facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

63.ลูกชายคนโตของรองแม่ทัพ

ชื่อตอน : 63.ลูกชายคนโตของรองแม่ทัพ

คำค้น : ตำรวจพลร่ม, ตำรวจ, อรินทราช, ตชด., ค่ายนเรศวร, นเรศวร 261, หน่วยรบพิเศษ, แพทย์ตำรวจ, ทหารพราน, ทหาร, ชายแดนภาคใต้

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.4k

ความคิดเห็น : 209

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.พ. 2564 04:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 5,900
× 0
× 0
แชร์ :
63.ลูกชายคนโตของรองแม่ทัพ
แบบอักษร

 63.ลูกชายคนโตของรองแม่ทัพ 

  

               แก้วเจ้าจอมสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างตกใจเมื่อรู้สึกเหมือนกับมีอะไรสักอย่างกำลังคลอเคลียถูไถอยู่ข้างแก้มของเธอ แล้วพอเธอลืมตาขึ้นมองก็เห็นลูกแมวสีขาวขนฟูตัวป้อมๆ กำลังถูไถตัวเองไปมากับแก้มของเธออย่างขี้อ้อน จมูกสีชมพูกับตากลมแป๋วๆ มองเธออย่างไร้เดียงสา 

               “มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงน้องมุกลดา พ่อเรามันไปไหน” แก้วเจ้าจอมรีบลุกขึ้นนั่งแล้วมองหานคินทร์ พ่อของลูกแมวตัวน้อย แล้วนอกจากจะมองหานคินทร์แล้วเธอก็ยังมองหาสามีด้วยอีกคนเพราะก่อนหน้านี้เธอยังหลับอยู่ในอ้อมกอดของเขาอยู่เลย 

               “พี่พนา พี่พนาคะ!” แก้วเจ้าจอมอุ้มน้องมุกลดาขึ้นมาก่อนจะก้าวลงจากเตียงเพื่อตามหาสามีเพราะคิดว่าเขาอาจจะลุกไปเข้าห้องน้ำเพราะได้ยินเสียงคนอยู่ในนั้น แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้เรียกเขา ประตูห้องน้ำก็เปิดออกเสียก่อน 

               “อ้าว” แก้วเจ้าจอมขมวดคิ้วขึ้นเมื่อคนที่เดินออกมาจากห้องน้ำคือนคินทร์ 

               “พี่ไนเปอร์ดูสิ น้องมุกลดาข่วนผมจนเลือดไหล” นคินทร์ที่เพิ่งเข้าไปล้างแผลมาชูมือให้พี่สาวดู ซึ่งก็เป็นเพียงรอยข่วนเล็กๆ เท่านั้น 

               “ไปให้ป้าเอื้อยฉีดยาให้ไป พี่พนาล่ะ” 

               “ผมไปให้แม่ฉีดยาให้ก่อนนะ” 

               “เดี๋ยว!” ทำตัวมีพิรุธแฮะ แก้วเจ้าจอมดึงชายเสื้อของนคินทร์เอาไว้พร้อมกับหรี่ตามองเขา “ผัวพี่อยู่ที่ไหน แล้วเรามาทำอะไรในนี้” 

               “มาล้างแผลไง น้องมุกลดาข่วนผม เออ...ผมต้องรีบไปฉีดยานะพี่ไนเปอร์ เดี๋ยวเป็นโรคพิษสุนัขบ้า” 

               “แผลแค่นี้ไม่ตายหรอก!” 

               ตุ๊บ!!! 

               แก้วเจ้าจอมโยนน้องมุกลดาไปให้นคินทร์ ทำเอาเขาแทบจะรับลูกสาวตัวน้อยไปกอดไม่ทัน จากนั้นแก้วเจ้าจอมก็ผลักเขาอย่างจังจนไปกระแทกเข้ากับผนังห้องเข้า 

               “พี่พนาไปไหน” เธอถามอีก การที่จู่ๆ นคินทร์ก็มาอยู่ที่นี่แล้วสามีของเธอหายตัวไปแบบนี้มันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆ ก็อย่างที่รู้ๆ ว่านคินทร์เป็นลูกสมุนของใคร 

               “ตอบมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้น...” 

               “อย่านะเจ๊โหด!!!” นคินทร์ถึงกับร้องเสียงหลงเมื่อแก้วเจ้าจอมคว้าหมับเข้าให้ที่คอน้อยๆ ของน้องมุกลดา 

               “แมวตัวนี้พี่พนาเป็นคนซื้อให้แก เพราะฉะนั้นพี่จะทำยังไงกับมันก็ได้ จะบีบคอมันให้ตายตอนนี้ก็ยังได้...ถ้าแกไม่อยากให้น้องมุกลดาของแกตายล่ะก็...บอกมาว่าพี่พนาอยู่ที่ไหน” 

               “อย่าฆ่าน้องแมวของผมนะเจ๊โหด” นคินทร์กลัวนักด้วยหลงรักน้องมุกลดาเข้าให้เต็มเปาแล้ว เมื่อถูกขู่แบบนี้และรู้ดีว่าแก้วเจ้าจอมกล้าฆ่าน้องมุกลดาจริงๆ เขาจึงได้ยอมบอกความจริงในที่สุด 

                 

 

 

               เมื่อรู้แล้วว่าสามีอยู่ที่ไหนแก้วเจ้าจอมก็รีบวิ่งลงมาจากชั้นบนของบ้านทันทีโดยมีนคินทร์อุ้มน้องมุกลดาตามมา ซึ่งตอนนั้นก็เป็นเวลามื้อเที่ยงของที่บ้านพอดี ทุกๆ คนในบ้านเลยกำลังจะไปที่ห้องกินข้าวกัน 

               “อ้าวไนเปอร์ตื่นแล้วหรอ ผู้กองไปไหนล่ะไปตามเขามากินข้าวกินปลาสิ” หมอเอื้อยบอกเมื่อไม่เห็นหลานเขย ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เขาเป็นคนพาแก้วเจ้าจอมขึ้นไปพักผ่อนแท้ๆ  

               แก้วเจ้าจอมยังไม่ทันจะได้ตอบเธอก็หันมามองทางผู้เป็นพ่อทันทีเมื่อเห็นรองกรันณ์เดินโอบไหล่ราชาวดีรั้งท้ายทุกคนออกมาจากห้องนั่งเล่น แล้วก็ยิ่งน้ำตาคลอเมื่อหันไปเห็นพี่ชายฝาแฝดในชุดคาราเต้กำลังเดินมาจากทางห้องกระจกริมสระว่ายน้ำซึ่งเป็นห้องออกกำลังกายของบ้าน พวกเขาพูดคุยและหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ในมือถือดาบไม้เคนโดเปื้อนเลือดกันอยู่ด้วย แล้วรอยเลือดบนดาบไม้ก็ยังเป็นรอยเลือดใหม่ๆ อยู่ 

               “พวกพี่ไปฟันดาบกันยังไง ทำไมมีเลือดติดอยู่ที่ดาบไม้ด้วย” คณานนท์เดินเข้ามาส่องๆ ดูดาบไม้ในมือของพี่แฝด แต่สองแฝดก็รีบซ่อนดาบไม้เอาไว้ทางด้านหลังเมื่อเห็นว่าแก้วเจ้าจอมกำลังมองพวกเขาอยู่ จากน้ำตาที่คลอตอนนี้เธอกำลังร้องไห้เมื่อรู้แล้วว่าเลือดที่ดาบไม้เป็นเลือดของใคร 

               แก้วเจ้าจอมไม่ยอมพูดอะไรกับใครอีก หากแต่เธอกลับรีบวิ่งไปที่ห้องออกกำลังกายในทันทีด้วยความเป็นห่วงสามี แล้วพอมาถึงภาพตรงหน้าก็ยิ่งทำให้เธอร้องไห้หนักขึ้นเมื่อเห็นร่างของสามีนอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้นกลางห้อง แม้เขาจะสวมเสื้อสีเข้มแต่เธอก็ดูออกว่าเสื้อของเขากำลังชุ่มไปด้วยเลือด ทำไมกันล่ะ...ทำไมถึงทำกันแบบนี้... 

               “พี่พนา!” เธอรีบวิ่งเข้าไปนั่งลงข้างๆ เขาทันทีแล้วสำรวจดูเนื้อตัวของเขาทั้งน้ำตา ผู้กองพนาจึงหันมามองเธออย่างตกใจที่เห็นเธอมาอยู่ที่นี่ เพราะถูกเล่นงานอย่างหนักแม้จะไม่ได้เป็นอะไรมากจนถึงขั้นสาหัสแต่มันก็ทำให้เขาแทบจะลุกขึ้นไม่ไหว นอกจากดาบไม้เคนโด สองแฝดนั่นก็ยำมือยำเท้าให้เขากินอย่างไม่ยั้ง ส่วนเลือดที่ไหลออกมาจนฉ่ำเสื้อเป็นเพราะรองกรันณ์สั่งให้สองแฝดกรีดเสื้อตรงที่ปักรูปหัวใจของเขาให้ขาด แต่คมมีดกลับกรีดลงมาโดนเนื้อผิวของเขาด้วย 

               “ทำไม...พี่จ๋า พี่เป็นยังไงบ้าง นี่มันเกิดอะไรขึ้น...” แก้วเจ้าจอมยื่นมือที่สั่นเทาไปแตะใบหน้าของสามีที่มีรอยฟกช้ำ หางคิ้วแตก ที่มุมปากและจมูกก็มีเลือดซึมออกมา 

               “พี่...พี่ไม่เป็นไร” เขาตอบเธอเสียงแผ่วแล้วพยายามจะลุกขึ้นแต่ก็ดูจะยากลำบากจนแก้วเจ้าจอมต้องประคองเขาขึ้นมากอดทั้งน้ำตา โดนขนาดนี้แล้วยังจะพูดอีกหรอว่าไม่เป็นไร ทั้งๆ ที่เธออุตส่าห์วางใจแล้วว่าเขาจะไม่ถูกทำร้ายแต่พอเธอคลาดสายตาจากเขาเขาก็เป็นแบบนี้แล้ว 

               “พี่จ๋า...เราไปจากที่นี่กันเถอะนะ ไนเปอร์จะพาพี่ไปจากที่นี่เอง ถ้าคนที่นี่ไม่ต้อนรับพี่ไนเปอร์ก็จะไม่กลับมาที่นี่อีก เราจะไปอยู่กันสองคนก็ได้ ไนเปอร์จะไปอยู่กับพี่ จะเปลี่ยนมาใช้นามสกุลของพี่แล้วไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว” 

               “มึงสามคนพ่อลูกทำบ้าอะไรกัน” พลโทคีรินทร์หันมาเอาเรื่องรองกรันณ์กับลูกชายฝาแฝดทันทีเมื่อตามแก้วเจ้าจอมมาแล้วจึงได้รู้ว่าก่อนหน้านี้ไอ้น้องเขยตัวดีของเขากับลูกชายของมันหายหัวไปไหนกันมา 

               “ทำไมพี่รันทำแบบนี้ล่ะคะ ลูกสองคนก็ด้วย ทำไมถึงทำแบบนี้!” ราชาวดีหันมาว่าด้วยอีกคน และทุกๆ คนก็หันมามองสามพ่อลูกอย่างตำหนิที่พวกเขาแอบมาเล่นงานลูกเขยแบบนี้ 

               “ผมไม่รู้เรื่องนะครับ ผมไม่เกี่ยว” นคินทร์ร้อนตัวรีบปฏิเสธทันควัน แต่ยิ่งปฏิเสธก็เหมือนกับยิ่งยอมรับผิดจนพลโทคีรินทร์ต้องยื่นมือไปบิดหูอย่างแรงทันที 

               “อ๋อ นี่ก็ไปร่วมมือกับเขามาเหมือนกันใช่มั้ยไอ้ตัวดี พ่อสอนไม่รู้จักจำ ทำตัวแบบนี้ท่าทางจะอยากโดนตัดค่าขนมทั้งปีใช่มั้ย” 

               “โอ๊ย!!! คุณแม่ครับ คุณแม่ช่วยผมด้วย คุณแม่อย่าให้คุณพ่อซ่อมโหดผมนะครับ” นคินทร์รีบควานมือไปทางผู้เป็นแม่ ด้วยรู้ดีว่าแม่รักและตามใจตนมาก อย่างไรเสียแม่เอื้อยของเขาก็ใหญ่กว่าพ่ออยู่แล้ว 

               “พี่ภู อย่าซ่อมโหดลูกเลยนะคะ เดี๋ยวนาวิกก็ต้องกลับเข้าโรงเรียนแล้วเอื้อยกลัวลูกไปเรียนไม่ไหว” หมอเอื้อยรีบเข้ามาบอกสามี ทำให้นคินทร์ยิ้มแป้นทันทีที่มีแม่เอื้อยคนสวยเป็นพวก แต่แล้วเขาก็ยิ้มได้ไม่นานเมื่อผู้เป็นแม่พูดต่อ 

               “ถ้าซ่อมโหดนาวิกต้องเจ็บยาวแน่ๆ เอื้อยขอเปลี่ยนจากซ่อมโหดเป็นเอาไม้เรียวหวดให้ก้นลาย ขาลายแทนแล้วกันนะคะเดี๋ยวเอื้อยจะเอาไม้เรียวมาให้ค่ะ หวดให้ไม้หักไปเลย” 

               “อ้าว คุณแม่!!! ทำไมคุณแม่พูดแบบนี้ล่ะครับ” 

               “หุบปาก!” หมอเอื้อยชี้นิ้วว่า “ถ้ายังโวยวายไม่เลิกแม่จะให้พี่รีคอนช่วยคุณพ่อหวดเราด้วยอีกคน!” 

               “คุณแม่! คุณแม่ไม่รักผมแล้วหรอครับ ไหนคุณแม่บอกว่ารักผมมากไง” 

               “รักสิ แม่รักลูกมากเลยนะแต่ว่า...แม่รักผัวของแม่มากกว่า” 

               “คุณแม่!!!” นคินทร์แทบจะกรี๊ดออกมาลั่นบ้านเมื่อได้ยินประโยคบาดใจ บนโลกใบนี้แม่เอื้อยจะรักใครก็ได้ แต่แม่เอื้อยต้องห้ามรักคนอื่นมากกว่าเขา แม้ว่าคนๆ นั้นจะเป็นพ่อของเขาเองก็ตาม 

               “เดี๋ยวผมเอาไอ้เด็กนิสัยเสียนี่ไปมัดไว้กับเขียงให้เองครับคุณพ่อ มานี่!!!” ผู้หมวดศิขรินทร์จัดการลากน้องชายไปขึ้นเขียงเพื่อรอรับโทษ ตอนนี้จึงเหลือนักโทษอีกสามคนที่เป็นตัวการใหญ่รอให้สังคมรุมประณาม 

               “เอาไงดีครับคุณพ่อ ไอ้นาวิกหัวขาดไปแล้วคนหนึ่ง” ผู้กองกวินทร์รีบกระซิบถามผู้เป็นพ่อ รองกรันณ์เลยได้แต่มองหน้าภรรยาที่ตอนนี้กำลังจะพิพากษาเขาด้วยอีกคน ใครจะว่าอะไรเขาเขาไม่สนใจหรอก แต่เขารับไม่ได้ถ้าจะต้องถูกเมียรักต่อว่า ถึงเขาจะแข็งแกร่งมากแค่ไหนแต่เขาก็ใจบางทุกครั้งเวลาที่อยู่กับเธอ 

               “...น้องนางไม้” 

               “ไม่ต้องมาเรียก! ทำไมพี่รันถึงทำแบบนี้คะ ตัวเองนิสัยไม่ดีคนเดียวไม่พอยังมาสอนให้ลูก ให้หลานนิสัยไม่ดีตามไปด้วยอีก พี่รันทำแบบนี้พี่รันไม่สงสารไนเปอร์บ้างเลยหรอ ทำไมพี่รันถึงเป็นคนใจร้ายใจดำแบบนี้!!!” รองกรันณ์ถึงกับหน้าซีดเผือด บนโลกใบนี้ให้เขาไปสู้กับใครเขาก็สู้ได้ มีแค่ราชาวดีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เขาไม่กล้าต่อกรสู้อะไรกับเธอเลย แค่มองหน้าหัวใจมันก็อ่อนยวบไปหมด แม้แต่จะอ้าปากเถียงเขาก็ยังไม่กล้า 

               “คุณหญิง ผมว่าเราอย่ามาเสียเวลากับปัญหาครอบครัวของคนอื่นเลยนะ ไปกินข้าวกันเถอะผมหิวแล้ว ปะเด็กๆ ไปกินข้าวกับปู่กับย่า” ท่านนายพลปภพกวักมือเรียกหลานๆ แก๊งฟันน้ำนมทุกคนให้ไปกับท่านพร้อมกับแอบหันมาแสยะยิ้มเยาะลูกชายกับหลานชายที่ก่อเรื่องจนถูกเมียกับแม่ดุ แม้ว่าการสั่งสอนผู้กองพนาครั้งนี้ท่านจะเห็นด้วยว่าต้องทำให้เขาได้รู้ว่าเขาไม่ควรมาทำให้แก้วเจ้าจอมเสียใจ แต่ท่านก็ไม่ได้ต้องการให้ลงมือกันหนักแบบนี้เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นที่เพชรบุรีมันเป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิด แค่ปัญหาผัวหึงเมียเท่านั้น ไม่ถึงกับต้องรับโทษซ้อมกันจนปางตายแบบนี้หรอก แค่ข่มขู่นิดๆ หน่อยๆ ก็น่าจะพอแล้ว นี่อะไร...เล่นใหญ่กันเหลือเกิน 

               ระหว่างที่ราชาวดีกำลังเตรียมจะเล่นงานสามีกับลูกชายอยู่นั้น ขวัญตากับธารธาราก็ได้พากันเข้ามาช่วยแก้วเจ้าจอมดูอาการของผู้กองพนาด้วย 

               “เดี๋ยวอาจะช่วยดูอาการกับทำแผลให้เอง ไนเปอร์พาผู้กองขึ้นไปพักที่ห้องนอนก่อนเถอะ” 

               “ไม่ค่ะ” แก้วเจ้าจอมรีบตอบขวัญตาพร้อมกับกอดสามีแน่นไม่ยอมปล่อย “ไนเปอร์จะไม่อยู่ที่นี่แล้ว คนที่นี่ใจร้าย ถ้าไม่ยอมรับสามีของไนเปอร์ ถ้าเกลียดสามีของไนเปอร์มากงั้นไนเปอร์กับพี่พนาจะไปจากที่นี่ก็ได้ พี่พนาเป็นสามีของไนเปอร์ เราสองคนเป็นเหมือนคนๆ เดียวกัน ถ้าพี่พนาเจ็บไนเปอร์ก็จะเจ็บด้วย ถ้าเกลียดพี่พนาก็เหมือนกับเกลียดไนเปอร์ด้วย ทีหลังถ้าจะซ้อมกันแบบนี้ก็ต้องเอาไนเปอร์มาซ้อมด้วย ถ้าจะฆ่าผัวของไนเปอร์ก็ต้องฆ่าไนเปอร์ด้วยเหมือนกัน!” 

               “ไนเปอร์!” ผู้กองพนาพยายามทรงตัวนั่งแล้วหันมาทางแก้วเจ้าจอมพร้อมกับส่ายหน้าให้เธอเมื่อเธอกำลังเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว “อย่าพูดแบบนี้กับผู้ใหญ่” เขาบอกเธออีกก่อนจะหันไปมองทางรองกรันณ์กับลูกชายที่กำลังยืนหน้าซีดอยู่ต่อหน้าภรรยา พลโทคีรินทร์กับหมอเอื้อย จากนั้นก็พยายามจะลุกขึ้นยืนโดยมีแก้วเจ้าจอมช่วยประคอง แต่เพราะว่าแก้วเจ้าจอมตัวเล็กกว่าเขามากจึงประคองเขาไม่ไหว ผู้พันเอกพลจึงรีบเข้ามาช่วยประคองหลานเขยอีกแรง 

               “คุณหมอครับ...อย่าเพิ่งตำหนิท่านรองกับผู้กองทั้งสองคนเลยครับ” เขารีบเข้ามาอธิบายความจริงให้ราชาวดีกับทุกคนได้รู้ “ผมเป็นคนกราบขอร้องให้ท่านรองซ้อมผมเองครับ” 

               “พี่พนา” แก้วเจ้าจอมหันมามองหน้าสามีทันทีอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง นี่เขาประสาทเสียไปแล้วหรอถึงไปขอร้องให้พ่อของเธอมาซ้อม 

               “เรื่องมันเป็นยังไงผู้กอง” พลโทคีรินทร์หันมาถามในทันที นี่ลูกเขยของเขามันเป็นบ้าอะไรถึงบอกว่าตัวเองเป็นคนขอให้พ่อตาซ้อม 

               “ทุกคนคงจะทราบกันใช่มั้ยครับว่าตอนอยู่เพชรบุรี มีครั้งหนึ่งที่ผมกับไนเปอร์ทะเลาะ” ผู้กองพนาเริ่มอธิบาย ซึ่งเรื่องนี้ทุกคนต่างก็รู้กันดีอยู่แล้ว “ท่านรองเรียกผมมาคุยเรื่องนี้ ซึ่งเรื่องที่ผมกับไนเปอร์ทะเลาะกันตอนนั้นผมเป็นคนผิดเองครับ ผมเข้าใจไนเปอร์ผิดก็เลยเผลอทำร้ายหัวใจของไนเปอร์ไป...ถึงไนเปอร์จะอภัยให้ผมแต่ผมก็ยังให้อภัยตัวเองไม่ได้ ความผิดครั้งนั้นมันเป็นตราบาปในใจของผมที่ต่อให้ถึงวันตายผมก็คงลืมมันไม่ได้ว่าครั้งหนึ่งผมเคยบีบขยี้หัวใจของตัวเองยังไง ผมทำให้ไนเปอร์ต้องร้องไห้แล้วก็เจ็บปวดจนหวาดผวา ต่อให้ใช้ทั้งชีวิตทำดีเพื่อไถ่โทษแต่ผมก็ลืมไม่ได้จริงๆ และผมคิดว่าตัวเองสมควรจะได้รับการลงโทษ...” 

               “ก็เลยขอร้องให้มันสามคนพ่อลูกกระทืบตัวเองว่างั้น” 

               “ครับ” พอผู้กองพนาพยักหน้ารับ พลโทคีรินทร์ก็ถึงกับยกมือขึ้นตีหน้าผากตัวเองทันที นี่ในชีวิตนี้ผู้กองพนาเคยทำชั่วสักครั้งมั้ยเนี่ย 

               “ผู้กอง” พลโทคีรินทร์เรียกเขาขึ้นมาอีก “ในฐานะของพ่อบุญธรรมไนเปอร์นะ ผมยกไนเปอร์ให้ผู้กอง ค่าดองสินสอดผมไม่เอา งานแต่งอยากได้แบบไหนให้บอกผมเดี๋ยวผมเป็นเจ้าภาพจัดงานให้ อ้อ! ผมกับเมียจะเป็นผู้ใหญ่มาสู่ขอไนเปอร์ให้ด้วย ผมยศใหญ่กว่าพ่อแท้ๆ ของไนเปอร์ ให้ผมเป็นเถ้าแก่สู่ขอดีกว่าพ่อตาของผู้กองมันจะได้ดูถูกผู้กองไม่ได้” 

               “โห... เอาแบบนี้เลยหรอครับ” ผู้การคณินหันมาถามคนใจป้ำ พลโทคีรินทร์จึงพยักหน้ารับ 

               “เอาแบบนี้แหละ ลูกสาวผมเขาตาถึงรู้จักเลือกผัวดีๆ เป็น ไม่เหมือนน้องสาวของผมที่ตาถั่วเลือกเอาไอ้งั่งมาทำผัว” 

               “อ้าวพี่ภู ทำไมมาพาดพิงกันแบบนี้ล่ะ ก็ไอ้ผู้กองมันก็บอกแล้วนี่ว่ามัน...” 

               “มึงเรียกลูกเขยกูให้มันดีๆ หน่อยไอ้รัน แล้วต่อไปนี้ถ้ากูรู้ว่ามึงรังแกลูกเขยกูอีกล่ะก็...กูเล่นงานมึงแน่!” 

               “กลัวตายล่ะ!” 

               “ถ้ามึงยังไม่กลัว กูจะลักพาตัวเมียมึงหนีไม่ให้มึงได้เจอเมียมึงอีกเลย!!!” พอโดนขู่ที่จุดอ่อนเข้าให้รองกรันณ์ก็แทบพูดอะไรไม่ออกด้วยรักภรรยามากจนอยู่ห่างจากราชาวดีไม่ได้เลย ถ้าจะไม่ให้เขากับภรรยาได้เจอกันอีกสู้ฆ่าเขาให้ตายเสียยังจะดีกว่า พอปราบน้องเขยเสร็จพลโทคีรินทร์ก็หันมาทางลูกชายฝาแฝดต่อ “ถ้ายังหาเรื่องน้องเขยกันไม่เลิกอีกล่ะก็...ได้หัวขาดเหมือนกับนาวิกแน่ๆ ถ้าไม่เชื่อพ่อก็ลองดู!!!” 

               “ความกลัวไม่ได้ลูกเขยแสนดีอ่ะเนาะ” ผู้พันเอกพลที่ยังหิ้วปีกประคองผู้กองพนาอยู่หันมาพูดกับเดม่อน คนรักของตัวเองก่อนจะแอบเหล่ๆ มองหลานเขยรูปหล่อ คนอะไรก็ไม่รู้ ขนาดโดนซ้อมมาหนักจนช้ำเลือดช้ำหนองก็ยังหล่อแบบไม่มีที่ติ หุ่นก็ล่ำ กล้ามเนื้อก็แน่นซ้ำตัวของเขายังมีกลิ่นตัวหอมๆ ของแก้วเจ้าจอมติดอยู่ด้วย 

               “หนีไปไกลๆ เลยเดี๋ยวผมประคองผู้กองเอง” เดม่อนที่เห็นผู้พันเอกพลแอบมองผู้กองพนาจนตาหวานรีบเข้ามาเป็นคนประคองผู้หนุ่มเองพร้อมกับผลักผู้พันเอกพลไปไกลอย่างหึงหวง “กับผัวหลานก็ยังไม่เว้น” เขาทำปากขมุบขมิบว่า ผู้พันเอกพลก็ยิ่งชอบใจที่ถูกหึง 

               “พี่พนา เราไปจากที่นี่กันเถอะนะคะ” แก้วเจ้าจอมกอดสามีไม่ยอมปล่อยแล้วเงยหน้าขึ้นมองเขา ยิ่งรู้ว่าเขาขอร้องให้พ่อกับพี่ชายของเธอเป็นคนซ้อมเขาเองเพื่อไถ่โทษกับสิ่งที่เขาเคยทำพลาดกับเธอ เธอก็ยิ่งรักเขาและซาบซึ้งกับความรักอันยิ่งใหญ่ 

               “ถ้าคนที่นี่ไม่ต้อนรับพี่พนาก็เหมือนกับไม่ต้อนรับไนเปอร์ด้วย...เราสองคนผัวเมียไปอยู่ที่อื่นกันก็ได้ เรากลับเพชรบุรีกันเถอะนะคะ” สิ่งที่แก้วเจ้าจอมพูดกับสามีมันทำให้ทุกคนรู้ว่าเธอเลือกที่จะอยู่กับสามีมากกว่าครอบครัว ยิ่งมีคนผลักไสสามีของเธอไปก็เหมือนกับตัวเธอถูกผลักไสไปด้วยแล้วเธอก็ใจเด็ดพอที่จะหันหลังให้กับครอบครัว 

               “พูดแบบนี้คืออะไร เห็นผัวดีกว่าพ่อหรอไนเปอร์” รองกรันณ์หันมาว่าลูกสาวทันที แก้วเจ้าจอมก็ยิ่งน้ำตาร่วงพร้อมกับส่ายหน้าตอบ 

               “สำหรับไนเปอร์ ระหว่างพี่พนากับครอบครัว ครอบครัวสำคัญกับไนเปอร์ที่สุด ไนเปอร์รักคุณพ่อ รักแม่แก้มมากกว่าพี่พนาอยู่แล้ว แต่ว่า...” แก้วเจ้าจอมยิ่งกอดสามีแน่นกว่าเดิม “ไนเปอร์เป็นเมียของพี่พนา เราสองคนเป็นเสมือนคนๆ เดียวกัน เราสองคนใช้หัวใจดวงเดียวกันแล้วก็เป็นลมหายใจให้กันและกันด้วย ที่ไหนมีพี่พนา ที่นั่นก็จะมีไนเปอร์แต่ถ้าที่ไหนไม่มีพี่พนาทุกคนก็จะไม่เห็นไนเปอร์อยู่ที่นั่นเหมือนกัน ถ้าคุณพ่อกับพี่ซีล พี่เรนเจอร์ไม่ต้อนรับสามีของไนเปอร์ อยากไล่ให้สามีของไนเปอร์ออกไปจากบ้านหลังนี้ก็ขอให้รู้เอาไว้ด้วยว่านั่นเท่ากับการไล่ไนเปอร์ออกไปจากบ้านเหมือนกัน แล้วถ้าต่อไปอยากจะซ้อมพี่พนาหรือฆ่าเขา ทุกคนก็ต้องซ้อมไนเปอร์ ฆ่าไนเปอร์ด้วย...เพราะงั้นอย่าตำหนิไนเปอร์เลยนะคะถ้าไนเปอร์จะไปจากที่นี่ ถ้าเราสองคนผัวเมียอยู่ที่นี่แล้วทำให้คุณพ่อกับพี่ๆ ไม่พอใจเราก็จะไปค่ะ”  

               “ทำไมหลานสาวหล่อนใจเด็ดขนาดนี้เนี่ย” ผู้พันเอกพลหันไปกระซิบกับขวัญตา ในใจก็ชื่นชมความรักที่แก้วเจ้าจอมกับผู้กองพนามีต่อกันนัก คนเมียก็ห่วงผัว คนผัวก็ห่วงเมีย กอดเมียไม่ยอมคลายอ้อมแขนเลย 

               “ถ้าไนเปอร์ไม่อยากอยู่ที่นี่พี่ก็จะพาไนเปอร์ไป แต่ก่อนไปพี่อีกบอกให้ไนเปอร์ได้เข้าใจก่อน” ผู้กองพนาเห็นว่าแก้วเจ้าจอมยังเข้าใจผิดอยู่จึงต้องรีบอธิบาย “ท่านรองกับพี่ๆ ของไนเปอร์ไม่ได้จะไล่พี่ไปไหนหรอก ท่านแค่เรียกพี่มาพูดคุยเฉยๆ แต่พี่เองที่เป็นคนขอร้องให้ท่านทำแบบนี้เพื่อความสบายใจของตัวพี่ ท่านรองท่านไม่ได้รังเกียจพี่ ท่านให้อภัยพี่ แต่ที่ท่านต้องยอมซ้อมพี่ตามที่พี่ขอก็เพื่อเป็นการเตือนสติและสั่งสอนไม่ให้พี่เผลอทำผิดซ้ำอีก พี่ไม่ได้โกรธคุณพ่อของไนเปอร์เลยนะ ตรงกันข้ามพี่กลับรู้สึกดีที่ตอนนี้พี่มีพ่อคอยอบรมสั่งสอนเวลาที่พี่ทำผิดเหมือนกับคนอื่นๆ เขาแล้ว พี่ไม่ได้โดดเดี่ยวเหมือนกับเมื่อก่อนอีกแล้วนะไนเปอร์ ไนเปอร์อย่าเข้าใจคุณพ่อของไนเปอร์ผิด”  

               “อ่ะ มึงดู! มึงดูนี่!” พลโทคีรินทร์คว้าหมับเข้าให้ที่คอเสื้อของน้องเขยเพื่อลากเขามาดูหน้าลูกเขยให้ชัดๆ “มึงดูซะ มึงเคยเห็นมั้ยอภิชาตบุตรเขยน่ะ นอกจากผู้กองพนาชาตินี้มึงคิดว่ามึงจะหาลูกเขยที่แสนดีขนาดนี้ได้จากที่ไหนอีก มึงกับลูกซ้อมเขาปางตายแต่เขากลับคิดว่ามึงกำลังอบรมสั่งสอนเขาในฐานะของพ่อสอนลูก เขานับถือเอามึงเป็นพ่อแล้วมึงยังจะมีหน้ามารังเกียจเขาอีกหรอ” 

               “อภิชาตบุตรเขยมีด้วยหรอ...เคยได้ยินแต่อภิชาตบุตรเฉยๆ นะ” ขวัญตาว่าขึ้นกับผู้พันเอกพล พลโทคีรินทร์ที่ได้ยินเข้าก็เลยหันมาทางเธออีกคน 

               “มันก็ไม่มีหรอก พี่เพิ่งตั้งขึ้นมาเมื่อกี้นี้เอง” 

               อะไรจะปลื้มลูกเขยมากจนตั้งให้เป็นอภิชาตบุตรเขยแบบนี้ ขวัญตาอดคิดไม่ได้ แต่เข้าใจแหละว่าได้ลูกเขยแสนดีแบบนี้พ่อตาก็ต้องปลื้มเป็นธรรมดา 

               “ถ้ากูกับเอื้อยมีลูกสาวจริงๆ แล้วได้ลูกเขยดีๆ แบบนี้นะกูยกลูกให้ฟรีๆ เลย ให้ตายสิ! ทำไมไนเปอร์ไม่มาเกิดเป็นลูกของกูกับเอื้อยวะ ทำไปต้องไปอาศัยท้องยัยแก้มเกิดด้วย กูล่ะเบื่อน้องเขยงี่เง่าอย่างมึงจริงๆ เลยไอ้รัน” 

               “โอ๊ย! จะด่าอะไรนักหนาวะเนี่ยสำนึกผิดไม่ทันแล้วนะเว้ย ไอ้ผู้กองพนามันเป็นลูกชายที่พี่แอบไปไข่ทิ้งเอาไว้ที่เพชรบุรีรึยังไงทำไมถึงได้เข้าข้างมันจัง” 

               “อ้าว ไปแอบไข่ไว้จริงๆ หรอ” หมอเอื้อยเท้าสะเอวจ้องหน้าสามีอย่างเอาเรื่องทันที 

               “นี่ก็ช่างกล้าไปเชื่อมันเนาะ” คนเป็นสามีว่าภรรยาแล้วจึงหันมาทางน้องเขยกับลูกชายฝาแฝดอีกรอบ “ถ้ายังไม่เลิกหาเรื่องผู้กองพนาอีก ระวังเถอะมึงซักวันจะเสียลูกสาวไป ลูกมึงยิ่งใจเด็ดไม่เหมือนชาวบ้านชาวช่องเขาอยู่ เกิดไนเปอร์หนีไปแล้วไม่กลับมาอีกอย่าหาว่ากูไม่เตือน” 

               ยิ่งคิดตามที่พลโทคีรินทร์ว่ารองกรันณ์ก็ยิ่งกลัวว่าจะเป็นแบบนั้นจริงๆ ถ้าแก้วเจ้าจอมหนีเขาไปล่ะก็เขาไม่ยอมแน่ๆ เรื่องนี้ผู้กองพนาเป็นคนขอร้องให้เขาซ้อมตัวเองก็จริง แต่ถึงผู้กองพนาไม่ขอร้องเขาก็ตั้งใจจะเล่นงานผู้กองพนาอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่บอกให้สองแฝดเตรียมตัวเล่นงานน้องเขยหรอก ไอ้ลูกเขยเวรนี่มันก็ดันนิสัยใช้ได้ใจถึงเสียด้วย มันนิสัยดีจนเขาดูเลวเป็นผู้ร้ายในสายตาของทุกๆ คนเลย อย่าว่าแต่แก้วเจ้าจอมที่มองพ่ออย่างผิดหวังเลย แม้แต่ครอบครับของผู้การคณิน ผู้การนที ผู้พันเอกพลกับเดม่อนแท้ๆ ก็ยังมองเขาอย่างตำหนิ แล้วยิ่งไปกว่านั้น...เมียรักของเขาเองก็เอาแต่เชิดหน้าหนีใส่เขา ดูไม่พอใจเขาอย่างสุดๆ 

               “ไนเปอร์ ผู้กอง ไม่ต้องไปไหนกันทั้งนั้นนะ อยู่ที่นี่กับแม่เถอะลูกไม่ต้องไปสนใจคนใจร้ายหรอก แม่จะไม่ให้ใครมาไล่ไนเปอร์ไปไหนทั้งนั้น” ราชาวดีเข้าไปบอกกับลูกสาวและลูกเขย สงสารก็สงสารไม่รู้ว่าสามีของเธอจะเข้มงวดอะไรนักหนา แล้วถ้าเขาทำให้เธอต้องเสียลูกสาวไปล่ะก็เธอไม่ยอมแน่ๆ 

               “ได้ยินว่าใครมันจะไล่หลานกูออกจากบ้านนะ!!!” ท่านนายพลปภพที่ทำเหมือนกับไม่ใส่ใจในตอนแรกอดเดินออกมาแอบฟังการเคลียร์ปัญหาครั้งนี้ไม่ได้ เมื่อก่อนท่านก็ปลื้มผู้การคณินที่ดูแลขวัญตา หลานสาวของท่านเป็นอย่างดีจนท่านยอมยกหลานสาวให้ แต่วันนี้ท่านกลับรู้สึกว่าท่านปลื้มผู้กองพนามากกว่าผู้การคณินเสียอีก ท่านมองออกว่าถ้าเพื่อแก้วเจ้าจอมแล้วผู้กองพนาคนนี้ยอมเพื่อเธอทุกอย่างจริงๆ 

               “ถ้ามึงไล่หลานสาวกับหลานเขยของกูออกจากบ้านล่ะก็ กูเอามึงตายแน่ไอ้รัน!!! ไอ้แฝดก็ด้วย ระวังตัวให้ดีเถอะปัญหาแค่นี้อย่าทำเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโต” ท่านชี้นิ้วว่าอย่างไม่พอใจและไม่พอใจมากจนต้องขึ้นมึงกูทำให้สองแฝดยิ่งหน้าซีดหนักไปอีกเพราะตั้งแต่จำความได้ก็ไม่เคยโดนคุณปู่ดุแรงๆ แบบนี้มาก่อน คำว่ามึงกูแทบจะไม่เคยได้ยินจากปากของคุณปู่เลยด้วยซ้ำ 

               “อ้อ หมอเอื้อย” น้ำเสียงของท่านนายพลปภพดูใจเย็นลงเมื่อหันมาทางหมอเอื้อย “รีบๆ ไปดูอาการของพ่อน้องมุกลดาหน่อย รีคอนกระทืบใกล้จะตายแล้วตอนนี้ เดี๋ยวน้องมุกลดาจะกำพร้าพ่อเอา” ท่านนายพลปภพบอก ทำให้ทุกคนเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าในอ้อมแขนของท่านข้างหนึ่งมีน้องมุกลดาอยู่ แล้วก่อนที่ท่านนายพลปภพจะเดินกลับเข้าไปในห้องกินข้าวท่านก็ยังแอบทำตาดุใส่ลูกชายกับหลานชายอีกรอบด้วย 

               “เอื้อยไปดูลูกก่อนนะคะ” หมอเอื้อยบอกสามีก่อนจะรีบไปห้ามผู้หมวดศิขรินทร์ก่อนที่เขาจะเผลอฆ่าน้องชายเอา 

               “เห็นมั้ยลูก คุณปู่ไม่ได้ว่าอะไรเพราะงั้นไนเปอร์ไม่ต้องไปไหนนะ” ราชาวดีบอกกับลูกสาวอีกครั้งเมื่อพ่อสามีเข้าข้างหลานเขยมากกว่าลูกชายแท้ๆ “พาผู้กองไปทำแผลเถอะลูกแล้วจะได้มากินข้าวกินปลากัน” 

               เมื่อผู้เป็นปู่กับแม่ว่าแบบนี้แก้วเจ้าจอมก็หันมาประคองสามีเพื่อจะพาเขาไปทำแผล หากแต่ผู้กองพนากลับขืนตัวเอาไว้ไม่ยอมเดินไปกับเธอ 

               “ยังไปไม่ได้” เขาบอกพร้อมกับดึงมือของแก้วเจ้าจอมออกจากตัวก่อนจะดันหลังเธอเบาๆ ไปทางรองกรันณ์ “เมื่อกี้นี้ไนเปอร์เข้าใจท่านรองผิด ไปขอโทษท่านก่อน” 

               “โอ๊ยพ่อคนดี ดีจนอยากมีลูกสาวเลยจะได้ยกให้ มิน่าล่ะยัยชะนีนางไม้จิ๋วถึงได้จับปล้ำทำผัว แรร์ไอเทมชัดๆ พ่อรูปหล่อแสนดีของอา” 

               “น้อยๆ หน่อย นั่นผัวหลาน” เดม่อนหันมาว่าผู้พันเอกพลอีกครั้ง กับลูกกับหลานก็ไม่เว้นเลยจริงๆ 

               ได้ฟังลูกเขยพูดออกมาแบบนี้รองกรันณ์ก็ต้องถอนหายใจยาวออกมาเสียงดังพร้อมกับเอื้อมแขนมาดึงเอาแก้วเจ้าจอมเข้าไปกอด นอกจากเมียกับพลโทคีรินทร์เขาก็ไม่เคยแพ้ให้กับใครมาก่อนจนกระทั่งได้มาเจอกับอภิชาตบุตรเขยของพลโทคีรินทร์คนนี้เข้า 

               “ใครใช้ให้มึงเรียกกูว่าท่านรอง มึงเป็นลูกน้องกูตั้งแต่เมื่อไหร่” รองกรันณ์ว่าเสียงแข็งกับผู้กองพนาจนอีกฝ่ายหน้าเจื่อนใจแป้วแล้วรีบก้มหน้าลงตามประสา คนไม่ใช่ทำอะไรก็ผิด 

               “กูเป็นพ่อของเมียมึง มึงต้องเรียกกูว่าพ่อสิถึงจะถูก” 

               ฮะ!!! ผู้กองพนาเงยหน้าขึ้นมามองผู้เป็นพ่อตาอีกครั้งอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเมื่อได้ยินอะไรแบบนี้ ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่อึ้ง แต่คนอื่นๆ ก็ด้วย พลโทคีรินทร์ที่กำลังจะอ้าปากด่าน้องเขยอีกรอบแทบจะปิดปากตัวเองไม่ทัน 

               “ถ้ามึงคิดว่ากูเป็นพ่อแล้วอยากจะเรียกกูว่า พ่อ ก็ตามใจมึง แต่เรื่องที่กูซ้อมมึงวันนี้กูก็ยังมองว่ามันเป็นเรื่องที่สมควรอยู่ ต่อให้มึงไม่บอกให้กูซ้อม กูก็จะซ้อมมึงเองอยู่ดีเพราะกูรับไม่ได้กับสิ่งที่มึงทำกับลูกของกูแล้วก็ด่าว่าหยามเกียรติลูกของกูตอนอยู่ที่เพชรบุรี แล้วนี่ก็จะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่กูจะซ้อมมึงด้วย ถ้ามึงทำดีกับลูกกูก็ดีไป แต่ถ้ามึงทำเลวกับลูกของกูอีกเมื่อไหร่ ครั้งหน้ากูจะเอาให้ถึงขั้นพิการเลย ยิ่งลูกกูรักมึงมากแค่ไหนโทษของมึงก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น จำเอาไว้!!!” 

               “มันจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้วครับท่าน...ครับ...คุณพ่อ ถ้ามีอีกต่อให้คุณพ่อจะฆ่าผม ผมก็จะยอมให้ฆ่า” 

               “ได้ยินที่มันพูดแล้วใช่มั้ย” รองกรันณ์ก้มลงมาพูดกับลูกสาวที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา “ถ้ามันรังแกไนเปอร์อีกแล้วพ่อเผลอฆ่ามันทิ้ง ไนเปอร์จะมาโทษมาโกรธพ่อไม่ได้แล้วนะ ลูกใครใครก็รักแล้วพ่อก็ยอมไม่ได้ถ้าใครจะมารังแกลูกของพ่อ วันนี้พ่อเข้าใจไนเปอร์แล้ว ไนเปอร์ก็ต้องเข้าใจพ่อด้วย” 

               “อึกๆ ค่ะ ไนเปอร์เข้าใจแล้ว ไนเปอร์ขอโทษนะคะคุณพ่อ” แก้วเจ้าจอมสะอึกสะอื้นแล้วกอดผู้เป็นพ่อแน่นเมื่อเข้าใจในความหวังดีของพ่อแล้ว สุดท้ายแล้วผู้ชายที่รักเธอมากที่สุดในโลกและไม่มีวันเลิกรักเธอได้ก็คือพ่อ 

               เมื่อเห็นว่าพ่อกับลูกสาวและลูกเขยเข้าใจกันดีแล้วราชาวดีก็เดินเข้าไปกอดแก้วเจ้าจอมกับสามีด้วยอีกคน รองกรันณ์จึงกอดเธอกับลูกสาวเอาไว้แน่นแนบอกอย่างแสนรักและหวงแหนแม่นางไม้ทั้งสองของเขา 

               “พ่อภูทำอะไร” ผู้กองกรินทร์ถามขึ้นเมื่อจู่ๆ พลโทคีรินทร์ก็เดินเข้ามาหาเขากับผู้กองกวินทร์ จากนั้นก็ก้มลงมาดมกลิ่นฟุดฟิดๆ อยู่ที่ศีรษะของพวกเขา 

               “ลองดมดูว่าหัวเน่าแล้วยัง” พลโทคีรินทร์ตอบลูกชายทั้งสองหน้าตายก่อนจะกอดคอทั้งสองคนเอาไว้พร้อมๆ กัน 

               “พ่อว่าซีลกับเรนเจอร์เริ่มหัวเน่าแล้วนะ คุณปู่กับคุณย่าก็ไปรักหลานเขยแล้ว น้องสาวก็ติดผัว นี่พ่อกับแม่ก็ยังเอ็นดูลูกเขยด้วยอีก พ่อว่าเราสองคนขึ้นไปเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าเถอะพ่อจะพาไปอยู่ด้วย รับรองเลยว่าพ่อจะเลี้ยงดูให้ดีกว่าไอ้รัน จะเพิ่มค่าขนมให้สองเท่าด้วย ไปอยู่กับพ่อดีกว่าเนาะ” 

               “ไม่มีปัญญาทำลูกเองรึไงถึงเที่ยวมาขโมยลูกคนอื่น” รองกรันณ์หันมาว่าเมื่อรู้ว่าพลโทคีรินทร์จ้องแต่จะขโมยลูกของเขาอยู่เรื่อย ทำไม ลูกของเขาน่ารักมากล่ะสิ ก็อย่างว่าแหละได้ยีนความหน้าตาดีจากเขาไปเยอะ 

               “อย่าไปฟัง พ่อเราน่ะมันงี่เง่า” พลโทคีรินทร์พยายามกล่อมสองแฝดอีก “ไปอยู่กับพ่อดีกว่า ถ้ามาอยู่กับพ่อพ่อจะไปสู่ขอน้องเพลงพิณให้ ผู้การเชนทร์พ่อตาเรามันเกรงใจพ่อเคารพพ่อจะตายมันไม่กล้าหือหรอก” 

               ผู้กองกวินทร์หูผึ่งทันทีที่ได้ยินแบบนี้ ช่างเป็นข้อเสนอที่น่าสนใจมากๆ 

               “คุณพ่อครับ” เขารีบหันไปทางรองกรันณ์ในทันที “ผมขอลาออกจากการเป็นลูกของคุณพ่อนะครับ ผมจะไปอยู่กับพ่อภู ข้อเสนอของพ่อภูน่าสนใจมากผมห้ามใจตัวเองไม่ได้จริงๆ” 

               “ไหนว่าเงินซื้อไม่ได้ไง” รองกรันณ์รีบถามลูกชายคนเล็กกลับ 

               “ครับ เงินซื้อผมไม่ได้ แต่ว่า...ถ้าเอาน้องเพลงพิณมาล่อขนาดนี้ทั้งตัว ทั้งหัวใจแล้วก็ชีวิตของผม เอาไปให้หมดเลยครับ ผมยินดียกให้ครับพ่อ” 

               “แกมันจะคลั่งรักเกินไปแล้วนะเรนเจอร์” 

               “พ่อสบายใจได้นะครับ ถึงผมจะคลั่งรักยังไงผมก็ไม่คิดที่จะจับใครปล้ำทำผัวหรือทำเมียเหมือนกับคนแถวนี้หรอก” 

               “พี่ซีลอย่าไปยอม พี่เรนเจอร์แอบพาดพิงพี่ซีลแหละ” แก้วเจ้าจอมรีบหันไปฟ้องพี่ชายคนโต ผู้กองกรินทร์ก็เลยทำเบะปากใส่เธอ 

               “เรนเจอร์มันว่าเราต่างหาก” ผู้กองกรินทร์บอกแล้วเข้ามากอดน้องสาวบ้าง หากแต่สายตาก็ยังจ้องไปทางผู้กองพนาอยู่เพราะถึงอย่างไรเขาก็ไม่ยอมรับมันเป็นน้องเขยง่ายๆ หรอก ผู้กองกวินทร์เองก็คิดเหมือนกันกับเขา 

  

 

 

               เพราะบ้านนี้มีหมออยู่หลายคนพร้อมทั้งพยาบาลผู้กองพนาก็เลยได้รับการรักษาเป็นอย่างดี โดยเฉพาะคุณหมอแก้วเจ้าจอมที่ดูแลเขาอย่างใกล้ชิด เย็บแผลคิ้วแตกให้เขา ทายาให้ ยังดีที่สองแฝดมันรู้ว่าเขาต้องไปทำงานต่อก็เลยไม่ได้ใช้ดาบไม้หวดเขามาก ไม่อย่างนั้นได้นอนซมแน่ๆ แต่เขาก็รู้สึกดีนะที่บ้านนี้มีความยุติธรรมมาก เรื่องที่เขาถูกซ้อมท่านนายพลปภพไม่ยอมปล่อยผ่านเพราะท่านให้พลโทคีรินทร์จัดการซ่อมโหดสองแฝดนรกนั่นจนสะบักสะบอมแทบจะร้องขอชีวิตกันเลยทีเดียวหนักกว่าที่เขาถูกซ้อมเสียอีก แม้แต่ลูกสมุนตัวจ้อยอย่างนคินทร์ก็ยังต้องโดนไม้เรียวหวดก้นไปหลายไม้ จะมีก็แต่พ่อตาของเขานี่แหละที่ไม่โดนซ่อมโหด แต่แก้วเจ้าจอมก็บอกว่าคนที่จะซ่อมพ่อตาของเขาได้ก็มีแค่แม่ยายของเขาเท่านั้น เพราะแม่ยายของเขาคือคนที่พ่อตาของเขากลัวที่สุดและไม่กล้ามีเรื่องด้วย เอาง่ายๆ คือกลัวเมียมากจนหัวหดไม่สมกับเป็นนักรบสุดโหดนั่นแหละ 

               ถึงแม้ว่าพ่อตาของเขาจะญาติดีกับเขามากขึ้น แต่สองแฝดนรกก็ยังไม่ยอมที่จะยอมรับเขาง่ายๆ และคอยจ้องแต่จะเล่นงานแกล้งเขาไม่หยุด ดูได้จากเมนูมื้อเย็นที่ทุกคนได้อยู่ร่วมกินข้าวด้วยกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาไอ้แฝดนรกก็อาสาจะเป็นคนจัดการเตรียมอาหารให้ มีการสั่งอาหารจากร้านดังมาอย่างมากมาย แต่!!! ท่าทางมันจะกวนตีนเขาไม่หยุดเพราะอาหารที่พวกมันเตรียมมามีทั้งเซ็ตสารพัดน้ำพริก สารพัดยำ แล้วก็ต้มยำทะเล ต้มโค้ง ต้มแซ่บ โป๊ะแตก แกงส้ม ปลาราดพริก ไก่ทอดปรุงรสแล้วก็อาหารรสจัดอีกมากมายเต็มโต๊ะ ถามว่าอาหารพวกนี้มันอร่อยมั้ย เขายอมรับเลยว่าอร่อยมาก แต่...โดนเล่นงานซะปากแตกขนาดนี้คิดว่าเขาจะกินข้าวอย่างทรมานมั้ยล่ะ กินไปก็ทรมานไป ไอ้แฝดกับพ่อตาของเขาก็พากันแอบขำจนสุดท้ายแก้วเจ้าจอมต้องไปทำอาหารมาให้เขาใหม่เป็นต้มจืดอร่อยๆ กับข้าวผัดกุ้งกลิ่นหอมฉุย ในเมื่อไอ้แฝดมันจ้องจะเล่นงานเขานัก เขาก็เลยเอาคืนพวกมันโดยการแกล้งสำออยให้แก้วเจ้าจอมเอาอกเอาใจและคอยตักข้าวป้อนแทบจะทุกคำ ยิ่งแก้วเจ้าจอมป้อนเขาก็ยิ่งอ้อน พออ้อนมากๆ เธอก็รู้ว่าเขาทำเพื่อแกล้งพี่ชายของเธอคืน เธอก็เลยเล่นด้วยกับเขาโดยการเอาใจเขาประชดพี่ชาย งานนี้บอกได้คำเดียวว่าไอ้แฝดแทบจะอกแตกตายคาโต๊ะอาหาร สะใจเป็นบ้า!!! 

               “อย่านึกว่าพวกกูจะไม่รู้นะว่ามึงแกล้งสำออยเรียกร้องความสนใจจากไนเปอร์” แม้แต่ตอนกินมื้อเย็นเสร็จแล้วคุณปู่ชวนเขาไปนั่งจิบชาร่วมกันกับบรรดาพ่อๆ ไอ้แฝดมันก็ยังไม่วายเข้ามาหาเรื่องเขา 

               “ก็เมียพี่เอาใจเก่งแล้วก็น่ารักมาก ใครจะไปอดใจไหวมันก็ต้องแกล้งสำออยให้เมียเอาใจกันบ้างแหละ” เขายิ้มตอบพวกมันแบบนิ่มๆ “แต่ก็ขอบใจนะที่เล่นงานพี่จนน่วม เรียกคะแนนความน่าสงสารได้เยอะมาก” มากแค่ไหนน่ะหรอ ก็มากจนคุณย่าแสนใจดีของเขาทำขนมวุ้นใบบัวบกมาให้เขากินแก้ช้ำในคนเดียวจนหลานชายฝาแฝดสุดที่รักทั้งสองตกกระป๋องไปเลยไง นี่แหละคือสาเหตุที่สองแฝดยิ่งแค้นเขาเพราะปกติคุณย่าจะรักสองแฝดมาก ตามใจหลานชายทั้งสองทุกอย่างและคอยทำขนมให้หลานชายตลอด แต่พอมื้อนี้อดกินขนมฝีมือคุณย่าสองแฝดก็เลยออกอาการลงแดงจนคลุ้งคลั่ง 

               “มึงเป็นหลานรักไปได้ไม่ตลอดหรอกไอ้พนา!” 

               “ไม่เป็นตลอดไปก็ได้ แต่ว่า...อีกซักเก้าเดือน สิบเดือนเดี๋ยวพี่จะส่งตัวตายตัวแทนมาเป็นหลานรักของบ้านนี้แทน อาจเป็นหลาน เป็นเหลนตัวน้อยๆ น่ารักๆ ผู้ชายคน ผู้หญิงคน ไว้ถึงตอนนั้นเดี๋ยวพี่จะให้ซีลกับเรนเจอร์เป็นพ่อทูนหัวของหลานแล้วกันนะ” 

               “ไอ้...” 

               “ไม่ใช่ว่าตอนอยู่เพชรบุรีหลานของซีลกับเรนเจอร์จะติดท้องไนเปอร์มาแล้วหรอ อ่ะ ไว้คืนนี้พี่จะรีบเข้านอนแล้วกันจะได้มีเวลาต่อแขนต่อขาให้หลานสาวหรือไม่ก็หลานชายของซีลกับเรนเจอร์เยอะๆ พี่ขอตัวก่อนนะ จะไปดื่มชากับคุณปู่” 

               ถ้าสองแฝดเป็นนางร้ายอย่างในละครทีวีป่านนี้ก็คงจะกรี๊ดออกมาลั่นบ้าน ก็ใครใช้ให้มันมาคอยตามหาเรื่องเขากันล่ะ ดูอย่างน้องๆ ของมันแต่ละคนสิ นิสัยดีๆ กันทั้งนั้น มีแค่มันสองคนนี่แหละที่กัดเขาไม่ปล่อยน่ะ 

               ช่วงค่ำๆ หลังจิบชากาแฟแล้วลุงป้าน้าอาแต่ละครอบครัวก็แยกย้ายกันกลับบ้าน บ้านของผู้การคณินอยู่ถัดจากบ้านสุวรรณเวชไปไม่กี่หลังและหลังข้างๆ กันก็เป็นบ้านของแม่ผู้การคณินที่อยู่กับคุณอาเดม่อน น้องชายต่างพ่อของผู้การคณิน แต่หากช่วงไหนที่คุณอาเดม่อนลงไปอยู่นราธิวาสกับผู้พันเอกพล แม่ของผู้การคณินก็จะย้ายมาอยู่ดูแลหลานๆ ที่อีกบ้าน ทำให้บ้านทั้งสามหลังอย่างบ้านสุวรรณเวช บ้านของผู้การคณินและบ้านของแม่ผู้การคณินได้ไปมาหาสู่กันเป็นประจำ ส่วนครอบครัวของผู้การนทีเนื่องจากมีบ้านเกิดอยู่ที่ต่างจังหวัดกันทั้งตัวท่านผู้การและภรรยา เมื่อต้องค้างแรมที่กรุงเทพฯ ผู้การคณินก็มักจะเชิญครอบครัวของเพื่อนรักให้ไปพักด้วยกันที่บ้านเสมอ ลูกๆ ของทั้งสองบ้านนี้ก็เลยสนิทกันไปด้วยเพราะคณานนท์กับธารนทีเป็นเพื่อนรักเรียนอยู่ที่โรงเรียนนายเรืออากาศรุ่นเดียวกัน ส่วนขวัญคณินกับนทีธาราก็เรียนที่วิทยาลัยพยาบาลทหารบกเหมือนกันอีกด้วย จะมีก็แต่ครอบครัวของพลโทคีรินทร์เท่านั้นที่มีบ้านอยู่ในเขตอื่นของกรุงเทพฯ แต่เพราะนานๆ ทีจะได้มาเจอและรวมญาติกันคืนนี้ครอบครัวของพลโทคีรินทร์ก็เลยค้างอยู่ที่บ้านสุวรรณเวชฃ 

               “ไหนดูซิ แผลเป็นยังไงบ้างคะ” แก้วเจ้าจอมเดินเข้ามาหาผู้กองพนาที่เตียงนอนหลังจากที่แต่งตัวเสร็จจนตอนนี้อยู่ในชุดนอนเสื้อเชิตแขนยาวสีขาว...โนบรา มีเพียงแค่กางเกงชั้นในตัวจิ๋วที่สวมอยู่ด้านใน เพราะเห็นว่าเขาบาดเจ็บเธอก็เลยจะช่วยอาบน้ำให้ แต่ไปๆ มาๆ แทนที่จะได้อาบน้ำเฉยๆ เขากลับจับเธอกินอย่างดุเดือดคาอ่างอาบน้ำ เรียกได้ว่าเป็นการอาบน้ำที่ยาวนานแต่ก็มีความสุขมากเหลือเกิน มีแรงจับเธอกินได้ขนาดนี้เขาคงไม่ได้เป็นอะไรมากแล้วล่ะ 

               แก้วเจ้าจอมถอดเสื้อยืดใส่นอนของเขาออกจนเหลือเพียงแค่กางเกงนอนขายาวทั่วไป จากนั้นก็สำรวจเนื้อตัวของสามีอย่างละเอียดพร้อมกับทายาให้และเปลี่ยนผ้าพันแผล แก้มนวลแดงระเรื่ออย่างน่ารักขณะทายาที่แผลช้ำบนใบหน้าให้กับสามี เธอยิ้มหวานๆ ให้เขาอย่างมีความสุข ยิ่งก่อนหน้านี้เขากับเธอเพิ่งจะพลอดรักกันในห้องน้ำมาหัวใจของเธอกับเขาก็ยิ่งผูกพันกันแนบแน่น มือข้างหนึ่งของแก้วเจ้าจอมทายาให้เขาแต่อีกมือก็ลูบไล้กายแกร่งที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามอย่างหลงใหล รอยแผลเป็นจางๆ ผสานกับรอยแผลช้ำใหม่ๆ ดูมีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด กลิ่นกายบุรุษก็ทำให้เธอรู้สึกปั่นป่วนไปหมดจนอดใจไม่ไหวแนบจูบประทับที่อกแกร่งตำแหน่งหัวใจที่มีรอยมีดกรีดจากการถูกซ้อมเมื่อเช้านี้ 

               “มีหมออยู่นี่ทั้งคน...เดี๋ยวก็หายนะคะ” แล้วคุณหมอก็ต้องเอียงหน้าหลบอย่างเขินๆ เมื่อคนไข้จะก้มลงมาหอมแก้ม 

               “อ่ะ...อื้มมมม” เสียงหวานครางออกมาในลำคอแล้วหลับตาพริ้ม จากที่กำลังจะทายาให้เขาอีกครั้งเธอก็ชะงักไปชั่วครู่เมื่อเขาลูบไล้เนื้อตัวของเธอผ่านชุดนอนอย่างวาบหวามและสะกิดเขี่ยที่ปลายยอดอกสีหวานเบาๆ จนมันชูชันดันชุดนอนออกมา 

               “พี่พนา อย่าค่ะเดี๋ยวทำแผลไม่เสร็จนะ” 

               “ทำแผลไม่เสร็จ แต่ทำอย่างอื่นให้เสร็จแทนก็ได้” 

               “บ้า” เธอยิ้มอย่างเอียงอาย เขาก็เลยอุ้มเธอขึ้นมานั่งคร่อมบนตักแล้วจัดท่าให้เธอนั่งโดยที่เนื้อนวลแสนสวยในกางเกงชั้นในตัวน้อยของเธออยู่แนบกับกายแกร่งของเขา ยิ่งเขากดสะโพกของเธอเข้าหากายแกร่งเธอก็ขยับสะโพกโยกเอวเข้าหาเขาเบาๆ แต่ยั่วเย้า แต่ทำได้สักพักเธอก็หยุดแล้วทายาให้เขาต่อโดยที่ยังคงนั่งคร่อมอยู่บนตักของเขา และเขาเองก็ลูบไล้เธอหนักขึ้นเรื่อยๆ เขาปลดกระดุมเสื้อชุดนอนของเธอออกสองเม็ดให้พอเห็นเต้าอวบๆ ขาวผ่องรำไรซึ่งแก้วเจ้าจอมก็ไม่ได้ว่าหรือห้ามปรามเพราะเธอเองก็ปรารถนาให้เขาสัมผัสเธออยู่แล้ว 

               “พะ...พี่ พี่พนาขา...” แก้วเจ้าจอมหลับตาพริ้มเมื่อสามีจับมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้แล้วก้มลงมาที่หน้าอก เขาซุกไซ้สองเต้าของเธอเพียงครู่ก็อ้าปากงับดูดดื่มความหอมหวานจากปลายยอดสีชมพู 

               “อ่าห์...” แก้วเจ้าจอมครางเสียงหวาน กัดริมฝีปากล่างของตัวเองอย่างซาบซ่านสะท้านกายใจ มือทั้งสองข้างที่ถูกสามีจับอยู่ในตอนแรกค่อยๆ เอื้อมขึ้นมาโอบกอดเขาพร้อมกับแอ่นอกให้เชยอีกด้วย 

               “...ทำตัวเป็นเด็กไปได้นะคะ ต้องกินนมก่อนนอนด้วย” 

               “แม่นางไม้นมหวาน...พี่แก่แล้วนะต้องบำรุงพี่เยอะๆ หน่อยสิ” ฟังเสียงอ้อนแล้วแก้วเจ้าจอมก็ยิ้มๆ กึ่งขำคนแก่ไปด้วย แต่ถึงกระนั้นเธอก็ประคองเต้าอวบๆ ป้อนใส่ปากของเขา ผู้กองพนาก็รีบอ้าปากดูดนมหวานๆ ที่เมียรักป้อนให้ ยิ่งแก้วเจ้าจอมก้มลงมาจูบหน้าผากของเขาเขาก็ยิ่งมีความสุขกับการดูดนมก่อนนอน 

               “กินเยอะๆ นะคะที่รักขา...ต่อไปนี้ไนเปอร์จะป้อนนมหวานๆ ให้พี่พนากินทุกวันเช้าเย็นเลย” เธอแอ่นอกป้อนความหวานอร่อยให้สามี แก้วเจ้าจอมมีความสุขมากเหลือเกินตอนนี้ เธอมองเขาปรนเปรอสองเต้าอวบๆ ขาวผ่องด้วยความรู้สึกปรารถนาที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ยิ่งยามที่ลิ้นร้ายปาดเลียเกี่ยวตวัดรัวเบาๆ ที่ยอดอกแล้วตามด้วยดูดซ้ำๆ เธอก็สะท้านหนักกว่าเดิม ตอนนี้สองเต้าอวบสวยฉ่ำไปด้วยน้ำลายของเขา ปลายยอดสีหวานเรื่อสีเข้มขึ้นเพราะแรงดูดและมีรอยจูบจารึกติดเนินเต้าอยู่หลายจุด  

               “พี่พนาเก่งมากเลยรู้มั้ยคะ” เธอพูดขึ้นมาอีกเมื่อสามีเริ่มซุกไซ้ขึ้นมาที่ซอกคอหอมกรุ่นและงับเนื้อนุ่มของเธออย่างแผ่วเบา แต่มันกลับสะท้านเข้ามาถึงหัวใจของเธอ 

               “รู้สิ ไม่งั้นพี่จะทำให้ไนเปอร์ร้องครางแทบไม่เป็นภาษา เสียวจนใจแทบจะขาดได้หรอ” 

               “ไนเปอร์หมายถึงเรื่องที่ทำให้ทุกๆ คนยอมรับได้ต่างหากค่ะ โดยเฉพาะคุณพ่อ” วันนี้เธอได้ยินเขาเรียกพ่อกับแม่ของเธอว่า คุณพ่อกับคุณแม่ ทั้งวันเลย แม้ว่าพ่อของเธอจะดูเก้อๆ ด้วยไม่ชินไปบ้างแต่พ่อของเธอก็ไม่ได้ว่าอะไรซ้ำยังพูดคุยกับลูกเขยดีอีกต่างหาก  

               ผู้กองพนาค่อยๆ ผละใบหน้าออกมาจากซอกคอของเธอ เขาจูบที่ริมฝีปากของเธอเบาๆ แล้วจับประคองใบหน้าหวานสวยเอาไว้ด้วยมือหยาบแสนอบอุ่นทั้งสองข้าง สายตาที่จ้องมองเธอเต็มไปด้วยความรักล้นใจ 

               “ทุกสิ่งที่พี่ทำ พี่ทำด้วยความรักและความจริงใจซื่อสัตย์ พี่รักลูกสาวของบ้านนี้มาก อะไรที่พี่พอจะทำเพื่อความสุขของเมียพี่ได้ พี่จะทำให้ทุกอย่าง ในเมื่อพี่รักไนเปอร์พี่ก็ต้องแสดงความจริงใจออกมาให้ทุกคนได้รู้” 

               “ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมากๆ นะคะที่รักขา” สองแขนเอื้อมขึ้นมากอดรอบคอของเขาบ้าง ยื่นจมูกน่ารักๆ ถูไปมากับจมูกของเขาด้วย แบบนี้จะไม่ให้เขารักจนหลงได้ยังไง อ้อนเก่งเหลือเกินแม่คุณของพี่ 

               “พี่ทำเพื่อไนเปอร์ เพื่อความรักของเรา” 

               “ค่ะ” เธอยิ้มอย่างน่ารักอีกครั้งก่อนจะเอื้อมตัวมากระซิบเบาๆ ที่ข้างหูของเขา “พี่พนาของไนเปอร์น่ารัก เดี๋ยวคืนนี้จะให้รางวัลโดยการ...ทำให้พี่พนามีความสุขมากๆ แล้วก็ครางหาเมียไม่หยุดนะคะ” 

               “ไม่ทำแผลต่อแล้วหรอ” 

               “ทำเสร็จแล้วค่ะ แต่มีอย่างอื่นที่ยังทำไม่เสร็จ” เธอยังคงกระซิบพูดเสียงกระเส่า โยกสะโพกเข้าหาเขาเบาๆ ดึงมือข้างหนึ่งของเขาให้สอดเข้าไปในเสื้อชุดนอนเพื่อนวดคลึงอกอวบๆ ส่วนอีกข้างเธอก็ดึงมาจูบแล้วใช้ลิ้นสีชมพูหวานตวัดเลียและดูดอมนิ้วกลางของเขาอย่างยั่วให้จินตนาการไปไกล “ยังกินเมียไม่อิ่มไม่ใช่หรอคะผัวขา...หืม...เดี๋ยวคืนนี้เมียจะเสิร์ฟให้เอง จะให้กินจนอิ่ม จนจุกเลยล่ะค่ะ” 

               “แม่นางไม้สายอ่อย ยั่วเก่งเหลือเกิน” 

               “ผัวหล่อ ผัวอร่อย ผัวแรงเยอะลีลารักก็เด็ดถึงอกถึงใจจะไม่ให้อ่อย ไม่ให้ยั่วได้ยังไงกันล่ะคะ มีไนเปอร์เป็นเมียผัวก็จะเพลียๆ หน่อยแบบนี้แหละ...ขาเตียงของเมียแข็งแรงมากเลยนะผัวขา ห้องนอนก็เก็บเสียง...” ผู้กองพนาหัวเราะออกมาเบาๆ ถึงแม้ว่าการมาที่บ้านของเธอในครั้งนี้เขาจะต้องเจ็บตัวแต่เขาก็คิดว่ามันช่างคุ้มค่ามากที่ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวนี้และ...ไม่ต้องลักกินขโมยกินอีกแล้ว ถ้าเธอพูดเสียขนาดนี้งั้นคืนนี้เขาก็จะจัดให้เต็มที่เลย 

               “ปิดคดีชารีฟได้แล้ว เรามาเดินลอดซุ้มกระบี่ด้วยกันนะ” 

               “ค่ะ” แก้วเจ้าจอมพยักหน้าตอบทั้งรอยยิ้มแสนสุข 

               “งานแต่งจัดที่ริมชายหาดนะ” 

               “ค่ะ ไนเปอร์อยากแต่งงานริมทะเลเหมือนในละคร” 

               “มันจะเป็นงานแต่งริมทะเลที่ดีกว่าในละคร ในละครมันเรื่องสมมติแต่นี่คือของจริง...ของจริงต้องเป็นงานที่ใหญ่ที่ดีที่สุดถึงจะคู่ควรกับแม่นางไม้ตัวน้อยแสนสวยของพี่” แก้วเจ้าจอมหัวเราะคิกออกมาอย่างมีความสุขเมื่อคราวนี้สามีก้มลงมาซุกไซ้เธออย่างหยอกล้อให้รู้สึกจั๊กจี๋จนต้องคอยหลบ แต่ยิ่งหลบเขาก็ยิ่งตามมาซุกไซ้แกล้งเธอไม่หยุดจนเสียงหัวเราะของสองสามีภรรยาดังก้องไปทั่วทั้งห้องนอน 

               ปัง!!! 

               แต่แล้วเสียงเปิดประตูห้องนอนของแก้วเจ้าจอมที่ดังตามมาก็ทำให้ผู้กองพนารีบดึงเอาผ้าห่มขึ้นมาห่อตัวของเธอเอาไว้แทบจะในทันทีเพราะเสื้อผ้าของเธอถูกเขาปลดจนหลุดไปหมดแล้ว สายตาคมจ้องจิกไปยังคนที่เดินเข้ามาในห้องนอนของแก้วเจ้าจอมอย่างเอาเรื่อง 

               “ห้องนี้แอร์เย็นดีจังเลย เข้ามาๆ พี่ซีล เอากับแกล้มเข้ามาด้วยนะ” ผู้กองกวินทร์ที่เพิ่งเดินเข้ามากวักมือเรียกพี่ชายก่อนที่ผู้กองกรินทร์จะเดินเข้ามาในห้องนอนของแก้วเจ้าจอมอีกคนพร้อมกับผู้หมวดศิขรินที่ยกเครื่องดื่มและกับแกล้มเข้ามาด้วย ส่วนนคินทร์เดินรั้งท้าย ในอ้อมแขนมีทั้งน้องเพลงพิณและน้องมุกลดาที่ตอนนี้สองแมวอ้วนสีขาวญาติดีและไม่ทะเลาะกันแล้ว 

               “ทำอะไรกันน่ะ” ผู้กองพนาถามขึ้นขณะมองสองแฝดที่ตัวลายพร้อยไปด้วยรอยซ้ำจากการถูกพ่อภูซ่อมโหดมาจนมีสภาพไม่ต่างกันกับเขา ไม่รู้ว่าไอ้แฝดมันเล่นบ้าอะไรของมันอีก 

               “หาที่กินเหล้าน่ะ ตอนแรกกินที่ริมสระว่ายน้ำแล้วแต่ยุงมันเยอะ ที่ชั้นล่างก็แอร์เสีย ขอยืมห้องนอนหน่อยแล้วกันคืนนี้ ไม่กวนอะไรมากหรอก อยากจะทำอะไรกันก็ตามสบายเลย” 

               “เวร!” ผู้กองพนาว่าก่อนจะตวัดสายตาดุๆ มาทางนคินทร์อีกคนเมื่อเจ้าเด็กนี่มันเอาแมวอ้วนสองตัวมาปล่อยบนเตียงนอนแล้วก็เดินประคองก้นช้ำๆ ที่โดนไม้เรียวหวดไปหาเหล่าพี่ชาย 

               “ทำบ้าอะไรกันเนี่ย ออกไปให้หมดเดี๋ยวนี้นะ นี่เป็นห้องนอนส่วนตัวของไนเปอร์ ถ้าอยากดื่มก็ไปดื่มที่ห้องของตัวเองเซ่!!!” 

               “แอร์เสีย!!!” ทุกคนพร้อมใจกันพูด แก้วเจ้าจอมที่จัดชุดนอนเรียบร้อยแล้วก็แทบองค์ลง แบบนี้นี่มันแกล้งกันชัดๆ 

               “เอาน่า พวกพี่ไม่กวนหรอก อยากจะทำอะไรกันก็ทำเลย ไม่แอบมองหรอกน่า” ผู้กองกรินทร์ว่าอีกคน จากนั้นก็วางเครื่องดื่มกับแกล้มทุกอย่างลงที่พื้นตรงปลายเตียงของเธอ แค่นั้นยังไม่พอผู้หมวดศิขรินยังไปเปิดตู้เย็นตัวเล็กในห้องของเธอแล้วหยิบเอาน้ำอัดลมกระป๋องส่งให้นคินทร์อีกด้วย 

               “นาวิก เป็นเด็กเป็นเล็กห้ามกินเหล้า กินน้ำอัดลมแทนแล้วกัน” 

               “แหม ขอดื่มนิดไม่ได้หรอพี่รีคอน” 

               “ถ้าแกดื่ม ฉันจะฟ้องคุณพ่อ” 

               “ขี้ฟ้อง!” แล้วทีนี้สองพี่น้องบ้านนี้ก็เริ่มเถียงกัน ผู้กองกรินทร์เริ่มจัดการชงเหล้าส่วนผู้กองกวินทร์ก็กำลังเปิดทีวีจอใหญ่ในห้องนอนของแก้วเจ้าจอมแล้วเชื่อมต่อเปิดหนังจากค่ายหนังออนไลน์ชื่อดังทันที 

               “เฮ้ย! หนังเรื่องนี้คนรีวิวมาว่ามันโคตรๆ เลยนะ สงครามกลางลำน้ำ ยิงกันหูดับทั้งเรื่องเลย” ผู้กองกรินทร์ว่าขึ้นเมื่อคู่แฝดของตนเปิดหนังได้ถูกใจ ผู้กองกวินทร์ก็เลยฉีกยิ้มใส่ 

               “ถ้าจะดูหนังสงครามก็ดูในทีวี แต่ถ้าอยากดูหนังสด ก็หันไปดูบนเตียงเอาแล้วนะพี่ซีล ฮ่าๆๆๆ” แล้วสองแฝดนรกก็พากันหัวเราะชอบใจใหญ่เมื่อหันมาเห็นผู้กองพนากำลังเขี่ยแมวอ้วนสีขาวทั้งสองตัวหนี ส่วนแก้วเจ้าจอมก็กระโดดลงมาจากเตียงแล้วพยายามจะไล่ทุกคนออกไปจากห้องนอนของตนอีกครั้ง 

               “ออกไปนะ! ออกไปจากห้องนอนของไนเปอร์เดี๋ยวนี้!!!” เธอเข้ามายืนจังก้าหน้าทีวีพร้อมกับชี้นิ้วไล่ เธออุตส่าห์ล็อกประตูห้องนอนแล้วแต่ไอ้พวกนี้ก็ยังพากันสะเดาะกลอนประตูเข้ามากันจนได้ 

               “ไนเปอร์ ถอยไปไกลๆ หน่อยมันบังทีวีพี่” 

               “พี่ซีล!!!” 

               “เรียกทำไม อ๋อ อยากกินหรอ เอาเลยๆ ไม่ต้องเกรงใจ เอาไปแบ่งผัวกินด้วยก็ได้นะ” ผู้กองกรินทร์ยื่นจานแหนมทอดไปให้เธอโดยที่สายตาก็จ้องอยู่ที่ทีวีที่ตอนนี้ผู้กองกวินทร์เร่งเสียงจนดังราวกับอยู่ในโรงหนังก็ไม่ปาน 

               “ไม่กิน!!! อย่ามาแกล้งกันแบบนี้นะ ออกไปจากห้องนอนของไนเปอร์เดี๋ยวนี้!!!” 

               “พี่ไนเปอร์ๆ ก้นที่โดนคุณพ่อหวดด้วยไม้เรียวของผมยังเจ็บอยู่เลย มียามั้ยเอามาทาก้นให้หน่อยสิ” 

               “ไม่โว้ย!!!” แก้วเจ้าจอมหันมาตวาดน้องชายอีกคน ไอ้พวกนี้นี่มันเป็นบ้าอะไรล่ะเนี่ย โอ๊ย!!! คนกำลังอารมณ์ดีๆ กำลังจะได้กินขนมหวานเมืองเพชรบุรีอยู่แล้วเชียว ฮึ่ม!!! 

               “อะไร เป็นหมอยังไงกันคนไข้มาขอให้รักษาแล้วไม่รักษา ใช้ไม่ได้นะไนเปอร์” 

               “รีคอน!!! แก๊!!!” แล้วพอแก้วเจ้าจอมไปไล่เตะผู้หมวดศิขริน นคินทร์ก็กระโดดขึ้นไปนอนบนเตียงของเธอในทันทีพร้อมกับชักดิ้นชักงอเล่นกับแมวจนที่นอนยับยู่ยี่ 

               “เตียงพี่ไนเปอร์นุ่มดีจัง ขอนอนดูหนังด้วยคนนะครับเพ่!!!” 

               นี่ถ้าไม่เห็นว่าเป็นเด็กแล้วก็เป็นลูกหลานของบ้านนี้นะ นคินทร์โดนผู้กองพนาถีบตกเตียงไปนานแล้ว ไอ้แฝดนรก!!! มึงนะมึง กัดกูไม่ปล่อยจริงๆ ไอ้พวกเด็กเวร!!! ไอ้พวกมารคอหอย หวงนักใช่มั้ยน้องสาวพวกมึงน่ะ ไว้กลับยะลาก่อนเถอะกูจะจับน้องสาวพวกมึงกินให้หนักเลย จะกินเช้ากินเย็นให้ได้หลานหัวปีท้ายปีมาให้พวกมึงช่วยเลี้ยง ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ อย่าให้ถึงตากูเอาคืนบ้างก็แล้วกัน!!! ผู้กองพนาคาดโทษสองแฝดนรกที่ยังนั่งก๊งเหล้าอยู่ที่พื้นปลายเตียง ส่วนแก้วเจ้าจอมก็ยังไล่เตะผู้หมวดศิขรินไม่เลิก แล้วนคินทร์ก็นอนแผ่อยู่บนเตียงข้างเขากับแมวอ้วนสองตัวท่ามกลางบรรยากาศของห้องนอนที่เปลี่ยนไปเป็นโรงหนัง ทำไมไอ้พี่น้องบ้านนี้มันถึงได้แสบกันแบบนี้วะเนี่ย 

  

******************************************************* 

อดไปก่อนนะคะพี่พนา ก้างขวางคอเยอะ แนะนำให้ไปก๊งเหล้ากับแฝดนรกแทนค่ะ 

ตอนนี้ยังแก้แค้นไม่ได้ อีก 9 เดือนได้แก้แค้นแน่นอน เชื่อไรท์ เดี๋ยวแฝดนรกจะได้ ผบ. คนใหม่มาจัดการ 

**************************************** 

*********************** 

ตอนนี้น้อนจมปูรักคูมตามากๆ เยยค่ะ แต่รักคูมตาภูมากกว่านะคะ 

ส่วนยุงแฝด น้อนจมปูขอเบะปากทำปากยื่นใส่ก่อนค่ะ ดูจิ คืนนี้คูมป้ออดได้ต่อแขง ต่อขาห้ายน้อนจมปูเยย 

แต่ถ้าอยากให้น้อนจมปูอารมณ์ดี ต้องพาน้อนจมปูปายกิงหนมก่อนนะคะ  

 

********************************************************* 

#คำเตือน : สำหรับนิยายเรื่องนี้พี่แฝดจะไม่ชอบพี่พนาไปจนจบเรื่องเลยนะคะ (แต่จะไปดีกันและรักกันในเรื่อง ร่ายมนต์รักยอดรักรบ ซึ่งสาเหตุที่พี่ๆ จะรักกันนั้น เป็นพล็อตหลักอีกพล็อตของนิยายเรื่องร่ายมนต์รักฯ เพราะฉะนั้นตอนนี้ไรท์เลยต้องเขียนให้เขาไม่ชอบกัน (แต่จะไม่ได้รักกันเพราะหลานเป็นตัวกลางนะคะ เพราะสาเหตุอื่นค่ะ) ) ขอบคุณนะคะที่อินกับบทความงอแง ขี้อิจฉาของพี่แฝดและความกลัวการถูกแย่งความรักไป  

และไรท์ต้องขออภัยด้วยนะคะสำหรับนักอ่านบางท่านที่บอกว่ารำคาญไรท์ที่แต่งบทแบบนี้ มันน่ารำคาญ น่าหงุดหงิด จนทำให้รู้สึกไม่พอใจ บอกว่าไม่เนียนบ้าง พี่แฝดหาความเป็นพระเอกไม่ได้บ้าง (เรื่องดวงใจรักยอดนักรบ พี่แฝดไม่ใช่พระเอกค่ะ บทเลยไม่ต้องเป็นคนแสนดีแบบพี่พนาแต่พี่แฝดรับบทพี่เมียที่กลัวน้องเขยมาแย่งความรักไป) ไรท์ต้องขออภัยมาอย่างสูงค่ะที่ไรท์ไม่สามารถแต่งนิยายให้ถูกใจนักอ่านทุกท่านได้ อีกทั้งความสามารถของไรท์ก็ยังต้องฝึกฝนต่ออีกหลายด้าน (เอาจริงๆ คือการเขียนนิยายของไรท์มันไม่ถูกหลักภาษาไทยค่ะ นักเขียนท่านอื่นอาจจะเขียนถูกตามหลักวิธีของการเขียนนิยาย แต่ไรท์กลับเขียนตามใจตัวเอง เนื้อหานิยายถึงได้ยาวเฟื้อยแบบนี้ (ไรท์เคยอบรมหลักการเขียนนิยายจากสำนักพิมพ์แห่งหนึ่งค่ะ แต่ไรท์ไม่สามารถทำการหลักการเขียนทางภาษาไทยได้ ซึ่งถือว่าเป็นข้อบกพร่องของไรท์จริงๆ) หากนักอ่านท่านใดรู้สึกไม่โอเคกับการเขียนของไรท์และการวางเรื่องราวของตัวละคร สามารถกดออกและยุติการอ่านได้ทุกเมื่อเลยนะคะ ไรท์ไม่อยากให้เกิดความไม่สบายใจหลังจากอ่านนิยายของไรท์ค่ะ (แต่ถ้าเป็นเพราะอินก็ไม่ว่ากันนะคะ) 

ความคิดเห็น