ZALIKA

หนาวมากกกกก

ชื่อตอน : Stimulate กระตุ้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มิ.ย. 2562 08:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Stimulate กระตุ้น
แบบอักษร

ไม่ว่าจะสัตว์หรือมนุษย์ถ้ารู้ว่าตัวเองจะเป็นเหยื่อรายต่อไป สัญชาตญาณการเอาตัวรอดจะเริ่มทำงาน ต้องหนี !! ต้องหนีให้ได้ นี่คือสิ่งที่ในหัวผมบอกมา แล้วต้องทำไงล่ะ สายตาผมพยายามมองไปรอบ ๆ ห้องสีแดงนี้เพื่อหาหนทางที่จะหนี แล้วก็ต้องหมดหวังไม่มีแม้แต่ช่องว่างให้หนีได้ ไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะออกจากเตียงนี้ได้ น้ำใสๆค่อยๆไหลออกมาจากตาผมทำให้ตาพร่ามัวมองไม่เห็นอะไร ใช่แล้วครับมันคือน้ำตาแห่งความสิ้นหวังนี่ผมต้องมาตายที่นี่จริง ๆเหรอผมยังไม่ได้ทำอะไรต้องมากมายทำในสิ่งที่ผมอยากทำ มันคงถึงเวลาที่เราจะตายแล้วจริง ๆผมคิดแบบนั้น เริ่มปลงเลิกร้องไห้และทำใจกับสิ่งที่จะมาถึง…

 

           แกร๊ก แอ๊ดดดดด เสียงเปิดประตูเหล็กที่เต็มไปด้วยสนิมเขรอะ เสียงฝีเท้าค่อยๆใกล้เข้ามาที่เตียงของผม ขณะที่ผมแหงนหน้ามองเพดานห้องอย่างทำใจนั้นก็มีหน้าผู้ชายที่ไม่คุ้นตาโผล่มาชะโงกดูหน้าผม

 

“ สวัสดีครับ ผมชื่อ แมมม่อน นะครับ คุณกำลังกลัวอยู่เหรอ ซีโน่ ไม่ต้องกลัวนะครับพวกเรากำลังจะช่วยคุณ ” ชายสูงผมสีน้ำตาลหยักศกนัยน์ตาสีเขียวบอกพร้อมยิ้มกว้าง คำพูดของเขาทำใหผมยิ้มและพยักหน้าอย่างมีความหวัง

 

“ ทำอะไรนะ !! แมมม่อน ฉันบอกให้อยู่รอหน้าห้องไง ” มาร์คัสทำเสียงดุใส่แมมม่อน

 

“ ก็ฉันตื่นเต้นจนอดใจไม่ไหวแล้ว ขอดูนิดหน่อยไม่ได้เหรอ ทำเป็นหวง ” แมมม่อนตอบมาร์คัสด้วยน้ำเสียงบ่นๆ

 

“ ไหนนายว่าจะช่วยฉันนายเป็นพวกเดียวกับมันเหรอ ” ผมตะโกนเสียงดังแล้งจองมองแมมม่อนด้วยสายเคียดแค้น

 

“ ใจเย็นครับ ใจเย็นพวกเราเกิดมาเพื่อช่วยคุณอยู่แล้ว เนอะ มาร์คัส ” แมมม่อนพูดพร้อมส่งรอยยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัยไปทางมาร์คัส น้ำตาผมไหลออกมาเป็นเพราะความเจ็บใจ ทำไมผมต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้ด้วย

 

“ คุณรู้จัก waterboarding ไหม ซีโน่ ” มาร์คัสถามขึ้นมา แล้วส่งสายตาสีฟ้าจ้องมาที่ผม ผมส่ายหัวไปมาเพื่อบ่งบอกให้เขารู้ว่าผมไม่รู้จัก

 

“ งั้นเรามาสาธิตกันเลยดีกว่า ” แมมม่อนพูดขึ้นมา เดินไปหยิบไม้กระดานมีขนาดเท่าเปลคนไข้ที่ผิงอยู่ผนังมาวางข้างเตียงผม ขณะที่มาร์คัสกำลังเอาผ้าสีดำมามัดปิดตาผม เขาสองคนช่วยกันยกร่างของผมไว้บนกระดานไม้แล้วเอาเชือกมัดร่างกายของผมติดกับกระดานไม้ หนึ่งในสองคนนั้นได้ยกไม้กระดานส่วนที่มัดติดกับเท้าขึ้นเหนือหัวของผม

 

“ พร้อมแล้ว มาร์คัส เริ่มเลย ” แมมม่อนพูดเสร็จ มาร์คัสก็เอาผ้ามามัดปิดปากกับจมูกผมไว้ เริ่มรู้สึกว่ามีน้ำเย็นๆค่อยๆไหลเข้าจมูกผม จนเริ่มหายใจไม่ออก

 

“ นายชอบไหม ที่ได้เห็นการฆ่าคน นายชอบเลือดที่สาดกระเด็นไหม ” มาร์คัสถามผมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและแผ่วเบา แต่สิ่งที่ถามนั้นหาได้มีความอ่อนโยน

 

“ ไม่ฉันไม่ชอบ ฉันไม่ชอบเลือด ไม่ชอบพวกนาย ฉันเกลียดพวกนาย!! ปล่อยฉันไป!!” สิ้นเสียงของผมนั้น ได้มีน้ำไหลทะลักเทลงมาในปากและจมูกผมจนทำให้หายใจไม่ออก ผมดิ้นทุรนทุราย มันเหมือนกับว่าผมกำลังจมน้ำ พยายามตะเกียกตะกายดิ้นไปเท่าไรก็ไม่สามารถว่ายขึ้นน้ำเพื่อมาเอาอากาศหายใจได้ ยิ่งดิ้นเท่าไรยิ่งหมดแรง มันทรมานเหลือเกิน

 

“ นายชอบใช่ไหม ตอบมา!! ” มาร์คัสเริ่มตะโกนใส่ผม

 

“ ไม่ ฉันไม่ได้โรคจิตเหมือนพวกนาย ปล่อยฉัน ” ความเย็นของนำไหลบนผ้าที่ปิดปากและจมูกผมอีกครั้งมันกั้นไม่ให้อากาศลอดเข้ามาผ่านใยผ้าได้ ยิ่งพยายามสูดหายใจเพื่อหวังว่าจะมีอากาศเล็ดลอดเข้ามา แต่กับกลายเป็นน้ำที่กำลังทะลักเข้ามาเต็มจมูกและปาก ผมตะกุกตะกายดิ้นด้วยความทรมาน

 

“ ซีโน่ นายชอบที่เห็น....”

 

“ ถ้าพวกนายจะฆ่าฉันก็รีบๆฆ่าเสียซิ ฆ่าฉันที !! ” ผมไม่ปล่อยให้มาร์คัสพูดจบ ความรู้สึกที่ต้องจมน้ำซ้ำแล้วซ้ำอีก ไม่ไหว....ผมไม่เอาแล้ว ฆ่าผม...ได้โปรด....ฆ่าผมตายซะยังดีกว่า

 

“ นายชอบซีโน่ ยอมรับก้นบึ้งในหัวใจนายซะ เลิอดและความตายคือของโปรดนาย ” มาร์คัสตะโกนเสียงดังอีกรอบ

 

“ ใช่ ฉันชอบ ฉันชอบมากด้วย ชอบเสียงกรีดร้อง ชอบเสียงเลือดที่กระเด็นติดผนังห้อง ” ผมตะโกนออกไปแล้วหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง สิ่งที่ผมตะโกนบอกไปผมไม่รู้ว่าพูดไปเพราะประชดหรือพูดไปเพราะความในใจของผม ผมไม่รู้จริงๆ

 

“ พอแล้ว ” มาร์คัสสั่ง แมมม่อนเอาไม้กระดานที่ติดขาผมลง แล้วแกะเชือกที่พันธนาการผมให้ติดกระดานออก มาร์คัสค่อยๆ แกะผ้าปิดตาและผ้าที่ปิดปากกับจมูกออก ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมามองหน้ามาร์คัสกำลังจะใช้สายตาจ้องมองอย่างเคียดเค้นแต่ต้องชะงัก เพราะผมเห็นมาร์คัสกำลังร้องไห้ น้ำใสๆที่ไหลออกมาจากตาสีฟ้า นั้นคืออะไร เขาทำเหมือนท่าทางเสียใจกับสิ่งที่ทำกับผมงั้นเหรอ

 

“ ผมขอโทษครับ นายท่าน ขอโทษที่ทำให้นายท่านทรมาน แต่ผมจำเป็น ” มาร์คัสพูดด้วยเสียงสั่นเครือ ผมเปลี่ยนจากอารมณ์ที่เคียดแค้นกลายเป็นอารมณ์ที่สงสัย ใครนายท่าน มาร์คัสพูดถึงใคร

 

“ มาร์คัสพอเหอะ วันนี้นายท่านเหนื่อยมามากพอแล้ว ให้นายท่านได้พักเสียที ” แมมม่อนพูดกับมาร์คัสแล้วยิ้มมาทางผม มาร์คัสได้ยินแล้วพยักหน้าแล้วเดินจากออกไปจากห้องนี้

 

“ ท่านครับ ผมฝากหนังสือเล่มนี้ให้ท่านอ่านเวลาว่างด้วยนะครับ เผื่อท่านจะจำอะไรได้บ้าง ” แมมม่อนพูดพลางยื่นหนังสือเล่มหนาให้ผม ผมรับมาแล้วมองหนังสือเล่มที่อยู่ในมืออย่างงงๆ

 

แอ๊ดดดด ได้ยินเสียงปิดประตูเบาๆ พวกเขาไม่อยู่แล้วซินะ...... แล้วนี้มันเรื่องอะไรกัน.....นายท่านคือใคร......เหมือนเคยมาร์คัสเขามักจะทิ้งปริศนาให้ผมก่อนที่จะก้าวออกจากห้องนี้เสมอ....

  

 

 

waterboarding 

 

แมมม่อน 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น