ทาสแมวดำ

ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนน้าา~ รัก reader ทุกคนเลยย

ระวังครั้งที่ 38

ชื่อตอน : ระวังครั้งที่ 38

คำค้น : นิยาย y , yaoi , Boy's love , เจxฉ่อย , นิยายกวนตีน , นิยายตลก , นิยายคอมเมดี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.6k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2559 19:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ระวังครั้งที่ 38
แบบอักษร

 

ระวังครั้งที่ 38

 

::เจ::

นี่ก็เกือบเดือนแล้วที่ผมไม่เห็นหน้าไอ้ฉ่อย ตอนที่เจอมันครั้งล่าสุก็ตอนที่มันออกไปซื้อของแล้วฝนตก ผมกลัวว่ามันจะเปียกแล้วเป็นไข้เลยรีบหยิบร่มออกไปตามหามัน แต่เห็นมันนั่งอยู่ที่ร้านเค้กคุยกับผู้หญิงในร้านดูท่าทางมีความสุข แถมยังเป็นผู้หญิงที่มันเคยจีบอีก ทั้งๆที่ปล่อยมันไปแล้วแต่ก็ยังรู้สึกไม่อยากให้ใครครอบครองมันอยู่ดี

            Rrr Rrr

โทรศัพท์ผมดังขึ้นปลายสายมาจากไอ้ฉ่อย! ผมรีบกดรับสายทันที

            [เจนี่พี่แมทนะ ตอนนี้ไอ้ฉ่อยเมามากเลยพูดจาไม่รู้เรื่องแล้ว ช่วยมาดูมันหน่อยได้ไหมตอนนี้พี่ต้องออกไปทำธุระข้างนอก ไม่มีใครอยู่ดูแลมันกลัวมันล้มหัวฟาดพื้นตายก่อนเรียนจบน่ะสิ]

ปลายสายไม่ใช่เสียงไอ้ฉ่อยแถมยังบอกอีกว่าไอ้ฉ่อยเมา กินเหล้าไม่ได้ห่วงตัวเองเลย! ผมล่ะอยากจะตามไปด่ามัน คิดว่าตัวเองเป็นทายาทลำยองหรือไง!

            “อยู่ที่ไหน!”

            [คอนโดพี่เองเดี๋ยวจะไปรับ สะดวกหรือเปล่าถ้าไม่สะดวกเดี๋ยว-]

            “สะดวกมาก! รีบๆมาแค่นี้แหละ!”

ผมตัดสายแล้วรีบวิ่งออกไปยืนรอที่หน้าบ้านทันที ช้าชะมัด! ราวๆเกือบ 10 นาทีได้กว่าจะโผล่หัวมา

            “มาถึงแล้-”

            “ช้าชะมัด!”

ผมไม่รอให้ไอ้ลูกครึ่งพูดจบรีบวิ่งขึ้นไปขึ้นรถที่นั่งข้างคนขับทันที

            “ออกรถเลย ด่วน! รีบ!”

            “ใจเย็นๆ พี่ไม่ใช่แท็กซี่นะน้อง”

            “มัวแต่ชักช้า ไม่รู้ว่าป่านนี้มันเดินล้มหัวฟาดพื้นตายห่าไปแล้วหรือยัง!”

            “จะรีบไปแช่งมันทำไมเล่า”

ก็คนมันห่วงโว้ย! ในระหว่างทางเหมือนจะมีผมอยู่คนเดียวที่ดูเครียดและกังวล!

            “นี่กุญแจห้อง นอกนั้นไปหาเอาเอง เอ้ารีบๆลงไปได้แล้วป่านนี้หัวน็อคพื้นไปแล้วมั้ง”

ผมรีบคว้ากุญแจแล้วลงรถวิ่งไปยังคอนโดทันที ห้อง 2004 หาไม่ยากเท่าไหร่หรอก...มั้ง ยังไงผมก็ทิ้งมันไม่ลงอยู่ดีบ้าบอสิ้นดี!

            ปัง!

ผมมาถึงที่ห้องแต่ก็ยังไม่พบร่างที่คุ้นตาแต่อย่างใด ผมรีบหาตัวมันทันที พอเจอตัวมันแต่ดูท่ามันคงจะไปสบายแล้ว...

            “อะไรมึงจะนอนเป็นตายขนาดนั้น! กูก็ห่วงแทบตายไอ้เหี้ย!”

มันนอนหลับน้ำลายยืดอยู่บนเตียงอย่างสบายใจ ผมเดินเข้าไปหามันกลิ่นแอลกอฮอล์ก็ฟุ้งเตะจมูกทันที อย่างกับอาบแทนดื่มงั้นแหละ ผมค่อยๆนั่งลงข้างๆมันแล้วยกหัวของมันมาวางไว้บนตักอย่างเบามือที่สุด

            “อย่าทำให้กูเป็นห่วงสิ เหล้ามันไม่ได้ช่วยอะไรนะมีแต่จะแย่ลงมึงรู้หรือเปล่า”

ผมลูบหัวมันเบาๆรู้สึกคิดถึงไม่ได้คุยหรือสัมผัสมันนานแค่ไหนแล้วนะ

            “บ้านน่ะหัดกลับมั่ง กลับไปให้กูเห็นหน้าให้รู้ว่ามึงยังสบายดีสักนิดก็ยังดี ทำแบบนี้กูไม่ชอบเลยนะ”

มันยังคงนอนต่อไปบนตักผมอย่างเงียบๆ

            “รู้ไหมว่าโคตรคิดถึง... นอนคนเดียวมันเหงานะเว้ย..กูไม่อยากให้มึงลืมกูเข้าใจไหม”

พูดไปคนหลับมันก็ไม่รู้เรื่องอยู่ดีแต่ผมก็ยังอยากที่จะพูด

            “มีเรื่องจะสารภาพตั้งหลายเรื่องเรื่องแรกคือ มึงจำได้ไหมวันที่กูกินเบียร์ในตู้เย็นของมึงหมดอันนั้นกูขอโทษ แต่ไอ้ที่กูเมาน่ะ...กูแกล้ง กูไม่ได้เมา แล้วที่จูบมึงไปก็ด้วย...กูตั้งใจ”

ในใจผมอยากให้มันได้ยินอยากให้มันตื่นมาฟัง แต่ผมตัดสินใจที่จะปล่อยมือมันไปแล้วเพราะงั้นควรจะระบายตอนนี่มันยังไม่รู้สึกตัวดีที่สุด

            “เรื่องที่สองเรื่องร่มที่กูบอกว่าหาไม่เจอความจริงกูรีบ รีบจนถึงขนาดใส่รองเท้าคนละข้างแต่มึงคงไม่ได้สังเกตสินะ แม่ไม่ได้สั่งให้ไปรับออกกูอยากไปเอง”

แก้ม ปาก เส้นผม และทุกๆอย่างของมันต่อไปนี้อาจจะไม่ใช่ของผมอีกต่อไปแล้วใช่ไหม

            “เรื่องที่สามกูได้ยินมึงคุยกับพ่อนะ ขอโทษด้วยที่แอบฟัง กูรู้ว่ามึงเป็นลูกเพียงคนเดียวที่พ่อมึงแสนจะภูมิใจ กูว่าเขาคงจะคาดหวังอะไรหลายๆอย่างในตัวมึงมากเนอะว่าไหม ตอนนั้นกูคิดว่ากูจะต้องทำให้พ่อมึงยอมรับให้ได้ จนกระทั่งมึงมานอนร้องไห้ทำให้กูหันกลับมาคิดอีกทีว่าสิ่งที่กูทำมันถูกจริงๆหรอ มันดีจริงๆหรอ ทั้งกับมึงและกู... เรื่องสุดท้ายโคตรจะสำคัญมากเลยที่ต้องสารภาพ... กูรักมึงมากนะ แต่มึงกำลังจะกลับไปหาคนที่ชื่อหนิงสินะ...มันก็คงจะดีกว่าที่จะต้องมาอยู่กับกู”

จู่ๆไอ้ฉ่อยก็ลุกขึ้นมานั่งพรวดทำเอาผมตกใจ

            “กูไม่ได้จะกลับไปหาหนิงอะไรทั้งนั้นแหละ! เป็นยังไงบ้างกับการแสดงของกูตอนนี้ มันดูสมจริงหรือเปล่า?”

แล้วมันก็พูดจาแปลกๆออกมา แถมรอยยิ้มและสีหน้ายังดูเย็นยะเยือกชวนขนลุก

            “การแสดงอะไร-”

            “อ่าว กูไม่เคยบอกหรอว่ากูเรียนนิเทศสาขาการแสดง และกูก็ได้ฉายาลอร์ดออฟเดอะเยียร์”

หมายความว่ายังไง!

            “กูไม่ได้เมา นี่เป็นแผนของไอ้แมทต่างหาก และตอนนี้กูกับมึงมีที่ที่ควรจะไปมากที่สุด”

แล้วมันก็ดึงมือผมลุกออกจากเตียงเดินออกจากห้องไป

            “หลังจากนี้ขอให้โชคดีนะมึง”

เอ๊ะ! ทำไมเพื่อนของมันที่ชื่อว่าแมทถึงได้ยืนอยู่หน้าห้อง นี่เป็นการวางแผนจริงๆหรอ! แล้วมันกำลังจะทำอะไรต่อไป

            “เออขอบใจ กูขอยืมรถหน่อยดิเดี๋ยวเอามาคืน”

            “อย่าให้มีรอยขีดข่วนนะมึง”

เพื่อนมันโยนกุญแจให้และไอ้ฉ่อยก็รับได้อย่างสวยงามแล้วก็มุ่งหน้าไปที่ลานจอดรถหน้าตึก

            “ทั้งๆที่มึงเป็นคนแทงกูแท้ๆแต่กลับป๊อดกว่ากูซะได้ วันหลังหันหลังมาเดี๋ยวกูจะเป็นฝ่ายแทงมึงเอง ไอ้เด็กน้อย

มันเปิดประตูข้างคนขับแล้วผลักผมเข้าไปในรถ

            “กูรู้สึกมากกว่ามึงเป็นสองเท่ารู้ไว้ด้วย”

มันปิดประตูรถแล้วเดินไปขึ้นรถทางฝั่งคนขับทันที

            “จะไปไหน”

            “ไปบ้านสิถามได้... ไปหาพ่อกู”

มันบอกว่าจะไปหาพ่อ อย่าบอกนะว่า!

            “พ่อ! ผมเป็นเกย์! ผมกับไอ้เจเป็นแฟนกัน!”

ความคิดเห็น