หนอนเจลลี่

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คอแห้งต้องกินน้ำ

ชื่อตอน : คอแห้งต้องกินน้ำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.9k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ค. 2559 17:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คอแห้งต้องกินน้ำ
แบบอักษร

 

คอแห้งต้องกินน้ำ

 

            “หวัดดีพี่ชะ ชาย” เสียงใสทักขึ้นก่อนจะอ้าปากค้างเมื่อเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้า แสนดียอมละออกจากร่างเล็กแล้วลุกขึ้นมายืนเผชิญหน้ากับยูตะด้วยสายตาไม่พอใจ

            “ผมลงไปรอข้างล่างนะครับ” รินยิ้มออกมาแล้วรีบวิ่งลงไปด้านล่างทันที

            “รออยู่ในห้องนี้ อย่าออกไปข้างนอก” แสนดีพูดขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมกับความงงงวยของต้นหญ้า เมื่อกี้แสนดีไม่ได้บาดเจ็บ ไม่ได้ยิงตัวเอง แต่แกล้งงั้นหรอ? ต้นหญ้าคิดได้อย่างนั้นก็ควานหาแว่นตาของตัวเองมาใส่จนมองเห็นภาพทั้งหมดชัดเจน ไม่มีคราบเลือดมีแต่ปลอกกระสุนที่ตกอยู่บนพื้น ร่างเล็กทุบหัวตัวเองให้กับความโง่เง่าที่ดันไปเชื่อคนอย่างแสนดีทั้งที่ผู้ชายคนนั้นไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของต้นหญ้าเลยสักนิด แสนดีคิดถึงแต่ความรู้สึกของตัวเอง

            “ถ้าผมหลุดออกไปได้นะ ดีจะไม่ได้เห็นหน้าผมอีกเลย” ต้นหญ้าพูดขึ้นด้วยความโมโหแล้วเดินออกไปเปิดประตูก็พบกับลูกน้องของแสนดีที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องสองคน ร่างเล็กกำลังคิดหาวิธีที่จะหนีออกไป

            “พี่ครับผมปวดท้อง” ต้นหญ้าเปิดประตูออกมาพูดกับลูกน้องของแสนดีเป็นภาษาญี่ปุ่น คนหนึ่งเดินเข้ามาดูอาการของต้นหญ้า

            “ปวดตรงไหน” ลูกน้องของแสนดีถามขึ้นพร้อมกับถามขึ้น

            “ตรงนี้ครับ ผมอยากได้ยา” ร่างเล็กใช้มารยาที่มีอยู่น้อยนิดให้เป็นประโยชน์

            “นายลงไปซื้อยามา ส่วนฉันจะลงไปบอกคุณชาย” ทั้งสองคนแยกย้ายกันไปทำให้ตอนนี้ไม่มีคนเฝ้าอยู่เลย

            ทำไมมันง่ายจังวะ

            ต้นหญ้าค่อยๆเดินลงบันไดจนไปหยุดอยู่ที่ชั้น2 เมื่อชะโงกลงไปมองลาดราวด้านล่างก็เห็นว่าแสนดีนั่งคุยกับยูตะอยู่ตรงทางขึ้นบันได

            “ขอทางด้วยครับ” ร่างเล็กหันไปมองผู้ชายคนหนึ่งที่ถือกล่องขนาดใหญ่ไว้ในมือ ต้นหญ้าเดินตามผู้ชายคนนั้นลงไปแล้วพยายามหลับอยู่ด้านข้างของผู้ชายคนนั้น

            “จะรอดแล้ว” ต้นหญ้าพูดด้วยความดีใจอีกนิดเดียวเท่านั้นร่างเล็กก็จะเดินผ่านแสนดีไปได้

            “มัสสึกิมานี่ดิ” เสียงประกาศิตดังขึ้นพร้อมกับกล่องขนาดใหญ่ถูกวางลงกับพื้น ส่วนผู้ชายที่เดินเรียกชื่อก็เดินเข้าไปตรงโต๊ะของแสนดี ต้นหญ้าฉีกยิ้มให้กับแสนดีก่อนจะวิ่งลงจากบันไดไป

            O_O+++”

            “จับผู้ชายคนนั้นไว้!” สิ้นเสียงคำสั่งลูกน้องนับสิบที่ยืนอยู่แถวนั้นก็วิ่งเข้ามาล้อมต้นหญ้าไว้จนร่างเล็กไม่สามารถขยับหนีไปไหนได้

            “ถอยออกไปนะ! ไม่งั้นผมจะแจ้งตำรวจ” ต้นหญ้าขู่ขึ้นทำให้ฮาการาชิที่เดินผ่านมาพอดีได้ยินเข้า

            “มีอะไรหรือเปล่า ผมเป็นตำรวจ” ฮาการาชิแทรกตัวเข้ามาในวงล้อมอย่างไม่เกรงกลัว

            “ผมอยากกลับบ้าน” ต้นหญ้าพูดกับคนตรงหน้า

            “ก็ไปสิ เดี๋ยวฉันไปส่งที่บ้าน” ฮิการาชิคว้ามือของต้นหญ้าให้เดินตามตัวเองออกจากวงล้อมแต่เสียงปืนก็ดังขึ้นพร้อมกับกระสุนที่ถูกยิงไปตรงเคาร์เตอร์จนขวดเหล้าล่วงหล่นลงมาบนพื้น

            “ปล่อยมือเดี๋ยวนี้” แสนดีเล็งไปที่ฮิการาชิด้วยสายตาที่เรียบนิ่งแต่มันทำให้รู้สึกถึงวามน่ากลัว

            “ผมแค่พาเขากลับบ้าน เขาบอกแบบนั้น” ฮิการาชิยอมปล่อยมือออกจากแขนของร่างเล็ก

            “อย่า มา ยุ่ง” แสนดีย้ำออกมาทีละคำ ฮิการาชิหันมามองต้นหญ้าเล็กน้อย

            “ผมว่าผมอยู่ต่ออีกหน่อยดีกว่า” ต้นหญ้าหันไปพูดกับฮิการาชิแล้วขยับออกห่าง

            “แน่ใจ?

            “ครับ” เมื่อต้นหญ้ายืนยันฮิการาชิก็เลยเดินออกไปหาพวกที่ยื่นดูเหตุการณ์อยู่

            “เดี๋ยวค่อยคุยกันพรุ่งนี้” แสนดีพูดกับรินแล้วเดินสวนกับร่างเล็กออกไป อะไรบางอย่างทำให้ต้นหญ้ารู้สึกว่าต้องเดินตามแสนดีไปอย่างเงียบๆ

            “ขึ้นมา” ร่างสูงสั่งให้ต้นหญ้าขึ้นรถไปด้วย ระหว่างทางต้นหญ้าก็นั่งเงียบๆเพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดยังไงดี

            “ผมไม่ได้หนีนะ ผมแค่อยากกลับบ้าน พรุ่งนี้ผมต้องตื่นเช้ามาทำขนม”

            “

            “เรื่องนี้ผมไม่ผิดนะ ก็ดีมาหรอกผมทำไมอ่ะ” เมื่อเห็นว่าคนข้างๆไม่ยอมพูดอะไรก็เลยปัดความผิดให้พ้นตัว พอเห็นว่าแสนดีๆไม่ยอมตอบต้นหญ้าก็ถอนใจแล้วนั่งสงบปากสงบคำเงียบๆ

            “ฉันว่านายควรจะตามคุณชายเข้าไปข้างใน” โอดะแนะนำแล้วเดินตามแสนดีเข้าไปในบ้าน ต้นหญ้าเดินเข้ามาที่ขนาดไม่ใหญ่มากรอบบริเวณบ้านแต่ถูกตกแต่งแบบญี่ปุ่น เหมือนอยู่ในยุคสมัยก่อนๆมีกลิ่นอาบความเป็นญี่ปุ่นแรงกล้า

            “ผมไม่ผิดสักหน่อย” ถึงปากจะบอกอย่างนั้นแต่ก็ยอมเดินตามแสนดีเข้าไปในตัวบ้านที่ถูกตกแต่งด้วยโซฟาและตู้โชว์ต่างๆ

            เงียบ

            เงียบ

            เงียบ

            “ผมกลับก่อนดีกว่าถ้าดีอยากคุยกับผมเมื่อไหร่ค่อยไปหาผมที่ร้านแล้วกัน” ต้นหญ้าบอกออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

            “ถ้าก้าวออกไปฉันจะส่งคนไปพังร้านนายเละแน่” ร่างเล็กหันกลับไปมองคนที่ยืนพิงกำแพงด้วยสายตาเรียบนิ่ง

            “แล้วดีจะเงียบจะไมล่ะ ผมพูดคนเดียวจนคอแห้งแล้วนะ” แสนดีเดินเข้ามาใกล้จนต้นหญ้าต้องถอยหลังกรูด้วยความกลัวเพราะรู้สึกถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา

            “หิวน้ำ?” แสนดียกมือทาบไว้เหนือร่างเล็กแล้วถามขึ้น

            “กะ ก็นิดหน่อย แล้วดีจะเข้ามาใกล้ทำไมเนี่ย” ต้นหญ้าใช้มือทั้งสองข้างดันหน้าอกของแสนดีเพื่อไม่ให้เข้ามาใกล้มากกว่านี้

            “มาให้นายกินน้ำไง”

            “น้ำ-_^” แสนดีมองลงต่ำไปที่เป้ากางเกงของตัวเองทำให้คนที่มองตามถึงกับหน้าแดงขึ้นมาทันที

            “ผมหมายถึงน้ำดื่ม ไม่ใช่น้ำแบบนั้นสักหน่อย” ต้นหญ้าพูดขึ้นแต่ก็ยังไม่ยอมสบตากับร่างสูง

            “อ่าวหรอ แต่มันอยากให้นายกินจะแย่” คำพูดกำกวมของแสนดีดังขึ้นอีก

            “แต่ผมไม่อยากกิน แล้วผมโกรธดีอยู่นะทำไมผมถึงมาอยู่ในสภาพนี้ล่ะ!” ต้นหญ้าเงยหน้าขึ้นมามองร่างสูงที่กำลังมองมาที่ร่างเล็กด้วยสายตาเหมือนกับกำลังซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้

            “สัญญาแล้วนะว่าจะอยู่กับฉันตลอดไป”

            “ดีไม่สงสารบ้างหรอที่ต้องอยู่กับคนที่ไม่ได้ชอบผมน่ะ” ร่างเล็กทวงถามความเห็นใจที่ไม่รู้ว่าจะมีจากแสนดีหรือเปล่า

            “ไม่เพราะนายชอบฉัน การที่นายได้อยู่กับคนที่ชอบไม่เห็นน่าสงสารตรงไหน”

            “ผมว่าดีไม่เข้าใจอ่ะ” ต้นหญ้าว่าแล้วว่าแสนดีต้องตอบออกมาแบบนี้

            “นายนั่นแหละที่ไม่ยอมเข้าใจสักที อยากให้อยู่ก็อยู่ไปเถอะจะมาหาเหตุผลทำไม” แสนดีพูดขึ้นด้วยความหงุดหงิดตามสไตร์

            “ดีอยากให้ผมอยู่ด้วยงั้นหรอ” ต้นหญ้าถามออกมาด้วยความดีใจ

“น่ารำคาญ” แสนดียอมถอยออกห่างจากร่างเล็ก แล้วเดินออกจากห้องไป

“ความจริงดีก็เริ่มรู้สึกดีกับผมแล้วใช่ป่ะล่ะ” ต้นหญ้าเดินตามร่างสูงอยู่ข้างหลังพร้อมกับถามขึ้น

“กลับไปเลย” แสนดีไล่อย่างไม่จริงจังแต่คราวนี้ต้นหญ้าไม่ยอมกลับ แถมยังแทรกตัวเข้ามาในห้องนอนของแสนดีอีกต่างหาก

“ดีลองพูดแบบหวานๆสิ แล้วผมจะอยู่ด้วย” ต้นหญ้าต่อรองออกมาโดยที่ไม่รู้เลยว่ากำลังตกอยู่ในอันตรายแค่ไหน

“ถ้าอยากให้ทำก็อ้าขารอบนเตียง แล้วเดี๋ยวจะพูด” ต้นหญ้านิ่งไปนิดก่อนจะเดินไปนั่งบนเตียงพร้อมกับอ้าขาทั้งสองข้างออกตามที่แสนดีบอก ร่างสูงมองคนบนเตียงพรางยิ้มที่มุมปากก่อนจะเดินเข้าไปนั่งลงบนเตียง

“ว่าไง” ร่างเล็กพูดขึ้นอีกแสนดีโน้มตัวเข้าไปใกล้ก่อนจะจูบคอของต้นหญ้าพร้อมกับมือที่ค่อยๆปลดเข็มขัดกางเกงของตัวเอง

“อยู่ด้วยกันนะ” น้ำเสียงทุ้มยอมอ้อนวอนออกมา ร่างเล็กยกยิ้มไปนิดก่อนที่จะคว้าหมอนใบใหญ่ที่อยู่ข้างตัวตีไปที่หัวของร่างสูง ทำให้แสนดีจับหมอนเอาไว้พร้อมกับมองหน้าด้วยสายตาอาฆาต

“ชอบหลอกคนอื่นเขาดินัก แบร่!” ต้นหญ้าแลบลิ้นใส่แล้วรีบกระโดดลงจากเตียงก่อนจะวิ่งออกไปนอกห้องทันที แสนดีไม่คิดจะตามออกไปแต่กลับโทรหาโอดะแทน

“จะปล่อยให้วิ่งเล่นสักพักก็แล้วกัน” แสนดียิ้มขึ้นอย่างอารมณ์ดีแล้วหยิบผ้าขนหนูเข้าไปในห้องน้ำ ด้านต้นหญ้าที่วิ่งหนีออกมาจากบ้านได้ก็ยืนหอบอยู่ข้างนอก

“เฮ้ย!” ต้นหญ้าร้องเมื่อมีมือมาแตะที่ไหล่ แต่พอหันกลับไปก็เจอกับโอดะที่ยืนอยู่ข้างหลัง

“จะมาจับผมหรอ ไม่นะๆ” ต้นหญ้ายกมือห้ามแล้วเดินถอยห่างจากโอดะ

“คุณชายให้ผมไปส่งคุณที่บ้าน” โอดะเดินเข้าไปในรถทำให้ต้นหญ้าเดินตามไปอย่างงงๆว่าทำไมแสนดีถึงยอมให้ต้นหญ้ากลับบ้านได้อย่างสวัสดิภาพ

“คุณชินงานทางนู้นรีบร้อยแล้วหรอครับ” โอดะทักขึ้นเมื่อเห็นชินเดินอยู่ในบ้านหลังจากที่ไปส่งต้นหญ้าเสร็จ

“อืม” ชินตอบแค่นั้นแล้วเดินไปที่ห้องำงานของแสนดี

            “ขออนุญาตครับ” ชินที่เดินเข้ามาในห้องหลังจากที่รีบกลับมาเพราะโดนแสนดีเรียกตัว แสนดีละสายตาจากกองเอกสารขึ้นมามอง

            “มาเร็วแหะ” แสนดีทักขึ้นเพราะจำได้ว่าโทรไปไม่ถึงชั่วโมง

            “ก็มันอยู่ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่ แล้วคุณชายมีอะไรหรอครับถึงได้เรียกตัวผมกลับมา” ชินถามด้วยความสงสัยเพราะกำหนดกลับมันพรุ่งนี้ แต่อยู่ดีๆแสนดีก็โทรไปตามซะอย่างนั้น

            “ฉันจะให้ต้นหญ้ามาอยู่ด้วย”

            “ผมคิดว่านั่นไม่ใช่ความคิดที่ดี” ชินแย้งออกมาอย่างไม่เห็นด้วย

            “ฉันรู้”

            “เพราะว่าคุณชายห่วงเด็กคนนั้นไม่ใช่หรอครับ ถึงได้ย้ายมาอยู่ที่นี่”

            “นายพร้อมที่จะทรยศยามาดะหรือเปล่า” แสนดีถามขึ้นด้วยสีหน้าและแววตาที่จริงจัง

            “เจ้านายของผมมีคนเดียวคือคุณชาย ไม่ใช่ยามาดะ”  ชินจ้องมองเข้าไปลึกในดวงตาของแสนดีที่ดูเหมือนกำลังกังวลอะไรบางอย่าง

            “แค่เผื่อไว้ถ้ามันจำเป็น” แสนดีหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดพร้อมกับลุกขึ้นเดินไปตรงหน้าต่าง

            “คุณชายเลือกแล้วใช่ไหมครับ”

            “รับปากกับฉันไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นายจะปกป้องต้นหญ้า”

            “

            “ด้วยชีวิต” แสนดีดึงเชือกให้ผ้าม่านเปิดออก แสงสว่างจากดวงจันทร์ส่อผ่านเข้ามาในห้อง

            “ครับ”

            “ป่านนี้แม่จะทำอะไรอยู่นะ” แสนดีมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวระยิบระยับ

            “คุณแพรคงกำลังมองดูคุณชายอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้”

            “คิดถึงจัง”

 

            >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

 

            “อิรัชชัยมะเซ” ต้นหญ้ายิ้มรับลูกค้าที่เปิดประตูเข้ามาเหมือนเช่นทุกวัน ผู้หญิงสาวสวยเดินเข้ามาในร้านพร้อมกับชายชุดดำอีกสามคนที่เดินตามเข้ามา

            ทำไมเดี๋ยวนี้เจอแต่พวกมีลูกน้องเดินตามนะ

            “รับอะไรดีครับ” ต้นหญ้ายื่นเมนูให้กับผู้หญิงคนนั้นเธอรับมันไปแล้วมองรายการขนมหวานที่อยู่ในนั้น

            “ลาเต้ร้อนกับเค้กอันนี้ก็แล้วกัน”

            “รอสักครู่นะครับ” ต้นหญ้ารับเมนูคืนแล้วเดินกลับไปชงลาเต้ร้อน พอชงเสร็จก็เอาไปเสิร์ฟพร้อมกับขนมเค้ก

            “ฉันกำลังรอคุณอยู่พอดี” เธอพูดขึ้นทำให้ต้นหญ้ากันกลับไปมองก็พบว่าเป็นแสนดีที่ยืนอยู่ข้างหลัง ร่างเล็กขยับตัวเพื่อให้แสนดีเข้าไปนั่ง

            “รับอะไรเพิ่มไหมครับ” ต้นหญ้าถามแสนดีที่นั่งลงฝั่งตรงข้ามของผู้หญิงคนนั้น

            “ไม่เป็นไร นายไปได้แล้ว” เธอเป็นคนตอบแทนพรางดันแก้วลาเต้ไปไว้ตรงหน้าของแสนดี ต้นหญ้าจึงเดินกลับไปที่เคาร์เตอร์

            “ทำไมถึงนัดที่นี่” แสนดีถามขึ้นเมื่อต้นหญ้าเดินออกไปแล้ว

            “ก็รีวิวในเน็ตว่าร้านนี้น่ากินก็เลยมา” โซระตอบพร้อมกับตักขนมเค้กขึ้นมากิน

            “แล้วที่นัดผมมามีอะไร”

            “คิดถึงไม่ได้หรอ” แสนดีมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เรียบเฉย ไม่ได้มีปฏิกิริยาโต้ตอบอะไร

            “เย็นชาจังนะ” โซระยิ้มออกมาเล็กน้อย “แสดงว่าที่เขาลือกันว่ามังกรตัวนี้ไม่มีหัวใจสงสัยจะจริงแหะ”

            “ก็คงงั้น” แสนหยิบแก้วลาเต้ขึ้นมาดื่ม โซระมองการกระทำของคนตรงข้ามด้วยสายตาที่หลงใหล นอกจากจะเย็นชาแล้ว ยังเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่น่าค้นหา สายตาที่แสดงออกมาเหมือนกับมีความลับซ่อนอยู่ยิ่งทำให้เธออยากรู้ความลับนั้นมากขึ้นไปอีก

            “คืนนี้ฉันกับเพื่อนๆอยากไปเที่ยวผับของคุณ ไม่ทราบว่าคุณจะดูแลฉันได้ไหม”

            “ลูกน้องของคุณก็มีทำไมต้องเป็นผม” แสนดีถามออกมาทำให้เธอยิ้มขึ้น

            “ก็เพราะว่าฉันอยากให้คุณดูแลน่ะสิ” เสียงถาดตกลงพื้นทำให้ทั้งสองคนหันไปมองด้วยความตกใจ ต้นหญ้าโค้งคำนับเพื่อเป็นการขอโทษเพราะดันเผลอทำหลุดมือ ก่อนที่จะรีบเดินกลับเข้าไปในห้องครัว

 

            “น่าโมโหจริงๆ” ต้นหญ้ากระแทกถาดลงไปบนโต๊ะแรงๆด้วยความหงุดหงิด

 

 

 

             ♣                                       

 

               อีแสนดีดูมึนๆป่ะ 555 แบบฉันไม่เคยเข้าใจแกเลยจริงๆhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/16.gif 

ความคิดเห็น