facebook-icon

สวัสดีนักอ่านทุกคนค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกจึงอาจจะน้ำเยอะ มีฉากที่ไม่น่ามี หรืออื่นๆประการทั้งปวง ยังไงก็อ่านเพื่อความสนุกเนอะ อย่าคิดมาก 55

บทที่ 1 เดินทางสู่มหานครลอนดอน 100%

ชื่อตอน : บทที่ 1 เดินทางสู่มหานครลอนดอน 100%

คำค้น : ลอนดอน, ครูอนุบาล, นักธุรกิจหนุ่ม, ทาสแมว, จิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.9k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2559 13:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 เดินทางสู่มหานครลอนดอน 100%
แบบอักษร

ผ่านไปสามวันในที่สุดก็ถึงวันออกเดินทาง พัณณิตาตื่นตั้งแต่เช้ามืดเพื่อเช็คของเป็นรอบสุดท้ายก่อนจะออกเดินทางโดยมีคุณครูเมย์ผู้มีรถยนต์ส่วนตัวขับไปส่งที่สนามบิน ข้าวของของเธอมีแค่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่กับกระเป๋าสะพายข้างใบเล็กที่ใส่เอกสารสำคัญและกระเป๋าเงินติดตัวเท่านั้น

“เดินทางปลอดภัยนะคะคุณครูพัน ว่ากันว่าอากาศที่อังกฤษแปรปรวนบ่อยดูแลสุขภาพให้ดีด้วย แล้วก็ไปที่โน้นอย่าไปหลงหนุ่มอังกฤษตาน้ำข้าวเข้าล่ะ” คุณครูสาวกระเซ้าเย้าแหย่เพื่อนร่วมงาน

“แหม... คุณครูเมย์นี่ล่ะก็พูดอะไรไม่รู้ แต่ว่าก็ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วง” การเดินทางครั้งนี้มารดาของเธอไม่ได้มาส่งเหมือนครั้งก่อนๆเป็นเพราะท่านติดธุระไม่สามารถมาได้ แต่พัณณิตาก็ได้โทรไปร่ำลาท่านเรียบร้อยแล้ว ท่านเองก็บอกให้เธอรักษาสุขภาพเช่นกัน

“แล้ววางแผนการเดินทางไว้บ้างหรือยังว่าจะไปที่ไหน”

“ค่ะ พันกะว่าพอไปถึงก็จะไปที่บ้านคุณลุงก่อนเพื่อเก็บของ พักผ่อนหนึ่งวันแล้วค่อยออกไปเที่ยวน่ะค่ะ”

“ไปพักอยู่กับคุณลุงเหรอ ฉันนึกว่าจะไปพักที่โรงแรมซะอีก”

“หลังจากคุณป้าเสีย คุณลุงก็เปิดบ้านเป็นห้องพักแบบ B&B น่ะค่ะมันก็คล้ายๆกับโรงแรมนั่นแหละ พันเลยคิดว่าจะไปพักอยู่กับคุณลุงดีกว่า อีกอย่างพันก็ไม่มีเงินมากถึงขนาดเช็คอินอยู่โรงแรมตั้งสองเดือน ไปอยู่กับคุณลุงจะช่วยเชฟเงินค่าที่พักให้มากกว่า”

“อืมๆ ฉันเข้าใจขึ้นชื่อว่าโรงแรมที่ไหนๆก็แพงเหมือนกันหมดนั่นแหละ”

พัณณิตายิ้มอ่อนๆ เธอคุยเล่นอยู่กับคุณครูเมย์หลายนาทีจนถึงเวลาใกล้จะขึ้นเครื่อง หล่อนก้มหน้ามองนาฬิกาข้อมือสีชมพูเรือนสวยพร้อมกับโบกมืออำลาเพื่อนร่วมงานคนสนิทและก้าวเท้าเข้าไปยังช่องผู้โดยสารขาออก

 

สนามบินลอนดอนฮีทโธรว์ กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ

ผู้คนหลายเชื้อชาติ ต่างเพศ ต่างอายุเดินกันขวักไขว่อยู่ในอาคารผู้โดยสารขาเข้าประเทศ หญิงสาวในชุดกระโปรงยีนส์เอี๊ยมสวมทับด้วยเสื้อโค้ทกันหนาวตัวใหญ่เดินลากกระเป๋าเดินทางใบโตไปตามป้ายเทรนเดอะเซ็นทรัลลอนดอนเพื่อซื้อตั๋วขึ้นรถไฟฟ้าเข้าไปสู่ตัวเมืองลอนดอน ระบบสาธารณูปโภคของที่นี่ทันสมัยและสะดวกสบายอย่างมาก แทบทุกอย่างใช้ระบบคอมพิวเตอร์เข้ามาควบคุมเพื่อให้เกิดข้อผิดพลาดน้อยที่สุดแถมยังสะดวกรวดเร็ว อีกทั้งยังง่ายต่อนักท่องเที่ยวที่ไม่มีประสบการณ์อย่างเธออีกด้วย หลังจากใช้เวลานั่งรถไฟฟ้าประมาณ 15 นาที หญิงสาวก็มาถึงสถานีแพดดิงตัน สถานีใจกลางกรุงลอนดอน หล่อนแวะซื้อซิมโทรศัพท์เพื่อใช้งานอินเตอร์เน็ตในการค้นหาข้อมูลและใช้ GPS ในการเดินทางไปยังที่ต่างๆ

ทันทีที่เข้ามาสู่ใจกลางกรุงลอนดอน หญิงสาวก็ตื่นตาตื่นใจกับสถาปัตยกรรมที่เก่าแก่ที่ดูมีมนต์ขลังแฝงไปด้วยความหรูหราตามแบบฉบับประเทศมหาอำนาจในอดีต ตึกราบ้านช่องเจือกลิ่นไอวัฒนธรรมแบบเก่าๆที่น่าดูชม ตลอดสองข้างทางผู้คนเดินไปมาอย่างคึกคัก บ้านของคุณลุงของเธอนั้นอยู่ไม่ไกลจากสถานีแพดดิงตันเท่าไรนักหล่อนจึงตัดสินใจเดินไปแทนที่จะขึ้นรถบัสเพื่อที่เธอจะได้ชื่นชมบ้านเมืองตลอดของข้างทางด้วย

กิ๊ง... ก่อง... กิ๊ง.... ก่อง

ใช้เวลาประมาณยี่สิบนาทีหล่อนก็มาถึงบ้านของคุณลุง เป็นบ้านทรงยุโรปสองชั้นง่ายๆแต่ดูน่ารักเมื่อนำมาปลูกเรียงติดต่อกันหลายๆหลัง

“โอ้ว! ว่าไงหลานรักมาถึงแล้วเหรอ” ซักครูหนึ่งก็มีชายรูปร่างสูงใหญ่เปิดประตูมาด้วยรอยยิ้ม ชายคนนั้นสวมเสื้อกล้ามสีมอและกางเกงยีนส์ปอนๆสีซีด

“สวัสดีค่ะคุณลุงไมเคิล คุณลุงสบายดีไหมคะ” พัณณิตายกมือไหว้อย่างอ่อนช้อยตามมารยาทของคนไทย

“ก็สบายดีแหละหนู มาๆ เข้ามาข้างในก่อนสิอย่ามายืนคุยกันข้างนอกเลย ข้างในรกหน่อยนะ ไอลุงมันก็ผู้ชายตัวคนเดียวแล้วบ้านก็รกแบบนี้แหละ หวังว่าหนูคงจะไม่โกรธ” ลุงไมเคิลเก็บข้าวของที่เกลื่อนพื้นไปกองไว้ที่ผนังด้านหนึ่ง

“พันเข้าใจค่ะ หลังจากนี้พันจะเป็นคนทำความสะอาดให้เองนะคะคุณลุงจะได้ไม่ต้องลำบากเก็บกวาดเองอีก”

“ลุงขอบคุณหนูมากเลยนะ จะเอาช็อกโกแลตร้อนซักแก้วไหม”

“ไม่ล่ะค่ะ พอดีระหว่างทางพันแวะซื้อของกินมาจนอิ่มแล้ว” ระหว่างทางที่เดินมาเธอบังเอิญไปเจอกับร้านขายเบเกอรี่ร้านหนึ่ง กลิ่นขนมปังอบใหม่ๆหอมยั่วยวนจนเธออดที่จะเดินเข้าไปซื้อมาทานซักสองสามชิ้นไม่ได้

ไมเคิลพยักหน้าแล้วรินกาแฟใส่แก้วของตนเอง เดินไปนั่งที่โซฟาตรงข้ามกับพัณณิตา

“หนูนี่ยิ่งโตยิ่งหน้ารัก เจอกันครั้งสุดท้ายหนูยังเรียนประถมอยู่เลย ลุงจำได้ว่าลุงเคยไปส่งหนูที่โรงเรียนครั้งหนึ่งด้วย”

“ค่ะ พันเองก็ยังจำได้เลยว่าตอนนั้นพันมัดผมแกะสองข้างสะพายกระเป๋าสีฟ้าใบโปรดไปโรงเรียน ไม่คิดว่าคุณลุงยังจะจำได้อยู่อีก” ตอนนั้นเธอยังเด็กมากไม่ประสีประสา แต่งตัวน่ารักสวมกระโปรงตัวโปรดไปโรงเรียนทุกวัน

“จำได้สิ... ต้องจำได้อยู่แล้ว แล้วแม่ของหนูเป็นยังไงบ้าง สบายดีอยู่ไหม”

“สบายดีค่ะ จะมีเจ็บป่วยบ้างนานๆทีน่ะค่ะ” ถึงแม้ว่าเธอกับแม่จะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่เธอก็ขยันโทรไปถามไถ่อยู่ทุกวันจึงทำให้รู้ว่ามารดาของเธอเป็นอย่างไรบ้าง

“แล้วหนูจะมาอยู่กับลุงนานเท่าไรล่ะ ลุงจะได้จัดห้องให้หนูถูก”

“พันจะมาอยู่ที่นี่สองเดือนน่ะค่ะ พอดีว่าช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอมที่โรงเรียนด้วยเลยกะจะใช้โอกาสนี้เที่ยวพักผ่อนซะเลยน่ะค่ะ” อังกฤษมีสถานที่ท่องเที่ยวเยอะแยะมากมาย มาทั้งทีเธอจะต้องเที่ยวให้คุ้มค่ากับค่าตั๋วเครื่องบินที่แพงแสนแพง

“งั้นก็ดีเลยมาอยู่กับลุงนานๆ ลุงจะได้ไม่เหงา มา... เดี๋ยวลุงจะช่วยยกกระป๋าขึ้นไปเก็บบนห้องให้นะ” หนุ่มใหญ่ยกกระเป๋าเดินทางใบโตแล้วเดินขึ้นชั้นสองไป “นี่เป็นห้องเก่าของพุฒแก้วเอง เชิญหนูพักผ่อนตามสบายเลยนะ” พุฒแก้วเป็นชื่อของคุณป้าที่เพิ่งเสียชีวิตไปของเธอนั่นเอง ที่คุณลุงไมเคิลจัดให้เธออยู่ห้องนี้ก็คงจะให้เธอได้คิดถึงคุณป้าที่เพิ่งเสียชีวิตไปสินะ

“ขอบคุณนะคะคุณลุง เป็นห้องที่น่ารักมากๆเลย ตอนที่คุณป้ายังมีชีวิตอยู่ท่านก็คงจะชอบห้องนี้ด้วยเหมือนกัน” ห้องสี่เหลี่ยมจตุรัสขนาด 4x4 โทนสีเขียวอ่อนข้างในมีเฟอร์นิเจอร์ไม่กี่ชิ้นจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

“อืม... พุฒแก้วชอบห้องนี้มากๆ เธอมักจะนั่งถักไหมพรม คิดสูตรขนมใหม่ๆขึ้นมาในห้องนี้เสมอ”

“พันเสียใจด้วยนะคะคุณลุง ถ้ามีอะไรที่พันพอจะช่วยได้พันก็จะช่วยอย่างเต็มที่เลยล่ะค่ะ คุณลุงเรียกใช้พันได้ไม่ต้องเกรงใจเลยนะคะ”

“เอาล่ะ หนูเพิ่งจะเดินทางมาถึงคงจะเหนื่อย งั้นวันนี้หนูพักผ่อนให้เต็มที่ก่อนถึงเวลาอาหารเย็นนะแล้วลุงจะขึ้นมาเรียก”

“ขอบคุณค่ะ”

ไมเคิลเดินออกจากห้องไปหันหลังปิดประตูอย่างเงียบเชียบแต่ก็ยังไม่จากไปในทันที เขายืนมองบางประตูแล้วแสยะยิ้มมุมปาก ภายในดวงตาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ยากจะคาดเดา

“ฮึ! น่ารักไม่เบา... เรียกใช้ได้ไม่ต้องเกรงใจงั้นเหรอ ฮึ ฮึ ฮึ ไม่ต้องรีบไอ้ไมเคิล หล่อนยังอยู่กับแกไปอีกสองเดือน โอกาสมีอยู่ถมเถ” เขาหัวเราะเบาๆในลำคอก่อนจะเดินจากไป

---------------------------------------------------------------------------------------------

ความคิดเห็น