อรภาวาสิริ หญิงแพรว
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ ยินดีรับฟังคำติชมค่ะ 1 คอมเม้น = 1กำลังใจ

ตอนที่5 ราคีพิศวาส NC 25++ ภาคเริ่มแล้ว

ชื่อตอน : ตอนที่5 ราคีพิศวาส NC 25++ ภาคเริ่มแล้ว

คำค้น : ราคี พิศวาส

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 36.5k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ค. 2559 16:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่5 ราคีพิศวาส NC 25++ ภาคเริ่มแล้ว
แบบอักษร

#

จาก นั้นไม่นาน รถของภัครพลก็ได้แล่นเข้ามาจอดยังตัวบ้าน แต่ชายหนุ่มไม่ได้มาคนเดียว เธอพาผู้หญิงคนหนึ่งมาด้วย นาริน เธอเป็นสาวหวาน บุคลิกดูเป็นคนเรียบร้อย เขายอมรับว่าเพิ่งคุยกับเธอมาได้สักพักหนึ่งแล้ว ถึงตอนนี้จะยังไม่ได้รัก แต่คบไว้ก็ไม่เสียหาย แล้วที่เขาพาเธอมาด้วยก็เพื่ออยากให้เด็กบางคนแถวนี้เห็น

"สวัสดีครับพี่ ผมมาเร็วไปหรือเปล่า" ภัครพลยกมือไหว้กล่าวสวัสดีพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใส

"นั่นสิ คิดว่าเร็วไปประมาณชั่วโมงหนึ่ง" แล้วเจ้าสัวมนชัยก็หันไปมองสาวสวยมามากับอัครพล

"อ่อ นี่ นารินครับ.. นาริน นี่พี่ชายผม เจ้าสัวมนชัย" ภัครพลกล่าวแนะนำ

"สวัสดีค่ะ เจ้าสัว" นารินกล่าวทักทายอย่างเป็นมิตร เจ้าสัวก็รับไหว้อย่างเป็นมิตรเช่นกัน

เจ้าสัวมนชัยรู้ว่างานนี้คงสนุกแน่ คู่นี้ต้องมีอะไรอย่างแน่นอน อยู่ดีดีทำไมคนอย่างภัครพลจะพาผู้หญิงมาด้วย

"พ่อคะ อาหารเสร็จแล้วค่ะ ให้ขึ้นโตะเลยไหมคะ" ชมนตราเดินออกมาถาม โดยที่ไม่รู้ว่าภัครพลมาถึงแล้ว
พอเธอเห็นเขายืนคู่กับผู้หญิงสาวสวยคนหนึ่งถึงกับทำอะไรไม่ถูก ภัครพลไม่ได้มองมาที่เธอเลย แววตาเย็นชา ไม่เห็นเธออยู่ใตา

"อ่อ นี่คุณ นาริน เป็นเอ่อ.. " เจ้าสัวพูดแนะนำให้ชมนตรา แต่แล้วภัครพลก็พูดแทรกขึ้น

"แฟน นาริน เป็น แฟน ผม ครับ" ภัครพลตอบอย่างมาดมั่นย้ำคำนักแน่น ทำให้นารินรู้สึกว่าหัวใจพองโต ส่วนชมนตรานั้นตกใจกับคำพูดของภัครพล ภายในใจปั่นป่วนไปหมด แต่ก็ต้องความคุมอารมณ์ไว้ภายใต้ใบหน้าที่นิ่งเฉย

"สวัสดีค่ะคุณนาริน อาหารเสร็จแล้วเชิญที่โต๊ะเลยค่ะ"

เจ้าสัวมนชัยส่ายหน้า สงสัยวันนี้งานจะเข้า

ภัครพลเห็นชมนตราเดินเข้าครัวไปคนเดียว จึงอยากตามไป

"งั้นผมขอตัวไปช่วยหลินนะครับ" เจ้าสัวพยักหน้า ส่วนนารินก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะคิดว่าคงเป็นแค่น้องสาวกับพี่ชาย

ชมนตรากำลังจัดแจงตักอาหารอยู่ จู่ๆก็มีคนมากอดเธอจากด้านหลัง ภัครพลกอดเธอแน่นแล้วหอมแก้มเธอ ไล้มายังซอกคอ

"ปล่อยนะ" เธอพยายามแกะมือเขาออก

"อื้มมม อย่าดิ้น" เขาพูดพร้อมกับกดสะโพกของเธอเข้าหาสะโพกแกร่ง

"หยุด นะ อย่า อื้มมม" พูดได้แค่นั้นเขาก็จับหน้าเธอหันมา แล้วประกบปากทันที จูบเริ่มดูดดื่มขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับสะโพกแกร่งที่ขยับกระเด้าแรงขึ้น ชมนตรารับรู้ถึงความแข็งขึงของบุรุษเพศที่ดุนดันอยู่ตรงร่องก้นของเธอ อัครพลดึงรั้งกระโปรงของเธอขึ้น ลูบไล้ต้นขามาถึงจุดสงวน กดนิ้ววนลงตรงติ่งเสียวผ่านกางเกงในลูกไม้บางเบา เธอพยายามหนีบขาเข้าหากันแต่ไม่เป็นผล

" อ๊ะ อย่า อืมม เดี๋ยวมีคนเห็น" เธอพูดเสียงกระเส่าเบาๆ เพราะกลัวคนในบ้านจะได้ยิน

"แฉะขนาดนี้ อยากหรอ อยากให้เอาหรอ" ภัครพลพูดเสียงแหบกระเส่า ชมนตราส่ายหน้าให้ความซ่านสยิวที่ได้รับ เจ็บใจตัวเองที่เปิดโอกาสให้เขามาถึงเนื้อถึงตัวอีกแล้ว ทั้งๆที่ผู้หญิงของเขาก็อยู่ตรงนั้น

เขาจับกางเกงในของเธอให้เบี่ยงไปด้านข้างเพื่อที่จะให้นิ้วของเขาเข้าไปสำรวจความฉ่ำเยิ้มของเธอ

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงของคนที่คุยกันอยู่ตรงโต๊ะอาหาร

"ทำไมสองคนนั้นไปกันนานจังเลยคะ" เสียงของนารินเอ่ยขึ้น ส่วนเจ้าสัวรู้อยู่แก่ใจ ว่าสองคนนั้นคงมีเรื่องต้องเคลียร์กันยาว

"สงสัยตักอาหารกันอยู่ เดี๋ยวก็คงมันกันละ" เจ้าสัวตอบอย่างใจเย็น

"แต่รินว่า รินไปช่วยดีกว่าค่ะ" แล้วนารินก็ลุกขึ้น เจ้าสัวเรียกห้ามไว้ไม่ทัน

"ภาค คะ ภาค" เสียงของนารินทำให้ทั้งสองคนผลักออกจากกัน หอบหายใจกระเส่า สภาพเสื้อผ้ายับยู่ยี่ ชมนตรารีบวิ่งออกไปทางด้านหลังก่อนจะมีคนมาเห็นสภาพที่ไม่เรียบร้อยของเธอ แต่ภัครพลกลับวิ่งตามเธอไป พอเจ้าสัวกับนารินมาถึงห้องกลัว กลับไม่เจอใครอยู่เลย นารินได้แต่แปลกใจว่าทั้งสองคนหายไปไหนกัน

"เอ่ออ สองคนนั้นสงสัยออกไปซื้อของน่ะ" เจ้าสัวพยายามพูดไม่ให้เรื่องมันดูน่าสงสัยไปมากกว่านี้ ซึ่งตัวเขาเองก็สงสัยอยู่เหมือนกัน

ชมนตราได้วิ่งเข้าไปในสวนหลังบ้านแล้วรีบโทรหาวินนี่

"วิน มารับหลินที่บ้านหน่อย" ปลายสายยังไม่ทันได้ตอบอะไร โทรศัพท์ก็โดนกระชากไปก่อน 

"โทรให้มันมาเอาหรอ อยากมาก็อ้าขาสิ ไม่ต้องโทรหามันหรอก ฉันก็ทำได้ เผลอๆอาจจะใหญ่.. อาจจะดีกว่าของมันก็ได้"

"เพี๊ยะ!!!" เธอฟาดมือเข้าหน้าเขาเต็มแรง เขาหันหน้ากลับมาด้วยความโกรธ แล้วผลักเธอให้หันหลังชนกับต้นไม้ กดเธอไม่ให้ดิ้นไปไหน เปิดกระโปรงพยายามสอดมือเข้าไปกระชากกางเกงในลูกไม้ของเธอออก

"จะทำอะไร อย่านะ ปล่อนฉัน" เธอดิ้นจนสุดแรง

เขาประกบปากบดจูบส่งลิ้นเข้าไปพัวพันกับลิ้นเล็กของเธอ พยายามสอดนิ้วเข้าในกลางกายขาว นิ้วเรียวยาวค่อยๆเข้าไปในทางคับแน่นที่มีน้ำหวานให้ความหล่อลืน

"อย่านะ อย่าเอาเข้ามา อ่ะ อะะ" เธอพยายามฝืนตัวเอง หลากหลายความรู้สึกปะปนกันไป

"แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ" เสียงนิ้วขยับเข้าออกจากช้าเป็นเร็ว

"อืมม อ่า แน่น ขอดูดนมหน่อยนะ" ว่าแล้วเขาก็อ้าปากงับเข้าที่ยอดออกที่ดุดดันผ้าออกมา แต่เธอกลับเสียวซ่านจนแทบไม่ไหว ต้องกอดเขาไว้แน่น ทั้งบนทั้งล่างทำงานประสานกันเป็นอย่างดี

"อ๊าาา อร๊างงงง อย่าทำน้องหลินเลยนะ" 

"หืมมม น้ำเงี่ยนออกมาขนาดนี้ ยังจะห้ามอีกหรอ" เขาพูดพร้อมกับดึงนิ้วออกมาแล้วโชว์ความอับอายต่อให้เธอ พร้อมกับดูดเลียน้ำของเธอที่ติดนิ้วของเขาออกมาจนมันวาวหยดย้อย แล้วเขาดันนิ้วนั้นเข้าไปในปากเธอ ลำกายเขาโป่งพองดันกางเกงออกมาเป็นรูปร่าง อยากปลดปล่อยเหลือเกิน แต่เขาต้องทนไว้

"ดูดนิ้วฉัน กินน้ำของเธอเข้าไป" เธอปฏิเสธไม่ได้จึงใช้ลิ้นเลียดูดนิ้วที่ดันเข้าดันออกที่ปากของของเธอ

"อ่าสสส เลียอีก หลิน" เขาครางเสียงกระเส่า เมื่อเธอยอม อมนิ้วของเขาเข้าไป

"จุ๊บ แผล่บ อื้มมม" เสียงเธอกลืนกินนิ้วของเขา เขาดึงนิ้วออกจากเธอ แล้วดันเข้าไปในร่องสวาทอย่ารวดเร็วเกิดเป็นความเสียวจนเธอไม่ทันได้ตั้งตัว 

"อ๊า.. ฮ๊า.. อ๊าาา.. อูย ย ยย ซี้ดด ด!" เธอครางจนไม่เป็นศัพท์ เธอใกล้จะถึงแล้ว จึงเด้งสะโพกรับนิ้มเขาอย่างเป็นจังหวะ ชายหนุ่มรู้ว่าเธอใกล้ถึงแล้วจึงเร่งขยับนิ้วเข้าออกให้รัวเร็วขึ้น

"อะ อ๊า อ๊า อร๊างงงง กรี๊ดดดด" 

"อ่าาา" 

เธอสุขสมไปเรียบร้อย ปล่อยน้ำหวานออกมาเปรอะเปื้อนมือเขาเต็มไปหมด เขาปล่อยตัวเธอ ทำให้เธอทรุดลงไปกองกับพื้นหญ้าอย่างหมดแรง หายใจหอบระรัว

"จำไว้ อย่าได้ระริกระรี้ โทรไปหาให้มันมาบำเรอสวาทให้อีก" แล้วเขาก็โยนโทรศัพท์ให้เธอ พร้อมกับเดินจากไป

ทำไมเขาทกับเธอแบบนี้ เห็นเธอเป็นตัวอะไร เขาก็มีผู้หญิงคนนั้นอยู่แล้ว เธอร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บหัวใจ รู้สึกละอายที่ยอมให้เขามาทำแบบนั้นได้

ค่ำของวันนั้นชมนตรารีบขึ้นห้อง แล้วเก็บตัว ไม่ลงมากินข้าวอีกเลย 

_____________________________________________________________________________________________________

 ฝากนิยายอีกเรื่องของหญิงแพรวด้วยนะคะ ยั่วรัก(คุณอา) ฟินแน่นอนค่ะ

เป็นไงบ้างคะ ฟินหรือเปล่า พอดีมือใหม่หัดแต่งค่ะ ติชมได้เลยนะคะ 

กดเม้น กดโหวต เพื่อเป็นกำลังใจhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Handsom00006.gif

 

 

 

ความคิดเห็น