facebook-icon

สวัสดีนักอ่านทุกคนค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกจึงอาจจะน้ำเยอะ มีฉากที่ไม่น่ามี หรืออื่นๆประการทั้งปวง ยังไงก็อ่านเพื่อความสนุกเนอะ อย่าคิดมาก 55

บทที่ 9 งานพิเศษ 50%

ชื่อตอน : บทที่ 9 งานพิเศษ 50%

คำค้น : ลอนดอน, ครูอนุบาล, นักธุรกิจหนุ่ม, ทาสแมว, จิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2559 13:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 9 งานพิเศษ 50%
แบบอักษร

“ถ้าคุณไม่รีบหอมแก้มผมตอนนี้ล่ะก็ผมจะลงไปทำงานสายแล้วนะครับ” โลเวลล์ในชุดสูทสีเทายืนโก้งโค้งอยู่ที่หน้าประตูรอให้หญิงสาวหอมแก้มก่อนไปทำงาน ฝ่ายหญิงสาวเองก็มันแต่ยึกยักชักหน้าเข้าชักหน้าออกลังเลไม่ยอมหอมซักที จนในที่สุดชายหนุ่มก็หมดความอดทน เขาจับใบหน้าของพัณณิตาไว้แล้วประทับริมฝีปากหนักๆหอมแก้มนวลอย่างรวดเร็ว

“ผมว่านะวันหลังผมเป็นฝ่ายหอมแก้มคุณเองดีกว่า ชื่นใจกว่าเยอะ” เขายักคิ้วหลิ่วตา หัวเราะแล้วเดินเข้าไปในลิฟต์ ปล่อยให้พัณณิตายืนตะลึงอยู่นานก็สะบัดศีรษะให้สติกลับคืนมา

ยิ่งอยู่กับเขาทำไมหล่อนยิ่งรู้สึกว่ามันเปลืองเนื้อเปลืองตัวยิ่งกว่าอยู่กับเด็กๆซะอีก

“เหมี้ยว เหมี้ยว” กิซโม่ร้องเรียกความสนใจแล้วเดินวนอยู่รอบๆถาดอาหารของมัน พัณณิตาเดินเข้าในครัวหยิบอาหารไปให้มันแล้วปิ้งขนมปังง่ายๆทานเป็นอาหารเช้า วันนี้เธอกะจะเอาเสื้อผ้าที่ใส่แล้วออกมาซักและรีดให้หมดซึ่งเสื้อผ้าที่เธอจะต้องจัดการมีแต่ของเธอเท่านั้นเพราะเสื้อผ้าของโลเวลล์ต้องส่งร้านซักรีดเฉพาะ ซึ่งเธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าแล้วเขาจะมีเครื่องซักผ้าและตู้อบผ้าไว้ทำไม หล่อนใช้เวลาซักรีดไม่กี่ชั่วโมงก็เสร็จจึงลงมือดูดฝุ่นตามพรมและทำความสะอาดขนแมวที่ติดอยู่ตามที่ต่างๆ

“อ๊ะ!” หล่อนอุทานออกมาเมื่อกิซโม่เขี่ยหนังสือที่อยู่ในตู้ตกลงมากระจัดกระจาย “ทำแบบนี้ไม่ได้นะ” เธอดุมันก่อนจะเก็บหนังสือให้เข้าที่เหมือนเดิมแต่ก็สะดุดตากับหนังสือปกสีสวยเล่มหนึ่ง

“หนังสือทำขนมฝรั่ง?” พัณณิตาเปิดๆดูเนื้อหาด้านในคร่าวๆ มันเป็นหนังสือที่สอนทำขนมฝรั่งเมนูแบบต่างๆบอกสูตรและส่วนผสมเอาไว้เรียบร้อย “น่ากินจังเลย” เธอมองไปที่คุกกี้รูปผีน้อยน่ารักที่อยู่ในหน้าๆหนึ่ง

“เหมี้ยว” เจ้ากิซโม่ใช้อุ้งเท้าของมันเขี่ยๆไปที่หน้าหนังสือ

“แกก็อยากกินเหมือนกันใช่ไหม” เธอยื่นหน้าหนังสือรูปนั้นให้กิซโม่ดูชัดๆ “ใกล้จะเที่ยงแล้ว งั้นเราทานเจ้านี่ก็แล้วกันเนอะ” หญิงสาวถือหนังสือเล่มนั้นแล้วเดินลงมาจากชั้นสองเข้าห้องครัวไป หล่อนเตรียมส่วนผสมต่างๆแล้วลงมือทำขนมตามสูตรที่ได้เขียนเอาไว้ ไม่นานคุกกี้ผีน้อยสอดไส้ด้วยช็อคโกแลตหลายชิ้นก็ถูกนำออกมาจากเตาอบ หล่อนหยิบมันขึ้นมาทานชิ้นหนึ่ง “ใช้ได้... ถ้าได้กาแฟเข้มๆซักแก้วคงจะเข้ากันไม่น้อย”

พัณณิตาชงกาแฟขึ้นมากาหนึ่งแล้วจัดเรียงใส่ถาด คุกกี้ที่เธอทำเอาไว้นั้นมันมากเกินไปถ้าจะกินคนเดียวให้หมด เธอเลยคิดที่จะนำไปแบ่งให้โลเวลล์และปาสคาลได้กินด้วย หล่อนถือถาดอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้กาแฟหกกระฉอกออกมา

ก๊อก! ก๊อก!

เธอเคาะประตูเบาๆแล้วยืนรออย่างมีมารยาท เจ้ากิซโม่ที่ตามเธอลงมาก็เกาะเกี่ยวอยู่ที่ขาของเธอ ไม่นานก็มีผู้ชายคนหนึ่งมาเปิดประตูให้ ดวงตาดุๆของเขาจ้องมองเธออย่างไม่ค่อยพอใจนัก

“คุณมีธุระอะไรหรือครับ” ปาสคาลเอ่ยถาม

“พอดีฉันทำคุกกี้มาน่ะค่ะ... ก็เลยนำมาให้พวกคุณทาน” หล่อนยื่นถาดใส่ขนมออกไปข้างหน้า

“ใครมาน่ะปาสคาล” โลเวลล์ที่นั่งเซ็นเอกสารอยู่เงยหน้าขึ้นมาถาม ร่างของเลขาบังเธอมิดเลยทำให้เขามองไม่เห็น

“คุณพัณณิตามาหาครับ” เขาหันหน้ากลับไปตอบเจ้านาย

“พัณณิตา?” โลเวลล์วางปากกาลงแล้วเดินเข้ามาหา “เกิดเรื่องอะไรขึ้นข้างบนรึเปล่าครับ”

หญิงสาวส่ายหน้า “ฉันทำคุกกี้มาให้พวกคุณทานน่ะค่ะ” เธอส่งถาดใส่ขนมให้เขา โลเวลล์รับมาแล้วหยิบขึ้นมาทานชิ้นหนึ่ง

“อร่อยมากเลยครับ”

“ขอบคุณค่ะ งั้นพวกคุณทานให้หมดนะคะ เดี๋ยวฉันจะลงมาเก็บจานอีกที” เธออุ้มเจ้าเหมียวขึ้นแล้วทำท่าจะเดินจากไปแต่ถูกชายหนุ่มดึงแขนเอาไว้ก่อน

“จะรีบไปไหนกันล่ะครับ เข้ามาดูห้องทำงานของผมก่อนสิ” เขาส่งถาดขนมให้เลขาถือแล้วพาเธอเข้ามาในห้อง พัณณิตาขัดขืนเล็กน้อยเมื่อเห็นสีหน้าของปาสคาลย่ำแย่ลง เขาคงไม่พอใจที่หล่อนเข้ามาในห้องนี้

“ห้องทำงานของผมสวยไหมล่ะครับ”

พัณณิตามองไปรอบๆห้องทำงานอันหรูหราและทันสมัยของเขา เอกสารต่างๆวางเป็นตั้งๆไว้อยู่บนโต๊ะและถูกเก็บอยู่ในตู้กระจก อุปกรณ์ต่างๆวางไว้พร้อมใช้งาน “ห้องทำงานของคุณดูทันสมัยมากเลยค่ะ น่านั่งทำงานมากๆเลย”

“ขอบคุณครับ... ผมเองก็ว่าอย่างนั้นเหมือนกัน” เขารินกาแฟใส่แก้วแล้วยกขึ้นดื่ม “คุณลงมาได้จังหวะพอดีเลย ผมกำลังอยากจะได้คนมาจัดเรียงเอกสารให้อยู่พอดีเลย”

“เจ้านายครับ!” ปาสคาลที่เงียบอยู่นานร้องออกมาเสียงดัง เอกสารในห้องนี้ทั้งหมดเป็นเอกสารลับที่ห้ามคนนอกรับรู้โดยเด็ดขาด แต่เจ้านายกลับจะให้เธอมาจัดเรียงเอกสาร!

“เออ... ไม่ดีมั้งคะ” เธอเหลือบมองสีหน้าเคร่งเครียดของปาสคาล “ฉันว่าฉันจะไปเล่นกับเจ้ากิซโม่ดีกว่านะคะ”

“ไม่ได้!” โลเวลล์พูดเสียงดังจนหล่อนสะดุ้ง ชื่อกิซโม่ที่เธอเอ่ยออกมาทำให้หนวดของเขากระตุก “ผมเคยบอกคุณว่ายังไงเกี่ยวกับงานของแม่บ้านครับ”

“งานของแม่บ้านคือการทำให้เจ้านายผ่อนคลายค่ะ” เธอบอกพลางนึกในใจว่าเขาจะมาไม้ไหนอีก

“แล้วคุณเห็นว่าตอนนี้ผมผ่อนคลายไหมล่ะครับ” โลเวลล์พิงหลังกับพนักพิงแล้วยกขาข้างหนึ่งขึ้นมาไขว่ห้าง

“คือ... ฉันเอาของกินมาให้คุณกินแล้ว คุณน่าจะผ่อนคลาย...”

“ผมไม่รู้สึกผ่อนคลายเลยซักนิด!” ถึงเขาจะพูดอย่างนั้นแต่ก็อดไม่ได้ที่จะหยิบคุกกี้ขึ้นมากินอีกชิ้น

“แล้วคุณจะให้ฉันทำยังไงล่ะคะ” เธอว่า

“แบ่งเบาภาระงานของผม” ชายหนุ่มชี้ไปที่กองเอกสารตั้งใหญ่หลายตั้งที่วางอยู่บนโต๊ะ “จัดเรียงเอกสารพวกนั้น”

“เจ้านาย เอกสารพวกนั้นเป็นเอกสารลับนะครับ... จะให้เผยแพร่ไม่ได้โดยเด็ดขาด” ปาสคาลจ้องไปที่เจ้านายของตนเพื่อย้ำให้เขารู้ว่าจะให้คนนอกรับรู้ข้อมูลภายในเอกสารเหล่านั้นไม่ได้เด็ดขาด

“พัณณิตาไม่ใช่คนนอก เธอคือคนของฉัน! โลเวลล์หันไปพูดกับเลขาเสียงดัง คำพูดของเขาทำให้ปาสคาลถึงกับเบิกตาโต พัณณิตาเงียบกริบ

 “เออ... เอาเป็นว่าฉันจะพาเจ้ากิซโม่ขึ้นไปบนเพ้นท์เฮ้าส์ก่อนแล้วค่อยลงมาช่วยคุณเรียงเอกสารอีกที ตกลงนะคะ” เธอกลับหลังหันแล้วเตรียมจะเข้าไปในลิฟต์

คิดจะหนีเหรอ... ไม่มีทาง!

“ไม่ต้อง... เดี๋ยวให้ปาสคาลพามันขึ้นไปเอง” โลเวลล์แย่งแมวออกจากอ้อมแขนของหญิงสาวแล้วส่งมันให้เลขา “เอามันขึ้นไปบ้างบนด้วย”

“ครับ” เขารับแมวจากมาจากเจ้านายแล้วเดินเข้าไปในลิฟต์ทันทีด้วยสายตาของพัณณิตาที่มองตามตาปริบๆ

เอกสารตั้งใหญ่ซึ่งมีเอกสารเป็นพันๆใบกองสุมอยู่ท่วมตัวพัณณิตา หญิงสาวค่อยๆดูมันทีละแผ่นๆและจัดเรียงแยกตามเนื้อหา วันที่และความสำคัญ แต่เพราะเอกสารนั้นมันมีมากเหลือเกินจึงทำให้งานดำเนินไปอย่างเชื่องช้า ดูท่าแล้ววันนี้คงจะจัดเรียงไม่เสร็จอย่างแน่นอน หล่อนใช้สมาธิกับการจัดเรียงเอกสารโดยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังถูกจับตามองโดยคนที่หล่อนกำลังคิดว่านั่งเซ็นเอกสารอยู่

“คุณพัณณิตาครับ... หกโมงแล้ว ได้เวลาเลิกงานของผมแล้วล่ะครับ” โลเวลล์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ผู้บริหารแล้วไปนั่งยองๆข้างๆเธอ “ไว้พรุ่งนี้มาทำต่อเถอะนะครับ”

“อีกนิดเดียวเองคะ เดี๋ยวก็จะเสร็จแล้ว” หล่อนถือเอกสารด้วยมือทั้งสอง

“ไม่มีทางเสร็จหรอกครับ” โลเวลล์แย่งเอกสารในมือของพัณณิตาแล้วดึงมือหญิงสาวให้ลุกขึ้น

“คุณยังมีเอกสารให้ฉันเรียงอีกเหรอคะ!” พัณณิตาร้องอย่างตกใจ แค่นี้เธอก็ว่ามันเยอะมากพอแล้ว

“ครับ เพราะฉะนั้นไว้ทำต่อพรุ่งนี้เถอะ” โลเวลล์ยิ้มเล็กน้อย “ถึงคุณจะใช้เวลาทั้งวันทั้งคืนก็ไม่เสร็จหรอกครับ”

“ขนาดนั้นเชียวเหรอคะ”

“ครับ เอกสารทั้งหมดในบริษัทของผมมีมากถึงขนาดที่คุณจิตนาการไม่ออกเชียวล่ะ คุณสามารถขุดหาเอกสารย้อนหลังเป็นสิบๆได้จากห้องเก็บเอกสารของผม”

“โอ้ว! คุณจะให้ฉันเรียงหมดนั่นเลยหรือคะ?

“ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่หรอกครับ ที่ผมจะให้คุณเรียงแค่เอกสารในปีนี้เท่านั้น” โลเวลล์โอบเอวเธอเดินไปที่ลิฟต์ กิซโม่เมื่อเห็นเธอก็วิ่งเข้ามาหาทันทีแต่ก็ถูกโลเวลล์อุ้มมันขึ้นซะก่อน “คุณช่วยทำอะไรรองท้องให้ผมหน่อยได้ไหมครับ วันนี้ผมจะพาคุณออกไปหาอะไรทานข้างนอกซะหน่อย”

“ไปหาอะไรทานข้างนอกเหรอคะ! วิเศษเลย คุณรอฉันแป๊บนึงนะคะ” พัณณิตาตื่นเต้นมากที่จะได้ออกไปข้างนอก เธอรีบไปทำขนมปังทาแยมง่ายๆสองคู่ให้โลเวลล์ “นี่ค่ะ”

“ขอบคุณครับ” โลเวลล์กินขนมปังทาแยมของเธอ

“คุณจะฉันไปกินอะไรที่ไหนเหรอคะ?

“มันก็ขึ้นอยู่กับคุณ คุณอยากกินอะไรล่ะครับ”

“ฉันอยากกินสเต็กน่ะค่ะ สเต็กเนื้อชิ้นใหญ่ๆ” เธอบอกเขา สองสามวันนี้มาเธอมักอยากจะทานอะไรคาวๆอย่างพวกเนื้อสัตว์หรือไม่ก็กินอะไรเปรี้ยวๆพวกเลม่อนต่างๆ

“สเต็กเหรอครับ ผมรู้จักร้านที่ทำสเต็กอร่อยๆอยู่ร้านหนึ่ง แต่เขาเปิดตอนค่ำๆเดี๋ยวผมจะพาคุณไปกินที่นั้นก็แล้วกัน”

“ขอบคุณคะ แล้วก็คุณอย่าลืมบอกคุณปาสคาลด้วยนะคะ เดี๋ยวเขาจะโกรธคุณอีก”

“ครับ” โลเวลล์พยักหน้าแล้วกดส่งข้อความหาเลขา พัณณิตานั่งดูทีวีเป็นเพื่อนชายหนุ่มจนใกล้จะถึงเวลาอาหารค่ำเธอเลยขอตัวไปอาบน้ำแต่งตัวก่อน

---------------------------------------------------------------------------------------

มาแล้วจร้าาา  ไรเตอร์กลับมาอ่านนิยายบทก่อนๆที่แต่งเอาไว้เพิ่งรู้ว่ายังมีสำนวนโบราณๆอยู่ ขอโทษด้วยนะคะ พอดีไรเตอร์ชอบอ่านนิยายแนวจีนย้อนยุคด้วยเลยติดมาบ้าง ยังไงไรเตอร์จะเข้ามาแก้ไขปรับสำนวนให้นะคะ

รักนักอ่านทุกท่านนะคะ

ความคิดเห็น