facebook-icon

สวัสดีนักอ่านทุกคนค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกจึงอาจจะน้ำเยอะ มีฉากที่ไม่น่ามี หรืออื่นๆประการทั้งปวง ยังไงก็อ่านเพื่อความสนุกเนอะ อย่าคิดมาก 55

บทที่ 10 ท่องเที่ยว 50%

ชื่อตอน : บทที่ 10 ท่องเที่ยว 50%

คำค้น : ลอนดอน, ครูอนุบาล, นักธุรกิจหนุ่ม, ทาสแมว, จิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.2k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2559 13:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 10 ท่องเที่ยว 50%
แบบอักษร

กลางดึกคืนหนึ่ง ขณะที่พัณณิตากำลังนอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงนั้น จู่ๆเธอก็รู้สึกว่าเหมือนกับมีอะไรไหลออกมาจากหว่างขาของเธอ หล่อนจึงลุกขึ้นจากที่นอนแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำ

                พระเจ้า! ประจำเดือนเธอมา

                หญิงสาวมองคราบเลือดที่เปอะเปื้อนอยู่บริเวณต้นขาด้านใน หล่อนรีบถอดเสื้อผ้าอาบน้ำอาบท่าทันทีแล้วหาผ้าอนามัยที่เธอคิดว่าเก็บไว้อยู่ในกระเป๋าเดินทางออกมา แต่หาเท่าไรหล่อนก็หาไม่เจอซักที

“แย่แล้ว” เธอสถบออกมาเบาๆ แล้วรื้อค้นทั่วทั้งห้องเผื่อว่าเธอจะเอามันไปเก็บเอาไว้ที่ไหน แต่จนแล้วจนรอดหล่อนก็หาไม่เจออยู่ดี พัณณิตารีบคว้าเสื้อขึ้นมาสวมทันทีแล้วใช้ผ้าขนหนูพันท่อนล่างเอาไว้เพราะกลัวว่าถ้าใส่กางเกงแล้วมันจะเลอะ เธอเดินกระมิดกระเมี้ยนขึ้นไปที่ชั้นสองและเคาะประตูห้องนอนของโลเวลล์

ก๊อก ก๊อก

เธอเคาะประตูเบาๆปลุกให้ชายหนุ่มที่นอนกำลังนอนหลับอยู่ข้างในตื่นขึ้นมา เขาลุกขึ้นจากเตียงแล้วมาเปิดประตู

“มีอะไรเหรอครับ” หัวของเขากระเซอะกระเซิง ดวงตาที่สะลึมสะลือมองร่างน้อยในชุดเสื้อยืดมีผ้าขนหนูพันรอบเอวเอาไว้

“เออคือ... คือว่าแยมสตอเบอร์รี่ของฉันมาน่ะค่ะ คุณช่วยพาฉันออกไปซื้อขนมปังหน่อยได้ไหมคะ” หญิงสาวพูดอ้อมๆเพราะเขินเกินกว่าที่จะพูดออกไปตรงๆ แต่ดูเหมือนว่าโลเวลล์จะไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอจะสื่อเลยแม้แต่น้อย

“ขนมปังก็มีอยู่ในครัวแล้วนี่ครับ คุณจะออกไปซื้ออีกทำไม แล้วตอนนี้มันก็ดึกมากแล้วด้วย จะซื้อก็เอาไว้ซื้อพรุ่งนี้เถอะนะครับ”

“ไม่ใช่นะคะ! ที่ฉันต้องการไม่ใช่ขนมปังที่เอาไว้กิน แต่เป็น... ” เธออึกอักที่จะพูดต่อ

“แล้วขนมปังอะไรที่เขาไม่ได้มีไว้กินล่ะครับ”

“จริงๆมันไม่ใช่ขนมปังหรอกนะคะ แต่เป็น... ผ้าอนามัยค่ะ คือประจำเดือนของฉันแล้วดูเหมือนว่าฉันไม่ได้เตรียมมันมาด้วยก็เลย... ”

“ประจำเดือนคุณมาเหรอครับ!” โลเวลล์อุทานอย่างตกใจ เขาตื่นขึ้นเต็มตา

“ค่ะ คุณช่วยพาฉันออกไปซื้อหน่อยได้ไหมคะ”

“ครับๆ คุณรอผมแป๊บนึงนะ” โลเวลล์รีบกลับเข้าไปในห้องคว้าเสื้อแจ็คเก็ตขึ้นมาสวมพลางหยิบกุญแจรถแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นเธอยังคลุมผ้าขนหนูไว้ที่ท่อนล่างอยู่ “ไม่ได้การ... ผมให้คุณออกไปในสภาพนี้ไม่ได้เด็ดขาด เอาอย่างนี้นะครับ เดี๋ยวผมจะออกไปซื้อให้คุณเอง คุณรออยู่ที่นี่แหละ”

“แต่ว่าให้ผู้ชายอย่างคุณไปซื้อ... ”

เขารีบออกไปโดยไม่รอให้เธอพูดจบ โลเวลล์ขับรถออกไปอย่างรวดเร็วไม่นานก็กลับมาพร้อมกับถุงซุปเปอร์ที่ใส่ของไว้จนพองใหญ่ ชายหนุ่มยื่นมันมาตรงหน้าเธอ

“เออ... ขะ ขอบคุณนะคะ” พัณณิตารับถุงซุปเปอร์มาแล้วเดินกลับเข้าห้องน้ำไป ผ่านไปไม่กี่นาทีหล่อนก็ออกมา โดยที่โลเวลล์นั่งรออยู่บนโซฟาห้องรับแขก

“เรียบร้อยแล้วเหรอครับ” เขาถาม

“ค่ะ ขอบคุณมากนะคะเพราะคุณอุตส่าห์ออกไปซื้อให้ฉันแท้ๆ”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ เรื่องแค่นี้ผมช่วยคุณได้อยู่แล้ว... ว่าแต่ว่า ผมเพิ่งจะรู้นะครับเนี่ยว่าผ้าอนามัยของผู้หญิงจะมีให้เลือกใช้มากขนาดนี้” ไปถึงชั้นวางขายเขาถึงกับอึ้ง เลือกไม่ถูกว่าจะต้องเอาแบบไหน ทั้งแบบมีปีก แบบสอด แบบใส่นอน แบบบางเฉียบ แบบกลางวัน หรือแม้กระทั้งคูลก็ยังมีให้เลือกใช้

“มันก็มีใช้ตามโอกาสนั่นแหละค่ะ” เธอหัวเราะแห้งๆเมื่อเจอคำถามแบบนั้น

“แต่เขามักว่าผู้หญิงจะอารมณ์แปรปรวนก่อนประจำเดือนจะมาไม่ใช่เหรอครับ ไหงผมยังเห็นคุณปกติดีอยู่เลย” โลเวลล์แหล่ตามองเธอ

“ไม่ใช่ว่าทุกคนจะเป็นแบบนั้นหรอกนะคะ” เธอว่า “จะตีสี่แล้ว คุณไปนอนต่อเถอะนะคะ ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้คุณอาจจะตื่นสายเอาได้”

                “ไม่ล่ะครับ ผมไม่รู้สึกง่วงแล้ว คุณนั่นแหละครับไปนอนต่อเถอะ”

                พัณณิตาส่ายหน้า “ฉันก็ไม่ง่วงแล้วล่ะคะ”

“งั้นก็วิเศษเลยครับ พอดีผมมีหนังอยู่เรื่องนึงที่ยังไม่ได้ดู เรามาดูหนังกันดีกว่าครับ” โลเวลล์เดินไปหยิบกล่องเก็บแผ่นซีดีสีน้ำเงินเข้มออกมาจากตู้ใต้โทรทัศน์แล้วโบกไปมา

“ก็ดีคะ รู้สึกว่าในครัวจะยังมีเมล็ดป๊อปคอร์นเหลืออยู่ ขอฉันไปคั่วป๊อปคอร์นแป๊บนึงนะคะ” พัณณิตาเดินเข้าไปในครัว หล่อนคั่วข้าวโพดจนระเบิดออกส่งกลิ่นหอมน่าทาน เธอเทใส่ชอมใบใหญ่ก่อนจะยกออกมา โลเวลล์จัดเตรียมสถานที่ ปิดไฟ ปิดม่านเพื่อสร้างบรรยากาศให้คล้ายกับโรงหนัง เขากดรีโมทเล่นหนังเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา พัณณิตาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาใกล้ๆกับเขาแล้วหยิบป๊อปคอร์นขึ้นมากิน

เปรี๊ยง!

เสียงปืนเอฟเฟคดังขึ้นตั้งแต่หนังยังเริ่มเล่นไปได้แค่ไม่กี่นาทีทำให้หญิงสาวถึงกับสะดุ้งจนตัวโยน เสือดสดสีแดงฉานไหลนองไปทั้งทั้งฉาก สมองของตัวประกอบแตกกระจุยกระจายดูน่าสยดสยอง

“อึ๋ย!” พัณณิตาหลับตาปี๋แล้วหยิบหมอนอิงขึ้นมาปิดหน้า

“คุณกลัวเหรอครับ” โลเวลล์ถามขึ้น เขารู้สึกแปลกใจเมื่อเห็นว่าเธอกลัว ขนาดเรื่องเล่าตำนานผีของจริงเธอยังไม่กลัว แต่กะอีแค่ฉากนองเลือดในหนังอุปโลกน์กลับทำให้เธอรู้สึกกลัวได้

“ก็คุณดูสิคะ สมองกระจายขนาดนั้นเป็นใครก็ต้องกลัวทั้งนั้นแหละค่ะ” หล่อนกุมศีรษะของตนอธิบาย “ทำไมคุณไม่บอกฉันก่อนล่ะคะว่ามันเป็นหนังสยองขวัญ”

“ก็ผมไม่คิดว่าคุณจะกลัวนี่ครับ เอาอย่างนี้... ถ้าคุณกลัวล่ะก็คุณก็เขยิบมานั่งใกล้ๆผมหน่อยก็แล้วกันครับ แล้วผมจะบอกเคล็ดลับวิธีดูแล้วไม่ให้น่ากลัวให้ฟัง” โลเวลล์ตบลงบนโซฟาที่ว่างข้างๆเชิญให้เธอเขยิบมานั่งใกล้ๆ “มาเร็วๆสิครับ เดี๋ยวคนที่ตายเมื่อกี้เขาก็มานั่งแทนคุณหรอก”

“ว๊าย! คุณนี่อย่าแกล้งฉันสิคะ” พัณณิตาหวีดร้องแล้วรีบเขยิบไปนั่งใกล้ๆเขาแทบไม่ทัน

“ก็คุณชักช้าเองนี่ครับ” โลเวลล์หยิบป๊อปคอร์นในชามแล้วโยนเข้าปาก เคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย

“ไหนบอกเคล็ดลับของคุณมาสิคะว่าทำยังไงไม่ให้น่ากลัว”

“ง่ายนิดเดียว... แค่มีผมอยู่ข้างๆคุณเท่านั้น” ชายหนุ่มยืดอกพูดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม ทำให้หญิงสาวถึงกับมองเขาด้วยสีหน้าแปลกประหลาด

“นั่นเคล็ดลับเหรอคะ... ฉันว่าเป็นเพราะคุณหลงตัวเองมากกว่า”

“ไม่เชื่ออย่าลบหลู่สิครับ ถ้าคุณดูต่อไปเรื่อยๆเดี๋ยวก็จะรู้เองนั่นแหละครับว่าถ้านั่งข้างๆผมแล้วจะไม่รู้สึกกลัวเลยซักนิด” เขาเอื้อมมือไปโอบไหล่แล้วดันให้เธอใกล้ชิดเขามากยิ่งขึ้น

“อย่าฉวยโอกาสสิคะ” หล่อนตีมือที่จับไหล่ของเธออยู่ “ไม่ใช่ว่าคุณเห็นฉันกลัวแล้วหลอกแต๊ะอั๋งฉันหรอกเหรอคะ” เธอตั้งข้อสงสัย

“คุณเห็นผมหื่นขนาดนั้นเลยหรือครับ เฮ้อ... ผมเสียใจจังเลย” โลเวลล์ทำหน้าเศร้า

“ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นเลยนะคะ ดูหนังของคุณต่อไปสิ” พัณณิตาหยิบมือที่ยังไม่ยอมออกห่างจากไหล่ของเธอออกแล้วเอามันไปวางบนตักของเจ้าของ “แล้วก็เก็บมือของคุณด้วยนะคะ”

“ใจร้ายจัง” โลเวลล์บ่นอุบแล้วดูหนังต่อ หนังสยองขวัญดำเนินมาเรื่อยๆจนถึงกลางเรื่อง ในที่สุดปรสิทที่ทำให้มนุษย์กลายพันธุ์ก็หลุดออกมาจากศูนย์วิจัยแล้วแพร่กระจายไปทั่วทั้งโลก มนุษย์เกือบร้อยเปอร์เซ็นติดเชื้อกันถ้วนหน้า จากความกลัวกลายเป็นสลึมสือเมื่อเธอสามารถคาดเดาได้หมดว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป... แต่แล้วเธอก็ต้องคิดผิดเมื่อถึงฉากสำคัญของเรื่อง

ตึง!

เสียงประกอบฉากเร้าอารมณ์พร้อมใบหน้าเละแทะที่โผล่พรวดขึ้นมาอย่างไม่ปรึกษาใครทำให้หญิงสาวที่กำลังตาปรือใกล้จะหลับอยู่นั้นสะดุ้งหวีดร้องอย่างตกใจพลางกระโจนเข้าไปกอดล็อคคอของชายหนุ่มไว้แน่นอย่างลืมตัว ชามป๊อปคอร์นร่วงหลุดจากมือหกกระจายเต็มพื้น

“โอ๊ย! คุณใจเย็นๆก่อน ผมหายใจไม่ออก” โลเวลล์พันสะดุ้งตามเมื่อจู่ๆเธอก็เข้ามาล็อคคอเขาไว้จนหายใจไม่ออก ชายหนุ่มสะบัดมือสะเปะสะปะ ทรวงอกสาวแนบชิดอยู่บริเวณไหปลาร้าจนเขารู้สึกได้

แม่คุณเอ้ย!... ทำไมมันถึงได้นุ่มแบบนี้นะ

เมื่อสัมผัสได้ถึงทรวงอกนุ่มนิ่มเขาก็ถึงกับเคลิ้ม ผลิกตัวขึ้นคล่อมหญิงสาวให้ราบไปกับโซฟาอย่างลืมตัว

“กรี๊ด!” พัณณิตากรีดร้องอย่างตกใจแล้วใช้เท้าถีบเข้าที่ชายโครงของเขาอย่างจัง

---------------------------------------------------------------------------------------------------
สวัสดีนักอ่านทุกท่านค่ะ วันนี้นึกครึ้มใจอยากจะชวนทุกท่านเล่นเกมส์ ถ้ามีคนตอบถูกเกินห้าคน ไรเตอร์จะอัพตอนใหม่ให้อ่านกันทันทีเลย 
คำถาม : โลเวลล์จะง้อพัณณิตาด้วยวิธีไหน
                    ก. พาเธอไปเที่ยว
                    ข. พาเธอไปดินเนอร์
                    ค. หอมแก้มเธอ
ให้เวลาตอบจนถึงหกโมงเย็นนะคะ 
รักนักอ่านทุกท่านค่ะ
     
ความคิดเห็น