ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 หายนะ3ครั้ง

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 หายนะ3ครั้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 576

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2564 11:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 หายนะ3ครั้ง
แบบอักษร

ขณะนี้เป็นเวลาตีห้าครึ่ง แต่มีผู้คนมารวมตัวกันในบริเวณสวนสาธารณะแห่งนี้เป็นจำนวนมากและส่วนใหญ่จะเป็นบรรดาผู้สูงอายุที่มาเพื่อเต้นแอโรบิคในยามเช้าตรู่เช่นนี้

 

      และบริเวณริมสระน้ำ จะเป็นสถานที่ซึ่งหนุ่มสาวมักจะนัดพบเพื่อทำความรู้จักซึ่งกันและกัน

 

      หลินชิงหยินถือกระดาษแข็งแผ่นหนึ่งและเดินกลับไปกลับมาอยู่หลายรอบภายในบริเวณสวนสาธารณะแห่งนี้อยู่เป็นเวลานาน

 

      และในที่สุดเธอได้นั่งลงใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง ซึ่งน่าจะมีอายุหลายร้อยปีแล้ว 

 

       จากนั้นเธอได้วางกระดาษแข็งแผ่นนั้นลงตรงหน้า ซึ่งบนนั้นมีตัวอักษรอยู่สองคำซึ่งมีขนาดที่ใหญ่พอสมควร

 

       ตัวอักษรสองคำนั้นคือ 'หมอดู'และตามมาด้วยตัวอักษรเล็กๆที่เขียนไว้ข้างใต้ว่า 'ค่าดูดวงหนึ่งพันเหรียญ'

 

      ผู้คนที่เดินผ่านไปมาบริเวณนั้นส่วนใหญ่อดมิได้ที่จะหันมามองด้วยความสนใจ แต่พวกเขาทำเพียงแค่ส่ายหัวไปมาพร้อมกับถอนหายใจเมื่อได้เห็นข้อความในกระดาษแผ่นนั้น

 

      จากนั้นมีเสียงกระซิบกระซาบมากมายดังแว่วเข้ามาที่หูเธอ

 

      "เด็กสมัยนี้ไปโรงเรียนเพื่อเรียนรู้อะไรกัน? แทนที่จะไปเรียนหนังสือหนังหากลับมาต้มตุ๋นหลอกลวงผู้อื่น!

 

      "ดูสิ! เธอยังเป็นเด็กนักเรียนอยู่เลย คุณครูของเธอมิได้อบรมเรื่องศีลธรรมบ้างหรืออย่างไร?"

 

       "เมื่อวานครอบครัวของข้าได้รับแผ่นพับจากทางราชการแจ้งว่า ให้พวกเราอยู่ในโลกของความเป็นจริงและเชื่อหลักการทางวิทยาศาสตร์  และให้เลิกงมงายเรื่องการดูดวงเสียที

 

      ข้าอยากจะกลับไปเอามาให้เด็กคนนี้ดูเสียจริง ๆ เด็กสมัยใหม่อย่างเธอไม่เชื่อเรื่องวิทยาศาสตร์ได้ยังไงกัน?"

 

     "โอ! ค่าดูดวงตั้งหนึ่งพันเหรียญเชียวหรือ? แค่พูดเรื่องไร้สาระไม่กี่คำก็ได้เงินตั้งหนึ่งพันเหรียญเชียวหรือ?

 

      ถ้าอย่างนั้นเห็นทีข้าจะต้องเปลี่ยนอาชีพเสียแล้ว!"

 

      "... …"

 

      "... …"

 

       เมื่อได้ยินเสียงซุบซิบนินทาเหล่านั้น หลินชิงหยินจึงจ้องมองไปยังกระดาษแข็งแผ่นนั้นด้วยสายตาที่ว่างเปล่า

 

       หากตอนนี้เธอมีเงิน ทำไมเธอจะต้องลดตัวลงมาเป็นหมอดูในสวนสาธารณะแบบนี้ด้วย?

 

       ใช่สิ! ก็เพราะตอนนี้เธอไม่มีทางเลือก

 

       เธอ 'หลินชิงหยิน' เป็นผู้นำของสำนักพยากรณ์ในดินแดนที่มีผู้วิเศษมากมาย

 

       ส่วนสถานะของเธอคือ นักพยากรณ์ที่มีอำนาจและมีความเก่งกาจมากที่สุด

 

       ถ้ามีใครมาขอคำทำนายจากเธอ คนผู้นั้นจะต้องมีข้อแลกเปลี่ยนเป็นอาวุธวิเศษที่ดีที่สุดให้กับเธอ

 

      และต้องรอคำตอบจากเธอด้วยว่าเธอเต็มใจที่จะทำนายให้หรือไม่

 

      แต่ในขณะนี้ เธอกำลังนั่งอยู่บนพื้นพร้อมกับกระดาษแข็งที่เขียนคำว่า'หมอดู'และต่อท้ายด้วยประโยคที่ว่า'ค่าดูดวงหนึ่งพันเหรียญ' และในตอนนี้เธอกำลังถูกผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่าง ๆ นานา

 

       สิ่งนี้เป็นเพราะ…

 

       แต่ถึงอย่างไร ในตอนนี้นางก็ยังมีชีวิตรอดอยู่ แม้ว่าจะเรียกร้องอะไรได้ไม่มากนักก็ตาม

 

      หลินชิงหยินก้มลงจ้องมองปานสีแดงที่ข้อมือขวาของตัวเอง ขณะที่ความรู้สึกทั้งหมดจมดิ่งลงไปในห้วงของความคิด

 

      ในตอนที่เธอฟื้นขึ้นมาจึงได้พบว่าตัวเองกำลังอยู่บนโลกที่แปลกประหลาดใบนี้ แต่รูปร่างหน้าตาของเธอยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง แม้แต่ปานแดงที่ข้อมือก็ยังคงเหมือนเดิม

 

      มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่แตกต่างออกไปคือ ความสามารถขั้นสูงสุดในการพยากรณ์โชคชะตาของเธอได้ลดน้อยถอยลงไปมาก 

 

      แต่มันไม่ใช่เรื่องยากที่จะเริ่มฝึกฝนใหม่อีกครั้ง หลินชิงหยินยังไม่ได้ไร้ทักษะและประสบการณ์ซะทีเดียว 

 

      ตอนนี้ดูราวกับว่านางเป็นเด็กมหาวิทยาลัยแต่ต้องกลับมาเรียนอนุบาลใหม่อีกครั้ง

 

      นางสามารถทำตัวตามสบายขณะที่จะเรียนไปด้วยหรือเล่นไปด้วยก็ยังไหว

 

      แต่สิ่งที่เป็นปัญหาในตอนนี้สำหรับเธอคือ เธอขาดแหล่งพลังงานที่จะใช้ในการฝึกฝน เพราะโลกปัจจุบันที่อาศัยอยู่ในตอนนี้มีพลังงานที่เบาบางมากจนเกินไป จึงทำให้เป็นเรื่องยากสำหรับเธอในการฝึกฝน

 

      ในวันนั้นหลังจากหลินชิงหยินเดินเตร็ดเตร่ไปมารอบเมืองและได้ค้นพบว่า มีไอพลังเต็มเปี่ยมบางอย่างจากหยกชิ้นหนึ่ง

 

      แต่ราคาหยกชิ้นนั้นมีราคาที่แพงมาก ซึ่งเด็กมัธยมที่ยากจนอย่างเธอไม่มีปัญญาที่จะซื้อมันได้อย่างแน่นอน

 

      หลังจากคิดทบทวนอยู่นานเธอจึงตัดสินใจที่จะหาเงินด้วยตัวเอง!

 

      ตอนนี้ดวงอาทิตย์เริ่มเคลื่อนตัวสูงขึ้นเรื่อย ๆ และความหนาวเย็นในตอนเช้าได้อันตรธานหายไปแล้ว ขณะที่แสงอาทิตย์ได้สาดส่องแสงแดดที่ร้อนแรงออกมา

 

      หลินชิงหยินใช้ด้ามพัดในมือของตนเองเขี่ยก้อนหินก้อนเล็ก ๆ บริเวณด้านข้าง และหยิบก้อนหินเหล่านั้นมาวางเรียงในตำแหน่งที่แตกต่างกัน

 

     หลังจากวางหินก้อนสุดท้ายลงไปแล้ว ปรากฏว่าอุณหภูมิบริเวณรอบตัวเธอมีการลดลงจนน่าแปลกใจ

 

       หญิงสาวเงยหน้าจ้องมองดูดวงอาทิตย์และคาดคะเนว่า ตอนนี้น่าจะเป็นเวลาประมาณเจ็ดโมงครึ่ง

 

       เธอมานั่งอยู่ตรงนี้เป็นเวลาสองชั่วโมงแล้ว แต่ยังไม่มีลูกค้าแม้สักรายเดียว และนางยังคงนั่งอยู่อย่างสบายอกสบายใจราวกับว่า เรื่องนี้ไม่ได้มีความสำคัญสำหรับเธอเลย

 

       จากนั้นมีเสียงหนึ่งดังขึ้น

 

      "คุณตำรวจ เธออยู่นั่นไง!"

 

      ป้าจางผู้กว้างขวางประจำสวนสาธารณะแห่งนี้ดึงตัวตำรวจหนุ่มมา และทั้งคู่กำลังเดินมาทางหลินชิงหยินพร้อมกับชี้นิ้วมาที่เธอ

 

      "คุณปล่อยให้เด็กนักเรียนหญิงมานั่งดูดวงในนี้ได้ยังไง?"

 

       ตำรวจคนนั้นจ้องมองมายังหลินชิงหยิน จากนั้นจึงเผยรอยยิ้มออกมาและกล่าวว่า

 

      "สาวน้อยจำฉันได้หรือเปล่า?"

 

      หลินชิงหยินเงยหน้าขึ้นมองเขาและพยักหน้าเล็กน้อย 

 

      เมื่อเดือนที่แล้วเจ้าของร่างที่เธออาศัยอยู่นี้รู้สึกเศร้าใจที่ตนเองสอบตก และถูกเพื่อนร่วมชั้นเรียนเยาะเย้ยถากถางอย่างหนัก

 

      เธอรับไม่ได้เลยต้องการที่จะกระโดดแม่น้ำเพื่อฆ่าตัวตาย และนายตำรวจคนนี้กระโดดลงไปในแม่น้ำเพื่อช่วยชีวิตเธอเอาไว้

 

      และเมื่อหลินชิงหยินฟื้นขึ้นมาก็พบว่าตนเองได้มาอยู่ในร่างของหญิงสาวคนนี้แล้ว

 

      "ต้องขอบคุณคุณตำรวจมากสำหรับเรื่องวันนั้น! การพบกันของเราสองคนเป็นเรื่องของโชคชะตา คุณเคยช่วยชีวิตหนูเอาไว้ ดังนั้นหนูจะดูดวงให้คุณฟรี เพื่อเป็นการตอบแทน"

 

      หลินชิงหยินจ้องมองหน้าเขาด้วยแววตาที่อ่อนโยนลงกว่าเมื่อครู่ขณะที่กล่าวว่า

 

      "สิ่งที่หนูเห็นคือชะตาชีวิตของคุณช่างสับสนวุ่นวาย สีเขียวในร่างของคุณเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงิน เกรงว่าคุณจะเป็นโรคร้าย และลิ้นของคุณเป็นสีแดงเหมือนงู ซึ่งแสดงว่าอาการป่วยของคุณอยู่ที่บริเวณช่องท้อง"

 

      เมื่อเห็นว่าตำรวจหนุ่มคนนั้นมีอาการนิ่งเงียบไป หลินชิงหยินจึงกล่าวเตือนด้วยความหวังดีว่า

 

      "ชีวิตของคุณจะต้องเจอกับหายนะครั้งใหญ่ถึงสามครั้ง

 

      ครั้งแรกเกิดขึ้นในตอนที่คุณคลอดออกมา ครั้งที่สองตอนวันเกิดครบสิบแปดปี และครั้งที่สามคือเรื่องเกี่ยวกับอาการป่วยของคุณ

 

      ตราบใดที่หายนะทั้งหมดได้ผ่านไปแล้ว คุณจะปลอดภัยและมีความสุขไปจนชั่วชีวิต"

 

      หลังจากหลินชิงหยินกล่าวจบ เธอได้ลุกขึ้นและหยิบกระดาษแข็งแผ่นนั้นขึ้นมาจากนั้นจึงเดินตัวตรงจากไป

 

       ป้าจางจ้องมองตามหลังเธอไปและหันมาสะกิดที่เอวของตำรวจหนุ่มพร้อมกับกล่าวว่า

 

       "หมอดูคนนี้ช่างกล้าหาญเหลือเกิน!คุณตำรวจ ถ้าเห็นเธอครั้งหน้าคุณต้องสั่งสอนเธอนะ!ว่าแต่ตอนนี้ทำไมคุณถึงปล่อยตัวเธอไปง่ายดายนัก?"

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว