ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 11 สัตว์ประหลาดปรสิต

ชื่อตอน : ตอนที่ 11 สัตว์ประหลาดปรสิต

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 403

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.พ. 2564 15:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11 สัตว์ประหลาดปรสิต
แบบอักษร

อืม...

 

ผมคิดไม่ตกเลย...หรือผมควรจะสารภาพกับพวกเขานะว่าผมท้อง แต่พวกเขาจะรับได้ไหมนี่สิ...แล้วถ้ารับไม่ได้ขึ้นมาแล้วไม่อยากอยู่ด้วยล่ะ?

 

[คิดมากน่า นี่มันยุคไหนแล้วอย่าไปกลัวเลย]

 

เสียงของเดอะฮันควีนดังอยู่รอบตัวผม มีเธอนี่แหละที่อยู่ไกล้ผมทำให้ผมอุ่นใจตลอด

 

"งั้นไว้ผมจะหาโอกาสบอกพวกเขาล่ะกัน"พูดออกไปแค่นั้น พอไม่มีการตอบรับใดๆผมก็เริ่มที่จะเดินสำรววจรอบๆฐานลับใต้ดิน

 

จะบอกว่ามันเป็นบรรยากาศและความรู้สึกที่ไฮเทคมากๆ เพียงแต่ที่นี่มันเงียบเหงาเกินไปแต่ช่างเรื่องนั้นก่อนก็วันสิ้นโลกนี่เนอะ ในส่วนของการรองรับ การทำการเกษตร การปะปาและการไฟฟ้าเป็นไปได้อย่างราบรื่น

 

"ไปไหน"

 

"อ่ะ คุณอโดนิส"จู่ๆอีกฝ่ายก็โผล่มาทางด้านหลังแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง ตกใจหมดโถ่...

 

"กำลังจะไปดูชั้นบนน่ะครับ ผมคิดว่าควรหาเสบียงเสริมมาตุนไว้เยอะๆพวกเราจะได้ไม่อดมื้อกินมื้อ"ไม่ใช่ว่าสายธารไม่คิดอะไรเลย เจ้าตัวเองก็เป็นห่วงคนในองค์กรที่นี่ นั่นคือสิ่งที่อโดนิสสำผัสได้

 

"อืม ไว้ฉันจะวางแผนอีกที"น่าแปลกใจกับตัวเอง เขาไม่ใช่คนไว้ใจอะไรใครง่ายๆแล้วยิ่งคนที่พึ่งเจอแล้วด้วย แต่กับเด็กคนนี้เขารู้สึกมีความผูกพันธุ์แปลกๆ เหมือนมีอะไรบางอย่างเชื่อมเข้าด้วยกันอย่างไม่กังขา

 

"ขอบคุณนะครับ"ได้เรื่องกว่าหมอนั่นอีก นี่แหละนะคนเป็นพี่มีความรับผิดชอบมากกว่าน้อง

 

จะว่าไปร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างหลังเดินตามอีกคนมานานแล้ว จนลืมตัวไปว่าตัวเองก็มีงานที่ต้องไปดูมี่ลูกน้องที่รอรับคำสั่งอยู่ แต่ทำไมไม่รู้เขาถึงเลือกที่จะวอสื่อสารไปหามากาเร็ต

 

"ให้คนของฉันพักครึ่งชั่วโมง ตอนนี้ฉันมีธุระเดี๋ยวอีกสักพักคงลงไป ทราบแล้วเปลี่ยน..."

 

"อา...รับทราบ ทราบแล้วเปลี่ยน"มากาเร็ตทำเสียงเอ๋อไปสักพัก เธออยากจะถามว่ามีธุระอะไรในเวลานี้?

 

"เอ่อ คุณจะไปไหนหรอครับ"ผมได้ยินอีกฝ่ายวอไปหาคุณมากาเร็ตเลยสงสัย เหมือนเขาจะเดินตามผมแบบมีจุดประสงค์นะ...หรือผมคิดไปเอง?

 

"ไปกับเธอ ข้างบนมันอันตราย"อโดนิสสบสายตาคู่หวานที่มองมาที่เขาเพราะแปลกใจ ไม่ผิด...ขนาดเขายังแปลกใจเลย

 

"อะ...อ่อ ครับ"ก้มหน้าหงุดๆ นี่เขาจะหน้าแดงทำไมเนี่ย?แถมยังใจเต้นแปลกๆอีก

 

ผมกับอโดนิสขึ้นลิฟท์มาที่ประตูทางเข้าฐานลับ ข้างนอกนั้นยังคงเป็นสภาพอากาศที่เป็นพิษทำให้ไม่อยากจะสูดดมมากเกินไป ทั่งท้องฟ้าเป้นสีน้ำตาลหม่นเหมือนทะเลทรายที่แห้งแล้งไม่มีผิด ดูแล้วก็อดหวั่นใจไม่ได้...เขากำลังอยู่ในช่วงวันสิ้นโลกจริงๆ

 

หมับ

 

"อ่ะ!"ผมเดินเหม่อลอยไปถึงไหนไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก็มีมือหนาคว้าเอวผมเอาไว้ดึงเข้าหากายแกร่งอย่างรวดเร็ว

 

"อย่าเหม่อสิ อันตราย"

 

ผมหันไปมองสิ่งที่ผมกำลังจะเกินไปหา มันเป็นกรงกั้นหรือกำแพงลูกกรงไฟฟ้าที่ผมติดตั้งเอาไว้ ถ้าไม่ได้อโดนิสช่วยไว้ผมคงต้องโดนปิ้งจนใหม้แน่ๆ

 

"ขะ...ขอบคุณครับ ทีหลังผมจะไม่เหม่ออีก"ผมพยายามผละตัวออกจากเขา แต่มือเจ้ากรรมดันรัดเขาแน่นมากขึ้นกว่าเดิมจนใบหน้าแนบอกอีกฝ่าย ไม่รู้ว่าผมควรตกใจที่เขาทำอย่างนี้หรือตกใจที่ผมได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นแรง

 

"โทษที..."อโดนิสค่อยๆคลายวงแขนออกทำให้ผมผละตัวออกจากเขาโดยเร็วพร้อมกับอาการเห่อร้อนที่ใบหน้า หลังจากนั้นเราสองคนก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีก

 

[ภารกิจใหม่ สร้างอุปกรณ์อัพเกรดอาวุธที่ฐานลับ รางวัล100EXP 200เหรียญเงิน]

 

หือ...ภารกิจใหม่งั้นหรอ ร่างบางมีสีหน้าเคร่งเครียดทันทีที่อ่านรายละเอียดจบเพราะเขาเคยกดไปดูแล้วในร้านค้า เครื่องอัพเกรดหรือเครื่องพัฒนาระดับอาวุธต้องแลกมาด้วยผลึกม่วง300อัน ถ้าถามว่ามันจำเป็นกับผมมากไหมก็ต้องตอบว่าพอสมควรแต่ผมเองก็มีระบบอพเกรดติดตัวอยู่แล้วตอนนั้นจึงไม่ได้คิดที่จะแลกมันมา

 

แต่ถ้าจะให้ออกไปเก็บผลึกคนเดียวมันก็ยังไงอยู่... นัยย์ตาคู่กลมเหลือบมองอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ อโดนิสจ้องผมไม่วางตาเหมือนกลัวว่าผมจะไปเดินชนกรงเหล็กเข้าอีก ก็ไม่ได้เซ่อขนาดนั้นมั้ย..แล้วทำไมพี่สายธารคนดีต้องอายด้วยเนี่ย! ทำตัวไม่ถูกโว๊ะ!!

 

งั้นมีวิธีเดียวคือต้องชวนอโดนิสไปด้วยเผื่อเจอเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้นมาเราสองคนจะได้ช่วยกันได้ ขืนให้ผมไปคนเดียวมีหวังโดนงาบแน่ๆบอบๆบางๆอย่างนี้

 

"คะ...คือ..."ร่างบางเงอะๆงะๆเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็ไม่กล้าพูดกับเขา

 

"...."อโดนิสรอฟังว่าสายธารจะพูดอะไร

 

อย่าติดอ่างสิพี่สายธาร...พี่หล่อนะท่องไว้ ผมหล่อ ผมหล่อ ถึงจะไม่เกี่ยวกันก็เถอะ

 

"คะ..คือไปล่าผลึกม่วงด้วยกันไหมครับ ผมจะนำมาแลกเป็นเครื่องอัพเกรดอุปกรณ์และอาวุธน่ะครับ กองพลของคุณจะได้มีอาวุธดีๆใช้"ผมหยิบยกข้ออ้างคนของเขามาใช้

 

ดวงตาคมเบิกกว้างอยู่ๆก็เกิดอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะ ไม่รู้ทำไมคำพูดของสายธารมันดูเชิญชวญแปลกๆทั้งๆที่เป็นประโยคชวนไปตายเสียด้วยซ้ำ แต่เขามองว่ามัน...น่ารักในสายตาเขา

 

เขาบ้าไปแล้วหรอวะ!?

 

เกิดมาไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ไม่เคยใจเต้นกับใครมาก่อน พอหันมาสนใจเด็กคนหนึ่งที่มีความพิเศษเหนือจินตนาการ...รู้ตัวอีกทีก็ละสายตาจากร่างบางนี้ไม่ได้แล้ว

 

"อะ...อืม"ไม่รู้เขาคิดยังไงถึงตอบรับ การพากันออกไปสองคนถือเป็นเรื่องแย่มากๆเพราะมันเสี่ยงอันตราย หากแต่ขาของเขามันก็ก้าวตามร่างอีกคนไปเสียแล้ว

 

เขาคงจะเป็นโรคแล้วใช่มั้ย?

 

.

.

.

.

.

"ฉึบ! ฉึก!!"

 

เสียงของมีคมแหวกผ่านอากาศฟันเข้าที่คอซอมบี้อย่างจัง ฝีมือของอโดนิสเป็นที่ประจักแก่สายตาผมแล้วว่าอีกฝ่ายเก่งกาจขนาดไหน ไม่แพ้เอเดนที่ชอบหัวร้อนแต่ก็ระมัดระวังอยู่เสมอ ช่างเป็นพี่น้องที่คล้ายกันจริงๆ

 

"ฟิ้ว!ฉึก!"ส่วนผมคอยสนับสนุนเขาอยู่ด้านหลัง เล็งธนูไปที่หัวตัวหลังแล้วปล่อยลูกศรยิงทะลุผ่านหัวมันไป

 

ถ้าถามว่าทำไมเขาถึงชอบใช้ธนูก็คงขอตอบได้เลยว่า มันสะดวก...สะดวกตรงที่มันไม่ทำให้เกิดเสียงเวลายิงออกไปเหมือนปืน ช่วยในเรื่องเก็บเสียงได้ดีการันตีเลยว่าซอมบี้รอบๆคงไม่รู้ตัวแน่ๆว่าเพื่อนของตัวเองโดนลอบสังหาร

 

ตั้งแต่ที่อัพเกรดธนูไปความรุนแรงของมันก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆรวมถึงความว่องไวในการยิงและเล็งโดยไม่ต้องคำนวนทิศทาง มันเหมือนเป็นสัญชาติญาณไปแล้วตางหาก

 

"ทั้งหมดนี่270ก้อน ขาดอีกสามสิบก้อนก็ครบ"ผมค่อยปีนลงจากตู้คอนเทนเนอร์ไปหาคุณอโดนิส ไม่อยากจะโชว์พราวก็โดดลงมาให้ลูกหลุด

 

"แถวนี้เริ่มไม่มีซอมบี้แล้วด้วย คงต้องเดินไกลไปอีกหน่อย"เขาว่า ผมเองก็พยักหน้าเห็นด้วยเพราะเหตุในครั้งนั้นทำให้ซอมบี้ในระแวกนี้ลดน้อยลง ไม่แปลก...ก็เล่นไปสะเกือบหมื่นตัวจะไม่ให้หมดได้ยังไง

 

ตึ้ง!!

 

หือ?! เสียงเหมือนมีของหนักๆทุบใส่กับอะไรสักอย่างทำให้ผมพยายามหาต้นตอของเสียง ผมมั่นใจว่าเสียงนั้นเกิดไม่ได้ไกล้ได้ไกลจากที่ๆผมอยู่เลย หากแต่รู้ตัวอีกทีคุณอโดนิสก็พุ่งเข้ามารวบผมไว้ในอกไถลไปไกลหลายเมตร

 

ผมตกใจจนรีบยกมือกุมทีท้องเพราะกลัวลูกจะเป็นอันตรายจากแรงกระเทือน แรงกระเทือนค่อยๆหยุดลงทำให้ผมลืมตาขึ้นมามองพลันในอกก็อบอุ่นขึ้นมาเต็มตื้น คุณอโดนิสรวบผมเข้าไปกอดก็จริงแต่เขาเอามือของเขาประสานกันเหมือนจะป้องกันส่วนที่หน้าท้องของผม

 

"หลบ!!"ร่างสูงผลักสายธารออกไปพลางรับแรงกระแทกจากสัตว์ร้ายที่กลางกรงเล็บพุ่งเข้าโฉบ...

 

"นั่นมันตัวอะไรน่ะ!!"ผมเห็นแล้วยังตกตะลึง สัตว์ที่มีรูปร่างคล้ายปรสิตบางอย่างแต่ก็มีปีกและขาเหมือนนกมันพยายามโจมตีพวกเขาอยู่

 

"คุณอโดนิส!!"ตอนนี้คุณอโดนิสกำลังเสียเปรียบใช้เหล็กที่ถืออยู่ต้านแรงจากสัตว์ประหลาดนั่นไว้ ผมพาเขามาอันตรายแท้!!

 

"ออกไปนะ!!"ด้วยแรงอารมณ์ที่ทั้งโกรธและตกใจทำให้ผมควบคุมสายระยางไปที่สัตว์ประหลาดพวกนั้น พลันหัวของผมปวดไปหมดจนเข่าทรุดต้องยกมือขึ้นมากุมหัวทั้งสองข้าง

 

มันกำลังต่อต้านการควบคุมของเขา!... เป็นไปไม่ได้ที่สัตว์ประหลาดพวกนี้จะมีสมองนึกคิด มันไม่น่าจะเป็นไปได้

 

สายธารเลิกคิดที่จะควบคุมให้มันถอยห่างจากร่างสูง เขาเลือกที่จะดูดพลังงานจากมันแทนเพื่อให้มันอ่อนแอมากพอที่จะสวนกลับ สายระยางดูดสะสารบางอย่างเข้าร่างกายผมทำให้ผมรู้สึกมีกำลังมากขึ้น

 

มือเรียวง้างคันธนูยิงลูกศรออกไปถึงสามดอกด้วยความรวดเร็ว ลูกศรทะลุผิวเนื้อได้อย่างยากลำบากเพราะคาดว่ากล้ามเนื้อน่าเป็นส่วนที่พัฒนาแล้วแต่ผมก็ไม่เคยหยุดยิง

 

กร๊าก!!

 

มันร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดแถมยิ่งบ้าคลั่งทำร้ายคุณอโดนิสมากขึ้นกว่าเดิมอีก สีหน้าของเขาดูจะต้านไม่ไหวแล้วผมเองก็ร้อนใจรีบยิงธนูออกไปต่อต่อกันซ้ำๆ แต่มันก็ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยพวกเขาไปเลยสักนิด

 

"อึก!!"เสียงกัดฟันจากร่างสูงบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเจ้าตัวนั้นเจ็บหนักขนาดไหน ขืนรอต่อไปเขาคงไม่รอดแน่

 

สายธารหยุดชะงักในการยิงก่อนจะหลับตาลงอย่างร้อนรน ผมถ่ายโอนสายระยางอันที่สองไปที่คุณอโดนิส แทนที่มันจะดูดพลังงานจากเขาแต่กลับเปลี่ยนเป็นถ่ายโอนพลังงานให้เขาผ่านทางร่างกายผมแทน

 

"อึก!..."ชั่วขณะหนึ่งที่ผมเห็นดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีฟ้าครามไม่รู้ว่าผมตาฟาดหรือคิดไปเอง มือที่ดันอยู่ตอนนี้ก็ค่อยๆปล่อยไอเย็นออกมาผ่านแท่งเหล็กสู่ร่างสัตว์ประหลาด

 

อโดนิสกัดฟันแน่นปลดปล่อยพลังที่ได้มาจากการวิวัฒสู่ตัวเป้าหมาย ทำให้สัตว์ประหลาดปรสิตนกในตอนนี้ครึ่งหนึ่งกลายเป็นน้ำแข็งไปแล้วเรียบร้อย มันกรีดร้องพยายามที่จะกระพรือปีกหนีแต่ก็ทำไม่ได้ และเป็นจังหวะนั้นเองที่ร่างสูงตะโกนเรียกสายธาร

 

"สายธาร!!!"

 

"ครับ!!"ผมไม่รู้ว่าเขาเรียกผมทำไม แต่ผมก็เล็งลูกศรไปที่หัวของสัตว์นั่นพร้อมกันสามดอก... มันเป็นช่วงที่เวลาเดินช้ามากที่สุด ก่อนที่ผมนั้นจะปล่อยลูกศรออกไปยิงทะลุหัวของมันแตกเป็นเสี่ยงๆ

 

"แฮ่กๆ"อโดนิสหน้าแดงก่ำ ไอสำลักอากาศออกมาหลายเฮือก

 

"คุณอโดนิส!"ผมรีบปรี่เข้าพยุงเข้านั่งพิงอกผม ดูเหมือนเขาจะใช้เรี่ยวแรงไปจนเกือบหมดแล้ว...สัตว์ประหลาดนั่นก็อันตรายจริงๆน่ะแหละ เขาไม่รู้ว่ามันอยู่ระดับไหนกันแน่

 

"คุณเลือดออกด้วย..."แขนของเขามีเลือดไหลออกเพราะรองรับแรงกระแทกและเศษหินตามทางที่กระเด็นมาก่อนหน้านั้น มันดูเจ็บมากจนใจของเขามันหวั่นไปหมด

 

"ร้องทำไม..."เขายังคงนอนพิงอยู่ในอ้อมอกผม มือของเขายกขึ้นค่อยๆเกลี่ยน้ำตาที่ไหลเผาะลงมาพลางถามด้วยเสียงอ่อน

 

นี่ผมร้องให้หรอ... ทำไมผมถึงร้องให้? เป็นเพราะเขาเจ็บตัวแทนผมหรอ...

 

"กลับกันเถอะ..."คุณอโดนิเผยรอยยิ้ม นี่เป็นครั้งแรกเลย...ที่เขายิ้มให้ผม...

 

"ฮึก...อะ....อืม"

 

____________________________________________

หวานๆกันไปกับตอนนี้ อิอิ

ความคิดเห็น