ายอย่าพลาดอีก…!! ไม่งั้นไม่ใช่แค่ลดตำแหน่งแต่คุณจะไม่ได้ดำรงตำแหน่งไหนทั้งสิ้นในโรงแรมนี้เข้าใจมั้ย!”

“คะ….ครับ เข้าใจครับ  ขอบคุณมากครับคุณพี”

“ไม่มีอะไรก็แยกย้ายกันไปทำงานได้แล้ว!”

พีหันไปบอกกับชัยและพนักงานบริการที่ยืนก้มหน้าอยู่ พอได้ยินพีพูดจบทุกคนก็รีบกล่าวลาและออกจากห้องประชุมเล็กทันที

พอลูกน้องออกไปพีก็กุมขมับทันทีเพราะนี่เป็นวันอาทิตย์แท้ๆแทนที่เขาจะได้หยุดพักผ่อนในห้องชั้นบนกลับต้องรีบลงมาประชุมด่วนแต่เช้า แล้วนี่พอเที่ยงก็มีเรื่องให้โมโหพ่อบ้านอีกทั้งลูกค้ามีปัญหา เฮ้อ...พูดถึงพ่อบ้าน พึ่งมาทำแท้ๆ ไอ้เขาอุส่าห์สนใจที่ทำงานดีแต่ดันมาเหลวซะได้นี่ พีกลับมาเคลียร์งานในห้องทำงานของเขาจนเริ่มเย็นเขาก็ลงมาตรวจดูที่ด้านล่างต่อ

ฝ่ายขนุนที่เพิ่งกลับมาจากมหาลัยในเวลาช่วงเย็นเกือบๆ6โมง รีบขึ้นห้องทันทีแต่เข้ามาก็ไม่เจอใครเห็นแต่ความรกเลอะเทอะที่เพิ่มขึ้นมาบนโต๊ะทานข้าวและแถวโซนรับแขกเท่านั้น  ขนุนลองเดินไปดูในห้องพี มันก็รกเช่นกันยิ่งตรงตู้เสื้อผ้าที่มีข้าวของเสื้อผ้ากระจุยกระจายเต็มพื้นขนุนรีบเข้าไปเก็บทันทีแยกเสื้อผ้าที่ต้องรีดใหม่มาไว้ที่ห้องตัวเองดึกๆค่อยรีด พอจัดการห้องนอนเรียบร้อยก็รีบเก็บโต๊ะทานข้าวและโต๊ะรับแขกเอาจานชามมาเตรียมล้าง แต่ยังไม่ล้างเพราะต้องรีบทำกับข้าวก่อน

เวลาทุ่มกว่าๆพีกลับขึ้นมาที่ห้องด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิด พอเมื่อเปิดห้องมา เขาก็ได้กลิ่นของอาหารและก็เห็นขนุนวิ่งมาหาเขาเพื่อจะรับกระเป๋าทันที แต่เขาไม่ได้ส่งให้ กลับเขวี้ยงมันลงพื้นตรงที่ขนุนยืน

“เที่ยงหายไปไหนมา!! ทำงานแบบนี้มึงออกไปเลยนะ!! กูไม่จ้าง!!! ไป๊!!”

“อะ….เอ่อคะ…คุณพีครับ…..”

“กูบอกให้ไปไง!!!  เคยบอกแล้วใช่มั้ยเกี่ยวกับหน้าที่ทุกอย่างน่ะ ถ้าทำไม่ได้ก็ออกไป!!จะมาแก้ตัวอะไรกูก็ไม่ฟังหรอกนะ”

คนใจร้อนขี้โมโหเอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่ไม่คิดจะฟังคำแก้ตัวอะไรทั้งสิ้นเมื่อคิดว่ายังไงขนุนก็ผิด

“คือไม่ใช่คำแก้ตัวครับ….แต่ช่วยกรุณฟังเหตุผลของผมก่อนถ้าคุณพียังคิดว่ามันเป็นข้อแก้ตัวผมก็ยินดีไปทันทีเลยครับ”

ขนุนพูดด้วยสีหน้าปกติทั้งที่เมื่อกี้กลัวแทบตาย แต่พอเจอคนที่ไม่ยอมฟังเหตุผลอะไรของคนอื่นเลยก็อดโมโหกลับไม่ได้  เอะอ่ะจะให้ออกอย่างเดียวมันจะเอาแต่ใจไปแล้วนะ

“..!!!!”

พีมองขนุนด้วยความโมโหที่เพิ่มมาทวีคูณ คนตัวเล็กนี่ยังคิดจะแก้ตัวกับความผิดของตัวเอง?!

“คือ..วันนี้เป็นวันอาทิตย์  ผมต้องไปเรียน ซึ่งคุณพีก็อนุญาติผมแล้วว่าให้หยุดทุกๆวันนี้ได้…..เรื่องอาหารเช้าผมสามารถตื่นมาทำให้ได้ผมก็ทำ แต่เที่ยงนี่ผมคงไม่สามารถรีบกลับจากมอมาทำให้ได้ ส่วนเย็นวันไหนกลับทันผมจะรีบมาทำให้ ถือว่ามันก็เป็นหน้าที่ ถึงมันจะเป็น วันหยุด ของผมก็ตามที แต่ถ้า…คุณพียังคิดว่าผมไม่มีความรับผิดชอบหรือละเลยหน้าที่ของตัวเองอยู่  ผมจะรีบไปเก็บของทันทีเลยครับและต้องขอโทษด้วยที่ทำให้คุณไม่พอใจกับการทำงานของผม”

ขนุนพูดไปก็มองคนร่างสูงไปไม่หลบสายตาเพราะเขามั่นใจเหลือเกินว่าเขาไม่ผิด ถ้าคนร่างสูงยังจะไล่เขาอยู่จริงๆเขาก็จะไป  เพราะกับคนไม่มีเหตุผลขนาดนี้ขนุนก็คงทนได้ไม่นานเหมือนกัน

“………!!!!”

พีที่ได้ฟังเหตุผลของขนุนก็นึกขึ้นมาได้ทันที….ใช่วันนี้วันอาทิตย์ขนุนต้องหยุดงานไปเรียน!!…เพราะงานบริการอย่างโรงแรมต้องทำงานทุกวันไม่ค่อยได้หยุดเลยเผลอลืมวันลืมคืนและลืมไปว่าคนตัวเล็กนี่ตกลงกับเขาไว้แล้ว...นี่กลายเป็นเขาที่พลาดเองหรอเนี่ย

“……” 

ขนุนยังคงมองพีอย่างต้องการคำตอบว่าตกลงพีจะเอายังไงกับเขา

“…..อืม…..เหตุผลนาย……ฉันคงต้องขอโทษที  ฉันลืมวันน่ะ…..และใจร้อนไปหน่อย”

พียอมรับถึงความผิดพลาดของตัวเองที่ลืมเรื่องนี้ไป  ทั้งยังขอโทษคนตัวเล็กนี่ออกมาเบาๆ มันดูยากเย็นมากสำหรับเขา ที่ต้องมาขอโทษคนอื่นแบบนี้ แต่เขาก็อายุตั้ง27แล้วนะโตพอจะมีเหตุผล? และรู้ว่าตัวเองผิดจริงๆสำหรับเรื่องนี้!!

ขนุนที่เห็นเจ้านายตัวเองกล่าวขอโทษก็ทั้งดีใจและตกใจนิดๆ  ที่ดีใจเพราะเจ้านายเขายังเป็นคนที่มีเหตุผลอยู่พอตัว และเขาคงทำงานต่อไปได้ไม่ยากนัก ส่วนที่ตกใจเพราะไม่คิดว่าพีจะกล่าวขอโทษถึงจะแผ่วเบาแต่เขาก็ได้ยินมันชัด เขาพอจะรู้ด้วยว่าเจ้านายคนนี้คงไม่ค่อยทำเรื่องผิดพลาดและอาจจะไม่ค่อยได้ขอโทษใครเท่าไหร่นักมันเลยฟังดูติดๆขัดๆ ขนุนเลยตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องให้เจ้านายทันที เพราะเจ้านายจะได้ไม่อึดอัด ^^หึหึเป็นคนดีนะเนี่ยเรา

“คุณพีจะทานข้าวเลยหรืออาบน้ำก่อนครับ  ผมเตรียมไว้ให้แล้วครับ”

พีมองคนตัวเล็กที่เปลี่ยนเรื่องตัดฉับเร็วขนาดที่เขาตามเกือบไม่ทัน แต่ก็ยินดีจะตามเรื่องตามราวไปเพราะเรื่องเมื่อกี้จะได้ผ่านๆไปซะที =_=;

“กินข้าวก่อนเลยฉันหิว….”

พีก็ตอบกลับไปเสียงปกติพร้อมทั้งเดินไปที่โต๊ะส่วนขนุนรีบก้มไปหยิบกระเป๋าเอกสารเอาไปเก็บที่  แล้วรีบวิ่งมาตักข้าวให้พีทันที

พีมองคนตัวเล็กที่ตักข้าวเสร็จก็หายไปในครัว เข้าๆออกๆ จนเขากินเสร็จขนุนก็มาเก็บโต๊ะ พีก็เดินกลับมาที่ห้องผ่านห้องรับแขกที่ตอนแรกรกนิดหน่อยด้วยฝีมือเขาพอเข้ามาในห้องปุ๊ปก็อดทึ่งกับฝีมือพ่อบ้านขั้นเทพของขนุนไม่ได้เป็นคนที่เก็บและทำอะไรเร็วมากทั้งยังสะอาดเรียบร้อยเกือบทุกอย่าง เพราะทั้งห้องรับแขกและห้องนอนถูกขนุนเก็บเรียบร้อยหมดแล้วใช้ได้….ทั้งที่เป็นวันหยุดของตัวเองแท้ๆแต่ก็ยังทำหน้าที่ของตัวเองได้ขนาดนี้เรื่องความรับผิดชอบถือว่าผ่านแต่ว่าก็คงต้องรอดูในเรื่องอื่นๆต่อไปอีกเรื่อยๆ..

วันถัดมาถัดมาจนตอนนี้1อาทิตย์กว่าแล้วขนุนก็ยังคงลุกขึ้นมาจัดการทุกอย่างได้เหมือนเดิมไม่มีขาดตกบกพร่องอะไรเลยร่างเล็กยังคงทำงานอย่างคล่องแคล่วเหมือนวันแรกไม่มีผิดซึ่งพีก็เฝ้าดูพฤติกรรมอยู่ตลอดทุกอย่างถูกใจเขามากแต่นี่พึ่งอาทิตย์แรกผ่านไปคงยังตัดสินไม่ได้พวกเพื่อนๆเขา3คนก็ติดธุระกันซะหมดในช่วงนี้ไปเมืองนอกคนนึงไปเชียงใหม่คนนึงและติดงานที่ร้านมีปัญหาคนนึงกว่าจะว่างคงสิ้นเดือนนู้นเลยถ้าพวกนั้นอยู่ด้วยสภาพห้องคงเละยิ่งกว่านี้ตอนนี้เขาเลยเที่ยวคนเดียวกินคนเดียวซะส่วนมากแต่ก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไรสำหรับเขาทุกวันนี้ใช้ชีวิตปกติสุดๆเรื่องห้องที่รกทุกวันนั่นเขาไม่ได้แกล้งแต่มันเป็นเรื่องปกติจริงๆ คือถ้าทนไม่ได้เขาก็ไม่เคยบังคับให้ใครอยู่นะ

ทุกอย่างผ่านมาเข้าสู่ช่วงปลายอาทิตย์ที่สองพีคิดว่าขนุนทำงานดีโอเคใช้ได้แต่มีอีกอย่างหนึ่งที่เขาอยากจะพิสูจน์เพราะที่ผ่านมาขนุนไม่ได้ชายตามองเขาในแบบอื่นเลยนอกจากเจ้านายเพราะขนุนวางตัวห่างและเว้นระยะกับเขาตลอดมา  แต่ก็ไม่ใช่ว่าขนุนจะไม่คิดที่จะจับเขาเหมือนคนอื่นๆ(หลงตัวเองอ่ะ =_=)  ที่ผ่านมาประมาณว่าหลอกให้ตายใจ ไอ้เขาก็ชอบทดสอบความรู้สึกคนอยู่แล้วด้วยสิ อีกอย่างถึงหน้าตาขนุนจะไม่ผ่าน เพราะติดว่าเชยไปหน่อย แต่มันก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับรูปร่างเล็กบอบบางและขาวเนียนนั่นเลย ก็มีเซ็กส์ใช้ร่างกายนี่ไม่ใช่หน้าตา บางทีเขาก็ไม่เกี่ยงนะถ้ามาเสนอให้ พีจัดการทำตัวใกล้ชิดกับขนุนแบบเกินกว่าปกติ  แต่เจ้าตัวเล็กก็ยังคงเฉยอาจจะมีบางทีที่พยายามถอยห่างแต่ส่วนมากจะยิ้มหวานกลับมาแค่นั้นซึ่งยิ้มนั่นมันทำให้พีค่อนข้างแปลกใจเพราะมันหวานผิดกับหน้าตาเชยๆนั่นอย่างประหลาดเด็กขนุนพ่อบ้านคนนี้ของเขาถือว่าผ่านในหลายๆขั้นเลยทีเดียวแต่……อย่างน้อยๆขออีกเดือนนึงเขาจะดูอีกที

ผ่านมาอีก 1 เดือนทุกอย่างยังคงดีเหมือนเดิมพียอมรับในตัวขนุนมากกว่าทุกคนที่ผ่านมาขนุนมีแรงดึงดูดแปลกๆเขาพยายามพิสูจน์อะไรหลายๆอย่าง เกี่ยวกับตัวเล็กนี่แต่ทุกอย่างออกมาผิดแปลกจากที่เขาเคยเจอมาทั้งหมดและตอนนี้กลายเป็นว่า  พีติดความสบายอะไรแบบนี้ไปแล้ว  ขนุนดูแลเขาดีแทบจะไม่มีอะไรติดขัดเลยและตอนนี้เขาก็คิดว่าเขาน่าจะยอมรับในตัวขนุนได้ซะทีหลังจากที่พิสูจน์ขนุนมามากมายอีกอย่างเพราะสามารถทำและอดทนได้ถึงขนาดนี้และยังคงรักษามาตราฐานตัวเองได้อย่างดีอาจจะดีขึ้นด้วยซ้ำ

การที่ขนุนอยู่มาได้ถึง1เดือนสร้างความแปลกใจให้พนักงานของโรงแรมและเพื่อนๆเขามาก ที่ยังเห็นขนุนทำงานและเดินขึ้นลงที่โรงแรมนี้อาทิตย์ละครั้งเพราะวันหยุดขนุนจะไปเรียนและอันนี้ก็เป็นอีกปัญหานึงที่เขาเจออยู่วันนี้เขารีบตื่นมาแต่เช้าเพื่อให้ทันขนุน

“อ่าวสวัสดีครับคุณพี มีอะไรรึป่าวครับผมเตรียมข้าวเช้าให้แล้วทานเลยมั้ยครับ”

“อืมเดี๋ยวกิน วันนี้กลับกี่โมง”

“ก็น่าจะมืดนะครับ  มีอะไรรึเปล่าครับ”

“ป่าวนึกว่าทันมื้อเย็น คือฉันขี้เกียจไปหาอะไรกินข้างนอกปวดขา”

“เอ่อ….ถ้างั้นผมรีบกลับก็ได้ครับ ค่อยเอางานกลับมาทำก็ได้”

ที่เขายอมนี่เพราะคุณพีใจดีให้เงินพิเศษเพิ่มอีก 2500 หรอกนะคึคึ

“อืมขอบใจมาก” 

พีหันหลังเดินมาที่โซฟาและแอบยกยิ้มนิดนึงที่ขนุนตามใจเขาขนาดนี้

พีเข้าใจว่าวันหยุดขนุนต้องการเวลาของตัวเองเหมือนกันแต่วันไหนที่ขนุนหยุด ทั้งวันมันจะทำเขารวนไปหมดเพราะคนของโรงแรมที่มาดูแลโคตรจะไม่ถูกใจเขาเลยถึงขนุนจะทำข้าวเช้าและเตรียมชุดให้แล้วแต่เวลาอื่นๆคือมันไม่ใช่ไง และกว่าขนุนจะกลับก็เย็นเกือบมืดบ้างวันไหนทันมื้อเย็นขนุนก็จะทำให้แต่วันไหนไม่ทันก็อดพีคิดแล้วก็หงุดหงิด

“งั้นผมไปนะครับ”

ขนุนกล่าวลาพีแล้วเดินออกมาจากห้องทันที เขาเดินเข้าลิฟท์ตัวเดิมที่มันจะมาหยุดแค่ชั้นนี้ชั้นเดียวเรียกง่ายๆก็ลิฟท์ส่วนตัวคุณพีเขานั่นแหละ ระหว่างรอลิฟท์ลงขนุนก็คิดอะไรไปเรื่อยๆผ่านมา1เดือนแล้วไวมากทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีถึงจะเหนื่อยแต่ก็คุ้มขนุนรับรู้ได้ว่าพียอมรับในตัวเขามากขึ้นเพราะเริ่มที่จะคุยกันได้อย่างไม่อึดอัดเหมือนแรกๆและถึงจะมีเรื่องแปลกๆในบางครั้งเกี่ยวกับเจ้านายอย่างคุณพีเขาก็ยังคงผ่านมาได้จนครบเดือนและเริ่มชินกับในหลายๆเรื่องเกี่ยวกับเจ้านายอย่างพีด้วย  ยกตัวอย่าง เช่น เดินใส่กกน.ตัวเดียวทั่วห้อง  ควงคู่ขากลับมาทุกวัน ทั้งหญิงและชาย  ถุงยางใช้แล้วที่ต้องเก็บทุกๆวัน  ทำตัวใกล้ชิดมากจนเกินไปแบบไม่มีเหตุผล  แต่อันนี้ก็ไม่ถือนะเพราะผู้ชายเหมือนกันแค่งง?   ทำเสียงดุบ่อยๆในบางที  แต่ทั้งหมดนี่ไม่เป็นปัญหาเลย ที่สำคัญตอนรับเงินเดือนเขาดีใจมาก  ที่พีให้เงินพิเศษเพิ่มอีก ทำให้เขามีเงินเก็บเยอะขึ้นและพอที่จะจ่ายค่าเทอม ^___^ สบายใจสุดๆ

พอถึงชั้นล่างสุดขนุนออกมาจากลิฟท์ ก็ต้องเจอกับคนคุ้นหน้าที่ทักกันบ่อยๆเวลาเจอ

“ขนุนไปเรียนแล้วเหรอรอแป๊ปพี่มีขนมปังซื้อมาเยอะเลย”

พี่เป้หัวหน้าฝ่ายต้อนรับอายุประมาณ26หน้าตาดีขาวตี๋มักจะทักเขาบ่อยๆตั้งแต่ขนุนอยู่ครบ2อาทิตย์แรกเรื่องของเรื่องพนักงานที่นี่ส่วนนึงได้เอาเรื่องของขนุนมาพนันกันว่าจะอยู่ถึง2อาทิตย์มั้ยและเป้นี่แหละที่รับเละอยู่คนเดียวเพราะแหวกแนวมาเชียร์ขนุน เขาบอกโหงเฮ้งมันใช่ จากนั้นเลยกลายเป็นว่าทุกครั้งที่ลงมาพี่เป้จะชอบเอาขนมมาให้ขนุนเพราะถูกใจและถูกชะตาส่วนนึงก็ที่ทำให้เขาชนะด้วย

“ขอบคุณครับพี่”

“ไม่เป็นไรนั่งรถดีดีล่ะหรือให้พี่เรียกวินให้เอามั้ย”

พี่เป้ถามพร้อมลูบหัวเขาเบาๆ

“แหม…พี่เป้บริการทุกระดับประทับใจเลยนะทีพวกหนูไม่เห็นพี่จะเอ็นดูบ้างเลยอ่ะ”

น้ำพนักงานต้อนรับแซวเขากับพี่เป้บ่อยๆเพราะพี่เป้เขาเป็นเกย์งะ แต่ขนุนก็ไม่รู้นะว่าแซวอะไรกันแบบนี้ทุกครั้งทั้งที่เขาก็หน้าแบบนี้ถ้าเป็นแต่ก่อนมันคือเรื่องปกติเลยแต่หน้าแบบนี้ยังมีคนแซวก็ยังงงๆอยู่

“ไปทำนิสัยให้น่ารักแล้วทำอาหารให้เก่งเหมือนขนุนก่อน พี่ถึงจะเอ็นดูเองไอ้น้ำ หึหึ”

“โห..น้ำเราไม่ผ่านหรอกหน้าก็แบบนี้สเป็คพี่เป้ต้องหน้าหวานๆตาโตนู้นเลิกแซวได้แล้วเดี๋ยวไม่มีใครมาจีบพี่เป้ซะทีขนุนสงสารคึคึ”

ขนุนหันไปบอกน้ำแบบขำๆบ้าง

“เห้ย..ใครบอกขนุนก็สเป็คพี่นะรู้ป่าว”อ่าวซะงั้นอ่ะ

“ฮิ้วววววว ออกตัวแรงเว้ย แต่ซื่อๆแบบขนุนอ่ะไม่รู้อะไรหรอก” 

น้ำกับกลุ่มเพื่อนสงเสียงแซวขนุนกันใหญ่

“หูย...พูดอะไรพี่เป้ คนแซวแล้วเห็นมั้ย ล้อเล่นอะไรเนี่ยขนุนไปเรียนก่อนดีกว่าเดี๋ยวสายสวัสดีครับไปนะทุกคน”

ขนุนบอกลาทุกคนและรีบเดินออกมาจากโรงแรมทันที

_________


ขอบคุณทุกเม้นทุกกำลังใจจ้า

รักคนอ่าน จุบุ

ความคิดเห็น