facebook-icon

สวัสดีนักอ่านทุกคนค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกจึงอาจจะน้ำเยอะ มีฉากที่ไม่น่ามี หรืออื่นๆประการทั้งปวง ยังไงก็อ่านเพื่อความสนุกเนอะ อย่าคิดมาก 55

บทที่ 8 หน้าที่ของแม่บ้าน 100%

ชื่อตอน : บทที่ 8 หน้าที่ของแม่บ้าน 100%

คำค้น : ลอนดอน, ครูอนุบาล, นักธุรกิจหนุ่ม, ทาสแมว, จิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 33k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2559 13:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8 หน้าที่ของแม่บ้าน 100%
แบบอักษร

ผ่านไปห้าวันพัณณิตาก็เริ่มที่จะชินกับการที่จะต้องไปหอมแก้มโลเวลล์ในทุกๆเช้าและก่อนเข้านอน ช่วงวันแรกๆเธอจะต้องใช้สมาธิอย่างแรงกล้าเพื่อที่จะรวบรวมเอาความกล้าที่หลับไหลอยู่ภายในตัวเธอออกมาเพื่อที่จะหอมแก้มเขาแค่ครั้งเดียว สองสามวันแรกเธอแถบจะมองหน้าเขาไม่ติดเพราะความเขินอาย แต่เพราะโลเวลล์บอกกับเธอว่ามันเป็นเรื่องดีที่เธอสามารถทำให้เขาคลายเครียดได้ ไม่ใช่เรื่องน่าอายเลยซักนิด

“ที่รัก... ฉันรักคุณมากกว่าใครทั้งหมดแล้วทำไมคุณถึงไม่รักฉันล่ะคะ” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังออกมาจากห้องรับแขก

“ราเอล ผมเองก็รักคุณ... แต่ระหว่างเราสองคนคงจะเป็นไปไม่ได้” เสียงผู้ชายอีกคนหนึ่งดังลอดตามมา พัณณิตาที่ว่างจัดเพราะไม่มีอะไรทำเธอเลยมานั่งดูหนังรักน้ำเน่าที่กำลังฉายอยู่ในทีวีช่องหนึ่ง ระบบเครื่องเสียงโฮมเธียเตอร์ของเขาดีมากจนถึงขนาดทำให้หญิงสาวเข้าไปอินอยู่ในเนื้อเรื่อง

“ถ้าอย่างนั้น เราหนีตามกันไปดีไหมคะ... ไปให้สุดหล้าฟ้าเขียน ไปในที่ๆคุณพ่อของพวกเราตามไปไม่ถึง” นางเอกที่แสดงเป็นราเอลคุกเข่าอ้อนวอนให้ชายรักของตนหนีไปด้วยกัน

“ทำอย่างนั้นไม่ได้หรอกครับ ผมยังมีคุณแม่และน้องชายที่ผมยังต้องเลี้ยง... ผมไม่อาจจะทิ้งพวกเขาได้” อารมณ์ของหนังเริ่มน้ำเน่าขึ้นมาเรื่อยๆเมื่อพระเอกทำสายตาอ้อนวอนแล้วเชยคางของนางเอกขึ้น

“เหมี้ยว!” เสียงกิซโม่ที่นอนดูทีวีอยู่ข้างๆเธอร้องขึ้นเมื่อพระเอกจุมพิตที่ริมฝีปากของนางเอก

“อร้าย! ... เขินชะมัดเลย” พัณณิตายกมือขึ้นมาปิดแก้มเขินอายแทนนางเอกในเรื่อง “ผมเองก็รักคุณนะครับ”หญิงสาวอุ้มแมวขึ้นตรงหน้าแล้วพูดกับมันตามบทหนัง

“นั่นคุณกำลังดูอะไรอยู่หรือครับ” โลเวลล์ที่ขึ้นมาจากห้องทำงานไม่เห็นหญิงสาววิ่งออกไปรับเขาที่หน้าประตูเหมือนทุกทีก็เกิดความสงสัย ชายหนุ่มได้ยินเสียงของเธอลอดออกมาจากห้องรับแขกจึงเดินมาดู

“อ๊ะ คุณโลเวลล์เลิกงานแล้วเหรอคะ” พัณณิตาเงยหน้าขึ้นไปมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนฝาผนัง เข็มสั้นของมันชี้ไปที่เลขหก เข็มยาวชี้ไปที่เลขเก้าบ่งบอกว่าเขาเลิกงานมาเกือบชั่วโมงแล้ว

“คุณกำลังดูอะไรอยู่หรือครับ” โลเวลล์นั่งลงข้างๆหญิงสาว มองหนังที่กำลังฉายอยู่บนหน้าจอโทรทัศน์ขนาดยักษ์

“ฉันกำลังดูหนังเรื่อง ดั่งรักนิรันดร์ น่ะค่ะ พระเอกเรื่องนี้หล่อมากๆเลยนะคะ... คุณจะมาดูด้วยกันไหม” โลเวลล์หันขวับไปมองหญิงสาวทันทีเมื่อเธอชมไอ้พระเอกน้ำเน่าเรื่องนี้ว่าหล่อ... มันหล่อตรงไหนวะ! เขายังหน้าตาดีกว่ามันตั้งเยอะ

“ไม่เห็นจะหล่อตรงไหน... ผมหน้าตาดีกว่ามันอีก เปลี่ยนไปดูเรื่องอื่นดีกว่านะครับ” โลเวลล์หยิบรีโมทกดเปลี่ยนเป็นช่องอื่นทันที

“ไม่นะคะ ฉันจะดูเรื่องนี้” เธอแย่งรีโมทคืนแล้วกดเปลี่ยนกลับมาช่องเดิม “มันใกล้จะจบแล้ว คุณรอหน่อยสิคะ” ดวงตากลมโตยังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าพระเอก โลเวลล์เกิดความรู้สึกหมันไส้ขึ้นมาทันที

รีบๆจบๆไปซักทีสิวะ!

“ไม่! ไม่! ราเอล... ผมไม่อยากจะแยกจากกับคุณ” พระเอกร้องไห้คร่ำครวญอย่างน่าเวทนาอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิง เขายื่นมือออกมาหมายจะจับมือของหญิงคนรักที่ติดอยู่ในซากตึกที่มีเปลวไฟลุกโชติช่วง

“ยังไม่รีบตายๆไปอีกเหรอวะ” โลเวลล์เกิดหลุดปากพูดออกมาเสียงเบา พัณณิตาถึงกับหันไปมองหน้าเขา

“อย่ารีบแช่งให้เขาตายสิคะ... เราต้องเชียร์ให้พวกเขารอดออกมาต่างหาก” เธอบ่นอุบ “ดูสิคะๆ มีคนมาช่วยแล้ว” หล่อนร้องอย่างดีใจเมื่อมีตัวละครใหม่โผล่เข้ามาช่วยพระนางคู่นี้ได้สำเร็จ โลเวลล์จ้องมองดวงตาที่มีประกายปราบปรื้มอย่างปิดไม่อยู่ เมื่อถึงฉากที่พระเอกจูบกับนางเอกเป็นการส่งท้าย ใบหน้าของหญิงสาวก็เคลิบเคลิ้มคล้ายกับเป็นตัวเองที่โดนจูบเสียงเอง

“คุณอยากโดนจูบบ้างหรือไงกันครับ” โลเวลล์เค้นเสียงลอดไรฟัน

“คะ?” เธอหันหน้าออกจากทีวี

“ถ้าคุณอยากโดนจูบล่ะก็... ผมจัดให้คุณได้นะ” เขาเลียริมฝีปากแล้วยื่นหน้าเข้ามาจนปลายจมูกของพวกเขาทั้งสองชิดกัน พัณณิตารีบพลักหน้าเขาออกไปห่างๆทันที

“บ้าหรือไงคุณ!” เธอตวาดเสียงแหว แก้มของเธอแดงเล็กน้อย

“ไม่เห็นต้องอาย คุณก็เคยจูบกับผมมาแล้ว... วันที่คุณโดนยาปลุกเซ็กส์นั่นไงล่ะครับคุณเป็นฝ่ายเริ่มจูบกับผมก่อนด้วยซ้ำ แถมยังหลายทีด้วย” เขายิ้มยียวนกวนประสาท

“กรี๊ด! เงียบไปเลยนะ... นั่นไม่ใช่ฉัน” เธอกรีดร้อง ที่หล่อนเป็นแบบนั้นก็เพราะยานั่นต่างหากไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของเธอเลยซักนิด พัณณิตาคว้าหมอนอิงมาตีเขา

“ไม่ใช่ได้ยังไงกันล่ะครับ ผมยังจำเสียงครางหวานๆของคุณได้... เป็นคุณไม่ผิดแน่นอน” โลเวลล์ใช้มือปัดป้องแล้วกระชากหญิงสาวให้มานั่งบนตักของเขาทันที ชายหนุ่มใช้วงแขนกักตัวเธอไว้ไม่ให้ดิ้นหนีไปไหน

“ปล่อยฉันนะคะ” หล่อนทุบแผ่นอกของเขาแต่ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะไม่สะทกสะท้านเลยซักนิดยิ่งทุบเขาก็ยิ่งยื่นหน้าเข้ามาใกล้เธอเรื่อยๆ

“ทุบอีกทีผมจูบคุณแน่!” คำขู่ของเขาได้ผล หล่อนหยุดมือทันที เธอเม้มริมฝีปากจนกลายเป็นเส้นตรง โลเวลล์เลื่อนมือมาเกลี่ยปอยผมที่ปัดอยู่ข้างแก้มของหญิงสาวแล้วลูบไล้ใบหน้านวลเบาๆ

“คุณมักทำให้ผมรู้สึกแปลกประหลาดอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครมาก่อน” ดวงตาสีเทาจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาสีดำที่กลมโตของเธอ เขาหลงใหลมันมาก “ผมอยากจะจูบคุณเหลือเกิน... ขอผมจูบคุณหน่อยได้ไหมครับ” เขาขอร้อง

“ยะ... อย่าเลยนะคะ” พัณณิตาพูดตะกุกตะกักแล้วหันหน้าหนีเขา

“ทำไมล่ะครับ ผมไม่เพรียบพร้อมตรงไหนสำหรับคุณ” เขามีทั้งเงินและเรือนร่างที่น่าหลงใหลแถมยังหน้าตาดีอีกต่างหาก ผู้หญิงร้อยทั้งร้อยต่างอยากจะพิชิตใจของเขาทั้งนั้น… แต่เธอไม่!

“คุณโลเวลล์... คุณสมบูรณ์แบบมากพอแล้ว แต่ฉันคงจะทำแบบนั้นกับคุณไม่ได้”

“...” ชายหนุ่มนิ่งเงียบ

“แค่จูบแรกที่ฉันให้คุณ... มันก็มากเกินพอแล้ว” เธอพูดเสียงเบา

“จูบแรก! พระเจ้า... นั่นคือจูบแรกของคุณเหรอ” โลเวลล์เอ่ยอย่างตกใจ ความรู้สึกปราบปลื้มยินดีผุดขึ้นมาในหัวของเขาจนล้นปรี่ เขาเปลี่ยนเป้าหมายมาหอมแก้มเธอฟอดใหญ่แทนแล้วคลายวงแขนออก

“อ๊ะ!” หล่อนร้องอย่างตกใจ ยกมือขึ้นมาจับแก้ม

“ครั้งนี้ผมจะปล่อยคุณไปก่อน” เขาเชยคางหล่อนขึ้น “แต่ครั้งหน้าคุณไม่รอดแน่ เพราะคุณเป็นคนพิเศษสำหรับผม” โลเวลล์ประกาศพลางลุกขึ้นแล้วถลกแขนเสื้อทั้งสองข้าง “วันนี้ผมจะแสดงฝีมือทำอาหารให้คุณกินก็แล้วกันถือว่าเป็นของขวัญที่คุณยอมให้ผมหอมแก้มเมื่อกี้ คุณช่วยมาเป็นลูกมือให้ผมหน่อยนะครับ” ชายหนุ่มยื่นมาเพื่อช่วยดึงเธอให้ลุกขึ้น

“ค่ะ... ค่ะ ได้ค่ะ” หญิงสาวเดินตามเขาเข้าไปในครัว

--------------------------------------------------------------------------------------------

เซอร์วิสเล็กน้อย เอาใจนักอ่าน ฮ่าฮ่า แจ้งว่า หลังจากนี้จะเปลี่ยนแปลงเวลาอัพนิยายเป็น วันเว้นวันเวลาสี่โมงเย็นนะคะ เข้ามาติดตามอ่านกันได้เลย

รักนักอ่านทุกท่านนะคะ

ความคิดเห็น