star_ss

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

✧✦The Return of Love❤➽แฟนเก่า✦✧➴Chapter 8♫พี&เภา➽เป็นห่วง

ชื่อตอน : ✧✦The Return of Love❤➽แฟนเก่า✦✧➴Chapter 8♫พี&เภา➽เป็นห่วง

คำค้น : ตอนที่ 8 พีเภา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2559 20:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
✧✦The Return of Love❤➽แฟนเก่า✦✧➴Chapter 8♫พี&เภา➽เป็นห่วง
แบบอักษร

❥ Update on 15.05.2016

#

 

➴Chapter 8 เป็นห่วง

 

ผมตกใจมากครับที่เข้าไปหาเภาในห้องแล้วเห็นมันนอนสลบไร้สติอยู่อย่างนั้น เวลาเภามันไม่สบายมันไม่ค่อยดูแลตัวเองไงครับผมเลยเป็นห่วง นี่ถ้าผมไม่เสี่ยงชีวิตขับรถไปหาไอ้น้ำแล้วขอกุญแจห้องมาจะเกิดอะไรขึ้น จะมีคนรู้ไหมว่าเภามันจะเป็นยังไง จะมีใครรู้ไหมว่ามันปล่อยตัวเองจนไม่สบายหนักขนาดนี้ เฮ้ออ....

 

 


ก่อนที่ผมจะได้กุญแจชุดนี้มาก็โดนไอ้น้ำพุ่งเข้าต่อยใส่หน้าเต็มๆ ผมก็ยืนเป็นเป้านิ่งให้มันนั่นแหละครับ งานนี้ผมก็ผิดที่ผมไว้ใจคนอื่นมากเกินไป ความซวยเลยบังเกิด ไอ้น้ำมันต่อยผมจะล้มลงกับพื้นแต่ผมก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรมันจนไอ้น๊อตเข้ามาห้ามแล้วจับตัวไอ้น้ำไว้ ไอ้น๊อตยื่นกุญแจห้องให้ผมแล้วบอกว่าไอ้เภาไม่สบาย ตอนนี้มันอยู่คนเดียวที่คอนโด จะไปเยี่ยมมันก็บอกว่าขอพักผ่อนมันไม่เป็นอะไรมาก ผมฟังแค่นั้นก็รีบขอบใจไอ้น๊อตแล้วขับรถออกมาทันที

 

 


การที่ไอ้เภามันบอกว่าไม่เป็นไรเพราะมันไม่อยากให้ใครคอยเป็นห่วงมัน ทุกครั้งที่มันไม่สบายมันก็จะชอบพูดแบบนี้กับผมเสมอทั้งที่มันก็เกือบไม่รอดหลายครั้ง ยิ่งหลังจากเกิเหตุการณ์ครั้งนั้นร่างกายมันยิ่งอ่อนแอเข้าไปใหญ่ แต่เรื่องชกต่อยมีเรื่องนี่มันแข็งแรงดีครับ ไม่เชื่อคอยดูแล้วกัน มันหมัดหนักโคตรๆ เรื่องนี้ผมรู้ดีที่สุด

 

 


ผมขับรถออกมาจากบ้านไอ้น๊อตได้สักพักก็ขับมาจอดที่ใต้คอนโด ผมก็ไม่เข้าใจไอ้น้ำว่ามันจะซื้อบ้านกับคอนโดใกล้กับเพื่ออะไร แต่ช่างเถอะผมไม่สนเพราะตอนนั้นสิ่งที่ผมต้องเป็นห่วงคือไอ้เภามากกว่า

 

 


ผมเดินตรงไปยังลิฟท์ยืนรออยู่สักพักประตูลิฟท์ก็เปิดออก ผมเดินเข้าไปแล้วกดเลือกชั้น ใจก็เต้นตุ๊บๆ กลัวมันจะไล่ให้กลับเหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้ผมจะไม่ยอมทำตามมันง่ายๆ หรอกครับ เพราะผมอยากอยู่กับมันตอนมันไม่สบาย ผมเป็นห่วงมัน ส่วนเรื่องสำคัญที่ผมต้องคุยกับมันผมคงต้องขอพักไว้ก่อนเรื่องของเราสองคนยังไงผมก็ต้องปรับความเข้าใจกับมันอยู่แล้วครับ ผมอยากให้เภามันเข้าใจผม เข้าใจเรื่องทั้งหมดว่าเรื่องจริงมันเป็นยังไง ผมอยากให้มันรู้ว่าผมรักมันคนเดียวจริงๆ ผมยืนอยู่ในลิฟท์ด้วยใจจดจ่อ ตาก็จ้องมองที่ตัวเลขที่กำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนขึ้นมาถึงลิฟท์ก็เปิดออกผมก็รีบเดินตรงไปยังห้องมันทันที พอไปถึงหน้าห้องผมก็ล้วงมือไปหยิบกุญแจที่ได้มาจากไอ้น๊อตแล้วไขประตูและด้วยความรีบมากผมก็เลยเผลอทำกุญแจตกอยู่หลายครั้ง บ้าฉิบหาย!!

 

 

 


พอเปิดเข้ามาได้ก็เจอแต่ความมืด ห้องมืดๆ ที่ไม่เปิดไฟ ไม่เปิดม่าน ผมเดินผ่านโซฟารับแขกตรงเข้าไปยังหน้าห้องนอน เลื่อนประตูเปิดออกแล้วมองเข้าไปข้างในก็เห็นแต่ความว่างเปล่า ผมเดินตรงไปทางระเบียงแล้วเปิดผ้าม่านออกมองไปก็ไม่มีไอ้เภาอยู่ตรงนั้น ผมกำลังจะหันหลังกลับกะว่าจะโทรหาไอ้น้ำถามเรื่องไอ้เภามันสักหน่อย ทันใดนั้นสายตาผมก็เห็นภาพที่ทำเอาผมแทบขาดสติ ผมเห็นไอ้เภานอนหมดสติอยู่ที่ข้างเตียงฝั่งระเบียง ผมรีบเข้าไปอุ้มมันขึ้นแนบอก ร้องเรียกมัน เขย่าตัวมันให้มันตื่น มันยังคงนอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของผม ภาพนี้อีกแล้ว มันเป็นแบบนี้อีกแล้ว ตอนนั้นผมคิดอะไรไม่ออกนอกจากเรียกมันให้ตื่น ผมตกใจมากไม่คิดว่ามันจะตกอยู่ในสภาพแบบนี้อีก ผมเรียกมันซ้ำๆ จนมันลืมตาตื่นขึ้นมามองผม ภาพที่เห็นมันค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาทำเอาผมน้ำตาไหลออกมาทันที มันดีใจ มันรู้สึกโล่งอกที่มันตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แต่ก็ยังเป็นห่วงมันมากเหมือนเดิม

 

 


ผมทั้งกอดทั้งเรียกชื่อมันแต่สิ่งที่มันตอบผมมีแค่สองประโยคสั้นๆ "กูไม่เป็นไร, กูไม่สบาย" มันบ้าใช่ไหมครับ มันลืมไปแล้วหรือไงว่ามันเคยเกือบตายมาก่อน ผมบอกมันจะพามันไปหาหมอ ผมบอกมันให้อดทนห้ามหลับ แล้วมันก็หลับไปดื้อๆ ตอนนี้ผมนั่งรออยู่ข้างหน้าห้องผู้ป่วยฉุกเฉิน นั่งรออยู่เกือบครึ่งชั่วโมงแล้วครับ พยาบาลวิ่งกันจนดูวุ่นวายไปหมดแต่สายตาผมยังคงมองที่ประตูบานนั้นบานเดียว

 

 


"ญาติคนไข้คุณภัทรพลค่ะ"

 


"ผมครับ" ผมลุกขึ้นยืนสุดความสูงแล้วก้าวเท้าด้วยความไวเดินเข้าไปหาคุณพยาบาลสาว

 


"คุณหมอกำลังตรวจคนไข้อยู่นะคะ อีกสักพักคุณหมอจะมาแจ้งอาการคนไข้ให้ทราบค่ะ"

 


"แฟนผมจะเป็นอะไรมากไหมครับ?" ผมถามคุณพยาบาลออกไปดูเธอตกใจเล็กน้อย

 


"เอ่อ... เดี๋ยวเชิญญาติคนไข้นั่งรอสักครู่นะคะ เดี๋ยวคุณหมอกำลังจะออกมาแล้วค่ะ"

 


"อ่อ... ครับๆ ขอบคุณมากครับ"

 

 


หลังจากคุณพยาบาลเดินจากไปผมก็เดินกลับไปนั่งที่เดิมรอพบคุณหมอตามที่เธอบอก ผมนั่งรออีกประมาณสิบนาทีคุณหมอก็เดินออกมา

 

 


"คุณหมอครับ แฟนผมเป็นยังไงบ้างครับ?" คุณหมอขมวดคิ้วมองผม

 


"เอ่อ... คุณเป็นญาติคนไข้เหรอครับ?"

 


"ใช่ครับ ผมเป็นแฟนเขาครับ แฟนผมเป็นยังไงบ้างครับคุณหมอ?" ผมรีบตอบพร้อมถามในเวลาเดียวกัน

 


"ใจเย็นๆ นะครับ คนไข้เป็นไข้หวัดใหญ่ครับ ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้วแต่หมออยากให้คนไข้นอนโรงพยาบาลเพื่อดูอาการอีกสักคืนเพื่อรอดูอาการอีกหน่อยนะครับ ตอนนี้หมอให้น้ำเกลือและให้ยาคนไข้เรียบร้อยแล้วครับ ไม่ต้องเป็นห่วง"

 


"ครับๆ แล้วผมจะต้องทำยังไงบ้างครับคุณหมอ?"

 


"ต้องดูแลให้คนไข้พักผ่อนเยอะๆ ดื่มน้ำเยอะๆ ร่างกายจะได้ขับเชื้อออกจากร่างกายครับ"

 


"ครับๆ งั้นผมเข้าไปดูแฟนผมได้รึยังครับ?"

 


"เข้าเยี่ยมได้แล้วครับ เดี๋ยวพยาบาลจะย้ายคนไข้ไปที่ห้องพักผู้ป่วย พยายามอย่ารบกวนคนไข้มากนะครับ คนไข้จะได้พักผ่อนเยอะๆ ครับ"

 


"ได้ครับ ขอบคุณมากนะครับคุณหมอ"

 


"ครับ งั้นหมอขอตัวก่อนนะครับ"

 

 

 


หลังจากหมอเดินจากไปผมก็เข้าไปหาไอ้เภาทันที อยากเห็นหน้ามันครับ อยากรู้ว่ามันเป็นยังไงบ้าง แต่พอเข้าไปได้แป๊ปเดียวคุณพยาบาลก็มาย้ายตัวมันไปยังห้องพิเศษที่ผมจองไว้กับทางโรงพยาบาล หน้ามันซีดจนผมใจหาย มันนอนหลับตานิ่งจนผมใจไม่ค่อยดี อย่างน้อยอยากให้มันลืมตาขึ้นมามองผมบ้างก็ยังดี ผมนั่งเฝ้ามันอยู่ข้างเตียงอยู่สามชั่วโมงเต็มมันก็เริ่มขยับตัวแล้วลืมตาตื่นขึ้นมา

 

 


"เภา มึงเป็นยังไงบ้าง?"

 


"พี" มันเรียกผมแล้วกวาดสายตามองรอบๆ ห้อง

 


"กูมาอยู่ที่นี่ได้ไง?"

 


"กูพามึงมาเอง มึงไม่สบายมาก ทำไมมึงถึงปล่อยให้ตัวเองเป็นหนักอย่างนี้วะ!! ทำไมไม่สบายถึงไม่บอกกู ทำไมไม่สบายถึงไม่ไปหาหมอ!" ผมพ่นทุกอย่างออกมาอย่างลืมตัว เป็นห่วง โมโห โกรธที่มันไม่ยอมดูแลตัวเองดีๆ โกรธที่มันปล่อยให้ตัวเองไม่สบายหนักขนาดนี้ โกรธที่ผมไม่ได้อยู่ดูแลมัน โกรธที่มันไม่ยอมทำตามที่ผมขอ มากไปเหรอวะกับสิ่งที่กูขอมึง!!

 


"กูขอโทษ กูนึกว่ากูไม่เป็นอะไรมาก" มันตอบด้วยเสียงที่แหบแห้ง

 


"อืม... มึงไม่เป็นไรก็ได้แล้ว พักผ่อนเยอะๆ อยากกินอะไรไหม? เดี๋ยวกูไปซื้อให้"

 


"ไม่อ่ะ ขอบใจมึงมาก กูอยากพักผ่อน"

 


"อืม... งั้นมึงพักผ่อนเยอะๆ จะได้หายเร็วๆ กูจะอยู่เป็นเพื่อนมึงเอง"

 


"พี...."

 


"ว่าไง... จะเอาอะไรรึป่าว?"

 


"มึงโทรหาไอ้น้ำให้หน่อย กูอยากให้มันมาอยู่เป็นเพื่อนกู"

 


"กูอยู่เป็นเพื่อนมึงแล้วไง มึงจะไปรบกวนไอ้น้ำมันทำไมอีก"

 


"กูขอร้องนะพี ทำตามที่กูขอร้องได้ไหม?"

 


"แต่กูเป็นห่วงมึงนะเภา มึงไม่เห็นใจกูย้างเหรอวะ?!!"

 


"กูขอโทษ กูขอบใจมึงมาก แต่ตอนนี้เรื่องของเรามันจบแล้ว กูไม่อยากรบกวนมึง"

 


"กูจะไม่ยอมไปไหนทั้งนั้น!! ต่อให้มึงไล่กูอีกกี่ครั้งกูก็จะไม่ไปไหนอีก มึงเข้าใจที่กูพูดไหมเภา?!"

 


"ถือว่ากูขอร้องครั้งสุดท้ายนะพี มึงทำตามที่กูขอได้ไหม?"

 

 


ผมถอนหายใจเฮื้อกใหญ่ก่อนจะตัดสินใจทำอะไรบางอย่างให้มันจบสักที ผมว่าผมปล่อยเรื่องนี้มานานเกินไปแล้ว ผมให้โอกาสคนอื่นมานานแล้ว มาถึงตอนนี้ผมต้องทำเพื่อตัวเองบ้าง

 

 


"เออ... เดี๋ยวกูโทรหาไอ้น้ำให้"

 


"อืม ขอบใจมึงมากนะพี" มันพูดขอบใจผม มันยิ้มให้ผม แต่ทำไมผมรู้สึกเจ็บเหี้ยๆ อย่างนี้วะ!!

 

 


ผมเดินออกไปข้างนอกระเบียง กดโทรศัพท์โทรหาไอ้น้ำตามที่มันขอ เสียงไอ้น้ำตกใจมากพอรู้ว่าไอ้เภาเพื่อนรักมันป่วยถึงกับต้องนอนโรงพยาบาล ไอ้น้ำมันบอกผมว่าอีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงมันจะมาถึงให้ผมอยู่เป็นเพื่อนไอ้เภาแทนมันก่อน มันมาถึงผมค่อยไสหัวไปไกลๆ หึหึ! แม่งโคตรยุติธรรมกับกูเลยว่ะ!!

 

 


หลังจากวางสายจากไอ้น้ำผมก็กดโทรหาไอ้มอส บอกมันให้มาอยู่เป็นเพื่อนไอ้เภาแทนผมที ผมต้องไปทำเรื่องสำคัญบางอย่าง ไอ้มอสมันโวยวายที่ผมไม่ยอมโทรบอกมันให้เร็วกว่านี้ มันด่าผมเละเลยครับ ไอ้มอสมันบอกผมว่าเดี๋ยวมันจะรีบมา ตอนนี้มันออกมาข้างนอกพอดี

 

 

 


ผมวางสายจากไอ้มอนเสร็จก็เดินเข้าไปข้างใน ไอ้เภามันนอนหลับตานิ่ง ผมเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ที่อยู่ข้างเตียง เอื้อมไปจับมือมัน ไอ้เภามันลืมตาขึ้นมามองผมก่อนจะหันไปมองอีกทาง ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ มันยังคงนอนหันหน้าไปอีกทางโดยไม่มองผมแม้แต่น้อย มือผมก็ยังคงจับมือมันไว้ไม่ยอมปล่อย

 

 

 

 

 


ก๊อก ก๊อก ก๊อก....

 

 


"โอ๊ยยยย... มึงจะเคาะทำไมเนี้ยะ!! เข้าไปเลยกูรีบ!!" เสียงไอ้น้ำโวยวายดังเข้ามาในห้อง

 


"หัดมีมารยาทบ้างน้ำ มึงนี่สอนยากจริงๆ ให้ตายเหอะ!!" ไอ้น๊อตเดินบ่นตามหลังไอ้น้ำเข้ามาในห้อง ผมหันไปมองมันสองคน ไอ้น๊อตพยักหน้าทักผม ส่วนไอ้น้ำก็ทำหน้าไม่พอใจผมเหมือนเดิมครับ

 


"มารยาทเอาไว้ใช้เวลาอื่น! ตอนนี้กูห่วงเพื่อนกูมึงอย่างขัดใจกู!!" ไอ้น้ำหันไปว๊ากไอ้น๊อตครับ ไอ้น๊อตทำได้แค่ส่ายหัวไปมา

 


"เภา มึงเป็นยังไงบ้างวะ?" ไอ้น้ำเดินมายืนข้างเตียงทันที ไอ้เภาหันมามองไอ้น้ำสลับกับมองผม มึงอย่ามองกูด้วยสายตาแบบนี้ได้ไหมวะเภา กูเจ็บว่ะ! นั้นคือสิ่งที่ผมอยากบอกมันที่สุดตอนนี้

 


"น๊อต กูขอคุยด้วยหน่อย" ผมหันไปพูดกับไอ้น๊อต มันพยักหน้าแล้วเดิมตามผมออกมาที่ระเบียง

 


"มีอะไรว่ามา"

 


"กูฝากมึงกับไอ้น้ำดูไอ้เภาแทนกูหน่อย กูมีธุระต้องไปทำ" ผมบอกมัน

 


"อืม... ไม่มีปัญหา"

 


"เดี๋ยวไอ้มอสจะมาที่นี่อีกคน กูโทรบอกมันเอง"

 


"อืม... มึงไปทำธุระของมึงเถอะ เรื่องไอ้เภาเดี๋ยวกูจัดการให้ไม่ต้องห่วง"

 


"เออ... ขอบใจว่ะ เดี๋ยวกูรีบกลับมา" ผมบอกไอ้น๊อต

 


"ไปเคลียร์เรื่องของมึงให้จบซะ ส่วนทางนี้เดี๋ยวกูจัดการเอง" ผมพยักหน้าตอบไอ้น๊อต

 

 


ผมกับไอ้น๊อตเดินกลับเข้ามาในห้อง ไอ้น้ำกำลังจ้องมองผมด้วยสายตาอาฆาต ส่วนไอ้เภาได้แต่มองไปทางอื่นเหมือนเดิม ผมเดินเข้าไปหามัน หยุดยืนอยู่ที่ข้างเตียงของมัน

 

 


"เดี๋ยวกูมานะ" ผมพูดบอกมันแต่ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมา

 


"เออ! ไปไหนก็ไปเลย!! เพื่อนกูจะได้พักผ่อน"

 


"น้ำ!! หุบปาก!!" ไอ้น๊อตพูดสวนขึ้นทันที

 


"ไม่เป็นไรน๊อต กูฝากทางนี้ด้วยแล้วกัน"

 


"อืม... มึงไปเหอะเดี๋ยวกูกับไอ้น้ำดูไอ้เภาเอง ไม่ต้องห่วง"

 


"เภา เดี๋ยวไอ้มอสมานะ กูโทรบอกมันแล้ว" ผมพูดบอกมัน ไอ้เภามันก็ยังเงียบนิ่งเหมือนเดิม

 

 

 


ผมเดินออกมาจากห้องด้วยด้วยความรู้สึกเจ็บปวดหัวใจสุดๆ อยากกอดมัน อยากอยู่ข้างๆ มันแต่ผมทำไม่ได้เลยสักอย่าง มันทำเหมือนผมไม่มีตัวตนอยู่ในนั้น โคตรเจ็บเลยครับ ผมเดินไปยังรถที่จอดอยู่ยังลานจอดรถของโรงพยาบาล เปิดประตูรถแล้วเข้าไปนั่นในรถ ใช้มือล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงก่อนจะกดโทรออกหาใครบางคน

 

 

 


"มึงอยู่ไหน?"

 


"อยู่บ้าน มึงมีอะไร?"

 


"ดี! ออกมาเจอกูที่ร้านเดิม"

 


"หึหึ ได้"

 

 


ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด.....

 


TBC.


ออกแนวตึงเครียด เดี๋ยวตอนต่อไปจะเป็นยังไงต้องติดตามนะคะ

อ่านแล้วอย่าลืมเม้นให้กันบ้างน้าา...
ขอบคุณที่ติดตามนิยายค่ะ



 

 

ความคิดเห็น