สามกันยา

ขอบคุณที่รักกัน ❤

ชื่อตอน : ตอนที่ 47

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.7k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ธ.ค. 2559 15:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 47
แบบอักษร

 

 

     สองพี่น้องบูรพากับบารมีเกิดในครอบครัวเล็ก ๆ ที่ค่อนข้างอบอุ่น มีมารดาชาวอังกฤษคอยดูแลเด็กทั้งสอง ส่วนบิดานั้นประกอบธุรกิจการค้าในสายเดียวกันกับบริษัทของคุณสมรมารดาของอินทรี

     ในยามที่เศรษฐกิจกำลังรุ่ง ทุกอย่างก็ดำเนินไปด้วยดี กำไรมหาศาลไหลท่วมท้นบริษัท สร้างความมั่งคั่งให้กับบิดาของหนุ่มน้อยลูกครึ่งเป็นอย่างมาก

     แต่เมื่อมีขึ้นก็ต้องมีลง ผ่านมาไม่กี่ปีเศรษฐกิจก็เริ่มซบเซาเพราะพิษการเมือง ทั้งเรือสินค้าที่อยู่ในความดูแลของบริษัทอับปางลงกลางทะเล แม้จะมีการทำประกันภัยไว้ มีเงินชำระค่าเสียหายที่เกิดจากภัยธรรมชาติ แต่เมื่อไม่มีสินค้าส่งมอบให้ตามที่ตกลงซื้อขายกัน ลูกค้าที่เคยทำธุรกิจด้วยก็ต่างทยอยหายไป นั่นคือจุดเริ่มต้นของหายนะ ...

     บิดาของเด็กน้อยเครียดหนักเมื่อธุรกิจเริ่มร่อแร่ ในยามเศรษฐกิจกำลังป่วยเช่นนี้ จะหันหน้าหยิบยืมใครก็แสนยาก ครอบครัวของเขาก็ตัดญาติขาดมิตรไปตั้งเเต่ที่เขาเลือกแต่งงานกับสาวต่างชาติแล้ว เขาจนปัญญาที่จะกอบกู้ทุกสิ่งให้กลับคืนมาเหมือนเดิม

     จากที่เคยเป็นคนอารมณ์ดี เป็นสามีที่ดี เป็นพ่อที่ดี ก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป บ่อยครั้งที่เผลอลงไม้ลงมือกับภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากเพราะระเเวงว่าเธอจะทิ้งเขาไปอยู่กับคนที่รวยกว่า 

     เมื่อเจ็บตัวบ่อยเข้า ความอดทนก็หมดลง เธอตัดสินใจหอบลูกทั้งสองหนีออกจากบ้านในวันที่เขาไม่อยู่ ไม่อาจทนอยู่กับคนเกรี้ยวกราดได้อีกต่อไป แต่ออกไปไม่ทันพ้นหน้าหมู่บ้าน บิดาของเด็กน้อยก็กลับมาพบเข้าเสียก่อน!

     เขาพยายามแย่งลูก ๆ ไปจากเธอ คิดว่าถ้าลูกอยู่กับเขา เธอก็จะไม่ไปไหน เพราะเธอรักลูกยิ่งกว่าสิ่งใด แต่เขาก็คิดผิด คนที่ถูกทำร้ายร่างกายอยู่ทุกวี่วันนั้นไม่ยอมทนอีกแล้ว เธอยอมทิ้งลูกไว้แล้วหนีกลับประเทศไป 'ลูกของเขาเหมือนกัน เขาคงไม่ทิ้งให้อดตายหรอก'

 

     จากวันนั้นความเครียดก็สุมหนัก ทั้งเรื่องงานที่ต้องรับผิดชอบ ทั้งเรื่องที่ภรรยาทิ้งไป ไหนจะค่าเลี้ยงดูลูก ๆ อีกเล่า หนุ่มนักธุรกิจเริ่มอาศัยสุราเป็นเครื่องปลอบใจ อารมณ์เกรี้ยวกราดจนลูกเข้าหน้าไม่ติด 

     เด็กน้อยทั้งสองทำได้เพียงกอดกันร้องไห้ในยามที่ถูกพ่อตะคอก จากที่เคยถูกตามใจ ไม่เคยบังคับว่าต้องเรียนเก่ง บัดนี้เด็กน้อยจะต้องอ่านหนังสืออย่างหนักเพื่อที่จะสอบให้ได้คะแนนดีที่สุดในชั้นเรียน

     'กูหาเงินส่งพวกมึงเรียนอย่างยากเย็น พวกมึงจะมัวเเต่เล่นไปวัน ๆ ไม่ได้ หัดตั้งใจซะบ้างสิวะ อย่างนี้ล่ะ แม่มึงมันเลี้ยงลูกตามใจจนเสียเด็กไปหมดเเล้ว' เสียงคนเมาดังลั่นบ้าน

     ป้าแจ่มเองก็ได้แต่มองอยู่ห่าง ๆ ไม่กล้าทักท้วงอะไรเพราะกลัวจะเจ็บตัวเหมือนกับคุณผู้หญิง ได้แต่ปลอบประโลมเด็กน้อยยามที่คุณผู้ชายเมาหลับไปเเล้ว

    แม้จะไม่ได้รับเงินเดือนมาเกือบปี แต่ป้าแจ่มก็ยังเฝ้าดูแลเด็กน้อยของเธออยู่ ด้วยว่าเลี้ยงมากับมือแต่อ้อนแต่ออก ทั้งเป็นห่วงว่าถ้าไม่มีเธอแล้ว ฝรั่งน้อยทั้งคู่นี้จะอยู่กันอย่างไร เมื่อผู้เป็นพ่อมีเเต่เมากับเมา

 

     บารมีนั้นรุ่นราวคราวเดียวกับอินทรีซึ่งเป็นลูกชายของคู่เเข่งทางการค้า เขาจึงถูกผู้เป็นบิดาบังคับให้ต้องเก่งว่าอินทรีในทุกเรื่อง ทั้งที่เด็กน้อยทั้งคู่เป็นเพื่อนกัน ...

     หากไม่ยอมแข่งขันตามใจผู้เป็นพ่อหรือยอมแข่งแต่ผลที่ออกมาแย่กว่าอินทรี บารมีก็จะตกเป็นเหยื่ออารมณ์ในทันที

    จากที่เคยรักเคยเอ็นดูกว่าสิ่งใด บัดนี้บารมีกลายเป็นที่ระบายความโกรธไปเสียแล้ว ยิ่งบารมีดูคล้ายผู้เป็นมารดาเท่าไหร่ เขายิ่งเกลียดลูกคนนี้มากขึ้นเท่านั้น โกรธภรรยาที่หนีไปจากเขา แล้วพาลเกลียดลูกที่เธอทิ้งเอาไว้อีก เริ่มทุบตีเด็กน้อยโดยมองว่าเป็นตัวแทนของเมียทรยศ

     จากที่เคยเป็นเด็กร่าเริง เมื่อถูกบีบบังคับหนักขึ้นทุกวัน ทั้งยังถูกทำร้ายร่างกายโดยผู้เป็นบิดา ทำให้บารมีเติบโตขึ้นมาอย่างคนเก็บกด ชีวิตของเขามีแต่ตัวหนังสือ เขาอ่านทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อให้มีความรู้มากกว่าอินทรี มากกว่าคนทั่วไป นี่คือวิธีเดียวที่จะทำให้เขาพ้นจากการถูกพ่อลงโทษ 

     บูรพาที่มีอิสระมากกว่าทำได้เพียงสงสารน้อง บ่อยครั้งที่บารมีอยากลองทำอะไรตามที่อ่านเจอในหนังสือ แต่ก็ไม่ได้ทำเพราะบิดาไม่อนุมัติ 

     'มึงมีหน้าที่อ่านก็อ่านไป ไม่ต้องกระแดะจะทดลงทดลองให้มากความ คิดว่าเงินทองมันหามาง่ายนักรึไง!' 

     คำตอบจากผู้เป็นพ่อทำให้เขาได้แต่เก็บความอยากรู้อยากเห็นเอาไว้ จินตนาการเองว่ามันน่าจะเป็นอย่างนั้นน่าจะเป็นอย่างนี้ไปตามประสาเด็ก

 

    นอกจากจะขาดอิสระทางความคิดแล้ว บารมียังกลายเป็นเด็กที่ไม่มีเพื่อนเพราะเขาคอยหักหลังคนนั้นคนนี้ อย่างที่อินทรีเคยกล่าวหา เขาทรยศทุกคนเพียงเพื่อให้ได้ชัยชนะมาเป็นเกราะป้องกันตัวจากการโจมตีของผู้เป็นบิดา 

     ...กว่าฟ้าจะยอมเห็นใจ สองพี่น้องก็เข้าสู่วัยหนุ่ม 

 

     บิดาของเขาเสียชีวิตลงด้วยโรคตับเเข็ง เพราะการดื่มสุราในปริมาณมากมาเป็นเวลาหลายปี พิธีศพเป็นไปอย่างเรียบง่ายที่สุด ไม่มีน้ำตาจากบูรพาและบารมี ไม่มีมรดกใด ๆ เหลือถึงมือเด็กหนุ่มทั้งสอง ไม่มีทุนใด ๆ เเม้เเต่น้อย มีเพียงป้าแจ่มที่คอยอยู่ทำอาหารให้กิน

    บูรพาจึงเลือกที่จะเดินเข้าเส้นทางใต้ดินเพื่อหาเงินส่งน้องเรียน เริ่มจากการเป็นลูกน้องปลายแถว คอยทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้พ่อค้ายาเสพติด อาศัยว่าเป็นคนผิวพรรณดี ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจจึงไม่เพ่งเล็งเวลาที่เขา 'ส่งของ'

    ด้วยความที่เป็นคนฉลาดและซื่อสัตย์ทำให้ลูกพี่เอ็นดูเเละไว้ใจเขา ไม่นานบูรพาก็ได้ขึ้นมาเป็นคนสนิทของเจ้าพ่อรายใหญ่ สามารถขยับขยายการค้าให้กว้างขวางออกไปได้เรื่อย ๆ ผันตัวจากยาเสพติดมาจับอาวุธสงครามแทน

     เงินทองที่ได้มาจากการทำผิดกฏหมายส่งเป็นทุนการศึกษาให้บารมี ชายหนุ่มมีโอกาสได้ทดลองสิ่งต่าง ๆ ตามที่เคยฝัน ความรู้ที่ได้จากการอ่านหนังสือได้ต่อยอดออกมาจนจับต้องได้ เป็นช่วงเวลาแห่งความสุขของสองพี่น้อง

     แม้ทุกอย่างจะดีขึ้นตามลำดับ แต่นิสัยที่ถูกปลูกฝังมาก็ยังคงติดตัวชายหนุ่มเหมือนแผลเป็นตามร่างกาย เขาไม่คิดจะจริงใจต่อใคร ไม่ไว้วางใจใครหน้าไหน อีกทั้งความรุนแรงที่ซึมซับมาตั้งเเต่ยังเด็กก็ยังปรากฏให้เห็นอยู่เรื่อย ๆ ความอ่อนโยนที่มารดาเคยถ่ายเทให้เริ่มน้อยลงทุกที

     จนกระทั่งบูรพาถูกจับกุมตัวได้ระหว่างที่ตรวจดูสินค้าสำหรับส่งมอบให้คุณมังกร

     ทั้งหมดนี้เป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงได้รักบูรพามากกว่าสิ่งใด พี่เสียสละเพื่อเขาเหลือเกิน

     

     บารมีเงยหน้ามองฟ้า ไม่อยากให้น้ำตาไหลออกมาให้ใครได้เห็น เมื่อไม่มีบูรพาแล้วเขาก็ไม่มีใครให้ต้องห่วง ติดก็แต่คนที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ นี่ล่ะ ที่เธอยังยื้อแผนสุดท้ายของเขาไว้อยู่ 

     เขาเลือกเล่าเพียงบางส่วนของเรื่องราวให้หญิงสาวฟัง ไม่ต้องการให้เรื่องร้าย ๆ นี้เหลืออยู่บนโลกให้รกสมองของใคร ปล่อยให้มันตายไปกับเขาดีกว่า เเค่เธอรู้ว่าเขามีพ่อแม่และพี่ชาย มีเรื่องเลวร้ายบ้าบอเกิดขึ้นนิดหน่อยจนเขาเก็บมาฝันก็พอเเล้ว

     "แบร์ยังมีหวาอยู่นะ เราเป็นเพื่อนสนิทกันไง อย่าลืมสิ" มือน้อยที่กุมมือของเขากระชับแน่นขึ้น 

     "นั่นสินะ" บารมีหันมายิ้มให้เธอ 

     ตาใสที่มองมาทำให้เขาอดจ้องตอบไม่ได้ ความรู้สึกบางอย่างดึงดูดให้เขาโน้มหน้าไปใกล้เธอมากขึ้น หัวใจที่เคยนิ่งพลันเต้นเเรงเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำอะไร  'อยากจูบ' คือคำสั่งจากสมอง

     แต่ก่อนที่เขาจะได้ทำอย่างที่ใจคิด ใบหน้าเล็กก็ถอยห่างออกไป พร้อมกับใช้มือดันอกแกร่งเอาไว้

     "เพื่อนกันเขาไม่จูบกันนะ เเบร์" เสียงใสดับความคิดของเขาลงสนิท เธอผละจากการนั่งบนกระโปรงรถ กระโดดโลดเต้น ไล่เหยียบกระแสคลื่น ราวกับว่าไม่เคยมีเรื่องทุกข์ใจใด ๆ ให้กังวล

     'ถ้ารู้ว่าเธอจะเข้ามาก่อกวนใจขนาดนี้ ฉันคงบอกว่าเราเป็นสามีภรรยากันตั้งแต่เเรกแล้วล่ะ' บารมีมองคนตรงหน้าที่กำลังเก็บเปลือกหอยอย่างสุขใจ เธอเข้ามาทำให้หัวใจที่แห้งแล้งของเขากลายเป็นหัวใจที่มีเลือดเนื้อขึ้นมา 'ฉันไม่อยากให้เธอจำอะไรได้เลยจริง ๆ'

     "แบร์ มาเล่นน้ำกันเถอะ" หญิงสาวร้องเรียกก่อนจะวิ่งลงทะเลไป บารมีไม่รอช้าโดดตัวลงจากรถวิ่งตามไปทันที

     เอาเถอะ วันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร เขาก็คงไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว ขอมีความสุขกับตอนนี้ก็พอ ...

 

      สองหนุ่มสาวเนื้อตัวเปียกปอนกลับมาถึงบ้าน พบว่าป้าแจ่มกับจิ๋วนั่งทำหน้าบึ้งรออยู่ที่หน้าบ้าน ป้าแจ่มรีบรายงานผู้เป็นนายว่ามีคนมาหา นั่งรออยู่ที่ห้องรับแขก 

      ก่อนที่จะได้พูดอะไรกันต่อ หญิงสาวท่าทางเอาเรื่องก็เดินออกมาทันที 

      "คุณมาทำไมอีก ขวัญภิรมณ์"

 

 

###

 

ความคิดเห็น