facebook-icon

สวัสดีนักอ่านทุกคนค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกจึงอาจจะน้ำเยอะ มีฉากที่ไม่น่ามี หรืออื่นๆประการทั้งปวง ยังไงก็อ่านเพื่อความสนุกเนอะ อย่าคิดมาก 55

บทที่ 1 เดินทางสู่มหานครลอนดอน 50%

ชื่อตอน : บทที่ 1 เดินทางสู่มหานครลอนดอน 50%

คำค้น : ลอนดอน, ครูอนุบาล, นักธุรกิจหนุ่ม, ทาสแมว, จิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 40.5k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2559 13:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 เดินทางสู่มหานครลอนดอน 50%
แบบอักษร

              โรงเรียนอนุบาลผึ้งน้อยเป็นโรงเรียนเอกชนเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ก่อตั้งขึ้นมาจากความฝันในวัยเด็กของผู้อำนวยการ มีนักเรียนอนุบาลเพียงแค่ยี่สิบคน มีคุณครูและพี่เลี้ยงเด็กรวมกันแล้วสี่คนเท่านั้น ถึงแม้ว่าโรงเรียนนี้จะเล็กขนาดไหนแต่นักเรียนทุกคนที่นี่ต่างมีความสุขและได้ทำกิจกรรมหลายๆอย่างร่วมกันกับเพื่อนๆในวัยเดียวกัน พี่เลี้ยงเด็กและคุณครูทุกคนใจดี รักเด็กและเอื้ออาทรต่อเด็กกันทุกคน ทำให้พ่อแม่ผู้ปกครองที่นำบุตรหลานมาฝากฝังไว้ได้สบายใจ หายห่วง

          เอาล่ะคะนักเรียนทุกคนจ๊ะ วันนี้เรามาระบายสีดอกทานตะวันกันดีกว่า ไหน... ใครอยากจะระบายสีกับคุณครูบ้างเอ่ย” เสียงสดใสของคุณครูสาวดังขึ้น ณ ห้องเรียนลายผึ้ง เหล่านักเรียนรุ่นจิ๋วต่างแย่งกันยกไม้ยกมือ

ผมครับ/หนูคะ”

ใครมีสีชูให้คุณครูดูหน่อยนะคะ” หล่อนชูกล่องสีเทียนกล่องหนึ่งจนสุดแขน เหล่านักเรียนตัวน้อยของเธอก็ชูสีเทียนของตนด้วยเช่นกัน

งั้นเรามาระบายสีกันดีกว่านะคะ” คุณครูสาวเดินแจกรูปดอกทานตะวันให้เด็กนักเรียนของเธอ

ฮึก... ฮือ...” เสียงร้องไห้ของเด็กชายคนหนึ่งดังขึ้น ดึงความสนใจของครูสาว

อ้าว... หนูดราก้อน หนูร้องไห้ทำไมกันคะ” เมื่อเห็นนักเรียนที่รักของตนร้องไห้ หล่อนก็รีบเข้าไปกอดปลอบทันที

ฮึก ฮึก ผม ผมไม่มีสีครับคุณครู” เด็กชายดราก้อนร้องไห้สะอึกสะอื้น ปาดน้ำตาจนเลอะเทอะไปทั้งสองแก้ม

อ้าว ทำไมหนูไม่มีล่ะคะ เมื่อวานคุณครูยังเห็นหนูใช้อยู่เลย หายหรือเปล่าคะ”

ผม ผมลืมเอามาครับ” เด็กชายร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิม

โอ๋ๆ ไม่ร้องนะครับเรื่องแค่นี้เอง นี่ไงจ๊ะ... เอาของครูไปใช้ก่อนดีไหม” หล่อนยื่นกล่องสีเทียนให้นักเรียนของเธอ

แต่ว่า... แล้วคุณครูจะใช้อะไรล่ะครับ”

ครูยังมีอีกกล่องนึงจ้า กล่องนี้คุณครูให้หนูไปใช้นะจ๊ะ”

ขอบคุณครับคุณครู” เด็กชายพนมมือเล็กๆของตนขอบคุณครู ริมฝีปากน้อยๆของเด็กชายเผยรอยยิ้ม

ไม่เป็นไรจ้ะ วันหลังถ้าลืมอีกก็บอกคุณครูนะคะ อย่าร้องไห้ เราเป็นลูกผู้ชายต้องเข้มแข็งไว้นะจ๊ะ”

ครับคุณครู” เด็กชายดราก้อนพยักห้า แล้วเริ่มลงมือระบายสีดอกทานตะวันพร้อมกับเพื่อนๆ

--------------------------------------------------------------------------------------------------

คุณครูพันใกล้จะปิดเทอมแล้ว คุณครูพันคิดไว้แล้วหรือยังว่าจะทำอะไร” คุณครูพันหรือคุณครูพันไมล์ ชื่อจริงว่า พัณณิตา ศิลปะการสกุล คุณครูยังสาวอายุ 24 ปีที่มีจิตใจให้กับเด็กอยู่เต็มเปี่ยมเงยหน้าขึ้นมาจากกองกระดาษรูปภาพระบายสีของเด็กๆ

พันว่าจะไปเยี่ยมคุณลุงที่อังกฤษน่ะค่ะ แล้วคุณครูเมย์ล่ะคะ” ใบหน้าที่กลมรีเหมือนไข่ไก่ ผิวขาวสะอาดเนียนนุ่มดั่งเด็กแรกเกิด รอยยิ้มหวานที่ประดับอยู่บนใบหน้าตลอดเวลาบวกกับนิสัยสุภาพเรียบร้อยตามแบบฉบับคุณครูอนุบาลทำให้เป็นที่ต้องตาติดใจผู้ชายหลายๆคน

“ก็คงจะกลับบ้านใหญ่เหมือนทุกปีนั่นแหละ ว่าแต่คุณครูพันมีญาติเป็นคนอังกฤษด้วยเหรอ ดีจริงๆ”

“ค่ะ คุณป้าของพันแต่งงานกับคนอังกฤษน่ะค่ะ คุณแม่บอกให้ไปเยี่ยมท่านบ้าง พันก็เลยว่าจะไปเที่ยวที่นั่นซะเลย” คุณป้าของเธอเสียชีวิตไปด้วยโรคมะเร็งเมื่อเดือนก่อน ก่อนที่จะมีลูกจึงทำให้เหลือแต่คุณลุงใช้ชีวิตอยู่เพียงคนเดียว คุณแม่ของเธอเป็นห่วงว่าคุณลุงจะเสียใจจนเสียสุขภาพเลยให้เธอไปเยี่ยมเยียนถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ

“ไปไกลขนาดนั้นคงต้องขอของฝากแล้วล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า” ครูเมย์หัวเราะ “ได้ยินเขาบอกว่าชาของชาวอังกฤษมีชื่อเสียงมาก ทั้งหอมและละมุน”

“คุณครูเมย์สนใจไหมล่ะคะ เดี๋ยวพันจะซื้อมาฝาก”

โอ้ว! ไม่ล่ะ ฉันไม่ค่อยชอบดื่มชาเท่าไร” หล่อนโบกมือบายชาขึ้นชื่อ เวลาดื่มชาแล้วหัวใจของเธอจะเต้นเร็วผิดปกติจึงทำให้เธอรู้สึกไม่ค่อยชอบเท่าไร “จริงสิ! วันนี้ฉันมีที่ที่จะต้องไปต่อนี่น่า งั้นวันนี้ฉันกลับก่อนนะ” คุณครุเมย์รีบเก็บข้าวเก็บของลงกระเป๋าแล้วออกไปอย่างเร่งรีบ

ค่ะ กลับดีๆนะคะ” หญิงสาวยิ้มส่งแล้วทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ ใช้นิ้วเรียวยาวนวดสันจมูกทีหนึ่งก่อนจะลงมือตรวจงานต่อ

--------------------------------------------------------------------------------------------------

อีกซีกโลกหนึ่ง กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ

“เครื่องบินโบอิง 787 ดรีมไลเนอร์ที่ขัดข้องเมื่อคืนเป็นยังไงบ้าง” โลเวลล์ในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มดูน่าเกรงขามเอ่ยถามเลขาคนสนิทที่นั่งทำงานอยู่ไม่ไกล

“จัดการแก้ไขเรียบร้อยแล้วครับ เครื่องยนต์เกิดความเสียหายนิดหน่อยเลยทำให้เกิดความขัดข้องตอนนี้กลับมาใช้งานได้ตามปกติแล้วครับ แต่ผมก็ยังไม่มั่นใจเลยจัดให้เครื่องเดินทางสั้นๆภายในประเทศเท่านั้น” ขืนยังคงจัดให้บินข้ามประเทศแล้วเกิดขัดข้องจนเครื่องบินตกสูญหายไประหว่างทาง เมื่อถึงตอนนั้นแล้วบริษัท ดิมีเทอร์เองก็คงจะลำบางอยู่ไม่น้อย เพราะฉะนั้นเขาจะต้องตัดปัญหาทั้งหมดตั้งแต่ต้นลม

“ดีมาก เครื่องบินลำนี้จะเกิดข้อขัดข้องเป็นรอบที่สามไม่ได้อีกเด็ดขาด” โลเวลล์นั่งประสานมือใช้ความคิดอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหารตัวหรู สีหน้าจริงจังไม่มีแววล้อเล่นอยู่เลยแม้แต่น้อย

“ผมได้กำชับให้วิศวกรของเราดูแลตรวจเช็คอย่างละเอียดก่อนออกเดินทางทุกเที่ยวแล้วครับ ท่านสบายใจได้”

“งั้นก็ดี แล้วเรื่องงานก่อสร้างทางรถไฟฟ้าจากสนามบินไปจนถึงเมืองอ๊อกฟอร์ดไปถึงไหนแล้ว” เส้นทางรถไฟสายใหม่ที่เชื่อมต่อจากสนามบินที่ใหญ่ที่สุดในอังกฤษ เข้าไปยังใจกลางเมืองอ๊อกฟอร์ดโดยไม่ต้องต่อรถหลายเที่ยวให้เสียเวลา ช่วยประหยัดทั้งเงินและเวลา แถมยังช่วยอำนวยความสะดวกให้กับผู้โดยสารที่มาใช้บริการสนามบินของเขาอีกด้วย

“งานก่อสร้างใกล้จะเสร็จแล้วล่ะครับ คาดว่าในอีกสองเดือนก็คงจะสามารถเปิดใช้บริการได้”

“บอกวิศวกรก่อสร้างให้คุมงานให้ดี เวลาสามารถยืดหยุ่นได้แต่เมื่อเปิดใช้งานแล้วห้ามมีปัญหาเด็ดขาด” เรื่องอุบัติเหตุหรือข้อบกพร่องต่างๆ สำหรับธุรกิจเช่นนี้แล้วสามารถชี้เป็นชี้ตายให้กับธุรกิจของเขาได้เลยทีเดียว ดังนั้นจึงทำให้โลเวลล์ระมัดระวังและกำชับเป็นพิเศษเสมอ

“ผมจะโทรไปแจ้งทีมวิศวกรให้ครับ ท่านครับ... อีกสามวันโรงแรมลอนดอนโฮเทลก็จะครบรอบ 5 ปีแล้ว ท่านอย่าลืมไปร่วมงานเลี้ยงฉลองด้วยนะครับ” ปาสคาลพิมพ์เอกสารระหว่างที่บอกโลเวลล์ไปด้วย โรงแรมลอนดอนโฮเทลคือหนึ่งในธุรกิจที่เจ้านายของเขาลงทุนก่อตั้งเป็นที่แรกก่อนจะมารับสืบทอดธุรกิจต่อจากครอบครัวเมื่อห้าปีก่อนเพื่อให้นักท่องเที่ยวที่เดินทางเข้ามาในประเทศได้จับจองเป็นที่พัก

“อืม ฉันรู้แล้ว” เขาไม่ใส่ใจจำเลยซักนิด “พอใกล้ๆแล้วมาเตือนฉันอีกทีแล้วกัน”

“ได้ครับท่าน”

“แล้วก็เอาเอกสารสัญญาจัดซื้อรถไฟฟ้ามาให้ฉันด้วย ฉันจะต้องอ่านมันให้พร้อมก่อนที่จะไปเซ็นสัญญาในเดือนหน้า” โลเวลล์เปิดแล็ปท็อปเพื่อเช็คดูข้อมูลอัพเดทต่างๆในแต่ละวัน

“นี่ครับท่าน” ปาสคาลหยิบแฟ้มเอกสารสัญญาจัดซื้อรถไฟฟ้าที่เก็บอยู่ในตู้กระจกส่งให้ “จริงสิครับเจ้านาย เมื่อวานซืนแม่บ้านที่คอยทำความสะอาดเพนท์เฮ้าส์ของท่านลาออกไปอยู่กับลูกชายที่เมืองลิเวอร์พูล ท่านจะจัดหาแม่บ้านคนใหม่มาทำแทนเลยไหมครับ”

“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน เพนท์เฮ้าส์ของฉันไม่ได้ทำความสะอาดซักสัปดาห์สองสัปดาห์คงไม่เน่าเหมือนกองขยะหรอก”

--------------------------------------------------------------------------------------------------

ครืด... ครืด... ครืด...

เสียงโทรศัพท์สั่นทำให้หญิงสาวที่นั่งตรวจงานอยู่บนโต๊ะหยุดชะงักลง หน้าจอโทรศัพท์เครื่องบางปรากฏชื่อของมารดา หญิงสาวไม่รอช้ารีบวางปากกาแล้วกดรับสายทันที

สวัสดีค่ะคุณแม่ คุณแม่สบายดีไหมคะ”

(แม่สบายดี แม่โทรมารบกวนลูกหรือเปล่า)

ไม่หรอกค่ะ พันกำลังว่างอยู่พอดีเลย” หล่อนอมยิ้มพร้อมกับปลายตามองไปที่กระดาษวาดรูประบายสีที่เธอยังตรวจไม่เสร็จ “ว่าแต่คุณแม่โทรมามีอะไรรึเปล่าค่ะ”

(แม่แค่โทรมาเช็คว่าลูกเก็บกระเป๋าเสร็จแล้วหรือยัง)

พันเก็บกระเป๋าเสร็จแล้วล่ะค่ะคุณแม่ พาสปอร์ต วีซ่าแล้วก็ตั๋วเครื่องบิน พันเตรียมไว้พร้อมหมดแล้วค่ะเหลือแต่ออกเดินทางอย่างเดียว”

(แล้วเงินล่ะลูก ไปแลกมาแล้วหรือยัง)

เรียบร้อยแล้วค่ะ พันแลกมาสองพันปอนด์คงน่าจะพอ”

(เตรียมไปสำรองด้วยนะลูก เดี๋ยวเกิดไม่พอขึ้นมาจะลำบาก)

ไม่ต้องห่วงค่ะ พันมั่นใจว่าจะต้องพอแน่นอน”

(อืม พยายามอย่าใช้เงินฟุ่มเฟือยนะลูก งั้นแค่นี้ก่อนนะแม่ยังต้องทำงานอีก ลูกก็ดูแลสุขภาพดีๆอย่าให้เป็นไข้ไม่สบายล่ะ)

ค่า... คุณแม่เองก็เหมือนกัน อย่าโหมทำงานหนักเกินไปนะคะ บ๊ายบายค่ะ” เธอกดวางสายแล้วก้มหน้าก้มตาตรวจงานต่อจนเสร็จ

 -------------------------------------------------------------------------------------------------

ตอนนี้กำลังเร่งปั่นนิยาย อยากให้แก้ไขเพิ่มเติมตรงไหนคอมเม้นแนะนำได้เลยนะคะ

ความคิดเห็น