facebook-icon

สวัสดีนักอ่านทุกคนค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกจึงอาจจะน้ำเยอะ มีฉากที่ไม่น่ามี หรืออื่นๆประการทั้งปวง ยังไงก็อ่านเพื่อความสนุกเนอะ อย่าคิดมาก 55

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น : ลอนดอน, ครูอนุบาล, นักธุรกิจหนุ่ม, ทาสแมว, จิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 42.2k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2559 13:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

ณ ตึกระฟ้าที่สูงที่สุดในอังกฤษ เวลาในตอนนี้คือเที่ยงคืนสี่สิบห้านาที ท้องฟ้าในค่ำคืนนี้เป็นสีดำมืดสนิทมองไม่เห็นดวงดาว แสงไฟสว่างมาจากหลอดไฟข้างถนนและป้ายหน้าร้านค้าต่างๆ บนถนนมีรถวิ่งอย่างบางเบา ผู้คนในเมืองต่างหลับใหลอยู่ในห้วงนิทราอันแสนสบาย แต่หารู้ไม่ว่าชั้นบนสุดของอาคารสำนักงานใหญ่บริษัท ดิมีเทอร์ คอร์ปอเรชั่น ซึ่งเป็นบริษัทที่กุมอำนาจการคมนาคมขนส่งรายใหญ่ที่สุดของประเทศอังกฤษ ไม่ว่าจะเป็นทางบก ทางน้ำ หรือทางอากาศ การเดินทางสายสำคัญล้วนตกอยู่ในมือของ โลเวลล์ ครูส นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงสูงอายุ 32 ปี ผู้ซึ่งกำลังหยอกล้อกับแม่สาวทรงโตรูปร่างอวบอิ่มอยู่บนโซฟาหนังตัวใหญ่สุดหรู

คุณโลเวลล์คะ มีร่าจะทนไม่ไหวแล้วค่ะ” ริมฝีปากแดงสดสุดเซ็กซี่เปล่งเสียงครางสุดสยิวออกมา ทั้งเนื้อทั้งตัวของหล่อนมีเพียงแค่ชุดชั้นในตัวจ้อยสีแดงเพลิงเท่านั้น

พยายามหน่อยสิครับ” ร่างหนาที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นถูกปกปิดด้วยเสื้อคลุมอาบน้ำตัวใหญ่สีขาว “ผมรู้ว่าเรื่องแค่นี้คุณทนได้อยู่แล้ว” ชายหนุ่มเชยคางเรียวของหญิงบริการที่เขาเรียกขึ้นมาแล้วประทับจูบลงบนริมฝีปากบวมเจ่ออย่างร้อนแรง “อร่อยใช่ไหมล่ะครับ”

ซี๊ด! อร่อยค่ะ อร่อยมาก” หญิงสาวครางออกมาเสียงดัง อุณหภูมิในร่างกายของหล่อนเพิ่มสูงขึ้น

งั้นเรามาเพิ่มกันอีกหน่อย จะได้ร้อนแรงมากยิ่งขึ้นดีไหมครับ” ชายหนุ่มแลบลิ้นเลียริมฝีปาก “เอ้า... ชิมสิครับ”

หญิงสาวอ้าริมฝีปากที่บวมเจ่อรับอาหารอันโอชะที่เขาเป็นคนป้อนให้ถึงปาก

อ่า... ซี๊ด ร้อนแรงกว่าเก่าอีกค่ะ คุณโลเวลล์คะ มีร่าอยากได้น้ำ... ได้โปรดเถอะค่ะ คุณโลเวลล์คะ มีร่าจะทนไม่ไหวแล้ว” สมองของหญิงสาวเริ่มมึนงง

แค่นี้ก็ทนไม่ได้ เฮอะก็ได้... ผมจะให้น้ำแก่คุณ” ชายหนุ่มรินน้ำลงในแก้วเจียระไนแล้วยกขึ้นดื่มพลางดึงตัวหญิงสาวเข้ามาใกล้ ประกบริมฝีปากป้อนน้ำด้วยปากของเขาเอง สายน้ำไหลทะลักออกมาจากมุมปากสาวหกลงบนเนินอกสวย

แฮก แฮก แฮก” หญิงสาวหอบหายใจถี่กระชันหลังจากที่เขาถอนริมฝีปากออกไป

หายเผ็ดแล้วหรือยังครับ” โลเวลล์กลืนน้ำที่เหลืออยู่ลงคอ โน้มตัวลงมาแล้วลามเลียหยดน้ำที่พร่างพราวอยู่บนเนินอกสาว

“อ๊ะ อ่า... ดี ดีขึ้นแล้วค่ะ มีร่าเพิ่งจะรู้นะคะเนี่ยว่าคุณทานเผ็ดขนาดนี้”  หล่อนแอ่นอกสวยให้แนบชิดกับริมฝีปากเร่าร้อนของเขา

โลเวลล์หัวเราะในลำคอแล้วถอนริมฝีปากออกมา เขาม้วนเส้นพาสต้าซอสเผ็ดขึ้นมากินคำหนึ่ง รสชาติของมันเผ็ดร้อนเพราะเขาเพิ่มผงสไปร์ซี่เข้าไปจนเกือบหมดถุง สีแดงส้มของมันผสมอยู่ในอาหารจนทำให้ดูน่ากลัว

“อาหารตะวันตกไม่ค่อยมีรสเผ็ด ผมเลยไม่ค่อยได้ทาน” เขาตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย

แต่คุณโลเวลล์คะ รสเผ็ดของมันทำให้มีร่ารู้สึกร้อนแรงมากค่ะ มีร่าอยากได้โลเวลล์น้อยของคุณจัง” มือเรียวบางเริ่มไซร้ไปตามคอลามลงมาถึงอกแกร่งและต้นขาแข็งแรงของเขา เธอขึ้นไปนั่งบนตักของชายหนุ่มแล้วแลบลิ้นลามเลียอย่างยั่วยวน

วันนี้ผมไม่มีอารมณ์” โลเวลล์ผลักคนบนตักไปนั่งที่โซฟาด้านข้างแต่ถึงอย่างนั้นหล่อนก็ยังไม่ยอมแพ้ เธอลูบไล้แผ่นอกที่ไม่ได้รับการปกปิดของเขา

แล้วคุณเรียกมีร่ามาหาทำไมกันคะ” หล่อนชม้อยชม้ายสายตาพลางใช้ปลายนิ้วเกี่ยวปมเสื้อคลุมที่ผูกกันอยู่ “คุณก็รู้ว่ามีร่าขาดคุณไม่ได้”

ผมไม่สนว่าคุณจะเป็นยังไง ที่ผมเรียกคุณมานั่นก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษแค่ผมยกโทรศัพท์แล้วเห็นเบอร์ของคุณเป็นเบอร์แรกเท่านั้น แต่มันก็ดีสำหรับคุณนี่... เป็นเพราะเงินของผมที่ให้คุณไปไม่ใช่หรือไง คุณถึงได้มีปัญญาซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมหรูๆ เสื้อผ้าแพงๆใส่ได้” โลเวลล์เหยียดยิ้ม “แต่มันไม่อาจจะไม่ใช่เงินของผมหมดเลยซะทีเดียวก็ได้เพราะพ่อนายแบบที่คุณกำลังคั่วอยู่ก็คงจะจ่ายเงินให้คุณไม่น้อยเหมือนกัน แต่ก็เอาเถอะ ผมจะเขี่ยคุณทิ้งถังขยะไปเมื่อไรก็ไม่รู้จะไปหาที่พึ่งพิงใหม่ก็คงจะไม่แปลก”

“แหม... อย่าพูดอย่างนั้นสิคะ ที่มีร่ายอมแลกตัวกับคุณไม่ใช่เพราะเงินของคุณซักหน่อยนะคะแต่เพราะมีร่ารักคุณต่างหาก” เมื่อถูกจับได้ว่าเธอกำลังแอบคบหากับนายแบบชื่อดังของอังกฤษก็รีบพูดแก้ตัวทันที

“ช่างเถอะ คุณจะไปคั่วกับใครที่ไหนมันก็เรื่องของคุณ” โลเวลล์ลุกขึ้นจากโซฟา ถอดเสื้อคลุมอาบน้ำออก “ไหนคุณลองใช้ประสบการณ์อันโชกโชนของคุณปลุกอารมณ์ของผมดูสิ ไม่แน่นะคืนนี้ค่าตัวของคุณอาจจะพุ่งสูงขึ้นเป็นสองเท่าก็ได้”

“ได้ค่ะที่รัก” เจ้าหล่อนเหยียดยิ้มหวานแล้วค่อยๆปลดตะขอบราออกอย่างแช่มช้า บิดสะโพกอย่างยั่วยวน

ฮึ! นี่น่ะเหรอไม่ได้เป็นเพราะเงิน ตอแหลสิ้นดี แค่บอกว่าจะเพิ่มให้เป็นสองเท่าก็ตาลุกวาวแล้ว

ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะของทั้งสอง โลเวลล์หันไปมองพลางหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำขึ้นมาสวมดังเดิมก่อนจะเดินไปกดอินเตอร์คอมไร้สายที่อยู่หน้าประตู

“มีอะไรวะ! ” ไม่ต้องมองก็รู้ว่าเป็นใคร ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่รู้จักเวล่ำเวลา ทำตัวมีปัญหามารบกวนชาวบ้านที่เขากำลังจะหลับจะนอน

“ปาสคาลเองครับเจ้านาย พอดีได้รับแจ้งเรื่องด่วนมาเมื่อซักครู่เลยนำมารายงานท่าน” ปาสคาล สเวน บอร์ดี้การ์ดฝีมือดีพ่วงท้ายด้วยหน้าที่เลขามือหนึ่งยืนรอเจ้านายอยู่ที่หน้าประตู จริงๆแล้วเรื่องที่เขาจะนำมารายงานนั้นมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรแต่มันก็ไม่ใช่เรื่องเล็กๆที่สามารถจะปล่อยผ่านมันไปได้

“เออ รู้แล้วว่าใคร เข้ามา!” โลเวลล์เปิดประตูอย่างหัวเสีย นาฬิกาเรือนหรูบนฝาผนังตีบอกเวลาหนึ่งนาฬิกา

“ขออนุญาตครับท่าน” รองเท้าหนังมันเงาก้าวเข้ามาในห้องที่ปูด้วยพรมราคาแพง ทันทีที่เข้ามาในห้อง ปาสคาลก็เหลือบมองหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่าอย่างไร้ยางอาย

น่ารังเกียจคำจำกัดความแรกผุดขึ้นมาในสมอง

โลเวลล์เปิดเบียร์กระป๋องที่อยู่ในตู้เย็นขึ้นมาดื่มพร้อมกับหยิบเช็คขึ้นมาเซ็นตัวเลขมูลค่าเกือบเจ็ดหลักลงไป

“ไปได้แล้ว” เขาไล่หญิงสาวออกจากห้อง หล่อนหยิบเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมก่อนจะเดินนวยนาดออกจากห้องไปโดยไม่ลืมหยิบเช็คมูลค่ามหาศาลติดมือกลับไปด้วย

“ผมว่าเจ้านายเสียเงินไปกับพวกหล่อนเยอะไปแล้วนะครับ” ปาสคาลที่ยืนมองเจ้านายเอ่ยปาก

“พอ หยุดบ่นซักที นายมาที่เพนท์เฮ้าส์ของฉันทีไรเป็นต้องบ่นทุกที ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่านายเป็นเมียฉันหรือว่าเป็นแม่ฉันกันแน่” โลเวลล์นั่งลงบนโซฟาแล้วกดรีโมทเปิดทีวีจอยักษ์

“ไม่ใช่ทั้งสองอย่างนั่นแหละครับ” เขาขอเป็นแค่บอร์ดี้การ์ดในคราบเลขาเฉยๆน่ะดีแล้วอย่าให้เขาเป็นมากกว่าอย่างอื่นเลย

“แล้วมีเรื่องด่วนอะไรถึงได้มาหาฉัน”

“ที่ผมมารบกวนท่านกลางดึงก็เพราะ เครื่องบินโบอิง 787 ดรีมไลเนอร์เกิดขัดข้อง ทำให้ผู้โดยสารสองร้อยกว่าชีวิตติดอยู่ในอาคารผู้โดยสารหลายชั่วโมง ไม่สามารถเดินทางต่อไปไหนได้ครับ”

“โบอิง 787 ดรีมไลเนอร์รอบนี้เป็นรอบที่สองแล้วสินะ อนุมัติเครื่องบินลำใหม่บรรทุกผู้โดยสารไปให้ถึงที่หมายโดยเร็วที่สุด แล้วก็อย่าลืมให้ทีมวิศวกรผู้เชี่ยวชาญมาตรวจสอบให้ละเอียดทุกจุดว่าสาเหตุเกิดมาจากอะไร แต่ถ้ามันมีปัญหามากนักล่ะก็... ขายมันทิ้งไปซะเลยแล้วจัดซื้อลำใหม่มา”

"เอาจริงเหรอครับ? ” เครื่องบินลำหนึ่งใช่ว่าจะถูกๆ จะซื้อทิ้งซื้อขว้างได้ที่ไหน

“นายก็รู้ว่าธุรกิจของฉันมันห้ามเกิดข้อผิดพลาดขึ้นโดยเด็ดขาด ข้อผิดพลาดเพียงเล็กน้อยอาจจะหมายถึงชีวิตของผู้โดยสารทั้งลำ มันจะเกิดความเสียหายเป็นวงกว้างและทำให้ความไว้วางใจต่อบริษัทเราลดน้อยลงซึ่งอาจจะทำให้คู่แข่งขึ้นมานำเราได้ ถึงจะต้องตัดใจจากกำไรบ้างนิดหน่อยก็ต้องยอม”

“เข้าใจแล้วครับ ผมจะรีบไปทำตามคำสั่งของท่านทันที งั้นราตรีสวัสดิ์นะครับเจ้านาย”

“อืม” ชายหนุ่มเปล่งเสียงในลำคอ เขากระดกดื่มเบียร์จนหมดแล้วล้มตัวลงนอนบโซฟาทั้งอย่างนั้น

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

สวัสดีนักอ่านทุกท่านคะ  นิยายเรื่องนี้แต่งไปอัพไปนะคะ จะมาลงทุกวันเว้นวันค่ะ 

เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ

รักนักอ่านทุกท่านนะคะ

ความคิดเห็น