ทาสแมวดำ

ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนน้าา~ รัก reader ทุกคนเลยย

ระวังครั้งที่ 37

ชื่อตอน : ระวังครั้งที่ 37

คำค้น : นิยาย y , yaoi , Boy's love , เจxฉ่อย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ค. 2559 00:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ระวังครั้งที่ 37
แบบอักษร

 

ระวังครั้งที่ 37

 

พอวันรุ่งขึ้นผมก็ไปขนเสื้อผ้าในตอนเย็น ภาวนาขอให้มันไม่อยู่บ้านแต่พอเห็นว่ามันไม่อยู่ทั้งโล่งใจแล้วก็เสียใจไปพร้อมๆกัน ในใจผมคงอยากจะเจอไอ้เจจริงๆแหละ แต่ก็กลัวที่จะได้เจอตรงๆ

            “กลับมาแล้วหรอฉ่อย ออกไปซื้อของให้พ่อหน่อยที่ตลาด”

อะไรของตาลุงพุงโต กลับมาปุ๊บก็ใช้ปั๊บ นี่กะจะไม่ให้พักไปเก็บของหนีออกจากบ้านเลยหรือไง! ตาแก่พุงโตเอ๊ย!

            “ไม่มีรถ”

            “จักรยานอยู่ที่สวน”

นี่กะจะใช้ให้ได้เลยใช่ไหม!

            “ยางมันแบน”

            “เอาไปเติมลม”

            “ไม่มีตัง!”

            “เอานี่!”

พ่อพูดแล้ววางเงินไว้บนโต๊ะ

            “ร้านมันปิด!”

            “เดินไป”

อึก! เออ! ก็ได้! กล้าใช้กูก็กล้าไปโว้ย! ครั้งนี้จะยอมก็ได้เพราะคงจะไม่อยู่ให้ใช้ไปอีกสักพัก! ผมหยิบเงินกับรายการที่พ่อยื่นมาให้แล้วเดินจ้ำอ้าวออกไปทันที แต่ทว่าทันทีที่เดินไปถึงประตูก็เห็นไอ้เจพอดี ผมรีบเดินก้มหน้าออกไปจากบ้านโดยไม่ชายตาเหลียวหลังมองมัน ยังไม่พร้อมที่จะเผชิญจริงๆ กลัวว่าถ้าเจอหน้าตรงๆจะเผลอร้องไห้ออกมา...

วันนี้ฟ้าก็ดูครึ้มๆผมคิดว่าฝนอาจจะตกก็ได้ ต้องรีบไปซื้อแล้วรีบกลับบ้านไปเก็บของย้ายฐานทัพสักพักใหญ่ พ่อนะพ่อคนกำลังจะหนีออกจากบ้านแท้ๆยังมีหน้ามาใช้ไปซื้อของอีก ขี้เกียจอย่างนี้แหละพุงถึงได้ยื่น! ฮึ่ม

ผมรีบไปซื้อของตามรายการทุกอย่างมาเสร็จสรรพก็รีบตรงดิ่งกลับไปบ้าน เพราะตลาดอยู่ไม่ไกลมากก็เลยสามารถเดินไปได้

            “พ่อหนุ่มรูปงามตรงนั้นน่ะ มานี่เดี๋ยวสิ”

เสียงหวานที่คุ้นหูสมัยที่ผมเรียนมักจะได้ยินบ่อยๆ นั่นคือหนิงผู้หญิงขายเค้กนั่นเอง!

            “ตาถึงดีนะแม่สาวน้อย~ ว่างไงล่ะจ๊ะ”

            “พักนี้ไม่ค่อยเห็นหน้าเห็นตาเลย เอาเค้กไปฝากลุงแดงกับคนอื่นหน่อย วันนี้ฉันเลี้ยง!”

            “โอ๊ะ! อยู่ๆก็ใจป๋าขึ้นมากินไรผิดสำแดงมาเปล่าเนี่ยเรา”

หนิงหัวเราะพลางหยิบเค้กใส่ถุง

            “ลุงแดงเป็นไงมั่งยังสบายดีเหมือนเดิมป่ะ”

หนิงถามผมโดยยังเลือกเค้กอยู่ในตู้

            “ก็อ้วนสมบูรณ์เหมือนเดิมนั่นแหละ ฮ่าๆๆ”

            “ทั้งๆที่เมื่อก่อนมาซื้อทุกวันๆ แต่เดี๋ยวนี้ไม่ยักจะโผล่มาเลยนะพี่เนี่ย อย่าละเลยหน้าที่ลูกค้าประจำสิ สัญญาไว้ไม่ใช่หรอว่าถ้าหนิงมีร้านเป็นของตัวเองจะมาเป็นลูกค้าประจำ”

เมื่อก่อนผมเป็นลูกค้าประจำหนิงครับ ทุนเดิมหนิงก็เป็นร้านขายพวกขนมหรือพวกเค้กอยู่แล้ว ผมก็มักจะมาซื้อทุกวันเพราะว่าอยากเห็นหน้า เมื่อก่อนผมชอบหนิงตามจีบแทบทุกวันแต่สุดท้ายก็ต้องแห้ว

            “พูดแล้วก็นึกถึงเมื่อก่อนเลยเนอะ”

            “อะไรกัน พี่คิดจะกลับลำมาจีบหนิงหรอ~ พี่ก็รู้ว่าหนิงไม่มีทางสนพี่หรอก ฮ่าๆๆ”

            “คำพูดคำจาโคตรโหดร้ายเลยว่ะ ผู้หญิงนิสัยเสีย”

ทั้งๆที่ผมหล่อแต่ทำไมหนิงถึงไม่สนใจเลยสักนิดก็เพราะว่าหนิงไม่ได้ชอบผู้ชายยังไงล่ะ! แล้วผมก็จำคำปฏิเสธนั้นแม่นมาก! ‘โทษนะพี่ หนิงไม่ได้ชอบผู้ชาย หนิงชอบดนตรีไทยทำเอาผมช็อคจนวิญญาณแทบหลุดออกมาจากตรงนั้นเลย

            “ฝนตกแหนะ หลบฝนอยู่นี่ก่อนก็ได้นะพี่ ฝนหยุดค่อยกลับ”

            “ก็ดีเหมือนกัน”

ยังไม่อยากรีบกลับตอนนี้หรอก เฮ้อ ในระหว่างที่รอฝนหยุดตกผมกับหนิงก็นั่งคุยสัพเพเหระไปเรื่อยๆจนฝนเริ่มซาก็จบบทสนทนาและผมก็ต้องกลับบ้าน ในระหว่างทางก็เห็นคนกับร่มหนึ่งคันยืนพิงหลังอยู่กับเสาไฟฟ้า ถึงร่มจะบังหน้าแต่ผมก็รู้ดีว่าใคร

            “เดี๋ยวกูช่วยถือ”

เจ้าของร่มคันสีแดงพูดขึ้นพร้อมกับเดินมาหาผม

            “กูถือเองได้”

ไม่มีเสียงตอบกลับจากเจ้าของร่ม มีเพียงแค่สีหน้าเรียบเฉยแล้วหยิบของจากมือผมไป

            “เข้ามาในร่มสิ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก”

ผมไม่มีคำพูดใดๆที่สามารถพูดได้ รู้สึกจุกอึดอัดเหมือนน้ำตาจะไหลตลอดเวลา

            “มารอกูหรอ”

            “แม่ให้มารับและกูก็ไม่รู้ว่ามึงจะติดฝนอยู่ไหนก็เลยดักรออยู่นี่”

มันตอบโดยไม่หันมามองหน้าผมสักนิด

            “ทำไมไม่เอาร่มมาสองคันล่ะ”

ผมถามด้วยความสงสัย ถ้าปกติน่าจะหยิบร่มมาสองคันแท้ๆ

            “หาไม่เจอ”

ผมผิดหวังกับคำตอบของมันนิดหน่อย และทุกอย่างก็เข้าสู่ความเงียบ ได้ยินแค่เสียงฝนที่หล่นลงมากระทบกับพื้นและร่มของเรา

            “อึดอัดหรอ หรือลำบากใจ หรือทั้งสองอย่าง?”

ผมตัดสินใจทำลายความเงียบ มันไม่ยอมปริปากพูดหรือถามอะไรผมเลย ได้แต่เดินเงียบๆอยู่อย่างนั้นเหมือนคนไม่อยากจะพูดหรือเสวนาอะไรด้วยทั้งสิ้น

            “.....”

ไม่มีคำตอบใดๆออกมาจากปากของไอ้เจเลยสักนิด

            “ทนอีกหน่อยละกัน เดี๋ยวกูคงจะไม่อยู่สักพัก ขอโทษนะกูทนเห็นหน้ามึงทุกวันไม่ได้จริงๆว่ะ ถ้ากูหายเป็นปกติเมื่อไหร่เดี๋ยวกูจะกลับมาเอง”

แล้วเราก็เดินไปอย่างเงียบๆจนถึงบ้าน แต่ที่เก็บร่มผมก็ยังเห็นร่มวางไว้อีกสองคัน ผมไม่สนใจรีบจัดการเก็บเสื้อผ้าและอุปกรณ์การเรียนต่างๆใส่กระเป๋า คงไม่อยู่กินข้าวเย็นด้วยหรอก

            “เออพ่อ หนิงฝากเค้กมาให้ ขอตังประทังชีวิตด้วย”

            “แวะไปหาหนิงมาหรอ?”

พ่อถามผมพลางหยิบเงินที่อยู่ในกระเป๋า

            “ไปหลบฝนอยู่นั่นแหละ”

            “นึกถึงตอนแกจีบเขาแต่ก่อนเลย ฮ่าๆๆ คิดจะกลับไปจีบอีกหรือเปล่า~”

            “เงียบไปเลยพ่อ เอาตังมาได้แล้วผมรีบนะเนี่ย”

            “จะไม่อยู่กินข้าวก่อนหรอ”

            “ไม่อ่ะ เพื่อนรอ”

ผมหยิบเงินกับพ่อเสร็จแล้วก็ไปขึ้นรถไอ้แมทที่จอดรออยู่หน้าบ้านเพราะผมบอกให้มันมารับ ไม่อยากที่จะเดินออกไปจากบ้านเพียงคนเดียว ภายในใจหวังที่จะให้ไอ้เจยื้อหรือขัดขวางไว้ แต่ไม่มีท่าทีนั้นเลยสักนิดเดียว

ความคิดเห็น