ทาสแมวดำ

ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนน้าา~ รัก reader ทุกคนเลยย

ระวังครั้งที่ 34

ชื่อตอน : ระวังครั้งที่ 34

คำค้น : นิยาย y , yaoi , Boy's love , เจxฉ่อย , นิยายกวนตีน , นิยายตลก , นิยายคอมเมดี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.8k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ค. 2559 00:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ระวังครั้งที่ 34
แบบอักษร

 

ระวังครั้งที่ 34

 

หลังจากเมื่อคืนผมก็อาบน้ำแล้วเช็ดตัวให้ไอ้เจพร้อมทำความสะอาดโซฟายกใหญ่ เมื่อคืนยังดีที่ไม่มีใครไปแจ้งพยาบาลหรือคนดูแลทำให้ผมกับมันรอดตัวไป

            “เสียงเตียงนี่ฟังดูก็เร้าใจดีเหมือนกันเนอะ ว่าป่ะ”

ไอ้เจพูดขึ้นพลางยิ้มเยาะราวกับมีชัยครั้งใหญ่ ก็แน่ล่ะก็ผมเป็นคนที่คัดค้านเรื่องนี้ตั้งแต่แรกแต่กลับดันเป็นคนที่สนุกที่สุดไปซะได้! ให้ตายเถอะอายเป็นบ้า!

            “พูดมาก!”

            “พอเห็นมึงเขินนี่กูก็เริ่มจะหิวมึงขึ้นมาอีกแล้วล่ะสิ~”

มันพูดพลางเลียที่ริมฝีปากตัวเอง

            “จะหิวพ่อหิวแม่อะไรนักหนา! กูเหนื่อย!”

ผมลุกขึ้นจากโซฟาจะเดินไปโวยมันแต่ขากลับไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะยืนทำให้ลงไปนั่งกองอยู่กับพื้น

            “มึงเป็นอะไร!”

ไอ้เจถามด้วยน้ำเสียงที่ดูตกใจราวกับกลัวว่าผมกำลังจะตาย

            “ขะ ขากูไม่มีแรง...”

พูดแล้วก็เขินเพราะต่างก็รู้กันดีว่าทำไม อะไรคือเหตุผลของเรื่องนี้ ไอ้เจได้แต่หัวเราะชอบใจออกมา

            “ไม่แปลก ฮ่าๆๆ ดูมึงขย่มเข้าสิ นี่กะจะไม่เก็บแรงไว้ใช้ต่อในวันพรุ่งนี้เลยมั้งน่ะ ฮ่าๆๆ”

พอมันพูดเองแล้วทำให้ผมรู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาเฉยๆ ผมพยายามลุกขึ้นเดินไปหามาตั้งแต่ช่วงเอวลงไปรู้สึกอ่อนยวบยาบไปหมด ให้ตายสิ!

            แป๊ะ!

            “โอ๊ยเจ็บ!”

ผมเดินไปตบหน้าผากมันทันที รู้สึกสะใจอยู่เหมือนกัน

            “สมน้ำหน้า”

ผมพูดแล้วค่อยๆนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆเตียงมัน

            “อย่าให้หายนะ!”

มันพูดพลางจ้องหน้าผมนิ่ง

            “หายแล้วจะทำไม”

            “กูจะทำให้มึงพูดไม่ออกเลยคอยดู!”

แล้วมันก็ฉีกยิ้มอย่างพอใจ มันคิดอะไรผมว่าผมรู้นะครับ

            “แต่เมื่อคืนสีหน้าและการกระทำมึงดูยั่วยวนชวนมีอารมณ์มากเลย อะไรนะ กูหยุดไม่ได้ อื้อ~ ใช่ป่ะ เสียงครางกระเส่าของมึงอีก เซ็กซี่ชะมัด~”

            แปร๊ด

จู่ๆผมก็เขินกับคำพูดมันขึ้นมา คำพูดนั้นจำได้แม่นยำเลยล่ะ! แต่ทำไมมึงต้องเอามาพูดด้วย!

            “นี่กูกำลังเสวนากับมะเขือเทศอยู่หรือเปล่า?”

มันพูดพลางยิ้มเยาะอย่างพออกพอใจ

            “ถึงไม่ใช่แต่อย่างน้อยก็กินได้!”

            “อุ๊บ! ฮ่าๆๆๆๆ”

คำพูดของผมทำเอาไอ้เจหัวเราะชอบใจยกใหญ่  มันค่อยๆลุกขึ้นมานั่ง

            “จะนั่งหรอเดี๋ยวกูปรับเตียงให้”

ผมค่อยๆปรับเตียงให้มันนั่งได้สะดวกยิ่งขึ้น

            “ไม่ต้องแล้ว อยู่เฉยๆนะ”

ผมไม่เข้าใจทำไมต้องบอกให้อยู่เฉยๆ แต่ก็นั่งจ้องมันนิ่งๆ มันค่อยๆโน้มตัวลงมาหาผมแล้วใช้มือหนาโอบที่ศีรษะผมดึงเข้าไปประกบริมฝีปากทันที ริมฝีปากอุ่นๆค่อยๆบรรจงลงมาที่ปากผมเบาๆอย่างอ่อนโยน ลมหายใจร้อนลูบแก้มเป็นจังหวะๆ ทุกอย่างตรงหน้าเริ่มกลายเป็นสีขาวจ้าจนไม่อาจลืมตามองตรงๆได้เลย

            “ฉ่อยเจกินข้าวยัง แม่เอาของมา-”

ผมกับไอ้เจชายตาไปมองต้นเสียงที่แสนคุ้นหูก็ถึงกับผงะจนเด้งตัวออกจากกันแทบไม่ทัน ใจผมกำลังเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆทั้งกลัวทั้งไปไม่ถูก

            “นี่คืออะไร! อธิบายให้แม่ฟังซิเจ! ฉ่อยก็เหมือนกัน!”

แต่ยังโชคดีมั้งที่พ่อไม่ได้มาด้วย ไอ้เจเอาแต่ก้มหน้าไม่พูดไม่จาอะไร

            “ขอโทษครับแม่”

ผมไม่รู้จะพูดอะไรนอกจากคำว่าขอโทษ

            “แม่ไม่ได้อยากฟังคำว่าขอโทษ แม่ต้องการคำอธิบายของเรื่องทั้งหมด”

            “ผมกับไอ้เจกำลังคบกัน”

เมื่อผมพูดออกไปแม่กุ้งก็เอาแต่ร้องไห้อย่างเดียว

            “เป็นพี่น้องกันจะคบกันได้ไง ฮึก รักกันได้แต่ไม่ใช่ในสถานะนี้ได้ไหมลูก”

            “ผมขอโทษ ผมทำไม่ได้... ผมคิดเกินเลยไปแล้ว ผมรู้ว่ามันไม่ดีแต่ผมห้ามความรู้สึกไม่ได้ แม่อย่าเพิ่งบอกพ่อได้ไหม...”

ผมพยายามไม่ร้องไห้ต่อหน้าแม่และไอ้เจ กัดฟันพูดเท่าที่จะทำได้ครั้งนี้ผมจะต้องอดทนและฟันฝ่าไปให้ได้ ในเมื่อตัดสินใจทำลงไปแล้วก็ต้องทำให้ถึงที่สุด!

            “ฉ่อย ฮึก แม่ขอนะลู-”

            “ทำไม! ทำไมผมกับไอ้ฉ่อยจะรักกันไม่ได้! ในเมื่อผมกับมันไม่ใช่พี่น้องโดยสายเลือดซะหน่อย! แล้วคุณก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับผมทางสายเลือดเลยแม้แต่นิดเดียว!”

สิ่งที่ไอ้เจพูดทำให้ผมกับแม่กุ้งถึงกับตกใจ สิ่งที่มันพูดหมายความว่ายังไงไม่เกี่ยวข้องกันทางสายเลือดกับแม่กุ้ง!

            “เจหยุดพูดแบบนั้น! แม่รักเจเหมือนลูกแท้ๆของแม่นะ!”

            “แม่ควรบอกความจริงว่าผมมันลูกนอกไส้! แม่เป็นคนใจดี อ่อนโยน ขนาดเด็กที่ไม่ใช่ลูกของตัวเองแม่ยังรักได้ขนาดนี้เลย ตั้งแต่แม่แท้ๆผมเสีย ก็มีแม่คอยดูแลและรับมาอยู่ด้วย แถมยังเลี้ยงมาจนโตขนาดนี้อีก ผมขออนุญาตดื้อแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวนะครับแม่... ผมถลำลึกจนไม่สามารถถอยออกมาได้แล้ว ผมขอโทษครับแม่....”

แม่กุ้งไม่ได้พูดอะไรนอกจากร้องไห้เพียงอย่างเดียว...

ความคิดเห็น