ทาสแมวดำ

ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนน้าา~ รัก reader ทุกคนเลยย

ระวังครั้งที่ 35

ชื่อตอน : ระวังครั้งที่ 35

คำค้น : นิยาย y , yaoi , Boy's love , เจxฉ่อย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.3k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ค. 2559 00:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ระวังครั้งที่ 35
แบบอักษร

 

ระวังครั้งที่ 35

 

จนกระทั่งไอ้เจออกจากโรงพยาบาลพ่อก็ยังเป็นปกติไม่ได้ถามถึงเรื่องผมและไอ้เจ แสดงว่าแม่กุ้งคงยังไม่ได้บอกพ่อเรื่องของผมกับมัน ผมกับไอ้เจก็ได้บทเรียนไม่มีทางทำอะไรประเจิดประเจ้ออีก จนกระทั่งขาไอ้เจหายดีเราก็ไม่ได้ทำอะไรเกินเลยไปมากกว่าจูบเป็นแบนี้ราวๆสองเดือนได้แล้ว ไอ้เจก็ยังคงมานอนคลุกคลีอยู่กับผมบ้างบางวัน วันนี้ผมตื่นมากลางดึกเลยจะลงมาหาน้ำกินแต่ผมก็ยังเห็นพ่อนั่งดูทีวีคนเดียวเลยอยากจะใช้ช่วงเวลานี้คุยกับพ่อเรื่องของผมนิดหน่อย

            “ยังไม่นอนหรอพ่อ แล้วแม่กุ้งล่ะ”

ผมถามพ่อที่กำลังนั่งดูทีวีบนโซฟาพลางจิบเบียร์

            “นอนไปแล้ว แล้วแกยังไม่นอนอีกหรอ”

พ่อถามโดยไม่ได้หันมามองที่ผมแต่อย่างใดผมทิ้งตัวลงนั่งข้างๆพ่อ

            “ป่าว นอนไปแล้วแหละ ผมหิวน้ำเลยตื่นมากิน”

            “อ่อ”

ใจผมเริ่มเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆรู้สึกไม่กล้าที่จะถามตรงๆ

            “พ่อผมปรึกษาอะไรหน่อยสิ”

            “เรื่องอะไรล่ะ”

พ่อยังคงมองทีวีอยู่โดยไม่ได้หันมาสบตาผม ผมพยายามทำใจให้สงบเพ่งไปที่ทีวีหาจุดโฟกัสสายตา

            “เพื่อนผมเป็นเกย์ พ่อมันไม่ยอมรับควรจะทำยังไง”

พ่อเงียบไปชั่วครู่เหมือนจะคิดอะไรบางอย่าง

            “มันก็ขึ้นอยู่กับตัวเขากับพ่อของเขาแล้วล่ะ ไม่มีพ่อที่ไหนอยากให้ลูกผิดเพศหรอก ยิ่งเป็นลูกชายแล้วยิ่งตั้งความหวังไว้มากเรื่องนี้คงทำอะไรไม่ได้หรอกเรามันคนนอก”

หน้าอกผมรู้สึกจุกจนพูดไม่ออก

            “ทำอะไรไม่ได้เลยหรอ... แล้วถ้าเป็นพ่อพ่อจะทำยังไง..”

            “ก็คงทำใจยอมรับยากเหมือนกัน แต่ถ้าเป็นไปแล้วมันก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องยอมรับเพราะยังไงนั่นก็ลูก ลองนึกถึงจิตใจลูก เวลารักใครแล้วคนเป็นพ่อแม่ไม่ยอมรับมันเจ็บปวดเหมือนกัน แต่แกไม่เป็นแบบนั้นหรอกเพราะแกไม่เคยทำให้พ่อผิดหวังนี่นา ฮ่าๆๆ”

ไม่เคยทำให้ผิดหวังหรอ...

            “พ่อรู้เรื่องไอ้เจกับแม่กุ้งไหม”

            “รู้ตั้งแต่แรกแล้วแหละ ไอ้เจมันเป็นลูกของเพื่อนพ่อนี่นา”

พ่อหันหน้ามายิ้มแล้วลูบหัวผมเบาๆ เพราะงั้นเลยได้เจอแม่กุ้งสินะ

            “ขอโทษครับพ่อ... ที่รบกวน ผมไปนอนละฝันดีลุงแดง!”

ผมรีบวิ่งขึ้นไปบนห้องทันที ไอ้เจที่ยังคงนอนอยู่บนเตียงโดยหันหลังให้ผม ผมเข้าไปนอนกอดมันจากข้างหลังส่วนมือก็ค่อยๆล้วงเข้าไปในกางเกงของมันหวังที่จะปลุกให้มันตื่น นี่ผมกำลังต้องการจะทำอะไรกันแน่? จู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมาเพราะความกลัว กลัวว่าสักวันหนึ่งความสัมพันธ์ทุกๆอย่างมันจะต้องจบลงกลัวที่จะต้องเสียมันไป.. ภายในห้องที่เงียบสงัดยังได้ยินแม้กระทั่งเสียงสะอื้นเบาๆของผม...

รุ่งเช้าผมก็ไม่เห็นไอ้เจนอนอยู่ข้างๆ ปกติแล้วมันน่าจะปลุกผมแต่วันนี้กลับออกไปแบบไม่ให้ซุ่มไม่ให้เสียง หรือไม่ผมก็อาจจะไม่รู้ตัวซะมากกว่า

จนกระทั่งผมไปเรียนแล้วกลับมาที่บ้านก็ยังไม่เห็นเงามันเลย วันนี้รู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆเหมือนจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นอย่างนั้นแหละ ตอนนี้ผมไม่มีอะไรทำเลยนอนเล่นฟังเพลงอยู่บนเตียงไปอย่างนั้นเอง

            ฟุบ!

พื้นที่เตียงยุบลงไปทำให้ผมต้องลืมตาดูเจ้าของร่างที่นั่งอยู่บนเตียง ผมค่อยๆดึงหูฟังออกแล้วมองหน้ามันชัดๆ นี่ไม่ใช่ใครที่ไหนไอ้เจเองจะใครล่ะ

            “กลับมาแล้วหรอ?”

ผมถามมันที่กำลังทำสีหน้านิ่งทำให้ไม่สามารถบ่งบอกถึงอารมณ์และสิ่งที่กำลังนึกคิดได้เลย

            “อา”

มันตอบเพียงสั้นๆแล้วก็จ้องหน้าผมอยู่อย่างนั้น มันค่อยๆโน้มหน้าลงมาประกบริมฝีปากผมเบาๆ จูบครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งไหนๆ มันทำให้รู้สึกเศร้าอย่างบอกไม่ถูก

            “เป็นอะไร?”

ผมถามมันพลางลุกขึ้นมานั่ง

            “.....”

มันไม่ยอมสบตากับผมพลางทำสีหน้าเศร้าและกังวล

            “มีอะไรก็บอกกูได้นะ”

            “กูว่า... พวกเรากลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนกันเถอะ”

มันพูดกับผมพลางทำสีหน้าจริงจังไม่ได้พูดเล่นแต่อย่างใด

            “หมายความว่าไง ก็เมื่อก่อนมึงเป็นคนที่ดึงดันว่าไม่กลับไปไม่ใช่หรอ!”

            “กูเบื่อ มันคงเป็นแค่ความคึกคะนองของกูเองด้วย...”

น้ำตาเริ่มไหลออกมาไม่หยุด เศร้าเสียใจทรมานอึดอัดหายใจไม่เต็มอิ่ม รู้สึกเหมือนกำลังจะตายไม่มีแม้กระทั่งแรงที่จะหายใจ

            “กูไม่เลิก! ฮึก”

ผมกอดมันแน่นกอดด้วยความรู้สึกที่ไม่อยากปล่อยให้หลุดมือ ผมยังไม่พร้อมที่จะเสียมันไปจริงๆ แต่มันก็ไม่ได้ขัดขืนผมหรือดึงมือออกแต่อย่างใด

            “มึงควรจะยอมรับความจริงว่าเรื่องของเรามันไปต่อไม่ได้แล้ว กูกับมึงไม่ได้ชอบผู้ชายด้วยกันมาตั้งแต่แรก สักวันกูกับมึงก็ต้องกลับไปชอบผู้หญิงเหมือนเดิม”

ผมผลักมันลงกับเตียงพลางล้วงมือเข้าไปในกางเกงของมัน จูบมันทั้งน้ำตาตอนนี้ผมจะทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้เสียมันไป แต่ไอ้เจกลับผลักผมออก

            “พอได้แล้ว! ยิ่งมึงทำแบบนี้กูยิ่งลำบากใจนะ...”

มันพูดพลางกุมขมับตัวเอง เรื่องของผมมันจบแล้วหรอ? มันจบแล้วจริงๆใช่ไหม? ทำไมสิ่งที่ผมกลัวมันถึงได้เกิดขึ้นเร็วขนาดนี้...

            “ออกไป..”

            “กูขอโทษ...”

มันพูดพลางเอามือมาจับที่ไหล่ของผม ผมรีบปัดมือมันออกไปทันที

            “อย่ามาแตะต้องตัวกู! กูบอกให้ออกไป! ฮึก ไม่ได้ยินหรือไง! จะไปไหนก็ไปกูไม่อยากเห็นหน้ามึงอีก!”

ไอ้เจไม่ได้พูดอะไร ได้แต่เดินออกจากห้องของผมไปอย่างเงียบๆ น้ำตายังคงไหลโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ผมหยิบมือถือโทรหาไอ้แมททันที

            [ว่าไงพ่อรองเดือน]

พอปลายสายรับสายน้ำตาผมก็ยิ่งเอ่อล้นขึ้นมาอย่างหนัก

            “ไอ้แมท ฮึก มึง ฮึก มึงมารับกูหน่อย ฮือ”

            [มึงเป็นอะไร! ตอนนี้มึงอยู่ที่ไหน?]

ไอ้แมทถามด้วยน้ำเสียงที่ดูตกใจและเป็นห่วง

            “กูอยู่บ้าน ฮือ”

            [มึงเป็นอะไร!]

            “อย่าเพิ่งถาม ฮึก มารับกูก่อน ฮือๆ”

            [เดี๋ยวกูจะออกไปหาเดี๋ยวนี้แหละ!]

ความคิดเห็น