facebook-icon

สวัสดีนักอ่านทุกคนค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกจึงอาจจะน้ำเยอะ มีฉากที่ไม่น่ามี หรืออื่นๆประการทั้งปวง ยังไงก็อ่านเพื่อความสนุกเนอะ อย่าคิดมาก 55

บทที่ 2 วางแผน 50%

ชื่อตอน : บทที่ 2 วางแผน 50%

คำค้น : ลอนดอน, ครูอนุบาล, นักธุรกิจหนุ่ม, ทาสแมว, จิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2559 13:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 วางแผน 50%
แบบอักษร

               ณ โรงแรมลอนดอนโฮเทล

                โรงแรมหรูระดับห้าดาวชื่อดังของอังกฤษที่ได้รับความนิยมมากในหมู่นักท่องเที่ยวนั่นก็เป็นเพราะทำเลที่ตั้งใกล้กับสถานีรถไฟฟ้าและยังมีสาขาย่อยซึ่งคอยให้บริการห้องหรูราคาพอเหมาะสำหรับนักท่องเที่ยวที่มีทุนจำกัดอีกด้วย คืนนี้ทางโรงแรมได้จัดงานเลี้ยงฉลองครบรอบการก่อตั้งห้าปีโดยเชิญเหล่าเศรษฐี นักธุรกิจ ในแวดวงต่างๆมาร่วมงานหลายร้อยคน

ยินดีด้วยนะครับคุณครูส ธุรกิจของคุณก้าวหน้าขึ้นทุกวันๆทั้งๆที่คุณยังอายุน้อย”

“ขอบคุณครับ ที่ธุรกิจของผมเจริญรุ่งเรืองได้ขนาดนี้เพราะผมทุ่มเทลงทุนลงแรงไปกับมันไม่น้อย หวังว่าคงจะมีซักวันที่เราจะได้มาร่วมธุรกิจกันนะครับ” โลเวลล์จับมือนักธุรกิจที่เข้ามาทักทาย

ครับ ผมเองก็หวังว่าเราจะได้มาร่วมธุรกิจเช่นเดียวกัน”

งั้นผมขอตัวไปทักทายแขกคนอื่นๆก่อนนะครับ สนุกกับงานเลี้ยงให้เต็มที่นะครับ” โลเวลล์แยกตัวออกมาแล้วเดินทักทายนักธุรกิจที่คุ้นหน้าคุ้นตาหลายต่อหลายคน

“ฮันนี่ ยินดีด้วยนะคะที่ธุรกิจของคุณเจริญรุ่งเรืองมาได้ถึง 5 ปี นี่ของขวัญจากไอรีนค่ะ” หญิงสาวหุ่นสะบึ้มในชุดราตรีกากเพชรระยิบระยับที่เว้าทั้งหน้าทั้งหลังยื่นกล่องของขวัญผูกริบบิ้นสีทองให้

ใครเชิญแม่นี่มาวะ!  โลเวลล์แอบบ่น

“ขอบคุณนะครับคุณไอรีน” โลเวลล์รับกล่องของขวัญมาพร้อมกับโปรยรอยยิ้มกระชากใจลูกสาวประธานบริษัทสายการบินยูเคแอร์ไลน์ ไม่ทราบว่าข้างในกล่องคืออะไรหรือครับ

“ฮันนี่ก็ลองแกะดูสิคะ ไอรีนเลือกตั้งนานกว่าจะตัดสินใจได้” เจ้าหล่อนออดอ้อน

“อ่า... งั้นผมเก็บไว้แกะที่หลังดีกว่านะครับ”

“ทำไมล่ะคะ หรือว่าฮันนี่จะไม่ชอบที่ไอรีนให้ของขวัญเหรอคะ” เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่มีท่าทีสนใจของขวัญที่หล่อนนำมาให้เลยก็ทำหน้าน้อยใจ

“เปล่าครับ ก็คุณเป็นคนบอกผมเองไม่ใช่หรือครับว่าคุณเลือกของขวัญชิ้นนี้ให้ผมตั้งนานกว่าจะตัดสินใจได้ ผมก็เลยกลัวว่าจะมีคนอื่นมาเห็นของขวัญที่คุณตั้งใจเลือกให้ผมโดยเฉพาะ ผมหวงน่ะครับ” โลเวลล์หยอดคำหวานทำให้หญิงสาวเขินจนแก้มแดง บิดลำตัวไปมา

“แหม... ฮันนี่นี่ล่ะก็พูดอะไรก็ไม่รู้ ปากหวานอยู่เรื่อยเลยนะคะ ว่าไงคะเสร็จจากงานเลี้ยงแล้วคุณจะไปต่อกับไอรีนหรือเปล่า” หล่อนเขย่งตัวหอมแก้มชายหนุ่มอย่างใจกล้า

“เอาไว้ก่อนดีกว่านะครับ ช่วงนี้งานผมยุ่งมากแทบจะไม่มีเวลาว่างเลย”

“เดี๋ยวนี้เราแทบจะไม่ได้เจอกันเลยนะคะ เวลาไอรีนโทรไปนัดฮันนี่ทีไรก็บอกไม่ว่างทุกทีหรือว่าฮันนี่จะเบื่อไอรีนแล้วเหรอคะ” หล่อนทำหน้าเศร้าพลางบีบน้ำตา

ฮึ! ที่เขาไม่ว่างก็เพราะเขาไม่อยากจะมาคอยเทคแคร์ลูกคุณหนูจุ้นจ้านวุ่นวายที่ว่างจัดชอบมาตามตื้อผู้ชายอย่างหล่อนต่างหาก โลเวลล์คิดในใจ

“งั้นวันพรุ่งนี้คุณว่างไหมคะ ไอรีนอยากจะนัดคุณไปทานดินเนอร์ที่ร้านประจำของเราซักหน่อย หวังว่าฮันนี่คงจะไม่ปฏิเสธไอรีนหรอกนะคะ” เธอเริ่มใช้ลูกตื้อ

“... ก็ได้ครับ คุณโทรจองโต๊ะที่ร้านอาหารไว้ได้เลยแล้วสองทุ่มผมจะไปรับคุณที่หน้าคอนโด ตกลงนะครับคุณไอรีน” ชายหนุ่มถอนหายใจ จำใจที่จะไปตามนัดของหล่อน

“จริงเหรอคะ ว้าว! ไอรีนดีใจสุดๆเลยค่ะที่จะได้ไปรำลึกความหลังกับฮันนี่อีกครั้ง”

“เช่นกันครับ งั้นผมของตัวก่อนนะครับคุณไอรีน” โลเวลล์แยกตัวออกมาก่อนที่หล่อนจะขออะไรเขาไปมากกว่านี้

“เจ้านายแน่ใจแล้วเหรอครับที่จะไปทานดินเนอร์กับหล่อน” ปาสคาลที่เดินติดตามอยู่ข้างหลังอดถามไม่ได้ เจ้านายเบื่อผู้หญิงประเภทนี้ที่สุดถ้าไม่ติดว่าหล่อนเป็นลูกสาวประธานสายการบินคู่แข่งรายสำคัญแล้วล่ะก็ หล่อนคงจะถูกเขี่ยทิ้งลงถังขยะไปนานแล้ว

“นานๆทีไปกับหล่อนบ้างคงไม่เป็นไร อีกอย่างฉันเบื่อขี้หน้ายัยผู้หญิงหน้าเงินพวกนั้นเต็มทนแล้ว” โลเวลล์โยนกล่องของขวัญที่เขาได้รับจากหล่อนให้เลขาคนสนิท “เอาไปวางไว้ที่เพนท์เฮ้าส์ของฉันด้วย”

ครับ” ปาสคาลรับกล่องของขวัญขนาดเท่าฝ่ามือเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อสูท

แกะของข้างในออกมาเลย ดูจากขนาดของกล่องแล้วคงจะเป็นนาฬิกานั่นแหละ ฮึ... ไม่คิดที่จะให้อย่างอื่นกับบ้างรึไงนะ”

ของขวัญที่เขาได้จากเหล่าลูกคุณหนูไฮโซเกือบทั้งหมดเป็นนาฬิกาข้อมือเรือนหรูมูลค่าหลายร้อยปอนด์ทั้งนั้น รองลงมาก็เป็นเนคไทที่มากเสียจนเขาแทบจะนำมันมาผูกต่อกันให้ลิงไต่เชือกแสดงกายกรรมให้ดู ฮึ! ผู้หญิงพวกนี้... มีเงินแต่ไร้สมองกันจริงๆ คิดว่าเขาไม่มีปัญญาซื้อของเหล่านี้ใช้เองรึไง

--------------------------------------------------------- 

หลังจากที่หลับเป็นตายพัณณิตาก็ตื่นขึ้นมาจากเตียงนุ่มๆ ท้องฟ้าข้างนอกมืดสนิทหมดแล้ว แสงไฟตามท้องถนนส่องเข้ามาภายในห้อง หญิงสาวเดินงัวเงียลงมาที่ชั้นล่างเพื่อเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น

อ้าว ตื่นแล้วเหรอ ลุงกะว่าจะไปเรียกอยู่พอดีเลย รอแป๊บนึงนะลุงกำลังจะทำอาหารเย็นไปนั่งรอที่โต๊ะก่อนได้เลย”

คุณลุงกำลังจะทำอาหารเหรอคะ วิเศษเลยมื้อนี้ให้พันทำเถอะนะคะคุณลุงถือว่าเป็นการขอบคุณที่คุณลุงให้พันพักอยู่ด้วย” หญิงสาวเดินเข้ามาในครัวแย่งกระทะกับตะหลิวไปถือโดยไม่รอคำตอบ “ไปนั่งที่โต๊ะสิค่ะคุณลุง คุณลุงอยู่อังกฤษเสียนานคงแทบไม่ได้ทานอาหารไทยเลยแน่ๆ เดี๋ยววันนี้พันจะทำอาหารไทยอร่อยๆให้ทานเองนะคะ”

พัณณิตาเปิดตู้เย็นหยิบวัตถุดิบออกมา สับหั่นและล้างอย่างคล่องแคล่วไม่นานอาหารไทยประยุกต์ง่ายๆที่มีวัตถุดิบมาจากอาหารอังกฤษก็ถูกจัดเสริฟใส่จาน ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย

“นี่เป็นต้มจืดไข่น้ำ กับผัดผักรวมยังมีหมูทอดด้วยนะคะ เสียดายที่ไม่มีพริกกับกระเทียมไม่งั้นพันคงจะทำน้ำจิ้มแซ่บๆให้ได้จิ้มกับหมูทอดไปแล้ว” หล่อนแนะนำเมนูไปตักข้าวสวยใส่จานไป ยังดีที่คุณลุงไมเคิลพอจะมีข้าวสารและหุงเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้วไว้ไม่อย่างนั้นคงจะต้องรอข้าวสุกอีกหลายนาทีแน่ “ลองทานดูสิคะ”

คุณลุงไมเคิลใช้ช้อนตักผัดผักขึ้นมาช้อนหนึ่งแล้วส่งเข้าปาก

“รสชาติใช้ได้ไหมคะ” หล่อนนั่งลงบนเก้าอี้ ใจจดใจจ่อรอคำตอบ

คุณลุงไมเคิลพยักหน้าพร้อมตักข้าวสวยเข้าปาก เมื่อพัณณิตาได้รับคำตอบที่คาดหวังก็ยิ้มอย่างดีใจลงมือทานข้าวในจานของตน

“คุณลุงคะ พรุ่งนี้พันกะว่าจะไปเที่ยวแถวๆนี้ซักหน่อย คุณลุงมีสถานที่ท่องเที่ยวไหนใกล้ๆแนะนำบ้างไหมคะ”

“เพิ่งจะมาถึงก็จะไปเที่ยวแล้วเหรอ อืม...แถวๆนี้มีที่เที่ยวเยอะซะด้วยสิ เอาอย่างนี้แล้วกันลุงแนะนำให้หนูไปเช่าจักรยานแล้วปั่นไปที่หอนาฬิกาบิ๊กเบนดีไหม ระหว่างทางไม่เพียงจะได้ชมบรรยากาศในเมืองแล้ว ใกล้ๆกับหอนาฬิกาบิ๊กเบนยังมีลอนดอนอายไว้ให้หนูขึ้นไปชมวิวจากมุมสูงอีกด้วย แผนนี้หนูว่าดีไหม” จากบ้านของเขาปั่นไปถึงหอนาฬิกาบิ๊กเบนใช้เวลาเพียงยี่สิบนาทีเท่านั้น

“เป็นไอเดียที่เยี่ยมสุดๆไปเลยคะ” ปั่นรอบเดียวได้ไปตั้งหลายทีนับว่าคุ้มค่าสุดๆ

“งั้นคืนนี้ลุงจะจองตั๋วขึ้นลอนดอนอายเอาไว้ให้ ส่วนจักรยานเดินจากบ้านลุงไปประมาณห้าสิบเมตรก็จะเจอจุดให้เช่าเอง”

“ขอบคุณค่ะ แล้วคุณลุงจะไปด้วยกันไหมคะออกไปสูดอากาศข้างนอกจะได้ปลอดโปร่ง”

“ไม่ล่ะ พรุ่งนี้จะมีของมาส่งที่บ้านลุงแล้วก็อีกอย่างลุงก็ไปมันมาบ่อยแล้ว หนูไปเที่ยวให้สนุกเถอะนะ”

“ค่ะ ถ้าคุณลุงอิ่มแล้วก็ลุกออกจากโต๊ะได้เลยนะคะ เดี๋ยวจานชามพวกนี้พันจะเป็นคนเก็บล้างให้เอง”

ไมเคิลมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง “นี่ก็ใกล้จะสี่ทุ่มแล้ว งั้นลุงขอตัวไปนอนก่อนนะรบกวนหนูล้างชามให้ด้วย ส่วนตั๋วลุงจะเอาไปวางไว้บนโต๊ะที่ห้องนั่งเล่นพรุ่งนี้เช้าตื่นมาก็หยิบไปได้เลยนะ ราตรีสวัสดิ์” กล่าวจบไมเคิลก็ลุงออกจากโต๊ะเดินขึ้นห้องนอนของตนไป

“ได้ค่ะ”

--------------------------------------------------------------------------------------------

ความคิดเห็น