ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 13 เราเข้าใจคุณผิด!

ชื่อตอน : บทที่ 13 เราเข้าใจคุณผิด!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 78

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.พ. 2564 23:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 13 เราเข้าใจคุณผิด!
แบบอักษร

สยอง!

ฟางหยิ่งไม่เคยเห็นคนที่มีความจำที่สุดยอดขนาดนี้มาก่อน!

แม้จะเป็นอัจฉริยะที่สามารถจดจำได้แค่อ่านผ่านสายตา ก็ไม่อาจจำได้ว่าคำใดคำหนึ่งอยู่ในบรรทัดไหนหน้าไหนได้อย่างแม่นยำ!

แต่เย่เฟิงทำได้!

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ฟางหยิ่งก็รู้สึกว่าตัวเองไม่อาจมองเย่เฟิงได้อย่างทะลุปรุโปร่ง!

ในอดีต เย่เฟิงอ่อนแอและขี้ขลาดตาขาว เป็นคนที่ไม่เด่นที่สุดของในบรรดานักเรียน แต่เย่เฟิงในตอนนี้ทั้งเหิมเกริมและชั่วร้าย!

ในสายตาของฟางหยิ่ง ราวกับจะมีม่านลึกลับปกคลุมตัวของเย่เฟิง!

"เย่เฟิง นาย... ทำได้อย่างไร?" ฟางหยิ่งถลึงดวงตาคู่งามจ้องมองเย่เฟิงอย่างเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เย่เฟิงก็อึ้ง จากนั้นก็เกาหัวแล้วถามอย่างสงสัยว่า..

"แค่ดูก็จำได้ทันที! ทำไม? มีปัญหาอะไร?"

ทำไม?

พอฟังคำพูดตามธรรมชาตินี้ ฟางหยิ่งก็เกือบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ!

มีปัญหาอะไร?

คำถามวางอำนาจเสียจริงๆเลยนะ!

นักเรียนคนอื่นๆเรียนอย่างหนักทั้งกลางวันและกลางคืน แต่อาจต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งเดือนกว่าจะท่องได้ แต่หมอนี่บอกว่าแค่มองปราดเดียวก็จำได้ทุกคำทุกประโยค มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ!

หากหมอนี่อ่านหลักสูตรของคาบเรียนทั้งหมด นั่นหมายความว่าเขาสามารถสอบได้คะแนนเต็มในทุกวิชาน่ะสิ?

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ฟางหยิ่งก็แอบรู้สึกโศกเศร้าอย่างต่อนักเรียนทุกคน!

เจอคนวิตถารน่ะไม่น่ากลัวหรอก แต่ที่น่ากลัวคือคนวิตถารโคตรเทพ!

แล้วเย่เฟิงก็มีคุณสมบัติที่จะกลายเป็นเด็กเทพโคตรวิตถาร!

แต่การที่เย่เฟิงมีความจำที่ยิ่งกว่าสุดยอด ก็แปลว่าจะมีอัจฉริยะในชั้นเรียนเพิ่มขึ้นอีกคน เมื่อใดที่สอบเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงในอนาคตได้ อาจารย์ก็จะมีหน้ามีตาเลยล่ะ!

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ฟางหยิ่งก็มองดูเย่เฟิงอีกครั้ง สายตาเป็นประกายราวกับกำลังมองสมบัติ 

เย่เฟิงไม่ทราบว่าฟางหยิ่งกำลังคิดอะไรอยู่ ในขณะนี้ ดวงตาของเขาจ้องมองก้นของฟางหยิ่ง แล้วยิ้มยียวนกล่าวว่า...

“อาจารย์ จริงๆมีเรื่องหนึ่งที่เราอยากจะบอก! ยุงที่เพิ่งกัดคุณเมื่อกี้คือยุงปีศาจที่หายากมาก! หลังจากที่ถูกยุงชนิดนี้กัด ผู้เคราะห์ร้ายจะไม่รู้สึกอะไรไปชั่วขณะ แต่หลังจากนั้นมันจะคันๆแสบๆ มันผลิตสารพิษที่สามารถทำให้ศูนย์กลางประสาทเป็นอัมพาต จะทำให้ช็อกหรือตายเอาได้!”

อะไรนะ!

ยุงปีศาจ?

ฟางหยิ่งอึ้ง เธอไม่เคยได้ยินว่ามียุงชนิดนี้อยู่ จึงขมวดคิ้ว เพราะคิดว่าเย่เฟิงไร้สาระ!

แต่ในขณะนี้เอง เธอเริ่มรู้สึกเจ็บแปร๊บที่สะโพก ทำให้ร่างกายของฟางหยิ่งสั่นระริก

"อ๊า ......"

ฟางหยิ่งเกือบจะล้มลงกับพื้น

ไม่เพียงเท่านั้น ฟางหยิ่งรู้สึกว่าอาการแสบๆคันๆมาจากสะโพก ราวกับว่ามีมดคลานกระดึ๊บกระดึ๊บอยู่

หลังจากนั้น ความรู้สึกคันกลายเป็นความชา ทำให้สะโพกไร้ความรู้สึกไปในพริบตา

ให้ตายสิ!

มัน ...เป็นความจริงเหรอ?

ฟางหยิ่งไม่นึกไม่ฝันว่ายุงตัวเล็กๆจะมีพิษรุนแรงมาก พริบตาเดียวใบหน้าของเธอก็ซีดขาวราวกับกระดาษ

แต่เย่เฟิงดูเหมือนจะมองไม่เห็นความผิดปกติของฟางหยิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย ถูง่ามนิ้วแล้วพึมพำ...

"ปกติแล้วพิษจากยุงปีศาจมักจะออกฤทธ์ใน15นาที! อืม? ถึงเวลาแล้วนี่นา ทำไมคุณถึงยังโอเคอีก!"

ไอ้เห้...! ! !

คำพูดของเย่เฟิงเกือบทำให้ฟางหยิ่งกระอักเลือดออกมา

นายรู้มานานแล้วนะเอง!

ถ้ารู้นานแล้ว ทำไมถึงมาพูดเอาตอนนี้!

ไอ้สารเลวสมควรตายนี่!

ฟางหยิ่งจมูกแทบเบี้ยว เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าไอ้นักเรียนหัวหมอคนนี้จะขุดหลุมฝังอาจารย์ ถ้าเขาพูดก่อนหน้านี้ เธออาจจะไปโรงพยาบาลหรือเรียกรถพยาบาลมารอก่อน

แต่ตอนนี้เธอมีอาการแล้ว ไอ้เลวนี่กลับเพิ่งมาบอก เลวขนานแท้เลย!

รู้สึกว่าอาการชาที่สะโพกเริ่มแพร่กระจายขึ้น ใบหน้าที่น่ารักของฟางหยิ่งจึงเผยความสิ้นหวังอย่างมาก!

จบสิ้นแล้ว!

ไอ้เลวนี่ขุดหลุมพลางเธอ!

"เย่เฟิง นาย!!!" ฟางหยิ่งโกรธมากจนเธออยากจะด่าแม่

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เย่เฟิงก็พบว่าฟางหยิ่งมีอาการผิดปกติ ตอนนี้จึงยิ้มหรี่ตาแล้วพูดว่า...

"อาจารย์ ที่แท้พิษนี้ก็ออกฤทธิ์ไปแล้วสินะ! ถ้าออกฤทธิ์แล้ว ทำไมไม่พูดเร็วๆ! จริงๆเล้ย!"

ฟางหยิ่ง "... "

ทำไมไม่พูดเร็วๆ?

แกต่างหากที่ทำไมไม่บอกเร็วๆ!

แกมันสารเลวที่ขุดหลุมฝังอาจารย์ตนเอง!

โดนเล่นงานแบบนี้ ฟางหยิ่งจึงแทบจะร้องไห้ในขณะนี้!

แต่ในขณะที่ฝางหยิงหมดหวัง เย่เฟิงก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วอุ้มฟางหยิ่งขึ้นมาแล้วกดลงบนโต๊ะ!

"นาย...นายกำลังจะทำอะไร !!!" ฟางหยิ่งอึ้ง ทั้งรู้สึกอายและโกรธ

เธอถูกกดลงบนโต๊ะ สะโพกโด่งขึ้น ท่าทางน่าละอายจะตาย!

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เธอไม่คิดว่าเย่เฟิงจะกล้าหาญจนถึงขั้นอุ้มเธอ!

หรือว่า... เขาต้องการที่จะฉวยโอกาส?

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ฟางหยิ่งก็เสียววาบจนตัวสั่น ทั้งตกใจ โกรธ อายและเขิน!

"เย่เฟิง! นาย ... นายหยุดนะ! รีบหยุด!!!"

ฟางหยิ่งนองน้ำตา อยากจะดิ้นรน

เย่เฟิงทำราวกับมองไม่เห็น เขายิ้มให้ฟางหยิ่งแล้วพูดว่า..

"อาจารย์ ทนหน่อยนะ! แป๊บเดียวเดี๋ยวก็เสร็จ!"

อะไรนะ!

ฟางหยิ่งมั่นใจแล้วว่าไอ้สารเลวนี่ต้องการจะขืนใจเธอ

พอฟางหยิ่งคิดว่าครูสะสวยอย่างเธอกำลังจะถูกนักเรียนบังคับขืนใจในสำนักงาน เธอสิ้นหวังสุดๆจนอยากจะตาย

เพี๊ยะ! ! !

เพียงแต่.. ตอนนี้กลับรู้สึกถึงความเจ็บปวดเหมือนโดนเผาไหม้มาจากสะโพก!

นี่มัน......

ฟางหยิ่งตกตะลึง เธอพบว่าเย่เฟิงไม่ได้ตั้งใจจะขืนใจเธอ แต่กลับตีสะโพกเต็มฝ่ามือ!

"นาย......"

ฟางหยิ่งต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่ยังไม่ทันออกเสียง ก็มีเสียงตีอีกครั้ง!

เพี๊ยะ! ! !

เพี๊ยะ! ! !

เพี๊ยะ! ! !

โดนตบตูดเพี๊ยะเพี๊ยะหลายที ฟางหยิ่งจึงรู้สึกเจ็บปวดที่ก้นสุดสุด แต่สิ่งที่น่าแปลกก็คือ อาการชาและคันยุกยิกได้ไปอย่างสมบูรณ์ เหลือแต่ความรู้สึกแปลก ๆ

เหมือนมือของเย่เฟิงมีเวทมนต์แปลกๆที่ทำให้ผู้คนรู้เคลิบเคลิ้ม!

"หรือว่า...ผู้ชายคนนี้กำลังช่วยเธอรักษาเหรอ?"

ใบหน้าที่สวยของฟางหยิ่งสื่ออารมณ์ไม่อยากจะเชื่อเลย

แต่นอกเหนือจากคำตอบนี้ ก็ไม่สามารถอธิบายได้ว่าทำไมอาการชาที่สะโพกจึงหายไป

ในขณะที่ฟางหยิ่งกำลังอึ้งอยู่นั้น ในที่สุดเย่เฟิงก็หยุดตี เขาเช็ดเหงื่อที่หน้าผากแล้วพูดกับฟางหยิ่งว่า

"อาจารย์ ไม่เป็นไรแล้ว! สารพิษในร่างกายของคุณถูกกำจัดไปแล้วอย่างสิ้นเชิง!"

งั้นสินะ!

ฟางหยิ่งจึงมั่นใจแล้วว่าตัวเองเข้าใจผิดเย่เฟิง อีกฝ่ายไม่ได้พยายามจะแต๊ะอั๋งเธอ แต่กำลังช่วยเธอขจัดพิษ!

แต่ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าจะมีศาสตร์มือที่สามารถขจัดพิษได้!

"เย่เฟิง ขอบ... ขอบคุณ!"

ใบหน้าที่น่ารักของฟางหยิ่งแดงเรื่อจนแทบจะมีเลือดซึมออกมา

แต่มันก็ยังเป็นเรื่องน่าละอายที่ครูที่เป็นครูถูกนักเรียนตีก้น

เมื่อเห็นท่าทางเขินอายของฟางหยิ่ง เย่เฟิงจึงเกาหัว หัวเราะแห้งๆแล้วพูดว่า...

"อาจารย์ ไม่ต้องเกรงใจ! หากที่บ้านมีเรื่องอะไรเราก็จะช่วย! ไม่ว่าจะตีลูกด่าแม่ หรือจะแต่งเข้าบ้านก็ยังได้! เรา พร้อมช่วย!"

เอิ่ม!

เดิมทีฟางหยิ่งยังคงรู้สึกขอบคุณต่อเย่เฟิง แต่หลังจากได้ยินสิ่งนี้ เหงื่อก็ไหลท่วมหน้าผาก กัดฟันกรอดกรอด!

"ไอ้โรคจิต!"

ทั้งๆที่เห็นฟางหยิ่งกัดฟันกรอดกรอด แต่เย่เฟิงกลับไม่สนใจ เขาพูดกับฟางหยิ่งอย่างจริงจังว่า

"อาจารย์ มีอย่างหนึ่งที่เราต้องการขอโทษ! ก่อนหน้านี้ เราเข้าใจคุณผิด!"

หืม?

ฟางหยิ่งอึ้ง เธอไม่คิดว่าเย่เฟิงจะเปลี่ยนสีหน้าเร็วได้มาก พอเห็นว่าเขาจริงจังขึ้นมาอย่างฉับพลัน ก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า..

"นายเข้าใจผิดอะไร"

"แค่กแค่ก ... " เย่เฟิงไอ ยิ้มแล้วพูดว่า..

"ก่อนหน้านี้พูดว่าคุณตูดแฟบ แต่มันผิด! ที่จริงแล้วพอจับตูดของคุณมัยทำให้รู้สึกซาบซ่านจริงๆ!"

โว้ยยยย!

เพียงประโยคเดียว ฟางหยิ่งระเบิดทันที!

"เย่เฟิง! ไปตายไป๊ป๊ป๊ป๊! ชิ้วววว!"

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว