ZALIKA

หนาวมากกกกก

Nice to meet you . ยินดีที่รู้จัก

ชื่อตอน : Nice to meet you . ยินดีที่รู้จัก

คำค้น : REBORN กำเนิดซาตาน

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ค. 2562 20:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Nice to meet you . ยินดีที่รู้จัก
แบบอักษร

    เอี๊ยด เอี๊ยด เอี๊ยด เสียงล้อเตียงคนไข้กำลังเคลื่อนที่ทำให้ผมอุ่นใจอย่างน้อยก็คงอยู่ในโรงพยาบาลที่ไหนสักที่ ผมค่อยๆเปิดเปลือกตาพยายามเลื่อนสายตามองรอบๆสถานที่ แต่ต้องชะงักเมื่อเห็นอุปกรณ์มีดขวานของมีคมขนาดต่างๆแขวนเต็มผนังทุกอันยังมีรอยเลือดทั้งสดทั้งแห้งเขรอะติดอยู่ กลิ่นเลือดคละคลุ้งตลบอบอวนเต็มห้องนี้ไปหมดห้องที่สีแดงเพราะเลือดที่สาดติดผนังห้องบรรยากาศในห้องเย็นยะเยือก ความเย็นเฉียบของเตียงเหล็กกระทบผิวหนังจนรู้สึกได้ว่ามันกำลังเริ่มชา

 

    ความเย็นถูกกลไกร่างกายต่อต้านอย่างหนักเหงื่อเย็นผุดซึมทั่วทุกอนูขุมขนเสื้อผ้าที่ใส่กำลังดูดซับมันจนเปียกชื้น ตราบใดที่หัวใจเร่งจังหวะการสูบฉีดเลือด ตราบนั้นเหงื่อเย็นก็ยังทำงานระบายอุณหภูมิภายในไม่หยุด มันเป็นความจริงที่คนเราเวลากลัวอะไรมาก ๆ เหงื่อจะไหลตามกลไกของร่างกาย

 

   “ ตื่นแล้วหรอครับ ” เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้นมา ผมหันหน้าไปมองชายคนนั้น ชายที่มีรูปร่างสูง จมูกโด่ง ผิวขาว รูปร่างเค้าโครงหน้าเขาเป็นคนแถบยุโรป

 

    “ ทะ-คุณครับ ตื่นแล้วหรือครับ ” เขาถามซ้ำอีกรอบ ตาสีฟ้าของเขากำลังจ้องมองมา ผมพยักหน้าตอบ

 

    “ ผมชื่อมาร์คัส ยินดีที่รู้จักนะซีโน่ ” พร้อมส่งรอยยิ้มและยื่นมือมาที่ผม มันเป็นรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นนะแต่ผมไม่ไว้ใจเขา ลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีเลย ผมกำลังจะยื่นมือไปจับมือเขาเพื่อแสดงการทักทายถึงแม้จะอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ เคร้ง เคร้ง นะ นี่มันอะไรกัน! มือและเท้าของผมโดนมัดโซ่ติดไว้กับเตียง ความหวาดกลัวและกังวลเริ่มเกิดขึ้นหนักผสมกับคำถามว่าทำไม

 

    “อ๋อ ลืมไปแหะๆโทษทีนะครับ” ยิ้มกวนๆ ผมเริ่มไม่รู้ชะตากับหมอนี่พร้อม ๆกับรู้สึกไม่ดีที่ต้องเจออะไรแบบนี้

 

    “ นายต้องการอะไร !! จับฉันมาทำไม !! ฉันทำอะไรให้นาย!! นายคือใคร ” ผมพยายามจะถามเขาให้มากที่สุด ถามเขาด้วยน้ำเสียงที่เค้นแค้น มีคำถามมากมายในใจผม เขาจ้องมองผมชั่วครู่แล้วกลับหลังเดินไปลากโต๊ะอาหารคนไข้มาไว้บนเตียงผม

 

    “ กินก่อนซิครับจะได้มีแรง ว่าแต่คุณถนัดแขนซ้ายหรือขวา ” เขาถามผมพร้อมรอยยิ้มที่ดูเหมือนอ่อนโยนผมเกลียดรอยยิ้มนี้จริง ๆ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผมขนลุกวาบขึ้นมาทันใด

 

    “ ซ้าย ” ผมตอบด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ เขาก้มล้วงในกระเป๋าเสื้อเอาพวงกุญแจออกมา พร้อมไขกุญแจที่ล็อคโซ่แขนข้างซ้ายของผม แล้วดึงออกมา

 

    “ กินข้าวให้อิ่มนะครับ อีกครึ่งชั่วโมงผมจะกลับมา แล้วเราค่อยมาเริ่มกัน ” เขาพูดเสร็จก็เดินออกไปจากห้องนี้พร้อมเสียงล็อคประตูห้องข้างนอกอย่างหนาแน่น ปล่อยให้ผมอยู่ท่ามกลางคำถามที่มากมาย

 

 

มาร์คัส

 

ซีโน่

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น