facebook-icon

สวัสดีนักอ่านทุกคนค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกจึงอาจจะน้ำเยอะ มีฉากที่ไม่น่ามี หรืออื่นๆประการทั้งปวง ยังไงก็อ่านเพื่อความสนุกเนอะ อย่าคิดมาก 55

บทที่ 9 งานพิเศษ 100%

ชื่อตอน : บทที่ 9 งานพิเศษ 100%

คำค้น : ลอนดอน, ครูอนุบาล, นักธุรกิจหนุ่ม, ทาสแมว, จิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2559 13:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 9 งานพิเศษ 100%
แบบอักษร

“สเต็กเหรอครับ ผมรู้จักร้านที่ทำสเต็กอร่อยๆอยู่ร้านหนึ่ง แต่เขาเปิดตอนค่ำๆเดี๋ยวผมจะพาคุณไปกินที่นั้นก็แล้วกัน”

“ขอบคุณคะ แล้วก็คุณอย่าลืมบอกคุณปาสคาลด้วยนะคะ เดี๋ยวเขาจะโกรธคุณอีก”

“ครับ” โลเวลล์พยักหน้าแล้วกดส่งข้อความหาเลขา พัณณิตานั่งดูทีวีเป็นเพื่อนชายหนุ่มจนใกล้จะถึงเวลาอาหารค่ำเธอเลยขอตัวไปอาบน้ำแต่งตัวก่อน

“นั่นคุณใส่ชุดอะไรของคุณน่ะค่ะ” หญิงสาวมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า เกือบสองสัปดาห์ที่ผ่านมาเธอมักจะเห็นเขาอยู่ในชุดสูทดูมีภูมิฐานเสมอ แต่วันนี้เธอกลับเห็นเขาอยู่ในชุดเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์สบายๆซึ่งดูไม่ค่อยน่าแปลกใจเท่าไรกับรองเท้าที่เขากำลังสวมอยู่

เขาสวมอีแตะแถมยังเป็นแบบคีบอีกต่างหาก

“ทำไมล่ะครับ ใส่ชุดนี้ผมดูแปลกมากขนาดนั้นเลยเหรอ?” โลเวลล์เลิกคิ้วถาม

“ปะ... เปล่าหรอกค่ะ คือ... ฉันว่ารองเท้าของคุณมันไม่ค่อยเข้ากับชุดเท่าไหร่มั้งคะ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ผมรู้ครับ แต่ร้านที่เรากำลังจะไปเป็นร้านของเพื่อนผมเอง มันไม่ค่อยชอบให้ผมแต่งตัวดูดีซักเท่าไร” โลเวลล์เดินไปหยิบกระเป๋าสตางค์และกุญแจรถที่วางอยู่บนโต๊ะ “ผมเคยใส่สูทซะเต็มยศเข้าไปนั่งทานที่ร้าน แต่มันกลับไล่ให้ผมไปเปลี่ยนเสื้อผ้า มันบอกว่าเหมือนผมจะไปทวงหนี้มันน่ะครับ”

“งั้นเหรอคะ แล้วฉันแต่งตัวแบบนี้ไปเขาจะไม่ว่าเหรอคะ” หล่อนก้มหน้ามองชุดเดรสสีชมพูอ่อนลายดอกไม้กระจุ๋มกระจิ๋มน่ารักที่เธอกำลังสวมอยู่

“ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณแต่งตัวแบบนี้น่ารักมากเขาไม่กล้าว่าคุณหรอก” โลเวลล์กดลิฟต์ไปยังชั้นใต้ดินซึ่งเป็นชั้นจอดรถ เขาเดินไปที่ที่จอดรถส่วนตัว

“นั่นรถของคุณเหรอคะ” พัณณิตามองรถซุปเปอร์คาร์คันหรูสีส้มอมน้ำตาลดูแพงระยับที่จอดอยู่

“ครับ รถผมเอง” เขากดรีโมทปลดล็อครถแล้วขึ้นไปนั่งที่ที่นั่งคนขับ ทันทีที่เสียบกุญแจสตาร์ทรถเสียงเครื่องยนต์ก็ร้องคำรามกระหึ่มจนหล่อนสะดุ้ง

“รถของคุณเสียงดังมาก” เธอขึ้นไปนั่งข้างคนขับแล้วปิดประตู

“เสียงของมันไม่ค่อยเท่าไรหรอกครับ แต่อยู่ชั้นใต้ดินมันก็เลยก้อง งั้นเราไปกันเลยนะครับ” โลเวลล์เปลี่ยนเกียร์ถอยหลังแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว รถอีกคันที่สตาร์ทรอไว้รีบขับตามไปทันที เขาขับรถมาถึงร้านอาหารแห่งหนึ่งซึ่งตกแต่งหน้าร้านด้วยโมเดลอาหารขนาดยักษ์ โลเวลล์ขับมาจอดหน้าร้าน

“ร้านของเขาตกแต่งน่ารักดีนะคะ” เธอมองไปที่รูปปั้นซึ่งน่าจะเป็นเจ้าของร้าน

“งั้นเหรอครับ ผมว่าแต่งได้ห่วยแตกสิ้นดี” ชายหนุ่มหัวเราะร่าแล้วเปิดประตูเข้าไปในร้าน

“เฮ้ย! ไอ้โลเวลล์... มึงมาได้ไงวะ” ชายร่างใหญ่ทว่าอวบเล็กน้อยในชุดผ้ากันเปื้อนของร้านเดินออกมาจากเค้าท์เตอร์แล้วตบบ่าทักทายโลเวลล์อย่างแรงจนไหล่เขาแทบหัก

“พอดีฉันบินมาว่ะ ผ่านร้านแกเลยแวะเข้ามาหาอะไรกินซักหน่อย” โลเวลล์ปล่อยมุขแล้วตบบ่าทักทายอย่างรุนแรงเช่นเดียวกัน “คุณพัณณิตาครับ ผมจะแนะนำให้รู้จัก... นี่อัลเบิร์ตเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของผมเอง

โลเวลล์ผ่ายมือแนะนำเพื่อนของเขาให้เธอรู้จัก

“สวัสดีครับคนสวย ผมอัลเบิร์ต อัลฟี่ครับ ยินดีอย่างยิ่งที่ได้รู้จักเลดี้สวยๆอย่างคุณ” อัลเบิร์ตจับมือทักทายกับเธอ เขาฉีกยิ้มกว้างจนเธอเห็นฟันเขี้ยวน้อยๆของเขา “คุณมีแฟนแล้วหรือยังครับ ถ้ายังไม่มีสนใจผู้ชายหล่อๆแสนดีอย่างผมซักคนไหม”

“เออ... คือ... ” การแนะนำตัวของเขาทำให้พัณณิตาถึงกับพูดไม่ออก เธอรู้สึกขอบคุณโลเวลล์เป็นอย่างมากที่เขาช่วยแกะมือที่จับไม่ยอมปล่อยของเขาออก

“อัลเบิร์ต คนนี้ไม่ได้” โลเวลล์พูดสีหน้าเคร่งเครียด

“แฟนมึงเหรอวะ?” เขาถามขึ้นอย่างขวานฝ่าซาก พัณณิตาถึงกับสำลักทั้งๆที่เธอยังไม่ได้ทานอะไรเลยแม้แต่น้อย

“มะ... ไม่ใช่นะคะ คุณโลเวลล์เขาเป็นเจ้า... ”

“ใช่ เธอเป็นแฟนฉัน... เพราะฉะนั้นนายอย่ายุ่งกับหล่อน” ชายหนุ่มดึงหญิงสาวเข้ากอด พัณณิตาตัวแข็งทำอะไรไม่ถูก

“ฮ่าฮ่าฮ่า อย่างนั้นเองเหรอวะ โอเคๆ ฉันไม่ยุ่งก็ได้” อัลเบิร์ตยกมือทั้งสองข้างขึ้นลักษณะเหมือนถูกตำรวจจับแล้วส่ายหน้า “มึงมาก็ดีแล้ว ฉันเพิ่งจะคิดเมนูใหม่ขึ้นมาได้ ให้มึงลองชิมเป็นคนแรกก็แล้วกัน” พ่อครัวหนุ่มเดินกลับเข้าไปในครัว “ขึ้นไปรอที่ห้องเดิมนั่นแหละเดี๋ยวจะยกอาหารตามขึ้นไป”

“คุณโลเวลล์ ปล่อยฉันได้แล้วค่ะ” พัณณิตาขยับตัวยุกยิกเขาจึงคลายอ้อมแขนออก โลเวลล์พาพัณณิตาเดินขึ้นไปบนชั้นสองซึ่งเป็นชั้นสำหรับจัดงานเลี้ยงถูกแบ่งเป็นห้องๆเพื่อความเป็นส่วนตัว

“คุณอัลเบิร์ตเขามักจะพูดกับผู้หญิงอย่างนั้นตลอดเลยเหรอคะ?” เธอถามขณะรวบกระโปรงแล้วนั่งลงบนเก้าอี้

“ครับ สมัยเรียนมหาลัยเขาเสือผู้หญิงมาก ควงสาวเข้าห้องทีสองสามคนแถมยังชอบเที่ยวกลางคืนอีกด้วย เพื่อนอีกคนรวมถึงผมถูกเรียกไปตำหนิพฤติกรรมเป็นประจำเพราะมันชอบชวนหนีเที่ยวกลางคืน”

“เพื่อนอีกคน? หล่อนเลิกคิ้ว

“ชื่อบารอนน่ะครับ เขาก็เสือผู้หญิงพอๆกัน” โลเวลล์รินน้ำใส่แก้วทรงสูงแล้วยกขึ้นมาจิบ

“คุณคงจะเรียบร้อยที่สุดในบรรดาเพื่อนของคุณแล้วสินะคะ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า คิดอย่างนั้นเหรอครับ” โลเวลล์หัวเราะส่งสายตาเจ้าเล่ห์ “สมัยนั้นผมก็ควงผู้หญิงเข้าหอพักสัปดาห์ละสามคนเหมือนกันถ้าเทียบกันแล้วคงจะเรียบร้อยที่สุดแล้วล่ะมั้งครับ”

เขาพูดออกมาหน้าตาเฉย พัณณิตาจ้องเขาตาโต

“ตอนนั้นผมกำลังอยู่ในวัยคึกคะนอง จะเที่ยวสาวบ้างก็คงจะไม่แปลกจริงไหมครับ”

“เออ... ค่ะ อย่างนั้นล่ะมั้งคะ ”

“แล้วคุณล่ะครับ... แล้วสมัยนั้นเป็นยังไงบ้าง ผมเดาว่าสมัยนั้นคุณจะต้องฮ็อตสุดๆแน่ก็ในเมื่อคุณน่ารักซะขนาดนี้” เขายักคิ้วหลิ่วตา

“ก็ไม่รู้สิคะ ฉันไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้ซักเท่าไร” เธอว่า “แต่ก็เคยมีผู้ชายมาจีบหลายคนเหมือนกันนะคะ”

“งั้นเหรอครับ” โลเวลล์เอ่ยเสียงเรียบแต่ซ่อนมือที่กำหมัดแน่นไว้ใต้โต๊ะ

“มาแล้วครับ! สเต็กเนื้อแกะสูตรใหม่ของร้าน เอ้า... เชิญชิมเลยครับคนสวย” อัลเบิร์ตวางจานสเต็กตรงหน้าเธอ กลิ่นเนื้อแกะย่างหอมขึ้นมาแตะจมูกจนเธออดที่จะกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้ แต่เธอก็ลังเลเล็กน้อยเพราะเธอไม่เคยกินเนื้อแกะมาก่อน โลเวลล์ใช้มีดหั่นสเต็กออกเป็นชิ้นเล็กๆแล้วใช้ส้อมจิ้มเข้าปาก เธอเห็นเขากินจึงค่อยๆกินตาม

“ว้าว รสชาติอร่อยมากๆเลยค่ะ ซอสที่ใช้ราดก็ไม่เลวเลย เข้ากันมากๆ” เธอตัดสเต็กชิ้นใหญ่ขึ้นแล้วส่งเข้ามาก

“ขอบคุณมากครับ” อัลเบิร์ตยิ้มกว้างเมื่อถูกชม “งั้นคุณก็กินเยอะๆเลยนะครับ มื้อนี้เดี๋ยวผมเลี้ยงคุณเอง”

“ไหงวันนี้นายใจป้ำวะไอ้อัลเบิร์ต” โลเวลล์เอ่ยแซว

“ฉันใจป้ำเสมอเว้ยโดยเฉพาะกับผู้หญิงสวยๆ แต่ส่วนของแกแกจ่ายเองนะเว้ย นักธุรกิจพันล้านอย่างแกคงไม่งกกับอีแค่สเต็กจานละไม่กี่ปอนด์หรอกนะ”

 “เพื่อนกันภาษาอะไรวะ” โลเวลล์บ่นแต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไร ถูกอย่างที่อัลเบิร์ตพูดนักธุรกิจที่มีเม็ดเงินไหลเข้ากระเป๋าตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงอย่างเขา ต่อให้เรียกให้คนทั้งหมู่บ้านมากินเขาก็ยังมีปัญญาจ่าย!

“ขอบคุณนะคะที่คุณจะเลี้ยงฉัน แต่ฉันไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ถ้ามีคนมาออกเงินให้ อีกอย่างฉันยังติดหนี้ค่าเข้าชมหอคอยลอนดอนเขาอยู่ ส่วนของเขาฉันจะเป็นคนจ่ายเองนะคะ”

“นี่คุณยังไม่ลืมอีกเหรอ?” โลเวลล์เลิกคิ้ว เขาคิดว่าหล่อนลืมมันไปแล้วซะอีก

“เรื่องแบบนี้ฉันไม่มีวันลืมหรอกนะคะ” พัณณิตาส่งสเต็กคำสุดท้ายเข้าปาก

“อิ่มหรือเปล่าครับ” โลเวลล์มองจานสเต็กที่ว่างเปล่า “ร้านนี้ยังมีเมนูอร่อยๆอีกนะครับ คุณสั่งอีกได้ ผมรับรองว่าถูกปากคุณทุกเมนูแน่นอน”

“ไม่ล่ะคะ ฉันอิ่มแล้ว... ว่าแต่คุณเถอะ อิ่มรึเปล่าคะ” เธอถาม ผู้ชายตัวใหญ่ๆอย่างเขาไม่น่าอิ่มได้ด้วยสเต็กแค่จานเดียว

“ผมก็อิ่มแล้วล่ะครับ งั้นเราก็ไปกันเถอะ” โลเวลล์ลุกขึ้นจากเก้าอี้

“คะ” พัณณิตาเดินไปที่เคาน์เตอร์เพื่อคิดเงิน แต่อัลเบิร์ดบอกว่าเขาไม่คิดเงินเธอ เธอโดยใช้วิธีการให้ทิปเขาหกสิบปอนด์แทนค่าอาหาร ชายหนุ่มหัวเราะเมื่อเห็นว่าเธอจะจ่ายให้ได้สุดท้ายเขาก็ต้องรับเงินของเธอไว้แล้วยังบอกว่าครั้งหน้าให้มาทานอาหารที่ร้านของเขาอีก

---------------------------------------------------------------------------------------

ตัวละครใหม่เพิ่มขึ้นมาอีกสองตัว แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้มีบทแค่นี้แน่นอนจ้า ติดตามได้ในตอนต่อๆไปนะคะ

เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์ด้วยนะคะ

รักนักอ่านทุกท่านคะ

ความคิดเห็น