facebook-icon

สวัสดีนักอ่านทุกคนค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกจึงอาจจะน้ำเยอะ มีฉากที่ไม่น่ามี หรืออื่นๆประการทั้งปวง ยังไงก็อ่านเพื่อความสนุกเนอะ อย่าคิดมาก 55

บทที่ 5 ตัดสินใจ 50%

ชื่อตอน : บทที่ 5 ตัดสินใจ 50%

คำค้น : ลอนดอน, ครูอนุบาล, นักธุรกิจหนุ่ม, ทาสแมว, จิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 34k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2559 13:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 ตัดสินใจ 50%
แบบอักษร

ค่ำคืนผ่านไปเช้าวันใหม่มาถึง ดวงอาทิตย์เคลื่อนที่ขึ้นทางทิศตะวันออก ดวงจันทร์ถูกกลืนหายไปกับแสงสว่าง ผู้คนในกรุงลอนดอนเริ่มทยอยตื่นขึ้นมาเริ่มต้นชีวิตกันในเช้าวันใหม่ กลิ่นขนมปังที่เพิ่งอบร้อนๆและกลิ่นกาแฟหอมๆคละคลุ้งไปทั่วร้านคาเฟ่ ร้านเบเกอรี่ ชายหนุ่มที่นอนหลับไหลอยู่ค่อยๆขยับเปลือกตาตื่นขึ้นมา เขาเอื้อมมือหมายจะไปหยิบนาฬิกาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงเพื่อดูเวลาอย่างเคยชิน แต่ไม่ว่าจะควานมือหาซักเท่าไหร่เขาก็ไม่สัมผัสถึงสิ่งที่เรียกว่านาฬิกาเลยแม้แต่น้อย

                อยู่ไหนวะ!

                โลเวลล์ยันตัวลุกขึ้นมาอย่างหงุดหงิด สิ่งแรกที่เขามองเห็นคือเตียงสีดำขนาดคิงไซส์ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล บนเตียงมีร่างหนึ่งนอนคลุมโปงหลับไหลอยู่ไม่ยอมตื่น อ่า... เขานึกออกแล้ว เมื่อคืนเขาทำความดีโดยการสละเตียงของตนทั้งหลังให้กับแม่สาวน้อยคนหนึ่งจนเขาต้องระเห็จมานอนบนโซฟานี่เอง ชายหนุ่มคิดในใจพลางลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่ข้างเตียง

“ตื่นได้แล้วครับคุณ” เขาเขย่าตัวปลุกเธอเบาๆ

“อือ... กี่โมงแล้วคะ” หล่อนเอ่ยเสียงงัวเงียทั้งๆที่ยังไม่ลืมตา

“เจ็ดโมงกว่าแล้วครับ” โลเวลล์เหลือบมองนาฬิกาดิจิตอลที่วางอยู่บนโต๊ะ

“เพิ่งจะเจ็ดโมงเอง ขอพันนอนต่ออีกหน่อยนะคะ” หญิงสาวพลิกตัวหันหลังให้เขาแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมา ซุกหน้าเข้ากับหมอน

                ทำไมเตียงที่บ้านของคุณลุงมันถึงได้นุ่มขนาดนี้นะ คืนก่อนที่นอนยังไม่รู้สึกว่ามันนุ่มขนาดนี้เลย.. คุณลุง...

                ทันใดนั้นหญิงสาวก็เบิกตาโพรง ลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็ว

“กรี๊ดดด!” พัณณิตากรีดร้องสุดเสียงเมื่อเห็นชายแปลกหน้าที่เธอไม่รู้จัก

“เดี๋ยวสิคุณจะกรี๊ดทำไมเนี่ย” โลเวลล์รีบใช้มือปิดปากหล่อนเพื่อไม่ให้เสียงลอดออกมา

“ปล่อยฉันนะคนเลว” เสียงบริภาษอู้อี้ดังลอดง่ามนิ้วออกมา

“ผมจะปล่อยคุณ แต่คุณจะต้องไม่กรี๊ด”

หญิงสาวส่งสายตาดุมาให้เขาแต่ถึงกระนั้นหล่อนก็พยักหน้าเบาๆ เขาจึงปล่อยมือออกจากปากของเธอ

“คุณเป็นใคร... ที่นี่ที่ไหน คุณพาฉันมาทำไม?” เธอรัวคำถามใส่เขาเป็นชุด

“นี่คุณจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ได้เลยเหรอครับ”

“ฉัน... ฉันจำได้ว่าตัวเองวิ่งออกมาจากบ้านของคุณลุง... หลังจากนั้นก็เหมือนกับมีอะไรพุ่งเข้ามาหาฉัน” แล้วเธอก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย

“ดูเหมือนคุณจะจำอะไรไม่ค่อยได้ เมื่อคืนเลขาของผมเกือบจะขับรถชนคุณ ผมเห็นว่าคุณโดนวางยาปลุกเซ็กส์แล้วก็ไม่รู้จะไปส่งคุณที่ไหนผมเลยพาคุณมาที่เพนท์เฮ้าส์ของผมก่อน”

“แล้วนี่คุณ... ได้ทำอะไรมิดีมิร้ายกับฉันรึเปล่า” เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาห่อตัวเองแล้วมองเขาด้วยสายตาหวาดผวา

“คุณคิดว่ายังไงล่ะ” โลเวลล์ยิ้มเจ้าเล่ห์ “เมื่อคืนคุณเร่าร้อนมาก ร้องเรียกหาแต่ผมไม่ยอมหยุด”

“ฉัน!” หล่อนตกใจมาก นี่แสดงว่าเธอเสียความบริสุทธิ์ให้กับผู้ชายตรงหน้าไปแล้วสินะ

“ผมล้อเล่นน่ะครับ” เมื่อเห็นสีหน้าของหล่อนดูตกใจเขาจึงเฉลย “คุณสบายใจได้ ผมยังไม่ได้มีอะไรกับคุณแน่นอน ผมไม่คิดที่จะมีอะไรกับคนที่ไม่เต็มใจจะมีเซ็กส์กับผมหรอกนะครับ” ถึงแม้ว่าเขาเกือบจะทนไม่ไหวจนต้องจูบกับหล่อนไปแล้วก็ตาม

“เรื่องแบบนี้ยังจะเอามาล้อเล่นอีกนะคุณ” หล่อนเหวี่ยงหมอนใส่เขา “แต่ก็ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉันไว้”

 เธอโล่งใจที่ยังรักษาพรหมจรรย์เอาไว้ได้

“ไม่เป็นไรครับ ผมยินดีช่วยคุณอยู่แล้ว” โลเวลล์ส่งยิ้มละไม “ผมคงจะต้องไปอาบน้ำก่อนแล้ว ไม่งั้นผมอาจจะไปทำงานสายได้ คุณจะนอนต่ออีกหน่อยก็ได้นะครับแต่ถ้าคุณอยากอาบน้ำล่ะก็ผมจะเตรียมเสื้อที่ผมไม่ค่อยได้ใส่เอาไว้ให้คุณเปลี่ยนก่อน”

“ไม่ต้องลำบากคุณหรอกนะคะ คือ... ฉันใส่ชุดนี้ก็ได้คะ” หล่อนก้มลงมองเห็นว่าตนยังคงใส่เสื้อผ้าของเมื่อวานอยู่

“ผมว่าคุณจะต้องคิดใหม่แน่ๆเมื่อคุณได้ลองดมเสื้อผ้าของคุณ” โลเวลล์หัวเราะในลำคอ เมื่อคืนเสื้อผ้าของเธอเปียกชุ่ม เขาต้องใช้ไดร์เป่าผมเป่าอยู่นานกว่าจะหมาดเพราะเขาไม่อยากจะถอดเสื้อผ้าของเธอออก ป่านนี้มันคงจะมีกลิ่นเหม็นอับน่าขยะแขยงแล้วแน่ๆ

พัณณิตาดึงปกเสื้อของเธอมาดม กลิ่นเหม็นอับฟุ้งขึ้นจมูกจนเธอต้องเบือนหน้าหนี ส่งยิ้มแหยๆมาให้เขา

“รบกวนหน่อยนะคะ คุณ... เออ...”

“โลเวลล์ครับ ผมชื่อโลเวลล์ ครูส” ชายหนุ่มบอกชื่อของเขา

“รบกวนคุณหน่อยนะคะคุณโลเวลล์” พัณณิตาพูดซ้ำอีกครั้ง

“ครับ” โลเวลล์เดินออกจากห้องนอนไป เขาชะงักก่อนที่จะปิดประตู “เครื่องซักผ้ากับตู้อบผ้าอยู่ในห้องครัวนะครับ คุณสามารถใช้มันได้” กล่าวจบเขาก็ปิดประตูเดินไปอาบน้ำทันที

 ------------------------------------------------------------------------------------

ห้องทำงานหรูหราบนชั้นที่ 89 ผนังด้านนอกถูกติดตั้งด้วยกระจกกันความร้อนคุณภาพดี อุปกรณ์และเทคโนโลยีต่างๆที่จำเป็นวางตั้งไว้พร้อมใช้งาน โต๊ะสำหรับผู้บริหารถูกวางตั้งหันหลังให้กับวิวที่สวยงามด้านนอก โลเวลล์นั่งอ่านเอกสารสำคัญอยู่บนเก้าอี้ระหว่างรอเลขาของเขาเข้ามา

“อรุณสวัสดิ์ครับเจ้านาย ทำไมวันนี้ลงมาเช้าล่ะครับ” ปาสคาลหิ้วกระเป๋าเอกสารและกระเป๋าโน้ตบุ๊คก้าวออกมาจากลิฟต์

“หืม ก็ปกติ นายนั่นแหละที่มาช้า” โลเวลล์โยนเอกสารวางบนโต๊ะ “ไม่ต้องสั่งก็รู้ นายตรวจสอบประวัติหล่อนมาแล้วใช่ไหม” ชายหนุ่มจ้องหน้าเลขา

“ครับ” ปาสคาลล้วงซองเอกสารขึ้นมาจากกระเป๋า ทุกคนที่เข้าใกล้โลเวลล์จะต้องถูกตรวจสอบประวัติทั้งหมดว่าเป็นใครมาจากไหน แอบมาเป็นสปายหรือไม่เพราะเคยมีเหตุการณ์ที่คนใกล้ตัวของเขาแอบขโมยเอกสารลับออกมาขายให้กับบริษัทคู่แข่งของเขาแล้ว

โลเวลล์รับซองสีน้ำตาลแล้วหยิบเอกสารข้างในออกมา

“หล่อนชื่อพัณณิตา ศิลปะการสกุล สัญชาติไทย อายุ 24 ปี สถานะโสด เธอเพิ่งจะเดินทางจากประเทศไทยมาลงที่สนามบินของเราเมื่อสามวันก่อนนี้เองครับ เธอมีญาติอยู่ที่อังกฤษสองคนคือนายไมเคิลและนางพุฒแก้วเป็นสามีภรรยากันแต่ตอนนี้นางพุฒแก้วได้เสียชีวิตไปเมื่อเดือนก่อนจึงเหลือแต่นายไมเคิลคนเดียว นี่คือรูปถ่ายของเขาครับ” ปาสคาลพลิกเอกสารหน้าสุดท้ายซึ่งมีรูปผู้ชายวัยกลางคนรูปหนึ่ง

“เมื่อคืนหล่อนบอกฉันแล้ว” พัณณิตา ศิลปะการสกุล... ชื่อเรียกยากชะมัดแต่สถานะโสดของเธอทำให้โลเวลล์รู้สึกดีใจอยู่ไม่น้อย

            “ดูเหมือนว่าหล่อนจะไม่ใช่สปายที่แอบเข้ามาในบริษัทเรานะครับ”

“ฉันมองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเธอไม่ใช่” เขาเก็บเอกสารลงซอง

”แล้วเจ้านายจะทำยังไงกับเธอต่อล่ะครับ จะส่งเธอกลับไปที่บ้านของนายไมเคิลไหม”

                “หล่อนเล่าให้ฉันฟังว่าคุณลุงของเธอเป็นคนวางยาปลุกเซ็กส์เธอเอง แล้วนายคิดว่าฉันจะส่งเธอกลับไปหาญาติเลวๆแบบนั้นเหรอ”

“แต่ทางเราก็ไม่สามารถช่วยอะไรหล่อนได้นะครับ เรื่องนี้มันเป็นปัญหาในครอบครัว พวกเราคนนอกเข้าไปยุ่งเกี่ยวอาจจะดูไม่ดีนะครับ” ปาสคาลท้วง

“ทำไมจะช่วยไม่ได้” โลเวลล์เคาะสันซองสีน้ำตาลกับโต๊ะ “ตำแหน่งแม่บ้านที่คอยทำความสะอาดเพนท์เฮ้าส์ของฉันยังว่างอยู่ใช่ไหม”

                “เจ้านายอย่าบอกนะครับว่า...” คล้ายกับเขาคาดเดาความคิดของฝ่ายตรงข้ามออก “แต่เจ้านายครับ เธอเข้าประเทศมาในฐานะนักท่องเที่ยวนะครับ แล้วอีกอย่างเธอจะอยู่ที่นี่อีกนานรึเปล่าเราก็ไม่รู้ ไม่แน่นะครับเธออาจจะเต็มใจกลับไปอยู่กับคุณลุงของเธอก็ได้ ผมว่าเรื่องนี้เจ้านายควรจะไปปรึกษาเธอก่อนนะครับ”

“อืม เอาอย่างที่นายว่าก็ได้” 

--------------------------------------------------------------------------------------

แดดเมืองไทยที่มันร้อนจริงๆ ไรเตอร์ออกไปทำธุระนอกบ้านครึ่งวันกลับมาบ้านแทบจะเป็นลม เนื้อตัวเหนียวไปหมด ยังไม่ได้อาบน้ำมาอัพนิยายให้นักอ่านทุกท่านก่อน ฮ่าฮ่า 

รักนักอ่านทุกท่านนะคะ

     

ความคิดเห็น