ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 21

คำค้น : #เสน่หาซ่อนกลรัก#เสน่หา#ซ่อนกลรัก#ชายแดน#แดน#วันเสาร์#เกล้ากัญญา

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.พ. 2564 07:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 21
แบบอักษร

 

 

เสน่หาซ่อนกลรัก บทที่ 21 

 

 

 

 

 

ผั๊ว!! 

" ไอ้มาร์ช!! " ชายแดนเข้าไปซัดกำปั้นใส่ที่หน้ามาร์ชอย่างแรงจนอีกฝ่ายกระเด็นล้มไปกองอยู่ที่พื้น ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหามาร์ชกระชากคอเสื้อของเขาขึ้นมา " มึงทำบ้าอะไรวันเสาร์ฮะ! ไอ้มาร์ช " ชายแดนเงื้อกำปั้นสูงใส่ท่ามกลางเสียงร้องห้ามของวันเสาร์กับเกรย์ 

" แดน!! / ไอ้แดน!! "  

วันเสาร์กับเกรย์ถลาเข้าไปแยกทั้งสองคนออกจากกัน วันเสาร์จับแขนของชายแดนไว้ขณะที่เกรย์เข้าไปแทรกกลางระหว่างชายแดนกับมาร์ชกันทั้งคู่แยกห่าง  

" ปล่อยนะ! วันเสาร์!! " ชายแดนคำรามใส่ เขาสะบัดวันเสาร์ออกจนเธอเซถลาไปด้านหลัง " วันเสาร์!! " ชายแดนตกใจรีบคว้าตัววันเสาร์ไว้ก่อนที่เธอจะล้ม " เธอเจ็บตรงไหนมั้ย " ชายแดนถามหน้าซีด 

วันเสาร์ผลักชายแดนออกก่อนจะรีบเข้าไปดูมาร์ชทันที " พี่มาร์ช! เป็นยังไงบ้างคะ " วันเสาร์ถามสีหน้าเป็นกังวล ชายแดนยืนนิ่งขึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นมาร์ชจูบวันเสาร์แต่เธอกลับไปเป็นห่วงเป็นใยมัน ชายแดนขบกรามเบาๆก่อนจะสาวเท้าเข้าไปถึงตัวมาร์ชกระชากคอเสื้อขึ้นมา 

" แดนอย่า!! " วันเสาร์ร้องห้ามพยายามแกะมือของชายแดนออกจากคอเสื้อของมาร์ช ชายแดนหันมาตวาดใส่วันเสาร์ 

" เมื่อกี้มันจูบเธอนะ วันเสาร์! จะให้ฉันอยู่เฉยๆหรือไง!! "  

" ไอ้แดน! ใจเย็นเว้ย "  

 

พลั่ก!! 

 

" มึงอยู่เฉยๆไปนั่นแหละ " มาร์ชถีบใส่เต็มแรงจนทั้งชายแดนกับเกรย์ล้มหงายไปทั้งคู่ 

" แดน! " วันเสาร์ตามเข้าไปช่วยชายแดน 

" เฮ้ย! คุณ " องุ่นที่ตามเข้ามาทีหลังเข้ามาช่วยพยุงเกรย์ให้ลุกขึ้นยืน เขายกมือเป็นเชิงบอกกับองุ่นว่าเขาไม่เป็นอะไร ก่อนจะรีบเข้าไปดึงชายแดนออกมา วันเสาร์รีบเอาตัวเข้าห้าม 

" แดนหยุดนะ! " วันเสาร์เอามือยันอกของชายแดนไว้ ตอนนี้เธอยืนอยู่ระหว่างเขากับมาร์ช 

" ถอยไปนะ วันเสาร์! " ชายแดนพยายามดันวันเสาร์ออกไปให้พ้นทาง " มึงจูบวันเสาร์ กูจะฆ่ามึง! " ชายแดนกระชากเสียงใส่มาร์ชสีหน้าถมึงทึง ภาพที่มาร์ชจูบวันเสาร์เมื่อกี้มันทำให้อยากจะฉีกร่างมาร์ชทิ้ง เขาพยายามสลัดให้หลุดจากเกรย์ " ปล่อยกู ไอ้เกรย์! กูจะฆ่ามัน "  

" เก่งจริง! มึงก็เข้ามาเลย ไอ้แดน! " มาร์ชจะกระโดดเข้าใส่  

" พอได้แล้ว!! " วันเสาร์สั่งเสียงดัง เธอหันไปมองทั้งชายแดนทั้งมาร์ชด้วยสายตาดุดัน " ฉันจะจูบกับใครก็ไม่เกี่ยวกับแดน " เธอบอกกับชายแดนก่อนจะหันมาบอกกับมาร์ชแววตาของเธอผิดหวัง " วันเสาร์ไม่ชอบนะคะที่พี่มาร์ชทำแบบนี้ " วันเสาร์ยกกระโปรงเจ้าสาวที่ชายของมันกรุยกรายไปกับพื้นขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไป  

" วันเสาร์ " องุ่นกำลังจะเดินตามออกไปแต่เกรย์กลับรั้งแขนเธอไว้ เขาส่ายหน้าเป็นเชิงให้เธอไม่ต้องตามเพราะชายแดนก้าวเท้ายาวๆออกจากห้องตามวันเสาร์ออกไป มาร์ชเองก็จะตามออกไปด้วย 

" เรื่องของเค้าสองคนแกไม่ควรตามไปนะ มาร์ช " เกรย์เอามือยันหน้าอกของมาร์ชไว้ มาร์ชจ้องเขม็งใส่ 

" อย่าเสือก ไอ้เกรย์ " มาร์ชคำรามใส่ก่อนจะเดินออกจากห้องไปเหลือแค่องุ่นกับเกรย์ เธอจ้องใส่เขาเขม็ง  

" จ้องผมแบบนั้นทำไม " เกรย์ถาม  

" น้องสาวคุณมาด้วยมั้ย ถ้ามาขอฉันเจอตัวหน่อยเถอะ ฉันจะจัดการโทษฐานที่มารังแกเพื่อนฉัน " 

" เป็นอันธพาลหรือไง คุณ " เกรย์ว่า " เอะอะก็จะจัดการน้องผม " 

" ก็น้องสาวคุณพาพวกมารุมรังแกเพื่อนฉันทำไม ไหนจะยังเพื่อนคุณอีก " องุ่นเข่นเขี้ยว " คุณเองก็เหมือนกันเป็นพี่ชายแท้ๆทำไมไม่รู้จักสั่งสอนน้องว่าให้ทำตัวดีๆ น่ะ " 

" คุณนี่เหลือเชื่อเลย ทำอะไรไม่ได้ก็หาที่ลงงั้นสิ " เกรย์ส่ายหัวพลางเอาลิ้นดุนแก้มสีหน้าไม่ชอบใจ " ผมเองก็ไม่ชอบนะที่น้องสาวผม ครอบครัวผมทำแบบนั้นกับเพื่อนคุณน่ะ แต่เรื่องนี้มันอยู่นอกเหนือความควบคุมของผมเผื่อคุณจะลืม ตอนเกิดเรื่องผมกับคุณเราทั้งคู่อยู่ที่อังกฤษด้วยกันนะ "  

องุ่นเม้มปากเบาๆจ้องตาขุ่นใส่เกรย์ ไม่ชอบใจที่ต้องยอมรับว่าเกรย์พูดถูก วันที่เกิดเรื่องทั้งเธอและเขาต่างก็ยังอยู่ที่อังกฤษด้วยกัน เธอมีไฟล์ทส่วนเขาไปพบลูกค้า 

" เราออกไปกันเถอะ ใกล้ได้เวลาแล้ว " เกรย์ว่าแล้วเดินนำองุ่นออกไปแต่เธอกลับรั้งแขนเสื้อของเขาไว้ " มีอะไร! " 

" คอคุณมีเลือดออกแน่ะ " องุ่นหยิบกระดาษทิชชู่มาซับที่ต้นคอของเกรย์ เขานิ่วหน้าพึ่งรู้สึกตัวว่ามีแผล 

" สงสัยเป็นตอนที่จับไอ้แดน " เกรย์ว่า องุ่นเหลือบมองเกรย์ 

" เจ็บเหรอ คุณ " องุ่นถาม เกรย์ส่ายหน้า " รอแป๊บนะ ฉันมีพลาสเตอร์ " องุ่นเปิดกระเป๋าถือใบเล็กออกแล้วหยิบพลาสเตอร์ออกมา " นี่ไง! " เธอชูพลาสเตอร์ลายการ์ตูนสีสันสดใสให้เกรย์ดู 

" เฮ้ย! ไม่เอาหรอก ผมไม่แปะพลาสเตอร์นั่น " เกรย์ร้องเสียงขุ่นใส่ " พลาสเตอร์บ้าอะไรอย่างกับพลาสเตอร์เด็ก " 

" ไม่ได้! เดี๋ยวเชื้อโรคเข้าแผลเกิดมันลุกลามคอคุณเน่ามา ต้องตัดคอทิ้ง คุณจะทำยังไง " องุ่นว่าสีหน้ายิ้มๆ เกรย์ถลึงตาใส่ " เอาเถอะน่า น่ารักไม่มากหรอกเหมาะกับคุณดี " องุ่นจัดแจงแกะห่อพลาสเตอร์ออกแล้วบรรจงแปะพลาสเตอร์ลงบนต้นคอให้เกรย์ 

" เสร็จแล้ว " องุ่นยิ้มภูมิใจมองดูผลงานตัวเอง เกรย์พ่นลมฮึออกมาก่อนจะเบือนสายตาออกจากองุ่นแล้วมองไปอีกทาง 

" วันเสาร์! วันเสาร์! " ชายแดนก้าวยาวๆก็ตามไปคว้าแขนของวันเสาร์ไว้แล้วดึงเธอเข้ามาหาตัว " ที่พูดเมื่อกี้หมายความว่าไง " เขาถามหน้านิ่ว 

" พูดอะไร!? " วันเสาร์สะบัดแขนออกแต่ชายแดนกลับจับไว้แน่นขึ้นกว่าเดิม เขาไม่ยอมให้เธอเดินหนี " ปล่อยนะ แดน! " วันเสาร์ร้องผลักอกชายแดนให้ออกห่าง 

" ไม่ปล่อย! ตอบมา วันเสาร์ที่พูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไง! " ชายแดนถามน้ำเสียงหนักแน่นเกือบจะตวาดใส่เธอ แถมเขายังลงน้ำหน้ามือไปที่แขนของวันเสาร์จนเธอนิ่วหน้ารู้สึกเจ็บ 

" ก็หมายความอย่างที่พูดนั่นแหละ ฉันจะจูบกับใครมันก็ไม่เกี่ยวกับ แดน!! " วันเสาร์แหวกลับพลางกำมือทุบไปที่หน้าอกแกร่งของชายแดน " ปล่อยสิ แดน! " 

" ฮึ! เธอจูบกับใครไม่เกี่ยวกับฉันงั้นเหรอ วันเสาร์ " ชายแดนแค่นเสียงใส่ ความโกรธกำลังพลุ่งพล่านเหมือนลาวาที่กำลังจะปะทุออกจากภูเขาไฟ " เรากำลังจะเข้าพิธีเป็นผัวเป็นเมียกัน แบบนี้เธอยังจะคิดว่าไม่เกี่ยวกับฉันอีกมั้ย วันเสาร์! " ชายแดนกึ่งเดินกึ่งลากวันเสาร์ให้เดินตามเค้าไป 

" แดน! ปล่อยฉันนะ! " วันเสาร์ร้องพยายามขืนตัวไม่ให้เขาพาเธอไป " แดน! " 

" คิดจะทำอะไร วันเสาร์ " ชายแดนดันวันเสาร์ติดไปกับกำแพงหลังโบสถ์ในสวนที่ตกแต่งไว้อย่างสวยงาม คิ้วเข้มของเขาขมวดกันแน่น " ทำไมถึงปล่อยให้ไอ้บ้ามาร์ชมันจูบเธอ ทำไมเธอไม่ผลักมันออก วันเสาร์! " เขาถาม 

" บอกแล้วไงว่าไม่เกี่ยวกับแดน! " วันเสาร์ยันอกของชายแดนไว้ " ออกไปนะ อย่ามาเข้าใกล้ฉัน! " 

" เฮอะ! ทีกับไอ้มาร์ชปล่อยให้มันได้ทั้งกอดได้ทั้งจูบ! " ชายแดนกระชากแขนวันเสาร์ " ทีกับฉันแค่จับแขนก็ไล่ฉันให้ไปไกลๆ รักมันมากเหรอ " 

" ก็ถ้าใช่ แดนจะสนใจทำไม " วันเสาร์ตอบกลับ นัยน์ตาฉายความขุ่นเคืองที่ยังไม่จางหายไป " การแต่งงานของเราก็เป็นแค่เรื่องธุรกิจ ใครจะทำอะไรก็ได้ไม่ใช่หรือไง จะต้องสนใจความรู้สึกกันไปทำไม " 

" สน! เธอกำลังจะเป็นเมียฉันในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า จะให้ฉันทนดูผู้หญิงของตัวเองถูกผู้ชายคนอื่นจูบ มันหยามหน้ากันเข้าใจมั้ย วันเสาร์! " ชายแดนตะคอกใส่ดวงตาวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะ 

วันเสาร์กัดปากแน่นออกแรงผลักชายแดนออกไปจนเขาก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว " งั้นแดนก็เข้าใจแล้วสิว่าการถูกหยามเกียรติและศักดิ์ศรีมันเป็นยังไง! " วันเสาร์ร้องใส่ นัยน์ตาปริ่มน้ำเธอกลั้นน้ำตาไว้จนตาแดงก่ำ ชายแดนพูดไม่ออกความรู้สึกผิดหนักทิ้งดิ่ง 

" วันเสาร์ ฉัน -- "  

" เจ้าบ่าว เจ้าสาวคะ ได้เวลาแล้วค่ะ " ออแกไนซ์เดินเข้ามาตามชายแดนกับวันเสาร์ ชายแดนเดินเข้ามาข้างหน้าวันเสาร์บังสายตาของออแกไนซ์ที่มองวันเสาร์กำลังซับน้ำตาตัวเอง 

" ครับ เดี๋ยวผมพาเธอไปเอง " ชายแดนพูดน้ำเสียงราบเรียบ  

" ค่ะ " ออแกไนซ์รับคำ ท่าทีลังเลก่อนจะยอมเดินกลับเข้าไปก่อน ชายแดนหันกลับมาส่งมือให้วันเสาร์ 

" เราเข้าไปข้างในกันเถอะ วันเสาร์ " ชายแดนระบายยิ้มอ่อนโยน วันเสาร์เบือนหน้าหนีรอยยิ้มของเขาก่อนจะยกกระโปรงขึ้นแล้วเดินเข้าไปข้างในด้วยตัวเองแต่เพราะชายกระโปรงที่กรุยกรายอยู่บนพื้นเข้าไปพันเท้าเธอทำให้เธอสะดุดชายกระโปรงเกือบล้ม ชายแดนตามเข้าไปคว้าตัวไว้ได้ทันลำแขนแข็งแรงโอบเอวของวันเสาร์ไว้ดึงกายเธอเข้ามากอดแนบกายเขา สองสายตาประสานกันเงาของเขาและเธอสะท้อนผ่านดวงตาของอีกฝ่าย 

" เอาไว้ค่อยโกรธฉันต่อหลังจากงานได้มั้ย วันเสาร์ " แววตาอ้อนวอนของชายแดนร้องถามวันเสาร์ เธอเบือนหน้าหนี 

" ปล่อยฉันที จะได้เข้าไปในงาน " วันเสาร์ว่า ชายแดนปล่อยวันเสาร์ออกจากอ้อมกอดก่อนจะช่วยวันเสาร์ยกชายกระโปรงขึ้นแล้วพาเธอเดินเข้าไปข้างในด้วยกัน  

งานแต่งงานของทั้งชายแดนและวันเสาร์จัดขึ้นในโบสถ์ที่ถูกเนรมิตให้สวยงามเต็มไปด้วยบอลลูน ลูกโป่ง ดอกไม้นับนับร้อยพันที่ส่งกลิ่นหอมไปทั่วงาน ครอบครัวของทั้งคู่ก็มากันพร้อมหน้า อรัญพี่ชายของแดนกับทอปัดภรรยาของเขาก็บินมาจากเชียงใหม่เพื่อมาร่วมงานพร้อมกับพะยูนและติณณภพ รวมถึงโรมพี่ชายต่างมารดาของพะยูนที่พาแฟนสาวของเขามาร่วมในงานพิธีนี้ด้วย วันเสาร์มีโอกาสได้พูดคุยกับพวกเขานิดหน่อยในตอนที่พวกเขาอยากเห็นเจ้าสาวของชายแดน 

ในขณะที่เคนกับคัทรียาแวะมาดูและพูดคุยกับเธอไม่นาน ส่วนใหญ่แล้วก็เป็นเคนที่พูดกับวันเสาร์ คัทรียาได้แต่ยืนเหลือบมองวันเสาร์เป็นครั้งคราวเท่านั้น 

แขกเหรื่อในงานต่างก็เป็นเพื่อนเก่าแก่และพันธมิตรทางธุรกิจของทั้งคู่รวมถึงเพื่อนของชายแดนที่ต่างก็มาร่วมแสดงความยินดีกับเขาด้วย พิธีแต่งงานดำเนินไปด้วยความชื่นมื่น เสียงเพลงบรรเลงดังไปทั่วโบสถ์ แขกในงานทุกคนต่างก็ยืนขึ้นเมื่อเจ้าสาวเดินเข้ามาในโบสถ เด็กๆที่อยู่ข้างหน้าแถวช่วยกันโปรยดอกไม้อย่างสนุกสนาน บรรดาแขกส่งเสียงชื่นชมในความสวยสะกดของเจ้าสาว คริสเป็นคนเดินพาวันเสาร์มาส่งให้ชายแดนในฐานะพ่อของเจ้าสาว เมื่อมาถึงหน้าแท่นพิธีจู่ๆน้ำตาของวันเสาร์ก็ไหลออกมาเธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของเธอจะมาถึงตรงนี้ได้ วันเสาร์รู้สึกซาบซึ้งในความรักของคริสแม้เขาจะไม่มีความเกี่ยวข้องกันทางสายเลือดกับเธอแม้แต่น้อย  

" วันเสาร์รักป๋านะคะ "  

" ป๋าก็รักหนูมากเหมือนกันนะ " คริสแตะน้ำตาออกจากแก้มของวันเสาร์อย่างทะนุถนอม " ยิ้มเข้าไว้นะคะ วันเสาร์ แม่สุรีย์ของหนูกับอลิสกำลังส่งยิ้มมาให้หนูจากบนสวรรค์นั่นนะ "  

วันเสาร์พยักหน้ายิ้มรับทั้งน้ำตา ภาพบรรยากาศเจ้าสาวถูกคนเป็นพ่อปลอบโยนก่อนส่งต่อให้เจ้าบ่าวดูแลกลายเป็นภาพที่ทำให้ทุกคนอดซึ้งและน้ำตาซึมตามไปด้วยไม่ได้  

เมื่อวันเสาร์ก้าวขึ้นไปบนแท่นเธอยืนต่อหน้าชายแดน ถึงเวลานี้ความรู้สึกขุ่นมัวของวันเสาร์หายไปเสียเฉยๆมันกลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกตื่นเต้นที่เพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวี เมื่อศิษยาภิบาลอ่านคัมภีร์จบลง จากนั้นเจ้าบ่าวเจ้าสาวก็กล่าวคำปฏิญาณรัก ชายแดนจับมือของวันเสาร์ไว้ เขามองเธอด้วยแววตาหวานละมุน 

" ข้าพเจ้าชายแดน เฟาสต์ ขอรับคุณเกล้ากัญญา กีรกาญเกตุ มอร์แกน เป็นภรรยาและขอสัญญาว่าจะถือซื่อสัตย์ต่อคุณทั้งในยามสุข และ ยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบาย เพื่อรักและยกย่องให้เกียรติคุณจนกว่าชีวิตจะหาไม่ "  

" ข้าพเจ้าเกล้ากัญญา กีรกาญเกตุ มอร์แกน ขอรับคุณชายแดน เฟาสต์ เป็นสามีและขอสัญญาว่าจะถือซื่อสัตย์ต่อคุณทั้งในยามสุข และ ยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบาย เพื่อรักและยกย่องให้เกียรติคุณจนกว่าชีวิตจะหาไม่ "  

จากนั้นชายแดนก็สวมแหวนแต่งงานที่ตัวเรือนเป็นทองคำขาวเกาะเกี่ยวเพชรน้ำงามหนึ่งเม็ดให้ที่นิ้วนางข้างซ้ายของวันเสาร์ เขาดึงมือเธอขึ้นมาจูบเบาๆสายตาทอดมองเธอด้วยดวงตาหวานเชื่อมที่ทำให้วันเสาร์หวั่นไหว หัวใจของเธอเต้นแรงกว่าครั้งไหนๆ ก่อนจะเป็นวันเสาร์บ้างที่สวมแหวนทองคำขาวกลมเกลี้ยงให้ที่นิ้วนางข้างซ้ายของชายแดน มือของทั้งคู่เกาะกุมไว้อย่างแนบแน่นส่งผ่านความรู้สึกผ่านมือคู่นั้นไปสู่หัวใจของแต่ละคน ชายแดนก้าวเข้าไปเชยคางของวันเสาร์ขึ้นมาก่อนจะจรดริมฝีปากของเขาลงบนริมฝีปากอ่อนนุ่มที่เหมือนกลีบกุหลาบสีหวาน  

ชายแดนทิ้งภาพที่มาร์ชจูบวันเสาร์ไปอย่างไม่ไยดีเค้าไม่สนว่าเธอจะเสียจูบแรกให้ไอ้มาร์ชไปแต่จากนี้ไปวันเสาร์จะเป็นของเขาคนเดียว ชายแดนขยับริมฝีปากให้แนบกระชับยิ่งขึ้นท่ามกลางเสียงร้องฮือฮาของบรรดาแขกเหรื่อในงาน วันเสาร์เบิกตาโตอย่างตกใจเสียยิ่งกว่าตอนที่ถูกมาร์ชจูบซะอีก จูบของชายแดนนุ่มนวลเขาค่อยๆละเลียดชิมริมฝีปากเธออย่างใจเย็นก่อนจะรุกล้ำเข้ามาด้านในชิมความหวานที่เขาได้ลองเป็นครั้งแรก ชายแดนจำต้องหักห้ามใจไม่ให้ทำอะไรวันเสาร์มากไปกว่านี้เพราะบรรดาเพื่อนห่ามๆของเขากำลังส่งเสียงโห่ฮาที่ดังขึ้นกว่าเดิม เขาถอนจูบจากวันเสาร์ นัยน์ตาปรือหวานเยิ้มของเธอทำให้เขาอยากจะอุ้มวันเสาร์เข้าหอไปเสียตั้งแต่ตอนนี้ คนถูกจูบถูกมองด้วยแววตาเจ้าเล่ห์เธอก็ผลักเขาออกเบาๆใบหน้าร้อนฉ่ารู้สึกอายกับสถานการณ์ตอนนี้ ทั้งๆที่จะไม่ยอมมีความรู้สึกอะไรกับชายแดนแต่เธอกับเผลอไผลไปกับรสจูบที่ทั้งนุ่มนวลและอ่อนหวานของเขา 

ศิษยาภิบาลกระแอมเรียกสติทั้งคู่ก่อนที่จะดำเนินการต่อไปจนจบงานพิธี แล้วสิ่งที่ทุกคนรอคอยก็มาถึงบรรดาแขกสาวๆในงานต่างเฝ้ารอช่วงเวลาสำคัญที่เจ้าสาวจะโยนช่อดอกไม้ 

องุ่นเข้าไปรวมอยู่ในกลุ่มสาวๆที่ต่างก็จับจ้องพื้นที่ของตัวเองไว้พยายามหามุมที่เหมาะที่สุดหากเจ้าสาวโยช่อดอกไม้มาพวกเธอจะได้รับได้ถนัดถนี่ 

" เอาล่ะน่า " วันเสาร์ร้องบอก เธอหันไปมองกลุ่มสาวๆ พวกเธอกำลังร้องกรี๊ดกร๊าดอย่างตื่นเต้นแล้วชูมือขึ้นสูง " องุ่น! คุณน้ำมนต์รับให้ได้นะ! " วันเสาร์ตะโกนบอก 

" โยนมาทางนี้ วันเสาร์! " องุ่นร้องกลับไปออกอาการตื่นเต้นอย่างกับเด็กๆที่รอขนมเค้กจากพ่อจากแม่ยังไงยังงั้น เกรย์ยืนมองด้วยความไม่เข้าใจว่าทำไมสาวๆต้องมาแย่งชิงช่อดอกไม้เจ้าสาวด้วย  

" ทำไมต้องอยากได้ขนาดนั้นด้วย ช่อดอกไม้เจ้าสาว " เกรย์โพล่งถามออกมาอย่างไม่เข้าใจ " เข้าไปขอดีๆก็ได้ ไม่เห็นต้องแย่งกันเลย "  

" เออ! นี่ทำตัวอย่างกับเด็กไปยืนรอของขวัญจากซานต้าอย่างนั้นแหละ " โรมว่าสีหน้าไม่ชอบใจมองน้ำมนต์ที่เข้าไปร่วมวงแย่งดอกไม้กับคนอื่นๆด้วย 

" เฮอะ! นี่พี่สองคนที่พูดมาแบบนี้เพราะไม่เข้าใจสินะว่าช่อดอกไม้ของเจ้าสาวมันมีความหมายน่ะ " พะยูนขมวดคิ้วใส่โรมกับเกรย์ ทั้งสองยักไหล่ 

" ก็แค่ช่อดอกไม้จะเอากี่สิบอันล่ะ เดี๋ยวฉันไปเหมามาให้เลย " โรมแค่นเสียงใส่ " ยัยนั่นบ้านก็ทำสวนดอกไม้แท้ๆ ยังจะเอาช่อดอกไม้อีก เอาไปทำอะไร "  

" สำคัญขนาดไหนเชียว พะยูน " เกรย์ถาม 

" สำคัญขนาดที่เชื่อกันว่าถ้าใครได้ช่อดอกไม้เจ้าสาวไป คนนั้นก็จะเป็นคนต่อไปที่ได้แต่งงานน่ะสิ " พะยูนตอบสีหน้ายิ้มแย้ม แต่ทั้งโรมและเกรย์กลับพูดออกมาพร้อมกัน 

" ไร้สาระ!! "  

" โยนแล้วนะ!! " วันเสาร์ร้องตะโกนพร้อมกับโยนช่อดอกไม้ ทั้งหมดมองตามช่อดอกลิลลี่สีขาวลอยละลิ่วสูงอาจเป็นเพราะวันเสาร์ใช้แรงทั้งหมดที่มีโยนออกไปไกลๆตั้งใจหวังให้องุ่นหรือน้ำมนต์ที่ถอยรนออกไปรับนอกกลุ่มได้ช่อดอกไม้ไป 

 

ตุ้บ! 

 

ช่อดอกลิลลี่สีขาวขนาดเหมาะมือโดนเข้าที่หัวของเกรย์เต็มๆ ก่อนร่วงใส่มือของเขา ท่ามกลางสีหน้าตื่นตะลึงของบรรดาสาวๆ ก่อนจะเป็นองุ่นที่ร้องตื่นเต้นดีใจเสียยิ่งกว่าคนได้ดอกไม้หรือเจ้าสาว 

" เกรย์! คุณได้ดอกไม้!! " 

 

 

************************* 

สวัสดีค่า  

อรุณสวัสดิ์ยยามเช้าแบบนี้นะคะ มาๆ มาอ่านเสน่หาซ่อนกลรักก่อนเริ่มต้นทำงาน/เรียนกันนะคะ ไรท์พาแดนกับวันเสาร์มาเจอกับรี้ดแล้ว ในตอนนี้ก็ส่งความหวานละมุนแบบเบาๆมาให้ได้อมยิ้มกันไปก่อน จากนี้ไปมาดูกันว่าความหวานจะไปถึงระดับไหน แค่เข้าพิธีแต่งงานแดนก็ทำเอาหัวใจของวันเสาร์ปั่นป่วนไปหมด แล้วจากนี้วันเสาร์จะทำได้ตามที่พูดมั้ยน้า --- มาติดตามกันให้ได้นะคะ 

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการติดตาม ทุกการรอคอย และทุกข้อความของทุกๆคนมากๆนะคะ (ไรท์อ่านหมดทุกข้อความนะคะ) 

ขอให้สนุกและมีความสุขกับการอ่านค่ะ 

แล้วเจอกัน 

ความคิดเห็น