อรภาวาสิริ หญิงแพรว
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ ยินดีรับฟังคำติชมค่ะ 1 คอมเม้น = 1กำลังใจ

ตอนที่11 ราคีพิศวาส NC25+ หึงหวง

ชื่อตอน : ตอนที่11 ราคีพิศวาส NC25+ หึงหวง

คำค้น : ราคี พิศวาส หลิน ภาค

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2561 12:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 6,521
× 132,500
แชร์ :
ตอนที่11 ราคีพิศวาส NC25+ หึงหวง
แบบอักษร

เวลาผ่านไปสองชั่วโมง ชมนตราค่อยๆลืมตาขึ้น  รู้สึกถึงลำแขนแกร่งอบอุ่นตะกองกอดเธอไว้จากด้านหลัง แขนแข็งแรงเต็มไปด้วยมัดกล้ามพาดกอดเธอไว้ ใบหน้าคมซุกอยู่ตรงซอกคอของเธอลมหายใจร้อนๆเป่ารดยังต้นคอ ชมนตราค่อยๆแกะยกแขนของเขาที่กอดเธอไว้ออกอย่างช้าๆ ไม่อยากให้เขารู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เธฮค่อยๆขยับพาร่างตัวเองออกจากอ้อมกอดของชายหนุ่ม ชมนตราค่อยๆโน้มตัวมองหน้าเขาเวลาหลับไหล ดูช่างไม่มีพิษมีภัย แตกต่างจากตอนที่เขาตื่นเหลือเกิน เสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเขายังคงหลับสนิทอยู่ในห้วงนิทรา เธอตัดสินใจก้าวลงจากเตียงพยายามขยับตัวให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะเธอกลัวว่าแรงจากการขยับตัวของเธอจะทำให้เขาตื่น

“ซี๊ดดดด..” เธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ เธอรู้สึกเจ็บแสบบริเวณที่กลีบสาวตรงกาลงกายของตัวเอง พยายามก้าวขาไปให้ได้ เธอเก็บเสื้อผ้าที่กองยับอยู่ข้างเตียง เดินเข้าห้องน้ำไป ทันทีที่ประตูห้องน้ำปิด เธอทรุดตัวนั่งลงกับพื้น แล้วปล่อยโฮน้ำตาไหลออกมาอย่างกลั้นไม่ได้ เธอเจ็บใจตัวเองที่ปล่อยตัวปล่อยใจให้กับเขา หญิงสาวไม่อาจจะปฏิเสธตัวเองได้ว่าเธอยังรักเขาอยู่ เธอรวบกำลังพาตัวเองให้ยืนขึ้น มองผ่านกระจกในห้องน้ำ ดวงหน้าหวานเปรอะเปื้อนไปด้วยรอยน้ำตา และยังมีรอยคราบรักของเขาแห้งเป็นคราบติดตามใบหน้า ริมฝีบากที่บวมแดงเจ่อจากการจูบ ผมเผ้าหยุ่งเหยิงจนดูไม่ได้ ชมนตรารู้สึกสมเพชตัวเองยิ่งนัก เธอรีบแต่งตัว แล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ ชายหนุ่มยังคงนอนหลับตาพริ้มอยู่ในท่าเดิม ชมนตราเดินเปิดประตูห้องพักออกไป ทันทีที่เธอหันหน้ากลับมา เจ้าสัวมนชัยเปิดประตูห้องพักที่เยื้องกับห้องของภัครพล ออกมาพอดี

ทำให้เจ้าสัวมนชัยผู้เป็นบิดาเห็นลูกสาวของตัวเองออกมาจากห้องของภัครพล เสื้อผ้ายับยู่ยี่ผมเผ้ายุ่งเหยิงแทบดูไม่ได้ แต่เขาก็พอจะเดาออกว่าระหว่างทั้งสองคนนั้นเกิดอะไรขึ้น เขาแอบวางแผนสนับสนุนให้ทั้งคู่ก็จริง แต่เขาไม่คิดว่าภัครพลจะเป็นหนุ่มเลือดร้อนรุนแรงได้ถึงเพียงนี้ ปากบอกไม่ได้คิดอะไร แต่การกระทำกลับตรงข้ามซะอย่างนั้น

ชมนตรารู้สึกตกใจที่เจอผู้เป็นบิดา มาเห็นเธอในสถานการณ์เช่นนี้ ที่เธอเพิ่งจะเปิดประตูออกมาจากห้องของภัครพลแถมผมเผ้าเสื้อผ้ายุ่งเหยิงไปหมด เธอจะแก้ตัวว่าอย่างไรดี.....

“เอ่ออ... คือหลินไปขอใช้ห้องน้ำในห้องพี่ภาค พอดีห้องน้ำในห้องหลินชักโครกกดไม่ลงน่ะค่ะ” เธอละล่ำละลักออกมา

“อืมมม พ่อก็ยังไม่ทันว่าอะไรหลินเลยนะ” ผู้เป็นบิดาไม่อยากจะถามอะไรลูกสาวให้มากความ เพราะรู้ว่าเธอคงจะอยากอยู่คนเดียวในเวลานี้

“งั้นหลินเข้าห้องก่อนนะคะ”

ผู้เป็นบิดาพยักหน้าตอบเธอแค่สั้นๆ มองลูกสาวเปิดประตูเดินเข้าไป

“สงสัยเราคงต้องมีเรื่องคุยกันหน่อยแล้วล่ะ ภาค” เจ้าสัวมนชัยพูดกับตัวเองแล้วเดินตรงไปยังลิฟท์ เพื่อจะลงไปยังล็อบบี้ของโรงแรม คุยเรื่องงานเลี้ยงเล็กๆเป็นดินเนอร์ที่กำลังจะจัดขึ้นในค่ำของวันนี้

ภัครพลรู้สึกตัวขึ้นมากวาดวงแขนควานหาร่างอวบนุ่มที่เขาได้นอนกกอดอยู่แต่ก็ไม่พบ ชายหนุ่มจึงลืมตาขึ้นมาก็พบว่าพื้นที่ข้างๆเขานั้นว่างเปล่า ภัครพลขยับตัวขึ้นนั่งพิงหลังเข้ากับหัวเตียง พลางนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ชายหนุ่มอมยิ้มเล็กๆเมื่อนึกถึงร่างนุ่มนิ่มเย้ายวนของเธอ สายตาเขาเหลือบไปเห็นคราบสีจางที่เปื้อนเป็นดวงตรงที่นอน ยิ่งทำให้เขารู้สึกภูมิใจที่ได้เป็นผู้ชายคนแรกของเธอ และจะเป็นคนสุดท้ายที่เป็นเจ้าของร่างกายอวบอิ่มเต็มไม้เต็มมือสุดเย้ายวนของนั้น เขาจะไม่ยอมให้ตัวผู้หน้าไหนมาลิ้มลอง หรือเข้าใกล้เธอเด็ดขาดโดยเฉพาะไอ้ณกร

เสียงโทรศัพท์ยี่ห้อหรูดังขึ้น....

“ฮัลโหล....” “นี่ยัยหลิน แกหายไปไหนมา ฉันเคาะห้องแกเป็นพันรอบโทรหาก็ไม่ติด.. บลาๆๆ” วินนี่กรอกเสียงแว้ดๆมาตามสาย

“ฉันอยู่ห้อง แกมีไรป่าว”

“เห้ยแกเป็นไร น้ำเสียงไม่ค่อยดี” ชมนตราพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไห้ไว้ ไม่อยากให้ใครมารับรู้อะไรในตอนนี้ แต่พอโดนเพื่อนสนิทอย่างวินนี่ถามเธอทนไม่ไหว ร้องไห้ออกมา

“แกร้องไห้ทำไม... งั้นเดี๋ยวชั้นไปหานะ” วินนี่กดวางสายแล้วไปที่ห้องของชมนตราทันทีด้วยความเป็นห่วง

“แกเป็นไร ใครทำอะไรแกวะ” วินนี่เห็นสภาพเพื่อนสาวยับเยิน ร้องไห้ฟูมฟาย บริเวณลำคอมีรอยแดงๆ คล้ายๆกับรอยดูด.. หรือว่า... วินนี่ทำตาโต แทบไม่อยากจะคิด

“แก กับ คุณภาค... เค้าทำแกใช่ไหม” ชมนตราไม่ตอบอะไรแต่ แต่เพื่อนสนิทอย่างวินนี่ก็พอจะเดาออกว่ามันเกิดอะไรขึ้น ชมนตราน้ำตาไหลพรากไม่หยุด ความรู้สึกหลายๆอย่างสับสนไปหมด

“โอเค ฉันจะไม่ถามอะไรแกมาก อยากร้องก็ร้องออกมาให้พอ แกจะได้สบายใจ”

เวลาผ่านไปจนถึงตอนเย็น ผู้บริหารและพนักงานทั้งสองบริษัท ที่มีนัดดินเนอร์กันในค่ำคืนนี้ ก็เริ่มทยอยกันไปที่ชายหาด ชมนตราและวินนี่กำลังช่วยกันแต่งตัว ชุดของวินนี่ไม่ได้มีปัญหายุ่งยากอะไร แต่ชมนตรานี่สิ จะทำอย่างไรกับรอยแดงที่มีผลมาจากฝีฝากของภัครพล วินนี่พยายามช่วยเพื่อนสาวปกปิดรอยแต่ก็ยังไม่พ้นอยู่ดี จึงใช้ผ้าพันคออำพรางไว้

ประตูห้องของชมนตราและภัครพลเปิดออกมาพร้อมกัน ชายหนุ่มมองหญิงสาวไม่วางตา ทำไมเธอดูสวยหวานหวานขนาดนี้ยิ่งชุดสีขาวผูกมัดเป็นโบว์ไว้ตรงไหล่เนียน ยิ่งทำเธอดูน่ารักขึ้นไปอีก ชมนตราเดินเบี่ยงออกไปพร้อมกับวินนี่ที่เดินตามเธอไป

“ แกจะไม่สนใจเค้าหน่อยเหรอหลิน คุณภาคเค้ามองตามเธอตาละห้อยเชียว” วินนี่กระซิบบอกเธอเมื่อมายืนอยู่หน้าลิฟท์ ภัครพลเดินตามมาอย่างช้าๆ ตอนนี้กลายเป็นว่าทั้งสามคนยืนรออยู่หน้าลิฟท์ วินนี่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองลืมหยิบโทรศัพท์มาด้วย ‘ตายล่ะ คืนนี้ฉันต้องเซลฟี่นะ’

“เดี๋ยวฉันมานะ ลืมโทรศัพท์... “

“วิน วิน เดี๋ยว วินนี่” ชมนตราเรียกตามหลังไป แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

ตอนนี้เธอเลยยืนอยู่กับเขาสองคน ทันใดนั้นประตูลิฟท์ก็เปิดพอดี ชมนตราไม่อยากต้องเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ เธอหันตัวจะหลีกไปใช้บันไดแทน แต่ภัครพลไวกว่า เขาคว้าข้อมือของเธอแล้วลากเข้าไปพร้อมกับประตูลิฟท์ที่ปิดลง ชายหนุ่มดึงเธอเข้ามากอด ซุกไซร้ใบหน้าคมเข้าสูดดมความหอมจากพวงแก้มและซอกคอหอมกรุ่นของเธอ

“อื้มมม คิดถึงจัง” เขากระซิบเสียงแหบพร่าชิดใบหูของเธอ พยายามบดจูบเรียวปากของเธอ เขาใช้มือแกร่งดันสะโพกเธอให้เบียดชิดกับตวามแข็งขึงที่ตั้งชันเพียงได้แค่อยู่ใกล้เธอ หญิงสาวรับรู้ถึงลำแข็งของเขาที่ดุนดันเสียดสีใกล้ๆกับกลีบกุหลาบของเธอ และแล้วประตูลิฟท์ก็เปิด ชมนตราผลักร่างเขาออกแล้วรีบเดินไปยังชายหาดที่จัดงานทันที ส่วนภัครพลนั้นเขาก็เดินตามเธอมาติดๆ ณกรเห็นหญิงสาวเดินมาจึงรีบเดินเข้าไปรับ

“หลิน!! ทางนี้” ณกรตะโกนเรียกพร้อมกับเดินเข้าไปหา ชมนตราฉีกยิ้มกว้างทักทายชายหนุ่ม

“สวัสดีครับ คุณณกร” ภัครพลที่เดินตามเธอมาติดๆ เอ่ยทักขึ้น เมื่อเห็นณกรไม่มีท่าทีจะสนใจเขาที่ยืนหัวโด่อยู่เลย

“อ้าวคุณภัครพล สวัสดีครับ เพิ่งมาเหรอครับ” ณกรมองไม่เห็นเขาจริงๆ

“ครับ” ภัครพลตอบสั้นๆพร้อมชายตามองหญิงสาว สองชายหนุ่มนิ่งเงียบ ณกรรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่ส่งผ่านมาจากสายตาของภัครพล ซึ่งเขาก็ยังไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่นัก

“เอ่อ.. พี่กรคะ เราไปทางนู้นกันเถอะค่ะ หลินอยากลองทำกุ้งเผาเองน่ะคะ” ชมนตรารู้ว่าบรรยากาศไม่ค่อยจะดีจึงชวนณกรปลีกตัวออกไป

ภัครพลมองดูสองหนุ่มสาวช่วยกันทำกุ้งเผา มองทั้งสองหัวเราะอย่างมีความสุข ‘ผัวเธอยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ ยังกล้าไปอ่อย ทำตัวกระหนุงกระหนิงกับมันอีก’ เขายืนพิงต้นไม้ใช้มือข้างหนึ่งล้วงในกระเป๋ากางเกง พร้อมกับกระดกแก้วที่มีน้ำแอลกอฮอล์เข้าปากจนหมดในรวดเดียว ต่อด้วย.. อีกแก้ว.. อีกแก้ว.. และอีกหลายๆแก้ว.... สายตาจดจ้องไปยังสองหนุ่มสาวไม่วางตา ชมนตราเหลือบสายตาขึ้นมามองเขาบ้างบางเวลาแต่ก็ทำเป็นไม่สนใจ

ณกรมองตามหญิงสาวก็พบว่าภัครพลนั้นจ้องเขากับชมนตราอยู่ตลอดเวลา ตอนนี้เขาพอจะเดาได้บ้างแล้วว่าระหว่างชมนตรากับภัครพล คงไม่ใช่แค่น้องสาวกับพี่เขยอย่างแน่นอน แต่เขาก็อดยอมรับไม่ได้ว่า เขาเองก็มีความรู้สึกดีดีให้ชมนตราเหมือนกัน เธอทั้งนิสัยดี และน่ารัก เป็นผู้ชายคนไหนถ้าได้อยู่ใกล้เธอ ก็คงอดใจไม่ไหวตกหลุมรักเธออย่างง่ายดายแน่นอน

“อุ้ย.. อะไรเข้าตาหลินไม่รู้ค่ะ” ชมนตราร้องขึ้นเมื่อมีผงบางอย่างปลิวเข้าตาเธอ เธอพยายามขยี้ยังไงก็ไม่ออก

“ไหน เดี๋ยวพี่ดูให้” ชมนตราหันหลังไปทางภัครพล เมื่อมองจากมุมที่เขายืนอยู่นั้น ทำให้เขาเข้าใจผิดว่า เธอกับณกรกำลังจูบกันอยู่

“บ้าซิบ” เขาเขวี้ยงขวดเบียร์ที่ถืออยู่แล้วเดินดุ่มๆเข้าไปหา กระชากตัวของณกรออก แล้วปล่อยหมัดเข้าที่ใบหน้าจนเขาเซตกลงไป เสียงคนที่อยู่รอบข้างกรี๊ดตกใจกับการกระทำที่อุกอาจของภัครพล

“จำไว้ ว่าอย่ามายุ่งกับเมียคนอื่นอีก” ภัครพลชี้หน้าพูดเสียงดังชัดเจน ประโยคที่เขาพูดทำให้ผู้บริหารและพักงานของทั้งสองบริษัทซุบซิบคุยกันไปทั่ว

“ส่วนเธอ มานี่!!!” เขากึ่งฉุดกึ่งลากเธอออกมา ณกรที่ลุกขึ้นมาได้ แต่ยังรู้สึกมึนกับหมัดที่โดนต่อย จึงตามเธอไปไม่ทัน

“ปล่อยนะ “ เธอพยายามยื้อตัวไว้ สะบัดแขนยังไงก็ไม่หลุดเขาลากเธอมาจนถึงรถยุโรปคันหรูที่เขาขับมา กดรีโมทปลดล็อค แล้วผลักเธอให้เข้าไปทางเบาะหลัง และตัวเขาก็เบียดเข้ามากับเธอ

“อยากจะอ้าขาให้มันเอามากนักเหรอ ฮึ ”

ขอโทษนะคะ วันนี้อัพช้าไปหน่อย อิอิ http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/900168017.gif

ความคิดเห็น