ZALIKA

หนาวมากกกกก

Remember ความทรงจำ

ชื่อตอน : Remember ความทรงจำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ย. 2560 16:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Remember ความทรงจำ
แบบอักษร

ผมมองร่างเปล่าเปลือยไร้วิญญาณของเมลล่าร่างอิสตรีผู้หมดชีวาผมก็หมดเสน่ห์หาเช่นกัน จู่ๆผมก็รู้สึกปวดหัวอย่างแรงเหมือนกับว่าหัวของผมพร้อมที่จะระเบิด ผมได้ยินเสียงท่องคาถาของใครสักคนเสียงที่ทรงพลังและคาถาของภาษาที่ผมไม่รู้จัก แต่เป็นเสียงที่ผมคุ้นหูมาก

“ อ๊ากกกก หยุดนะ หยุดท่องเดี๋ยวนี้!!” ผมตะโกนเสียงดัง ความเจ็บปวดนั้นทำให้ผมล้มดิ้นนอนบนพื้นห้องด้วยความทุรนทุราย สิ้นเสียงของคาถานั้นภาพต่างๆมากมาย ที่ผมไม่เคยรู้จักไหลเข้ามาในหัวของผม ภาพซารีน่ายิ้มให้ผม ภาพสงคราม ภาพตัวผมที่ผมยาวสีขาว นี่มันอะไรกันสติของผมเริ่มเลือนลาง

“ ตื่นได้แล้ว ได้เวลาอาหารเช้าแล้ว ลูซิเฟอร์ พวกข้ารอด้านล่างนะ รีบๆลงมาทุกคนรออยู่ ” ผมลืมตาขึ้นมามองหาต้นเสียงที่เรียกผม เห็นมาร์คัสยืนอยู่ข้างเตียงของผม เมื่อเขาเห็นผมลืมตาแล้ว เขาก็เดินออกจากห้องนี้ไป แต่เอ๊ะ!! นี้มันที่ไหนกันผมมองห้องสีทองหรูหรา ผมรีบลุกขึ้นจากเตียงมองรอบๆห้องแต่ต้องผงะเหมือนเห็นตัวเองในกระจกผมยาวสีขาวแต่ที่น่าตกใจที่สุดคือมีปีกสีขาวสี่ปีกซ้อนกันข้างหลังของผม ผมรีบวิ่งออกห้องอย่างพลวดพลาดเมื่ออกจากนอกห้องเห็นปราสาทสีทองแต่ล่ะหลังลอยอยู่เต็มท้องฟ้าซึ้งแต่ล่ะหลังลอยอยู่บนก้อนเมฆประมาณสิบหลังได้ พอมองลงข้างล่างเห็นโต๊ะอาหารสีทองวงกลมขนาดใหญ่มีผู้คนผู้คนพลุกพล่านมากมายและบนโต๊ะมีอาหารและเครื่องดื่มอยู่เต็มโต๊ะ มีเก้าอี้อยู่12ตัวเหลืออยู่หนึ่งตัวที่ไม่มีคนนั่งเป็นเก้าอี้ที่ว่างจากถัดจากตาเฒ่าไว้หนวดสีขาวยาว ผมยาวประบ่าที่ดูเหมือนใจดี ตาเฒ่าแหงนหน้าขึ้นมาแล้วยิ้มให้ผมแล้วตะโกนขึ้นมาว่า

“ รีบๆลงมาซิ ลูซิเฟอร์พวกเรารออยู่” ทุกสายตาบนโต๊ะอาหารกำลังจ้องมองมาที่ผม ผมก็อยากลงไปนะแต่จะลงไปอย่างไงนี้ซิปัญหา อ๋อเกือบลืมไปผมมีปีก เอาล่ะต้องลองผมหลับตาลงแล้วนึกภาพว่าตัวเองเป็นนกค่อยๆสยายปีกแล้วโดดลงมาร่างของผมตกลงมาอย่างรวดเร็ว ผมเริ่มกระพือปีกลดแรงต้านทานของลมเพื่อที่จะให้หน้าผมไม่แหกตอนลงมา พอใกล้ถึงพื้นที่มีโต๊ะอาหารผมก็ค่อยๆกระพือปีกช้าๆแล้วหุบปีกลง

“ มาสายตลอดเลยนะ !! ” เสียงดังขึ้นมาจากคนที่นั่งข้างตาเฒ่า

“ หยุดนะ !! มิคาเอล ข้าอยากกินข้าวอย่างสงบ ” ตาเฒ่าพูดขึ้นมา พร้อมดึงเก้าอี้ที่ว่างออกมาผมเดินตรงไปนั่งที่เก้าอี้นั่น แล้วพูดกับตาเฒ่าว่า

“ ขอบคุณ ”

“ เอาล่ะ ทุกคนเริ่มทานอาหารเช้าได้ ” เสียงตาเฒ่าพูดขึ้นมา

#

ลูซิเฟอร์

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น