facebook-icon

สวัสดีนักอ่านทุกคนค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกจึงอาจจะน้ำเยอะ มีฉากที่ไม่น่ามี หรืออื่นๆประการทั้งปวง ยังไงก็อ่านเพื่อความสนุกเนอะ อย่าคิดมาก 55

บทที่ 5 ตัดสินใจ 100%

ชื่อตอน : บทที่ 5 ตัดสินใจ 100%

คำค้น : ลอนดอน, ครูอนุบาล, นักธุรกิจหนุ่ม, ทาสแมว, จิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.2k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2559 13:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 ตัดสินใจ 100%
แบบอักษร

เพนท์เฮ้าส์ของเขายิ่งดูก็ยิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกว่ามันอลังการมากขนาดไหน แค่มันตั้งอยู่บนตึกสูงชั้นที่ 90 สิบก็ทำให้เธอประหลาดใจมากพออยู่แล้ว ยังมีห้องนอนที่หรูหราแถมยังกว้างกว่าห้องเช่าที่เธอเช่าอยู่ที่ประเทศไทยเสียอีก แค่นั้นยังไม่พอพื้นห้องน้ำของเขายังทำมาจากหินอ่อนทั้งห้อง ติดๆกับห้องน้ำยังมีโรงหนังขนาดย่อมและห้องอ่านหนังสือที่เต็มไปด้วยหนังสือเก่าใหม่มากมาย

ผู้ชายคนนี้คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดรึไงกันเนี่ย!?

หล่อนค่อยๆเดินลงมาจากชั้นสอง เสื้อยืดตัวโคร่งสีเขียวอ่อนยาวคลุมลงถึงขาอ่อนของเธอ พัณณิตาทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาที่ห้องรับแขก เงยหน้ามองฝ้าเพดานสีขาว

หลังจากนี้เธอจะเอายังไงต่อ นั่นคือประโยคแรกที่ผุดขึ้นมาในหัว ตอนนี้เธอไม่มีอะไรเหลือเลยซักอย่าง กระเป๋าสตางค์ พาสปอร์ต วีซ่า ตั๋วเครื่องบินทุกอย่างเธอทิ้งไว้ที่บ้านหลังนั้นหมด แม้กระทั้งเสื้อผ้าของเธอยังไม่มีให้เปลี่ยนซักตัว

“คงจะต้องกลับไปเอาจริงๆสินะ” เธอไม่อยากจะกลับไปเจอหน้าคุณลุงที่บ้านหลังนั้นอีกแล้ว หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ทำไมต้องมาเกิดเรื่องบ้าๆแบบนี้ขึ้นด้วยเนี่ย!”

                หยาดน้ำตาค่อยๆเอ่อล้นและรินไหลลงมาจากดวงตาคู่สวย ความอัดอั้นที่อยู่ในใจทั้งหมดถูกปลดปล่อยออกมา ตอนนี้เธอเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งที่อยู่ต่างบ้านต่างเมืองและไม่มีญาติคนไหนที่พอจะสามารถช่วยเหลือเธอได้

“แม่คะ ตอนนี้พันควรจะทำยังไงดี” หล่อนอยากจะโทรศัพท์หามารดาของเธอเหลือเกินแต่ก็ทำไมได้ เธอกังวลว่าถ้ามารดารู้เรื่องเข้าจะยิ่งเครียดจนเสียสุขภาพ ดังนั้นเธอก็ได้แต่หาทางช่วยเหลือตัวเอง

หล่อนตัดสินใจที่จะกลับไปบ้านหลังนั้นอีกครั้ง! เพื่อไปเอาตั๋วเครื่องบินกับหนังสือเดินทางของเธอคืนมา

ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดึงหญิงสาวออกมาจากห้วงแห่งความคิด เธอเห็นโลเวลล์เดินเข้ามาพร้อมกับอาหารจานหนึ่ง เขานำมาวางไว้ตรงหน้าเธอ

“ผมเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าคุณยังไม่ได้ทานอะไร ผมเลยสั่งอาหารมาจากภัตตาคารข้างล่างให้ หวังว่าจะถูกปากคุณ”

“ขอบคุณนะคะ ขอบคุณคุณจริงๆ” พัณณิตาปาดน้ำตาออก

“นี่คุณร้องไห้อยู่หรือครับ” โลเวลล์ไล้นิ้วมือไปตามแก้มที่เปียกชื้น หัวใจของเขาพลันบีบแน่นจนรู้สึกเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน “คุณร้องไห้ทำไมกันครับ”

“ฉันแค่รู้สึกอัดอั้นนิดหน่อย... แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้วล่ะคะ” เธอส่งยิ้มให้เขาแล้วเริ่มลงมือทานอาหารที่เขานำขึ้นมาให้ “ตอนนี้ที่ทำงานของคุณพักเที่ยงกันอยู่เหรอคะ”

เธอหันไปมองนาฬิกาที่บอกเวลาใกล้จะเที่ยงวัน

“เปล่าหรอกครับ ตำแหน่งงานของผมไม่มีคำว่าพักเที่ยง” ชายหนุ่มหัวเราะ “ผมโดดงานมา”

“ตายแล้ว! งั้นคุณก็รีบกลับไปทำงานเถอะนะคะ ไม่อย่างนั้นหัวหน้าของคุณจะตำหนิคุณเอาได้” หญิงสาวร้องอย่างตกใจ

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมไม่โดนตำหนิหรอก” เขาเลื่อนจานออกไปวางข้างๆเมื่อหล่อนทานเสร็จ “ผมมีธุระจะคุยกับคุณ”

“ธุระกับฉัน? เรื่องอะไรคะ”

“ผมแค่จะมาปรึกษาคุณ... ว่าหลังจากนี้คุณจะเอายังไงต่อ”

พัณณิตานิ่งเงียบ พลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาของเขา

“ฉันคิดว่าจะกลับไปเอาเอกสารเดินทางกับตั๋วเครื่องบินที่บ้านของคุณลุงน่ะค่ะ หลังจากนั้นก็จะบินกลับประเทศไทยเลย” เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย พูดเสียงเบา

ถึงแม้จะเสียดายแต่ถ้าเธอหมดสนุกไปเสียแล้ว

“จะกลับเลยหรือครับ ทั้งๆที่คุณเพิ่งจะมาถึงเมื่อสามวันที่แล้วนี้เอง”

“ค่ะ” เธอพยักหน้าเล็กน้อยแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

“จริงๆแล้วคุณคิดจะอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่ครับ ถ้าไม่เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นซะก่อน”

“ฉันคิดว่าจะมาอยู่ซักสองเดือนน่ะค่ะ พอดีที่ที่ฉันทำงานอยู่เขาปิดเทอมเลยใช้โอกาสนี้เที่ยวแล้วก็พักผ่อน” แต่มันก็คงจะเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว

“งั้นเหรอครับ ผมเสียใจจริงๆที่คุณจะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้” โลเวลล์ดึงเธอเข้ามากอดหลวมๆ หญิงสาวตัวแข็งเล็กน้อยแต่ก็ผ่อนคลายลงเมื่ออ้อมกอดของเขาทำเธอรู้สึกดี “คุณสามารถยื่นฟ้องคุณลุงของคุณได้นะครับ ข้อหาพยายามข่มขืน”

พัณณิตาส่ายหน้า

“ฉันไม่คิดที่จะฟ้องเขาหรอกนะคะ ยังไงเขาก็ยังเป็นคุณลุงของฉัน ฉันไม่อยากจะให้เขาเสียประวัติ”

“งั้นเหรอครับ” ถึงจะรู้สึกหงุดหงิดที่คนทำผิดไม่ได้ถูกจับเข้าตาราง แต่มันก็เป็นการตัดสินใจของเธอซึ่งเขาจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว “แล้วนี่คุณได้ไปเที่ยวที่ไหนมาบ้างแล้วหรือยังครับ”

“ฉันไปแค่แถวๆหอนาฬิกาบิ๊กเบนเองคะ ลอนดอนอายก็ยังไม่ได้ขึ้นเลย”

โลเวลล์มองใบหน้าเศร้าๆของหญิงสาว เขายังอยากให้เธออยู่ต่อ!

“จริงๆแล้วผมมีข้อเสนอให้คุณนะครับ ผมอยากจะจ้างคุณมาเป็นแม่บ้าน คือแม่บ้านของผมเพิ่งจะลาออกไปเมื่อไม่นานมานี้เอง หน้าที่ตรงนี้ยังว่างอยู่ถ้าคุณไม่ขี้เกียจที่จะเก็บกวาดทำความสะอาดล่ะก็ ผมก็ยินดีที่จะจ้างคุณนะ มีเงินเดือนพร้อมที่พักอาศัยฟรีให้คุณอีกด้วย... เป็นไงครับ สนไหม?

หล่อนมองเขาอย่างอึ้งกิมกี่

“เออ... ไม่ต้องลำบากคุณขนาดนั้นหรอกค่ะ แค่คุณช่วยฉันไว้แค่นี้ก็มากพออยู่แล้ว... อย่าให้ฉันเป็นตัวลำบากของคุณไปมากกว่านี้เลยนะคะ”

“ไม่! ผมไม่ลำบากเลยซักนิดเพราะยังไงซะหน้าที่ตรงนี้ผมก็ต้องหาใครซักคนมาทำอยู่ดี แค่มันคือคุณเท่านั้น” โลเวลล์เอ่ยเสียงหนักแน่น “ผมไม่อยากจะให้คุณกลับประเทศของคุณแล้วไปบอกว่าเกือบจะโดนคนในประเทศของผมข่มขืนหรอกนะครับ ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นคุณลุงของคุณก็เถอะ”

“ฉันไม่พูดแบบนั้นหรอกค่ะ” นี่! อย่างน้อยเธอก็เป็นผู้หญิงนะ จะให้ไปพูดว่าถูกข่มขืนได้ยังไง

“งั้นคุณก็ยอมรับข้อเสนอของผมซะสิครับ” โลเวลล์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“ขอโทษด้วยนะคะ ยังไงฉันก็...” หล่อนเตรียมจะอ้าปากพูดปฏิเสธ แต่ก็ถูกโลเวลล์แทรกขึ้นมาซะก่อน

“กรอกรายละเอียดในกระดาษใบนี้ให้ครบถ้วน คุณสามารถเริ่มงานวันนี้ได้เลย” เหมือนกับถูกมัดมือชก โลเวลล์ยื่นเอกสารสมัครงานแผ่นหนึ่งให้เธอ

“เดี๋ยวสิคะ คุณ...” เธอยื่นเอกสารคืนให้เขา โลเวลล์คว้ามันมาแล้วจับมือของหญิงสาวจรดปลายปากกาเซ็นชื่อลงไป

“งั้นคุณแค่เซ็นชื่อตรงนี้ก็พอ ส่วนรายละเอียดที่เหลือผมจะเป็นคนกรอกให้เอง”

“นี่! เดี๋ยวสิคะ คุณแน่ใจจริงๆแล้วเหรอที่จะจ้างฉันมาเป็นแม่บ้านให้คุณ ฉันอยู่ที่นี่แค่สองเดือนจริงๆก็ไม่ถึงด้วยซ้ำ เดี๋ยวคุณก็ต้องรับสมัครแม่บ้านคนใหม่อีก มันจะเสียเวลาคุณนะคะ”

“เสียเวลาแล้วยังไงล่ะครับ ทำไม... คุณว่าสีหน้าของผมดูเหมือนว่าผมพูดล้อเล่นอยู่เหรอครับ” สีหน้าของเขาจริงจัง คิ้วหนาขมวดเล็กน้อยเป็นหลักฐานแสดงว่าเขาไม่ได้ล้อเธอเล่น “หรือว่าคุณไม่ชอบทำความสะอาด?

“ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ชอบหรอกนะคะ แต่ว่า... เฮ้อ! ตกลงคะ ถ้าคุณจะเอาแบบนั้น ฉันเป็นแม่บ้านให้คุณก็ได้ แต่ฉันจะไม่ขอรับเงินเดือนจากคุณนะคะ ฉันขอแค่ที่พักที่นอนก็พอแล้ว ถือซะว่าค่าจ้างของฉันเป็นค่าเช่าห้องของคุณก็แล้วกัน”

“ตกลงครับ ถ้ารับปากตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่อง ต้องให้ผมบังคับ” โลเวลล์กระดกมุมปากยิ้มเล็กน้อย “ไว้อีกวันสองวันผมจะพาคุณไปเอาของที่ลืมไว้ที่บ้านของคุณลุง เตรียมตัวเตรียมใจไว้ด้วยล่ะครับ”

“ค่ะ” หล่อนพยักหน้า

“งั้นผมกลับไปทำงานก่อนนะครับ” โลเวลล์เดินถือเอกสารยิ้มออกไปนอกเพ้นท์เฮ้าส์ 

------------------------------------------------------------------------------------

ทีแรกไรเตอร์กะว่าจะอัพแค่ 10 ตอนก่อนเพราะยังแต่งไม่จบ แต่ก็อดมาอัพต่อไม่ได้ ฮ่าฮ่า... เอาเป็นว่า อัพไปเรื่อยๆแต่งไปเรื่อยๆแล้วกันเนอะ นักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะได้ไม่ต้องรอนาน

รักนักอ่านทุกท่านนะคะ

 
ความคิดเห็น