ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 31

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 110

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 เม.ย. 2564 11:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 31
แบบอักษร

 

เย้! ... เสียงโห่ร้องแสดงความยินดีของทีมงาน เมื่อหัวหน้าทีมประกาศก้องว่า เราทำงานกันครบตามที่ได้ว่างแผนไว้หมดแล้ว

 

"ผลสรุปเดี๋ยวค่อยไปประชุมกันอีกที ตอนนี้ทีมทาง ภาคกลาง ภาคเหนือ ภาคอีสาน ก็กำลังรวบรวมผลการออดิสอยู่"

 

หัวหน้าสาวดูผ่อนคลายขึ้นมาก หลังจากเคร่งเครียดจากการทำงานมาหลายวัน เดินทางมาหลายจังหวัด จนมาจบที่จังหวัดระยอง

 

"เสร็จงานแล้วเราจะกลับกันเลยเหรอ! หัวหน้าเดือน"

 

ทีมงานสาวที่มาด้วยกันยกมือถามเหมือนจะยังไม่อยากกลับ

 

"จะกลับได้ยังไง! บอสให้โบนัสพิเศษกับพวกเรา เป็นที่พักพร้อมอาหารฟรี2วัน พักผ่อนกันตามสบายนะ เหนื่อยกันมาหลายวันแล้ว"

 

หัวหน้าสาวแจ้งข่าวดีกับทุกคน เสียงปรมมือที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ทำให้เพทายรู้สึกดีใจแทนพี่ชาย ที่พนักของเขาตั้งใจทำงานเพื่อบริษัท แล้วพวกเขาก็ได้รับสิ่งตอบแทนที่ดีแบบนื้

 

"แยกย้ายกันไปพักผ่อนเถอะ! เก็บพลังไว้ไปสู้งานต่อที่บริษัท" หัวหน้ากล่าวสรุปเพื่อปิดการประชุม

 

ทุกคนแยกย้ายกันไปเที่ยวบ้าง นอนพักบ้าง บางคนก็ไปลงว่ายน้ำในทะเล คงจะมีแต่แสงเดือนที่ยังก้มหน้าก้มตาสรุปผลการออดิส เพื่อจะเข้าร่วมประชุมออนไลน์ในช่วงตอนบ่าย

 

"หัวหน้าเดือนดูสิ! ว่าใครมา"

 

เพชรเพทายเดินหายไปครู่ใหญ่ก็เดินกลับเข้ามาหาหัวหน้าสาว ที่ยังนั่งทำงานอยู่ในร้านเครื่องดื่มของโรงแรมอย่างขมักเขม้น

 

"สวัสดีครับหัวหน้าเดือน"

 

แสงเดือนถอนหายใจเฮือกเมื่อเงยหน้ามาเจอคู่ปรับ ที่ยืนยิ้มกวนประสาทตั้งแต่เจอหน้า

 

"ใครหัวหน้านาย เรียกอย่างอื่นก็ได้ป่ะ"

 

วิชญกรณ์นั่งร่วมโต๊ะโดยไม่ต้องรอคำเชิญของคนมาก่อน พลางดึงมือญาติผู้น้องให้นั่งลงด้วย

 

"นั่งสิเพทาย! ดื่มอะไรดี" เขายกมือเรียกพนักงานในร้าน เพื่อสั่งเครื่องดื่ม

 

"รับขนมเค็กสักชิ้นไหมครับ เอ่อ! ...เจ๊! ...คุณแสงเดือน"

 

ชายหนุ่มตั้งใจกวนคู่ปรับ ไม่รู้เป็นอย่างไรพอเห็นหน้าก็ชอบกวนให้เธอทำหน้าหงิก มันสนุกกว่าแกล้งคนอื่นมาตั้งแต่เด็กจนโต

 

"นิ่! ใครเชิญให้พวกนายมานั่งมิทราบ ฉันกำลังทำงานไม่เห็นหรือไง! " แสงเดือนมองตาเขียวปัด ก่อนจะทำท่าลุกหนี

 

"อย่าเพิ่งไปสิหัวหน้าเดือน อยู่กินขนมกับผมก่อนนะ"

 

เพชรเพทายคว้ามือเธอเอาไว้ ส่วนวิชญกรณ์ก็ยึดเอาคอมพิวเตอร์โน็ตบุ๊คมาเก็บไว้ข้างตัว

 

"เอางานฉันคืนมาเลยนะกรณ์ อย่าคิดว่าฉันไม่กล้าต่อยนายในร้านอาหารนะ" สาวแว่นหนาขู่ฟ่อเหมือนตอนเป็นเด็ก

 

"ใจเย็นสิ! นี่เราโตกันหมดแล้วนะ นั่งกินขนมก่อนแล้วสัญญาว่าจะไม่แกล้งให้งอนอีกเลย"

 

แสงเดือนนั่งลงเพราะอยากได้งานคืนไม่ได้เชื่อคำพูดวิชญกรณ์ ถ้าไม่มีเพชรเพทายอยู่ตรงนี้ เธอคงจะต่อยหน้าแย่งเอางานคืนแทนการมานั่งกินขนมแบบนี้

 

"กรณ์ได้ห้องพักหรือยัง" ญาติผู้น้องถามไถ่ญาติผู้พี่

 

"เราไม่ได้เปิดห้องน่ะจะขอนอนกับเพทายนะ ตั้งแต่เรียนจบ เรายังไม่เคยได้นอนด้วยกันเลยนะ"

 

"แสดงว่านอนเหงาทุกคืนเลยล่ะสิ๊"

 

"อืม! ก็ไม่รู้จะกอดใครอ่ะ"

 

สองหนุ่มคุยกันหัวร่อต่อกระซิกอย่างสนิทสนม จนคนที่นั่งเป็นส่วนเกินอดคิดไม่ได้ว่าสองคนนี้คิดอะไรเกินพี่น้องกันหรือเปล่า

 

"มีขนมหวานที่กรณ์ชอบด้วยนะ เอาไหมเดี๋ยวเราสั่งให้" น้องชายเรียกพนักงานมารับออเดอร์ขนมหวาน

 

"เอาข้าวเหนียวถั่วดำ" เพชรเพทายยังมีน้ำใจหันไปถามหัวหน้าสาวที่นั่งสังเกตุการณ์อยู่เงียบ ๆ "หัวหน้าเอาด้วยไหม"

 

"ไมเอานะ พวกนายกินกันเถอะ! ฉะฉันคงกินไม่อร่อยเหมือนพวกนายกินกันหรอก"

 

แสงเดือนหาทางเดินออกมาจากกลุ่ม ที่เหมือนเธอจะเป็นส่วนเกินเสียมากกว่า

 

"ฉันจะไปประชุมแล้วนะ เอางานฉันคืนมาได้แล้ว"

 

วิชญกรณ์ส่งโน็ตบุ๊คคืนให้คู่ปรับสาว แสงเดือนมองหน้าชายหนุ่มอย่างแปลกประหลาด แล้วรีบสาวเท้าเดินออกมา

 

"กินกันได้ยังไงเนี่ย! เป็นพี่น้องกันแท้ ๆ อยู่ใกล้ฟ้าจะผ่าไหมเนี่ย"

 

แสงเดือนคิดไปไกลถึงดาวอังคาร ในความสัมพันธ์ลับของสองพี่น้อง

 

 

*********

 

อากาศสดชื่นในตอนเช้าที่ไร่กาแฟจีราวัฒน์ ลำธารจัดแจงอาหารเช้าให้บรรดาเจ้านายเสร็จเรียบร้อย ก็เตรียมตัวจะเข้าไปไร่กาแฟ วันนี้เธอแต่งชุดประจำเผ่าที่เอามาจากบ้านวันก่อน เธอคงไม่ได้ไปนอนที่บ้านอีกนาน ไม่อยากพาใครไปลำบากอีก

 

"นายภูผา วันนี้ดิฉันขอไปไร่นะ ฉันอยากไปเก็บเมล็ดกาแฟ"

 

ลำธารรีบขออนุญาตเมื่อเห็นเจ้านายเดินออกมากับคนรู้ใจ

 

"ได้สิ! ฉันก็จะไปอยู่พอดีเลย"

 

ภูผาแสงนึกถึงภาพเก่า ที่มีเด็กตัวเล็กแต่ชุดประจำเผ่า มาขออนุณาตไปสอนพิเศษเด็กที่โรงเรียน วันนี้เธอดูน่ารักเป็นพิเศษเพราะวันเธอเรียกเขาว่า นายภูผา ทำให้เจ้านายขี้หงุดหงิดอารมณ์ดีแต่เช้า

 

"พี่ภูผาจะไร่กาแฟเหรอคะ ให้ดาวไปด้วยนะ ดาวอยากเห็น"

 

แสงดาวยังเกาะแขนชายหนุ่มแจ เธอจะยอมเปิดโอกาสให้สองคนนี้ ไปไหนด้วยกันอีกเด็ดขาด

 

"แต่ในไร่มันร้อนนะ ดาวไม่กลัวผิวเสียเหรอ"

 

ภูผาแสงมองการแต่งตัวที่เปรี้ยวปิ๊ดของเธอแล้วก็อดเป็นห่วงไม่ได้

 

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฝึกเอาไว้ เผื่ออนาคตต้องมาทำไร่จะได้ชินไงค่ะ"

 

"ถ้างั้นก็ตามใจ"

 

ชายหนุ่มรู้ดีว่าคงต้านเธอไว้ไม่อยู่ แสงดาวคงไม่ปล่อยให้เขาคลาดสายตาไปง่าย ๆ

 

"แกจะไปด้วยไหมธีร์" เขาถามบารมีเมื่อเห็นเพื่อนเดินเข้ามา

 

"ไม่เอาล่ะ! ฉันรอแกอยู่บ้านดีกว่า ฉันไม่ได้มีแฟนทำไร่นี่หว่าคงไม่ต้องไปหัดทำไร่" บรามีพูดเหน็บแนมสาวสวยจนเธอค้อนควับ

 

"ไม่ไปก็ดี จะได้ไม่เกะกะคนอื่น"

 

ดาราสาวหน็บกลับทันควัน รู้สึกไม่ถูกชะตากับเขาอยู่แล้ว เธอเปิดตัวเป็นแฟนของเพื่อนเขาขนาดนี้ ก็ยังชอบมาทำตาเจ้าชู้กับเธออยู่ตลอดเวลา

 

ไร่กาแฟบนภูเขาที่ปลูกลดหลั่นเป็นขั้นบันได มองออกไปสุดลูกหูลูกตา สวยงามมาก ลำธารเดินไปคว้ากระบุงที่ลุงพลกำลังถือไว้ ด้วยความคิดถึงบรรยากาศที่เธอคุ้นเคย

 

"เอ็งไปเก็บตรงโน้นเลยไอ้ริน! ข้าง ๆ ไอ้ไม้นู้น มันจะได้เลิกขี้เกียจสักทีข้าขี้เกียจจะบ่นมันแล้ว"

 

ลุงพลสั่งงานหลานสาวให้ไปทำงาน โดยไม่ได้มองหน้าเจ้านายเลย ว่าเขาจะถูกใจคำสั่งไหม

 

"ได้จ้าลุง"

 

เธอเดินหายไปในไร่กาแฟ ปล่อยให้เจ้านายยืนเป็นต้นไม้ ให้สาวสวยคอยเกาะอยู่แบบนั้น

 

"ดาวอยากดูเขาเก็บเมล็ดกาแฟไหม เดี๋ยวพี่จะพาไป"

 

เจ้านายหาทางเดินตามหญิงสาว ที่เพิ่งพ้นสายตาเขาเข้าไปในไร่กาแฟ ป่านนี้คงจะไปจู๋จี๋กับไอ้หนุ่มคนนั้นแล้ว

 

"พี่ไม้! ทำไมขี้เกียจแบบนี้เนี่ย เก็บตั้งนานได้แค่นี้เองเหรอ"

 

"เฮ้ย! ... ริน! พี่ไม้ฝันไปหรือเปล่าเนี่ย"

 

ไอ้หนุ่มชาวไร่กระโดดโลดเต้นเมื่อได้เจอหน้าคนที่ตัวเองรัก

 

"ให้รินตบหน้าสักทีไหมล่ะ! จะได้รู้ว่าฝันไปหรือเปล่า"

 

ลำธารยิ้มร่าหน้าบาน เมื่อได้เจอกันคนงานในไร่ที่สนิทสนมคุ้นเคยกันมาหลายคน แต่คนที่ยืนมองเธออยู่รู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไร

 

"ฉันอยากเก็บเมล็ดกาแฟด้วย เธอไปหาไอ้นี่มาให้หน่อย" เจ้านายชี้มือไปที่ภาชนะใส่เมล็ดกาแฟเพราะเรียกชื่อมันไม่ถูก

 

"เป็นเจ้าของไร่ไม่ต้องเก็บเองก็ได้มั้ง"

 

ไม้ยังจำคู่อริเก่าได้ดี แค่เเห็นหน้าขี้เก๊กก็อยากจะตะบันหน้าสักที่สองที ถ้าไม่ใช่ลูกชายเจ้าของไร่ เขาคงไม่ปล่อยให้มายืนแบบนี้แน่

 

"เป็นเจ้าของไร่ ก็ต้องทำเป็นทุกอย่างสิ! คนขยันก็ได้เป็นเจ้าของไร่ คนขี้เกียจก็เป็นได้แค่ลูกจ้าง"

 

"พูดงี้ก็สวยดิวะ! "

 

ลำธารรีบจับแขนหนุ่มอารมณ์ร้อนเอาไว้ ถ้ามีเรื่องกับเจ้าของไร่มีหวังตกงานแน่ ฝ่ายเจ้านายก็มีสาวสวยคอยดึงแขนเอาไว้แน่น

 

"ฉันจะเก็บเมล็ดกาแฟ ไปหาอุปกรณ์มาให้ฉันเดี๋ยวนี้"

 

เขาหันไปออกคำสั่งกับลำธาร สุดท้ายเธอก็ต้องรองรับอารมณ์ร้อนของเจ้านายอีกตามเคย

 

 

********

 

 

โอ๊ย! เจ้านาย ทำไมใจร้ายกับลำธารอีกแล้ว

 

ตอนต่อไปสนุกมาก!!

 

 

 

 

ความคิดเห็น